Prawidłowe zasady profilaktyki okołozabiegowej

Profilaktyka okołozabiegowa powinna być integralną częścią szpitalnej polityki antybiotykowej obok racjonalnej terapii empirycznej, badań mikrobiologicznych pozwalających na monitorowanie oporności bakterii w środowisku szpitalnym i prawidłowo skonstruowanego szpitalnego receptariusza leków. Artykuł ma na celu przedstawienie najważniejszych, prawidłowych zasad, które należy wziąć pod uwagę podczas tworzenia w szpitalu procedur profilaktyki okołooperacyjnej na poszczególnych oddziałach i wyboru odpowiednich antybiotyków do profilaktyki.

Definicje i kryteria rozpoznania zakażenia szpitalnego stosowane w różnych populacjach pacjentów

Pacjenci szpitali, podobnie jak pensjonariusze domów opieki długoterminowej, są w szczególnym stopniu narażeni na ryzyko rozwoju zakażeń. Niestety, zarówno brak jednolitych, zunifikowanych definicji, jak i inne czynniki, np. związane z dostępem do diagnostyki mikrobiologicznej, utrudniają podjęcie właściwego postępowania prowadzącego do rozpoznania zakażenia. Celem niniejszej pracy jest zebranie definicji zakażeń na podstawie dostępnej literatury, które są stosowane w programach narodowych czy międzynarodowych oraz powszechnie używane w różnych populacjach pacjentów.

Profilaktyka zakażeń paciorkowcami grupy B (GBS) w ginekologii i neonatologii

Paciorkowce grupy B, określane i powszechnie znane pod nazwą GBS (ang. group B streptococci), są składnikiem mikroflory człowieka, kolonizując przewód pokarmowy, pochwę, skórę, pojawiając się w kale, a u noworodków lokalizują się także w innych miejscach i narządach. Są one patogenami odpowiedzialnymi za posocznice połogowe, zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, miejscowe zakażenia ropne, zakażenia u noworodków, w tym: posocznicę, zapalenie płuc czy zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Podstawową rolę odgrywają jednak w zakażeniach okołoporodowych, wpływając znacząco na śmiertelność noworodków i niemowląt oraz wzrost powikłań u matek w okresie połogu. Najczęściej do zakażenia noworodka dochodzi w trakcie porodu lub ciąży. Kolonizacja GBS u noworodka następuje na skutek transmisji wertykalnej poprzez jamę ustną, do układu pokarmowego i oddechowego, a stąd drogą krwi do narządów odległych. Ryzyko zakażenia noworodka przez matkę nosicielkę ocenianie jest na około 70%. Działania profilaktyczne to: 1. aktywny i powszechny skrining nosicielstwa GBS u ciężarnych; 2. stosowanie śródoporodowej profilaktyki antybiotykowej u pacjentek ciężarnych w trakcie porodu, u których nie wykonano badań bakteriologicznych, a występują czynniki ryzyka zakażenia paciorkowcami grupy B. Stosowanie zasad profilaktyki antybiotykowej infekcji GBS u noworodków prowadzi do obniżenia częstości występowania posocznicy bakteryjnej z 2,2 do 0,4 na 1000 urodzeń w ciągu pierwszych siedmiu dni życia noworodka.

Zakażenia wywoływane przez pałeczki z rodzaju Salmonella

Pałeczki Salmonella enterica subsp. enterica są zaliczane do patogenów odpowiedzialnych za wywoływanie różnych schorzeń u ludzi, od gastroenteritis po bakteriemię. Zarówno w Polsce, jak również w większości krajów Unii Europejskiej, serowar Salmonella Enteritidis jest najczęstszą przyczyną zakażeń u ludzi. W ostatnich latach na całym świecie obserwowany jest wzrost udziału pozajelitowych zakażeń wywołanych przez te drobnoustroje.

Biofilmy mieszane bakteryjno-grzybowe, czy należy się ich bać?

Zrozumienie fizjologii bakterii i grzybów współistniejących w mieszanych populacjach drobnoustrojów jest jeszcze dalekie od pełnego wyjaśnienia i poznania. Szeroka gama oddziaływań, zarówno synergistycznych, jak i antagonistycznych, funkcjonujących w ramach takich mikrobiotów zdaje się zależeć przede wszystkim od ich składu gatunkowego, a złożoność zachodzących interakcji pewnie uniemożliwi bezpośrednie ich wykorzystanie terapeutyczne. Ale już na tym etapie, posiadana wiedza znacznie pomaga w podejmowaniu działań zmierzających do lepszej diagnostyki zakażeń i poprawienia skuteczności leczenia oportunistycznych infekcji wielogatunkowych.

Potencjał chorobotwórczy epidemicznego szczepu Escherichia coli O104:H4

Niezwykła plastyczność genetyczna pałeczek Escherichia coli jest przyczyną pojawiania się nowych, patogennych szczepów, odpowiedzialnych za epidemie. Aktualnym przykładem patogenu powstałego na drodze horyzontalnego transferu genów jest szczep E. coli O104:H4, który w Niemczech w okresie od 9 maja do 22 czerwca 2011 roku spowodował zakażenie u 3792 osób i zgon 42. U 781 zakażonych rozwinął się hemolityczny zespół mocznicowy (HUS). Na liczbę klinicznie poważnych przypadków i ofiar śmiertelnych tej epidemii miało wpływ wiele czynników, omówionych w niniejszym artykule.

Wzajemne oddziaływania drobnoustrojów w biofilmach wielogatunkowych

W warunkach naturalnych biofilmy rosną jako konsorcja różnych gatunków drobnoustrojów. Najlepszymi przykładami wielogatunkowych biofilmów u człowieka są populacje bakterii bytujące na powierzchniach zębów, w pochwie, w jamie bębenkowej w przewlekłych i nawracających zapaleniach ucha środkowego, w płucach chorych na mukowiscydozę, u których rozwinęło się bakteryjne zakażenie dolnych dróg oddechowych, na powierzchniach cewników do żywienia pozajelitowego lub innych wszczepach. Zaobserwowano je także w przewlekle zakażonych ranach i w zakażeniach dróg moczowych. Wzrost drobnoustrojów w postaci wielogatunkowych biofilmów może zwiększać ich wirulencję. W takich skupiskach szybciej rosnące gatunki drobnoustrojów mogą liczbowo zdominować te wolniej rosnące. Jednakże na ostateczny wynik konkurencji pomiędzy gatunkami może mieć wpływ zdolność do syntezy i wydzielania substancji bakteriobójczych przez jeden z gatunków drobnoustrojów. Ostateczny skład jakościowy i ilościowy wielogatunkowych biofilmów ukształtowany może też zostać w wyniku porozumiewania się komórek za pomocą systemów quorum sensing. Cząsteczki autoinduktora AI-2 są wspólnymi cząsteczkami sygnalizacyjnymi dla bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Zakłada się, że cząsteczki AI-2 mogą aktywnie uczestniczyć w powstawaniu wielogatunkowych biofilmów. Hipoteza ta podlega obecnie doświadczalnej weryfikacji

Zmiany składu mikroflory jamy ustnej u pacjentów z uzębieniem resztkowym rehabilitowanych protetycznie

Naturalna mikroflora jamy ustnej pozostaje względnie stała i w równowadze z organizmem gospodarza. Zjawisko to można dość łatwo zaburzyć, na przykład z powodu niewystarczającej higieny jamy ustnej, ustawienia i topografii zębów oraz obecności protez zębowych. Badania nad składem flory jamy ustnej znacznie utrudnia występowanie zmiennych warunków w tym środowisku. Przeprowadzone analizy mikrobiologiczne wykazały, że u pacjentów z uzębieniem resztkowym, z protezami częściowymi lub pełnymi, w jamie ustnej występuje więcej patogennych drobnoustrojów niż w grupie bez uzupełnień protetycznych.

Wpływ śliny na zdolność adhezji i tworzenia biofilmu przez szczepy Candida albicans izolowane od pacjentów ze stomatopatią protetyczną

Celem przeprowadzonych badań było określenie zdolności adhezji oraz rozwoju biofilmu na materiale akrylowym (w obecności śliny i bez) szczepów Candida albicans izolowanych od pacjentów użytkujących akrylowe uzupełnienia protetyczne, u których stwierdzono przewlekłe zapalenie błony śluzowej o różnym nasileniu. Badania mikologiczne wykonano u 97 pacjentów w wieku 43−85 lat, użytkujących ruchome akrylowe uzupełnienia protetyczne. Do badania adhezji grzybów i zdolności tworzenia biofilmu ostatecznie zakwalifikowano 41 szczepów C. albicans. W ocenie stopnia adhezji zastosowano 4-stopniową skalę przygotowaną na potrzeby badania. Stopień wzrostu biofilmu oceniano spektrofotometrycznie po 48, 72, 96 godzinach. Każdą ocenę przeprowadzano 3-krotnie, z uzyskanych wartości wyliczano średnią arytmetyczną, która następnie posłużyła do analizy porównawczej. Wszystkie gatunki C. albicans izolowane od pacjentów ze stomatopatią protetyczną wykazały zdolność adhezji i tworzenia biofilmu na materiale akrylowym, aczkolwiek bardzo zróżnicowaną. Nie stwierdzono wyraźnego wpływu śliny na zdolność adhezji i tworzenia biofilmu na materiale akrylowym. Właściwości biologiczne szczepu C. albicans wydają się mieć większy wpływ na zdolność adhezji i tworzenia biofilmu na materiale akrylowym niż czynniki środowiskowe.

Wyniki kontrolowanych i porównawczych badań nad ranami niegojącymi się: zalecenia służące podniesieniu jakości danych w opiece i leczeniu ran

Zastosowanie w leczeniu ran zasad EBM (ang. Evidence Based Medicine) – praktyki medycznej opartej na dowodach – napotyka na wiele przeszkód ze względu na brak ujednoliconego podejścia, które mogłoby być stosowane w tej dziedzinie medycyny. W celu poprawy zaistniałej sytuacji, Europejskie Towarzystwo Leczenia Ran (EWMA – European Wound Management Association) powołało do życia Grupę ds. Dokumentacji Wyników Pacjenta (Patient Outcome Group), której celem jest opracowanie zaleceń dotyczących sposobów gromadzenia informacji klinicznej z dziedziny leczenia i opieki nad ranami. W niniejszym dokumencie, będącym owocem pracy tej grupy, określone są kryteria umożliwiające osiągnięcie wyników wysokiej jakości w randomizowanych badaniach kontrolowanych (RCT) i badaniach klinicznych, a także zasady planowania badań w celu uzyskania powtarzalnych wyników o wysokim stopniu spójności.

Odroczona, dwuetapowa rekonstrukcja piersi z użyciem wszczepów

Obecnie na świecie w raku piersi wykonuje się więcej zabiegów oszczędzających niż amputacji. W Polsce wykrywalność raka w dalszym ciągu jest opóźniona, stąd jedynym ratunkiem dla chorej kobiety jest amputacja i rekonstrukcja piersi (jednoczasowa i wtórna). Metody odtwórcze oparte są na wykorzystaniu tkanek własnych (płaty skórno-mięśniowe uszypułowane i wolne) lub wszczepów z tworzyw sztucznych (ekspanderoproteza lub ekspander i proteza). W Klinice Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej UM w Łodzi w latach 90. ubiegłego wieku wykonano kilkadziesiąt rekonstrukcji piersi po amputacji płatami LD lub TRAM. Nowe zasady finansowania procedur medycznych przez NFZ wymusiły poszukiwanie prostszych metod leczenia. W latach 2006–2009 zakwalifikowano do rekonstrukcji 56 pacjentek w wieku 34–65 lat, które przebyły amputację piersi i leczenie uzupełniające co najmniej rok wcześniej. U trzech chorych zastosowano ekspanderoprotezy Beckera, zaś u pozostałych przeprowadzono leczenie dwuetapowe – najpierw wszczepienie ekspandera, a następnie jego wymiana na protezę.

Onkologiczny aspekt odroczonej rekonstrukcji piersi u pacjentek po mastektomii z powodu raka

Chirurgiczne leczenie raka piersi polega na operacji oszczędzającej (u 60% pacjentek) lub radykalnej mastektomii (w 40% przypadków), a rekonstrukcja wyniosłości piersiowej powinna być integralną częścią terapii chorych po amputacji. Wykonanie operacji odtwórczej nie ma wpływu na ewentualny rozwój choroby nowotworowej ani na możliwość wykrycia wznowy miejscowej. Przedmiotem naukowych dyskusji jest optymalny okres, który powinien upłynąć pomiędzy mastektomią a rekonstrukcją. Wystąpienie powikłań po natychmiastowej rekonstrukcji piersi może opóźnić tę terapię. Odtworzenie piersi po amputacji w późniejszym czasie nie koliduje z adjuwantową terapią operowanej okolicy (chemio- i/lub radioterapią), pozwala na ocenę porównawczą przeciwległej piersi przed zakończeniem rekonstrukcji i umożliwia wdrożenie ewentualnego leczenia onkologicznego lub korekty kształtu istniejącego sutka.

Korelacja wad wrodzonych rąk z innymi zaburzeniami rozwojowymi − analiza 112 przypadków

Rozwój ręki i kończyny górnej jest wynikiem skomplikowanej sekwencji wydarzeń mających miejsce pomiędzy czwartym a ósmym tygodniem życia płodowego. Wzrost w trzech płaszczyznach, który rozpoczyna się na brzuszno-bocznej stronie zarodka, jest wynikiem działania białek sygnalizacyjnych zwanych sonic hedgehog, Wnt7a czy grupy białek FGF. Interakcja pomiędzy szczytowym grzebieniem ektodermalnym, strefą aktywności polaryzacyjnej, jak i interakcja pomiędzy ektodermą i leżącą poniżej mezodermą, są odpowiedzialne za formowanie się kończyny. Wpływ różnych czynników może spowodować mutację któregoś z genów grupy HOX. Kliniczną manifestacją takiej mutacji jest powstanie wrodzonej wady ręki, która może być spontaniczna lub dziedziczna, izolowana lub skorelowana z innymi wadami. Autorzy przedstawiają analizę 112-osobowej grupy pacjentów, prezentując znane i nieopisane zespoły wad skorelowanych z wadami ręki. Celem pracy jest analiza korelacji pomiędzy wadami ręki a wadami twarzoczaszki, układu naczyniowego, moczowo-płciowego i pokarmowego, jak i przedstawienie typów wad towarzyszących.

14 Zjazd Sekcji Chirurgii Wojskowej Towarzystwa Chirurgów Polskich

W dniach 12-14 września 2012 roku, odbędzie się w Krakowie 14 Zjazd Sekcji Chirurgii Wojskowej Towarzystwa Chirurgów Polskich. Gospodarzem Zjazdu jest Klinika Chirurgii Ogólnej 5 Wojskowego Szpitala Klinicznego. Tematami przewodnimi Zjazdu będą obrażenia wojenne,...

"Leczenie Ran" w wersji elektronicznej na iPada

Miło nam poinformować, że kwartalniki Leczenie Ran i Forum Zakażeń zostały dodane do bazy systemu dystrybucji prasy cyfrowej e-kiosk.pl. To pierwsze czasopisma medyczne dostępne w tym modelu dystrybucji. Jednocześnie oba kwartalniki są od tej chwili dostępne również...

Opatrunki hydrofobowe w leczeniu ran

Opatrunki hydrofobowe znajdują coraz szersze zastosowanie w leczeniu ran. Ich właściwości oparte są na zjawisku hydrofobowości – wzajemnym oddziaływaniu dwóch cząsteczek o powierzchni hydrofobowej, które łącząc się ze sobą, odpychają cząsteczkę wody. Większość drobnoustrojów odpowiedzialnych za zakażenie ran posiada powierzchnię hydrofobową. Podczas stosowania opatrunku dochodzi do adhezji drobnoustroju do hydrofobowego włókna opatrunku. Przy jego zmianie przyległe drobnoustroje są usuwane z rany, co prowadzi do stworzenia bardziej korzystnych warunków w procesie gojenia. W artykule przedstawiono możliwości zastosowania opatrunków hydrofobowych Sorbact®, zarówno w oparciu o dotychczasowe piśmiennictwo, jak i doświadczenia własne.

Wpływ czterowarstwowej kompresjoterapii na zmniejszenie objętości kończyny dolnej u chorych z przewlekłą niewydolnością żylną

Kompresjoterapia jest uznaną i potwierdzoną metodą leczenia przewlekłej choroby żylnej (PChŻ) kończyn dolnych stosowaną od wielu wieków. Skuteczność leczenia uciskowego można oceniać, monitorując zmniejszenie obwodów i objętości kończyn dolnych oraz gojenie i częstość nawrotów owrzodzeń u chorych. Celem pracy była ocena skuteczności zastosowania kompresjoterapii czterowarstwowej z wykorzystaniem opaski z pastą cynkową w porównaniu do metody jednowarstwowej u pacjentów z przewlekłą chorobą żylną kończyn dolnych.

Metody oceny i postępowanie z raną nowotworową – przegląd piśmiennictwa

Szacuje się, że przerzutowe rany nowotworowe występują u 5–10% dorosłych pacjentów leczonych onkologicznie z powodu nowotworu gruczołu piersiowego, okolicy głowy i szyi, odbytnicy i odbytu, sromu. Rany, zwłaszcza w obrębie głowy, szyi i klatki piersiowej, wiążą się z dużym ryzykiem powikłań i niekorzystnym rokowaniem. Nieuleczalne owrzodzenia mogą przybierać formę kraterowatych, krwawiących wrzodów lub kalafiorowatych, proliferujących guzów. Stanowią bardzo trudny problem terapeutyczny, pielęgnacyjny, psychosocjalny oraz są przyczyną dodatkowych cierpień chorego, przez co w znacznym stopniu obniżają subiektywną jakość życia. Wystąpienie ran wiąże się z nieprzyjemnym zapachem, dużym wysiękiem, krwawieniem, bólem, zdeformowaniem danej okolicy ciała oraz izolacją społeczną chorego.

Leczenie ran oparzeniowych powstałych w wyniku użycia białego fosforu w warunkach polowych

Biały fosfor jest używany w wielu typach pocisków w działaniach wojennych, ale także w wielu sytuacjach cywilnych życia codziennego, przemysłu i rolnictwa. Zapala się samoistnie w kontakcie z powietrzem, powoduje specjalną kategorię głębokich oparzeń oraz toksyczne uszkodzenie wielu narządów. Zgon następuje nawet w przypadku oparzenia niewielkich powierzchni ciała. Artykuł jest przeglądem możliwości leczenia, szczególnie wskazówek pierwszej pomocy, wstępnego leczenia, szybkiej neutralizacji wbitych cząstek białego fosforu oraz opracowania dotkniętych działaniem fosforu obszarów, także zaleceń wczesnej pomocy chirurgicznej oraz rekomendacji sposobów leczenia. Opisano aktualną wiedzę na temat wpływu fosforu białego na porażonych oraz wysiłki w celu poprawy optymalnej pomocy medycznej na polu walki. Autor jest konsultantem wojskowej służby zdrowia w dziedzinie chirurgii plastycznej i leczenia oparzeń.

Chory z zespołem stopy cukrzycowej w oddziale chirurgicznym

Celem badań niniejszej pracy było pozyskanie informacji związanych z hospitalizacją chorych z rozpoznanym Zespołem Stopy Cukrzycowej (ZSC) w oddziale chirurgicznym. Badania retrospektywne przeprowadzono w 2011 roku w Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej Szpitala Uniwersyteckiego nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy. Polegały one na analizie dokumentacji medycznej chorych z rozpoznaniem ZSC leczonych w latach 2009−2010.

Brachysyndaktylia–hypospadiaza oraz inne nietypowe korelacje wrodzonych wad rąk

Elektrostymulacja wysokonapięciowa (EWN) jest nowoczesną metodą stosowaną w procesie leczenia trudno gojących się ran i owrzodzeń, a także eksperymentalną formą leczenia obrzęków w przebiegu różnych urazów narządu ruchu. Celem pracy było przedstawienie wpływu elektrostymulacji wysokonapięciowej w procesach leczenia oraz omówienie parametrów zabiegowych dla poszczególnych przypadków. Dokonano przeglądu dotychczasowej wiedzy na temat efektów biologicznych działania EWN, które można podsumować następująco: 1. Prawidłowe zastosowanie elektrostymulacji przyspiesza oczyszczanie ran z tkanek martwiczych, likwiduje ogniska zapalne i ropne. 2. EWN pobudza proces ziarninowania i naskórkowania, co skutkuje skróceniem czasu gojenia się ran. 3. Wczesne zastosowanie EWN w leczeniu świeżych obrzęków ogranicza ich rozmiary.

Elektrostymulacja wysokonapięciowa w leczeniu trudno gojących się ran i obrzęków

Elektrostymulacja wysokonapięciowa (EWN) jest nowoczesną metodą stosowaną w procesie leczenia trudno gojących się ran i owrzodzeń, a także eksperymentalną formą leczenia obrzęków w przebiegu różnych urazów narządu ruchu. Celem pracy było przedstawienie wpływu elektrostymulacji wysokonapięciowej w procesach leczenia oraz omówienie parametrów zabiegowych dla poszczególnych przypadków. Dokonano przeglądu dotychczasowej wiedzy na temat efektów biologicznych działania EWN, które można podsumować następująco: 1. Prawidłowe zastosowanie elektrostymulacji przyspiesza oczyszczanie ran z tkanek martwiczych, likwiduje ogniska zapalne i ropne. 2. EWN pobudza proces ziarninowania i naskórkowania, co skutkuje skróceniem czasu gojenia się ran. 3. Wczesne zastosowanie EWN w leczeniu świeżych obrzęków ogranicza ich rozmiary.

Rola białek szoku cieplnego w oparzeniach oraz uogólnionej reakcji zapalnej

Białka szoku cieplnego (HSPs), zwane również białkami stresowymi, pełnią funkcje opiekuńcze w sytuacjach stresowych, takich jak wysoka temperatura, stany zapalne, hipoksja, zmiany hemodynamiczne, promieniowanie ultrafioletowe, infekcje, toksyny. Poprzez procesy wewnątrzkomórkowe biorą udział w mechanizmie formowania prawidłowej struktury białek, które powstają podczas translacji oraz degradacji białek zdenaturowanych lub uszkodzonych przez czynniki stresowe. HSPs spełniają również istotne funkcje zewnątrzkomórkowe, na przykład biorą udział w początkowym etapie procesu zapalnego, hamowaniu syntezy cytokin prozapalnych oraz immunizacji komórek układu odpornościowego. Zalety białek szoku cieplnego zarówno pod względem biochemicznym, jak i spełnianych funkcji, obserwowane w licznych badaniach na hodowlach komórkowych i na zwierzętach doświadczalnych, mogą mieć miejsce również w tkankach ludzkich. Komórki ludzkie, poddane wcześniej działaniu wysokiej temperatury, rozwijają tolerancję w stosunku do takich bodźców stresowych.

Biofilm Based Wound Care: strategia leczenia ran przewlekłych objętych procesem infekcyjnym wywołanym przez drobnoustroje w formie biofilmowej

Strategia leczenia ran przewlekłych Biofilm Based Wound Care (BBWC) opiera się na założeniu, że występujący w ranach biofilm bakteryjny należy do jednych z najważniejszych czynników warunkujących utrzymywanie się chronicznego stanu rany. Wprowadzenie strategii BBWC polega na częstym i agresywnym opracowaniu rany, zastosowaniu wysokich dawek antybiotyków o długim czasie działania, antyseptyków o niskiej cytotoksyczności i wysokiej sile bójczej oraz szerokiego spektrum środków „przeciw-biofilmowych”.

List od Komitetu Organizacyjnego

W imieniu Komitetu Organizacyjnego i Towarzystwa Mikrobiologii Klinicznej mamy zaszczyt serdecznie powitać Państwa na V Ogólnopolskim Sympozjum Naukowym z cyklu „Biofilm tworzony przez drobnoustroje w patogenezie zakażeń” i zgodnie z tradycją mamy przyjemność znów gościć Państwa w malowniczym uzdrowisku Kudowa Zdrój.
Tematyką wiodącą poprzednich konferencji były problemy patomechanizmu tworzenia biofilmu i postaci klinicznych zakażeń bakteryjnych z jego udziałem. Ideą przewodnią tegorocznego spotkania są nowo pojawiające się wyzwania w walce z zakażeniami. Dlatego też zapraszam do dyskusji w zakresie aktualnych problemów, jakimi są ograniczone opcje terapeutyczne w zwalczaniu biofilmu, leczenie skojarzone ciężkich, powikłanych zakażeń bakteryjnych i grzybiczych, zakażenia wewnątrzbrzuszne i przewodu pokarmowego – ze wskazaniem nowej roli starych patogenów, takich jak Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae i Helicobacter. W trakcie obrad zostanie też poruszona problematyka nowego podejścia do leczenia ran oraz roli diagnostyki mikrobiologicznej i obrazowej w rozpoznawaniu ciężkich infekcji.
Mam nadzieję, że tematy tegorocznego spotkania spełnią Państwa oczekiwania i pozwolą na interdyscyplinarną wymianę poglądów oraz twórczą dyskusję.
W pierwszym tegorocznym wydaniu kwartalnika „Forum Zakażeń”, oficjalnego pisma naukowego Towarzystwa Mikrobiologii Klinicznej, które istnieje i służy Państwu jako forum dyskusji i wymiany poglądów już trzeci rok, prezentujemy pełne prace i streszczenia wykładów oraz zapraszamy do ich lektury.

Sprawozdanie ze spotkań zorganizowanych we Wrocławiu z okazji Europejskiego Dnia Wiedzy o Antybiotykach

W związku z dynamicznie narastającą opornością bakterii na antybiotyki i wynikającym z tego zjawiska ograniczeniem skutecznego leczenia zakażeń, Komisja Europejska na wniosek Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) ustanowiła dzień 18 listopada corocznym Europejskim Dniem Wiedzy o Antybiotykach (European Antibiotic Awareness Day). Kraje członkowskie UE zobligowane zostały do podjęcia inicjatyw mających na celu zorganizowanie lokalnych obchodów tego Dnia w obrębie każdego państwa. Zgodnie z założeniami kampanii, powinna ona zaangażować jak najszerszy zakres instytucji, środowisk eksperckich, środków masowego przekazu i opinii publicznej oraz zwrócić uwagę na zjawisko antybiotykooporności jako kluczowego zagrożenia dla zdrowia publicznego. W Polsce, w ramach programu polityki zdrowotnej Ministra Zdrowia, funkcjonuje obecnie „Narodowy Program Ochrony Antybiotyków”.

Zakażenie Pseudomonas aeruginosa palców ręki po replantacji – analiza przypadku

Zabiegi replantacyjne palców są wciąż wyzwaniem dla mikrochirurgów. Ryzyko niepowodzenia replantacji zależy od wielu czynników, jak mechanizm urazu, czas od urazu do zespolenia tętniczego, wiek pacjenta i inne. Przedstawiono przypadek 32-letniego pacjenta po replantacji czterech palców z powodu amputacji piłą łańcuchową. Po zabiegu pacjent otrzymywał dożylne wlewy dextranu 40.000, Trentalu®, heparyny, w celu stymulacji perfuzji i angiogenezy. Siedem dni po zabiegu ukrwienie palców było prawidłowe, ale pacjent nie został wypisany z powodu dużej odległości do miejsca zamieszkania (około 600 km) i braku dostępu do doświadczonego w mikrochirurgii specjalisty. Być może na skutek niekontrolowanych wizyt pacjenta na oddziale septycznym doszło do zakażenia ran Pseudomonas aeruginosa. Pomimo leczenia farmakologicznego, miejscowego i leczenia pijawkami lekarskimi, utracono całkowicie dwa z czterech replantowanych palców, skórę pełnej grubości z kciuka i wskaziciela oraz obwodową część palców. Pytania o przyczyny tej sytuacji, wciąż pozostają bez odpowiedzi.

Prawne następstwa braku zgody pacjenta na leczenie

Problem zgody pacjenta na leczenie stanowi kluczowy element w procesie leczenia i świadczy o jego zgodności z prawem. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszczalne jest działanie lekarza bez zgody pacjenta. Wymaga to jednak spełnienia określonych prawem przesłanek i odnotowania tego faktu w dokumentacji medycznej.

„Oldies but goldies” – sieć większa jako opatrunek antybakteryjny. Część I

Biofilm bakteryjny jest w stanie utworzyć się na różnego rodzaju metalowych i silikonowych implantach stosowanych do rekonstrukcji ubytków w przewlekłych zapaleniach kości oraz różnego rodzaju urazach. Niemożność fizycznego usunięcia tych pokrytych biofilmem łączników powoduje często przewlekłe, oporne na leczenie antybiotykami zakażenia, w których jedynym rozwiązaniem są metody alternatywne. Należy do nich pokrywanie rany różnego typu płatami tkankowymi unaczynionymi, uszypułowanymi i wolnymi. Jednym z najbardziej obiecujących i uniwersalnych materiałów na płat, o nieocenionym potencjale angiogenetycznym i bakteriobójczym, jest sieć większa (omentum majus).

1 z 212
Left Menu Icon