Znaczenie jednotabletkowego leku złożonego Eviplera® w terapii zakażeń HIV

Skojarzone leczenie antyretrowirusowe (ang. combined antyretroviral therapy – cART) zmieniło rokowanie większości pacjentów dzięki zmniejszeniu zapadalności i śmiertelności na choroby wskaźnikowe. Udowodniono, że najwyższy poziom adherencji osiąga się w przypadku stosowania jednotabletkowej terapii raz dziennie. Redukcja dobowej liczby przyjmowanych tabletek skutkuje znaczącym zmniejszeniem błędów w przyjmowaniu kolejnych dawek, co ogranicza rozwój lekooporności HIV. Aktualnie leki skojarzone rekomenduje się jako leki pierwszego rzutu u większości pacjentów rozpoczynających cART.

Zakażenia Clostridium difficile w lecznictwie otwartym – opis przypadków

Nadmierne stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania w lecznictwie otwartym przyczyniło się do znacznego wzrostu częstości biegunek poantybiotykowych u pacjentów ambulatoryjnych. W pracy opisano przypadki długiej drogi diagnostycznej: od wystąpienia pierwszych objawów biegunki do postawienia trafnej diagnozy i wyleczenia. Największym problemem wydaje się być uświadomienie lekarzy pierwszego kontaktu, że biegunka wywołana przez Clostridium difficile zdarza się nie tylko u pacjentów hospitalizowanych. Należy ustalić nowe wskazania i wytyczne dotyczące diagnostyki biegunek u pacjentów ambulatoryjnych, włączając diagnostykę w kierunku C. difficile.

Współczesna diagnostyka legionelozy

Legioneloza jest chorobą wywoływaną przez bakterie z rodzaju Legionella, które powszechnie występują w środowisku wodnym. Mikroorganizmy te mogą powodować ciężkie zapalenia płuc u ludzi, a także łagodną samoograniczającą się infekcję grypopodobną, zwaną gorączką Pontiac. Obraz kliniczny, podobnie jak badanie radiologiczne, nie są charakterystyczne dla zakażenia Legionella spp. Badania laboratoryjne mogą sugerować etiologię, ale podstawę rozpoznania stanowią badania mikrobiologiczne. Ostatnio coraz większe znaczenie zyskują metody oparte na biologii molekularnej. W Polsce liczba zgłaszanych przypadków legionelozy wciąż wydaje się być niewspółmierna z liczbą zachorowań. Konieczne jest zwiększenie świadomości zagrożenia, jakie niesie zakażenie Legionella spp., udoskonalenie metod diagnostycznych oraz poprawa raportowania rozpoznanej legionelozy.

Powikłania ospy wietrznej – omówienie wybranych przypadków

Ospa wietrzna jest powszechnie uważana za łagodną chorobę wieku dziecięcego, stanowiącą zagrożenie wyłącznie dla osób z niedoborami odporności. Ale u części dotychczas zdrowych dzieci wirus może być przyczyną hospitalizacji z powodu ciężkiego przebiegu lub powikłań, a w konsekwencji może również prowadzić do zgonu. W pracy przedstawiono przypadki powikłań bakteryjnych i neurologicznych w przebiegu ospy wietrznej u dotychczas zdrowych dzieci.

Bezpłatny dostęp do pełnej treści wszystkich artykułów

Szanowni Państwo, z myślą o czytelnikach, pracownikach naukowych, studentach oraz wszystkich tych, którzy nieustannie poszukują dostępu do publikacji podnoszących kwalifikacje codziennej praktyki lekarskiej i pielęgniarskiej – wydawnictwo Evereth udziela bezpłatnego...

Kryptokokowe zapalenie opon mózgowych i mózgu

W pracy dokonano charakterystyki choroby kryptokokowej u osób zakażonych wirusem HIV. Najczęstszą manifestacją kliniczną rozsianej choroby kryptokokowej jest zapalenie opon mózgowych i mózgu. Przedstawiono poglądy na temat leczenia tego schorzenia z uwzględnieniem najnowszych randomizowanych badań porównawczych.

Nawrotowe grzybice i bakteryjne zapalenia pochwy – charakterystyka przyczyn oraz możliwości terapeutycznych i profilaktycznych

Nawracające zapalenie pochwy o etiologii bakteryjnej lub grzybiczej jest jedną z najczęstszych przyczyn wizyt u lekarza ginekologa. Wdrożone leczenie eliminuje stan zapalny przeważnie na pewien czas, po którym infekcja powraca. Nawracające infekcje są często związane z zaburzeniami ekosystemu pochwy, wynikającymi z redukcji liczebności pałeczek kwasu mlekowego z rodzaju Lactobacillus. Przywrócenie równowagi mikrobiologicznej wydaje się być niezbędnym elementem profilaktyki i leczenia nawrotowych zapaleń pochwy. Z tego względu rosnącym uznaniem cieszą się probiotyki ginekologiczne, uzupełniające pulę niezbędnych bakterii w pochwie. W pracy przedstawiono również znaczenie preparatów z kwasem hialuronowym w profilaktyce i leczeniu nawracających infekcji kobiecych dróg rodnych.

Diagnostyka molekularna bakteryjnych zakażeń krwi

Posiewy krwi są podstawową metodą stosowaną w wykrywaniu bakterii odpowiedzialnych za zakażenia krwi, jednak duże znaczenie w diagnostyce odgrywają również techniki oparte na amplifikacji i hybrydyzacji kwasów nukleinowych. Cechuje je krótszy czas identyfikacji patogenu oraz wyższa czułość. Szybka diagnostyka pozwala uniknąć niepotrzebnej antybiotykoterapii lub przyspieszyć włączenie racjonalnego leczenia przeciwbakteryjnego. Metody molekularne mają duże znaczenie w przypadku patogenów wolno rosnących lub niehodowlanych, trudnych do wykrycia metodami konwencjonalnymi. Ich szerokie zastosowanie ogranicza jednak wysoka cena oraz występowanie inhibitorów reakcji PCR (ang. Polymerase Chain Reaction) we krwi lub w podłożach stosowanych w automatycznym systemie do posiewu krwi.

Biofilmowy mikrobiom skóry w zdrowiu i chorobie. Aspekty badawcze z zakresu inżynierii tkankowej

Naturalna mikroflora skóry spełnia wielorakie funkcje, w tym ważne role ochronne i immunomodulacyjne. Przypadkowe przerwanie jej ciągłości lub stosowanie inwazyjnych procedur medycznych może skutkować rozwojem zakażeń, wywodzących się często z mikrobiomu powłok skórnych. Są to przeważnie zakażenia o podłożu biofilmowym. Standardowa terapia tego typu infekcji obejmuje kontrolę ubytków skóry/ran przewlekłych (w tym zakażonych) pod względem intensywności kolonizacji oraz – jeśli jest to konieczne – chirurgiczne opracowanie rany, a także regularną zmianę opatrunków dostosowanych do jej charakteru. Niekiedy wymagana jest jednak poważniejsza interwencja chirurgiczna, w której wykorzystuje się zaawansowane technologicznie opatrunki aktywne. Mogą to być bezkomórkowe substytuty skóry lub substytuty zaliczane do tzw. terapii komórkowej, naśladujące naskórek, a nawet skórę właściwą, wykorzystujące osiągnięcia inżynierii tkankowej. Mimo to problem skutecznego leczenia ran przewlekle zakażonych wciąż pozostaje nierozwiązany. Dlatego uzasadnione jest ciągłe prowadzenie badań nad mechanizmami patogenezy takich zakażeń z uwzględnieniem najlepszych modeli badawczych. Zarówno bezkomórkowe substytuty skóry, jak i substytuty naśladujące naskórek/skórę nadają się do prowadzenia in vitro badań podstawowych z zakresu patofizjologii procesów leżących u podstaw zakażeń ran, tj. tworzenia biofilmu i jego eradykacji.

Mukowiscydoza. Udział biofilmów w zakażeniach płucnych

Mukowiscydoza to wieloukładowa choroba o podłożu genetycznym, charakteryzująca się szerokim spektrum zmian patomorfologicznych, zwłaszcza w obrębie układu oddechowego i pokarmowego. Główną przyczyną pogarszania się stanu zdrowia chorych jest postępująca niewydolność oddechowa, będąca konsekwencją rozwoju przewlekłych, nawracających zakażeń oskrzelowo-płucnych. Najważniejszym problemem wydaje się być zjawisko koinfekcji jednego pacjenta przez różne gatunki bakterii lub bakterii, grzybów i wirusów, tworzących zwykle wielogatunkowe agregaty lub biofilmy. Pozostawanie drobnoustrojów w bezpośredniej bliskości warunkuje między nimi liczne oddziaływania synergistyczne lub (rzadziej) antagonistyczne, które w istotny sposób kształtują obraz patogenezy. Zrozumienie tych zależności stanowi klucz do prawidłowej diagnostyki i terapii infekcji dróg oddechowych w przebiegu mukowiscydozy.

Analiza cech warunkujących selekcję i przeżywalność w środowisku szpitalnym u szczepów Klebsiella izolowanych z ognisk epidemicznych

W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby zakażeń szpitalnych, wywoływanych przez wielolekooporne i wysoko wirulentne szczepy Klebsiella spp., które wyróżniają się ciężkim przebiegiem i wysokim odsetkiem śmiertelności, szczególnie w Oddziałach Neonatologii i Intensywnej Terapii. Także w Polsce pojawiły się nowe epidemiczne klony, zdolne do przetrwania i propagacji w środowisku szpitalnym oraz wywoływania ognisk epidemicznych, produkujące różnego rodzaju szerokozakresowe β-laktamazy, w tym najbardziej niebezpieczne – karbapenemazy typu KPC, NDM-1, MBL. Zdolności adhezyjne i wytwarzanie biofilmu na biomateriałach są także przyczyną groźnych dla życia zakażeń związanych ze sztuczną wentylacją oraz zakażeń krwi związanych z dostępem naczyniowym. Celem pracy było zbadanie: wrażliwości na antybiotyki i antyseptyki, wytwarzania szerokozakresowych enzymów oraz produkcji biofilmu u szczepów Klebsiella izolowanych z potwierdzonych lub podejrzewanych ognisk epidemicznych na oddziałach szpitalnych we Wrocławiu, Bydgoszczy, Krakowie i Opolu. Dokonano oceny wrażliwości szczepów na antybiotyki i antyseptyki oraz oznaczenia obecności enzymów ESBL, KPC, MBL i OXA-48. U 42 szczepów, których podobieństwo profili oporności sugerowało możliwość przynależności do epidemicznego klonu, wykonano ocenę pokrewieństwa z wykorzystaniem metody ERIC-PCR. Przeprowadzono badanie zdolności tworzenia biofilmu na powierzchni cewników. Metodą PCR w plazmidowym DNA oznaczono przynależność β-laktamaz ESBL do rodzin CTX-M, TEM i SHV. Badane szczepy wykazywały wysoką oporność na większość szerokozakresowych antybiotyków: cefalosporyny III i IV generacji, aztreonam, piperacylinę, aminoglikozydy, a w niektórych ośrodkach na fluorochinolony i karbapenemy. Wszystkie szczepy Klebsiella charakteryzowały się zdolnością do tworzenia biofilmu, a niektóre produkowały tę strukturę bardzo intensywnie. Większość badanych antyseptyków, w szczególności powidon jodu, odznaczało się stosunkowo niską skutecznością wobec utworzonego biofilmu Klebsiella. Wśród wykrytych enzymów ESBL dominowały β-laktamazy CTX-M. Ocena pokrewieństwa sugeruje istnienie epidemicznych klonów (w ośrodkach we Wrocławiu i w Bydgoszczy). W Opolu i Krakowie wśród szpitalnych szczepów Klebsiella nie stwierdzono obecności dominującego klonu, który dowodziłby istnienia ogniska epidemicznego.

Prof. Arkadiusz Jawień nowym członkiem Rady EWMA

Szanowni Państwo, Miło nam poinformować, że na tegorocznej konferencji Europejskiego Towarzystwa Leczenia Ran (EWMA) w Kopenhadze Pan Profesor Arkadiusz Jawień został wybrany do Rady EWMA (EWMA  Council)  jako przedstawiciel organizacji współpracujących. Profesor...

Zmiany skórne wokół stomii

W Polsce osoby ze stomią – dzięki prawidłowej opiece i dostępności do nowoczesnego sprzętu stomijnego żyją w komfortowych warunkach. Miejscowe powikłania stomii występują stosunkowo często, lecz szybkie i prawidłowe postępowanie prowadzi do ich ustąpienia. Istotna jest stała edukacja pacjentów ze stomią, która powinna rozpocząć się od momentu przygotowania do operacji i być kontynuowana przez cały okres życia ze stomią. Choroby skóry wokół stomii (rany powstałe w następstwie urazu mechanicznego, kontaktowe zapalenie skóry, zakażenia skóry, zmiany alergiczne), mimo mniejszego ciężaru gatunkowego, mają negatywny wpływ na jakość życia i utrudniają znacznie możliwość samoopieki. Stosowane obecnie standardy przygotowania do operacji i prawidłowa technika operacyjna znacznie poprawiły jakość wykonywanych stomii, a co za tym idzie – zmniejszyły ilość miejscowych powikłań. Pomimo tego nieodzowna jest możliwość stałego kontaktu z zespołem terapeutycznym i kontroli stomii w poradniach stomijnych. Daje to – prócz ciągłej edukacji – możliwość zastosowania nowoczesnego sprzętu stomijnego oraz specjalistycznych opatrunków dostosowanych do rodzaju rany.

Wpływ ciśnienia i długości trwania pojedynczego zabiegu pneumatycznego drenażu limfatycznego na redukcję pierwotnego obrzęku chłonnego kończyn dolnych u chorych z przewlekłą niewydolnością żylną

Celem pracy była ocena wpływu ciśnienia i długości trwania pojedynczego zabiegu pneumatycznego drenażu limfatycznego na redukcję obustronnego obrzęku chłonnego kończyn dolnych u chorych z przewlekłą niewydolnością żylną. Grupa A składała się z 10 chorych (8 kobiet, 2 mężczyzn), u których wykonano pojedynczy zabieg pneumatycznego drenażu limfatycznego, trwający 25 minut i o ciśnieniu zewnętrznym 40 mmHg. Grupa B liczyła 10 pacjentów (8 kobiet, 2 mężczyzn), u których wykonano pojedynczy zabieg pneumatycznego drenażu limfatycznego, trwający 45 minut i o ciśnieniu zewnętrznym 80 mmHg. Po zakończeniu badań w grupie A nie stwierdzono istotnych zmian objętości kończyn dolnych we wszystkich pomiarach w stosunku do stanu początkowego. U pacjentów z grupy B zaobserwowano natomiast znaczną redukcję obrzęku i efekt ten utrzymywał się do trzech godzin po zabiegu. Można stwierdzić, że dłuższy czas trwania zabiegu pneumatycznego drenażu limfatycznego (45 minut) oraz wyższa wartość ciśnienia zewnętrznego (80 mmHg) znacznie zmniejszają obrzęk chłonny u chorych z przewlekłą niewydolnością żylną. Natomiast zabieg pneumatycznego drenażu limfatycznego trwający do 25 minut i o ciśnieniu do 40 mmHg nie wpływa znacząco na redukcję obrzęku.

Wolny przeszczep skórny pośredniej grubości pokrywający rozległy ubytek w przebiegu zgorzeli Fourniera

W pracy przedstawiono przypadek zgorzeli Fourniera u 69-letniego mężczyzny, który został przyjęty do szpitala po tępym urazie moszny i prącia, prowadzącym do rozległych ubytków skóry tych narządów. Ubytki skóry moszny pokryto dermatomowym wolnym siatkowanym przeszczepem, a ubytki na prąciu – wolnym litym przeszczepem pośredniej grubości. Uzyskano dobry wynik kosmetyczny.

Elektrostymulacja wysokonapięciowa we wspomaganiu leczenia odleżyn: wyniki randomizowanego, kontrolowanego eksperymentu klinicznego – doniesienie wstępne

W leczeniu odleżyn coraz większe znaczenie zyskują stymulacje elektryczne. Są one szczególnie zalecane w leczeniu przewlekłych ubytków, które nie goją się pomimo stosowania leczenia standardowego. Dokładne poznanie wpływu różnych rodzajów prądów elektrycznych na procesy gojenia tkanek jest niezbędnym warunkiem skutecznej elektroterapii odleżyn i innych ubytków tkanek miękkich. Celem badań wstępnych było poznanie wpływu elektrostymulacji wysokonapięciowej (EWN) z zastosowaniem prądu pulsującego na proces gojenia odleżyn.

Analiza epidemiologiczna oparzeń elektrycznych u dorosłych na podstawie dziesięcioletnich doświadczeń

Oparzenie elektryczne jest specyficznym typem urazu, w efekcie którego – w wyniku przejścia prądu elektrycznego – mogą zajść nieprzewidywalne zmiany w obrębie wielu narządów. Trzy różne typy urazów, które są wynikiem działania prądu to: oparzenie kontaktowe, oparzenie łukiem elektrycznym oraz oparzenie termiczne w wyniku zapalenia odzieży. Stopień zniszczenia tkanek na skutek działania prądu elektrycznego zależy między innymi od napięcia prądu i oporności tkanek. Oparzenia możemy podzielić na nisko- i wysokonapięciowe: niskonapięciowe przypominają oparzenia termiczne, wysokonapięciowe powodują rozległe zniszczenia tkanek. Postępowanie chirurgiczne w przypadku obrażeń elektrycznych zależy od głębokości oparzenia, lokalizacji ran oparzeniowych oraz od stanu ogólnego pacjenta. W pracy przedstawiono analizę epidemiologiczną, lokalizacji ran oraz rezultatów leczenia

Nowa procedura redakcyjna

W celu usprawnienia procesu wydawniczego powstała nowa procedura redakcyjna. Dzięki niej Autorzy – po utworzeniu konta i zalogowaniu – będą mogli wysyłać manuskrypty prac w wersji elektronicznej poprzez formularz zawarty na stronie, a następnie śledzić ich status na...

Kleszczowe zapalenie mózgu – epidemiologia, patogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka, profilaktyka i leczenie

Kleszczowe zapalenie mózgu (KZM) jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, przenoszoną przez kleszcze Ixodes ricinus. W ciągu dwóch ostatnich dekad w wielu krajach europejskich obserwuje się wzrost zachorowań na KZM. Przyczyn tego zjawiska upatruje się w zmianach klimatycznych oraz socjoekonomicznych. W Polsce od 1993 roku odnotowuje się od 200 do 300 przypadków zachorowań rocznie. Można wyróżnić dwie fazy choroby. Pierwsza faza związana jest z obecnością wirusów we krwi, a druga – z ich przenikaniem do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). W drugiej fazie choroba może przybrać następujące postaci: meningitis, encephalomeningitis, meningoencephalomyelitis. Zajęcie ważnych ośrodków (oddechowego, naczyniowo- ruchowego) może prowadzić do zgonu. W ustaleniu rozpoznania istotne są 3 elementy: wywiad uwzględniający możliwość ukłucia przez kleszcze, objawy kliniczne oraz wyniki badań płynu mózgowo-rdzeniowego i badań serologicznych (przeciwciała przeciwko wirusowi kzmIgM). Leczenie kleszczowego zapalenia mózgu jest wyłącznie objawowe. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania zakażeniu są szczepienia przeciwko KZM.

Left Menu Icon