The modified technique for a complex scalp and skull reconstruction due to the extreme electrical burn: a case report with review of literature

Uraz spowodowany przez prąd wysokonapięciowy może skutkować rozległymi zniszczeniami tkanek o specyficznej charakterystyce. W patofizjologii tego typu urazów charakterystyczną cechą jest obecność znacznie większego obszaru zniszczeń w głębi tkanek niż ma to miejsce w przypadku zewnętrznych ran oparzeniowych. Kolejną charakterystyczną cechą oparzeń elektrycznych jest progresywny charakter zmian, którego efektem jest powiększanie się z upływem czasu obszarów martwiczych. Pierwotna ocena zakresu zniszczeń tkanek w oparzeniu elektrycznym jest ekstremalnie trudna. Niniejsza praca przedstawia modyfikację techniki leczenia oparzenia elektrycznego czwartego stopnia głowy 21-letniego mężczyzny. Pacjent doznał dwóch ran oparzeniowych głowy, obejmujących okolicę potyliczną łącznie z regionem zatoki strzałkowej oraz okolicę skroniową. Całkowita powierzchnia ran oparzeniowych głowy wynosiła około 150 cm2. Poza opisanymi ranami badania diagnostyczne, w tym tomografia komputerowa, nie wykazały odchyleń od normy. Leczenie ran oparzeniowych polegało na wielokrotnym oczyszczaniu ich z martwicy wraz z zastosowaniem terapii podciśnieniowej systemem Vivano®, który wspomógł w oczyszczeniu ran i uzyskaniu ziarninowania. Zakres zniszczenia tkanek warunkował konieczność usunięcia kości potylicznej ponad zatoką strzałkową. W ostatecznym zabiegu operacyjnym odtworzono pokrywę czaszki przeszczepem kości czaszki pośredniej grubości pobranej z sąsiadującej okolicy. W celu rekonstrukcji tkanek miękkich zmodyfikowano technikę „banana peel”, wykorzystując cztery odmiennie preparowane płaty w celu odtworzenia skalpu. Jedynie niewielka powierzchnia w okolicy zausznej została pokryta przeszczepem. Pacjent został wypisany ze szpitala w 9. dobie po operacji. W sześciomięsięcznej obserwacji nie stwierdzono nieprawidłowości.

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B interferonem pegylowanym alfa-2a – opis przypadków

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B (PWZW typu B) stanowi poważny problem zdrowotny. Szacuje się, że w skali świata infekcję tym wirusem przeszło około 2 miliardów ludzi, z czego około 350 milionów pozostaje przewlekle zakażonych. Według prognoz epidemiologicznych w Polsce jest ich około 350 tysięcy. Pegylowany interferon alfa-2a jest stosowany w leczeniu WZW B od 2005 roku. Jego unikalne właściwości, wynikające z połączenia działania przeciwwirusowego oraz immunomodulacyjnego, zapewniają z jednej strony silny efekt terapeutyczny narastający nawet po zakończeniu terapii, z drugiej natomiast uniemożliwiają selekcję opornych szczepów wirusa. Powyższe cechy sprawiają, że preparat zajmuje czołowe miejsce wśród dostępnych opcji terapeutycznych.

Znaczenie kliniczne Stenotrophomonas maltophilia

Stenotrophomonas maltophilia odgrywa coraz większą rolę w patogenezie zakażeń człowieka, mimo iż jest zaliczany do grupy drobnoustrojów oportunistycznych. Zakażenia wywoływane przez ten patogen, pomimo iż rzadko dotyczą pacjentów ambulatoryjnych, stanowią istotny odsetek infekcji u osób hospitalizowanych. Szczepy S. maltophilia często kolonizują drogi oddechowe, dlatego mogą być przyczyną zapalenia płuc, co stanowi bardzo poważny problem, szczególnie u chorych z mukowiscydozą. Ponadto drobnoustrój ten może wywoływać zakażenia krwi oraz układów: moczowo-płciowego, pokarmowego, nerwowego, a także zakażenia skóry, tkanek miękkich i narządu wzroku. S. maltophilia posiada niewiele czynników wirulencji, jednak mnogość mechanizmów oporności powoduje, że jest istotnym patogenem szpitalnym. Bakteria ta charakteryzuje się naturalną opornością na wiele grup antybiotyków i chemioterapeutyków. W leczeniu zakażeń o etiologii S. maltophilia lekiem z wyboru jest trimetoprim-sulfametoksazol, jednak coraz częściej izolowane są szczepy oporne na ten antybiotyk, co stanowi ogromny problem terapeutyczny.

Zastosowanie rifaksyminy w zapobieganiu i leczeniu encefalopatii wątrobowej

Encefalopatia wątrobowa (EW) jest jednym z najczęstszych powikłań ostrych i przewlekłych chorób wątroby. EW w istotny sposób wpływa na jakość życia chorego. Profilaktyka i leczenie encefalopatii opierają się na unikaniu czynników wywołujących, oddziaływaniu na florę jelitową oraz obniżaniu stężenia amoniaku we krwi. Podstawę terapii stanowią niewchłanialne disacharydy. Antybiotyki, takie jak neomycyna i paromomycyna, są skuteczne w terapii ostrych epizodów EW, jednak ich stosowanie w zapobieganiu nawrotom jest obciążone poważnymi działaniami niepożądanymi. Bezpieczeństwo rifaksyminy w długotrwałym stosowaniu czyni ją przydatną w terapii i prewencji encefalopatii wątrobowej. Badania wykazały porównywalne efekty terapeutyczne rifaksyminy z niewchłanialnymi disacharydami. Jej użycie wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. Rifaksymina jest alternatywą w terapii EW u chorych źle tolerujących inne metody leczenia, np. disacharydy lub neomycynę.

Profilaktyka zaburzeń układu pokarmowego podczas terapii antybiotykami makrolidowymi

Terapia antybiotykami makrolidowymi może mieć niekorzystny wpływ na funkcjonowanie układu pokarmowego. Szczególnie podatna na uszkodzenia, wynikające ze stosowana tej grupy leków, jest wątroba. W pracy zaprezentowano możliwe sposoby profilaktyki i ochrony, które mogą być wdrażane podczas terapii antybiotykami. Omówiono ochronny wpływ sylimaryny, prebiotyku w postaci rozpuszczalnego błonnika z akacji oraz wybranych szczepów bakterii probiotycznych.

Badania przesiewowe i diagnostyka zakażeń MRSA

Staphylococcus aureus jest powszechnie występującą bakterią, kolonizującą skórę i błony śluzowe u około 30–40% zdrowych osób. Metycylinooporne szczepy S. aureus (ang. Methicillin- resistant Staphylococcus aureus – MRSA) stanowią jeden z najważniejszych czynników odpowiedzialnych za zakażenia szpitalne na całym świecie. Według danych EARS-Net, w Polsce udział MRSA w zakażeniach inwazyjnych wynosi 24,3%. Redukcja infekcji o tej etiologii jest możliwa tylko przy zastosowaniu odpowiednich programów zwalczania zakażeń szpitalnych. Jednym z najistotniejszych elementów tej strategii jest wykorzystywanie w badaniach przesiewowych i diagnostyce szybkich badań mikrobiologicznych, opierających się na metodach molekularnych, takich jak PCR (ang. Polymerase Chain Reaction) i Real-time PCR.

Zmiany w charakterystyce złożonego preparatu przeciwmalarycznego Malarone (atowakwon/proguanil)

Malarone® jest preparatem przeciwmalarycznym, rekomendowanym przez WHO (ang. World Health Organization) i CDC (ang. Centre for Disease Control and Prevention) do stosowania podczas wyjazdów w rejony występowania chlorochino- i wielolekoopornych szczepów Plasmodium falciparum. Zalety tego leku, złożonego z atowakwonu i proguanilu, są liczne: wysoka skuteczność w stosunku do najgroźniejszego zarodźca zimnicy, jakim jest P. falciparum, nielimitowany czas stosowania (uzależniony wyłącznie od tolerancji leku i okresu przebywania w strefie zagrożenia), krótki czas przyjmowania po opuszczeniu strefy malarycznej (7 dni) oraz wysoki profil bezpieczeństwa. Lek działa zarówno na fazę czerwonokrwinkową, jak i na wątrobową cyklu rozwojowego pasożyta. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania tego leku są: ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min), ciężka padaczka oraz nadwrażliwość na substancje zawarte w preparacie. Do słabych stron połączenia atowakwonu z proguanilem należą między innymi zmniejszona skuteczność w przypadku inwazji Plasmodium vivax oraz brak działania na wątrobowe hipnozoity Plasmodium vivax i Plasmodium ovale. Podczas stosowania preparatu mogą wystąpić: bóle głowy i brzucha, brak apetytu, rzadziej nudności i wymioty.

Krztusiec – powracająca choroba zakaźna. Scenariusz kliniczny z omówieniem aktualnej sytuacji epidemicznej i profilaktyki

Krztusiec (inaczej koklusz) jest ostrym zakażeniem bakteryjnym dróg oddechowych, wywoływanym przez pałeczkę Bordetella pertussis. Po zdecydowanym spadku zachorowań wśród niemowląt i małych dzieci w Polsce, obserwowanym po wprowadzeniu w latach 60. XX wieku powszechnych szczepień przeciwko krztuścowi, od kilkunastu lat obserwuje się wzrost liczby przypadków choroby, z przeniesieniem zachorowań na starsze grupy wiekowe. Zjawisko to tłumaczy się stopniowo słabnącą ochroną poszczepienną, wysoką zaraźliwością i stałą obecnością w populacji drobnoustroju chorobotwórczego. U osób szczepionych przed kilku laty przebieg kliniczny krztuśca może być znacznie złagodzony i bardzo niecharakterystyczny, bez typowego kaszlu i wymiotów. Każdy lekarz – w diagnostyce różnicowej kaszlu utrzymującego się ponad 7 dni – powinien uwzględniać możliwość wystąpienia kokluszu. Opanowanie wzrostu zachorowań na krztusiec wymaga powszechnych, regularnych szczepień przypominających dTpa u młodzieży i dorosłych. W sytuacji wzrostu zachorowań wśród nastolatków i młodych dorosłych szczególnie ważne są terminowe szczepienia niemowląt, ponieważ ta grupa wiekowa jest najbardziej narażona na krztusiec o ciężkim przebiegu oraz rozwój powikłań.

Kaspofungina (Cancidas) w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych o etiologii Candida albicans

W pracy przedstawiono przypadek skutecznego zastosowania kaspofunginy w leczeniu grzybiczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u pacjentki z wrodzonym wodogłowiem wewnętrznym, z założonym drenażem komorowo-otrzewnowym płynu mózgowo-rdzeniowego, która była hospitalizowana w Klinice Intensywnej Terapii. Potwierdzonym mikrobiologicznie czynnikiem etiologicznym zakażenia był drożdżak z rodzaju Candida albicans, wrażliwy na amfoterycynę B, fluorocytozynę i kaspofunginę oraz wykazujący oporność na azole: flukonazol, itrakonazol i worikonazol. Po zastosowaniu kaspofunginy przez 28 dni i usunięciu drenażu układu komorowego uzyskano całkowitą eradykację drobnoustroju, wyleczenie infekcji oraz pełną poprawę stanu ogólnego i neurologicznego.

Higiena rąk obowiązkiem personelu mającego kontakt z pacjentami

Ręce pracowników medycznych, którzy mają bezpośredni kontakt z pacjentami w placówkach medycznych, stanowią częste źródło zakażeń szpitalnych. Każdy szpital i gabinet medyczny powinien być wyposażony w dobrej jakości preparaty do mycia i dezynfekcji rąk oraz dozowniki do preparatów antyseptycznych. Personel powinien być regularnie edukowany w zakresie techniki mycia i dezynfekcji rąk. W celu zapewnienia wysokiej jakości opieki i bezpieczeństwa pacjentów należy monitorować zużycie preparatów do higieny rąk.

Echinokandyny – aktywność mikrobiologiczna, znaczenie w leczeniu i profilaktyce grzybic

Echinokandyny to najmłodsza grupa leków przeciwgrzybiczych, której aktywność mikrobiologiczna i skuteczność kliniczna są wciąż zbyt mało znane. W pracy scharakteryzowano właściwości farmakokinetyczne i przeciwgrzybicze echinokandyn, przedstawiono aktualne rekomendacje dotyczące wykonania i interpretacji testów lekowrażliwości oraz zalecenia stosowania echinokandyn w leczeniu kandydozy i aspergilozy.

Czy bawełniane obłożenia pola operacyjnego oraz fartuchy wielokrotnego użytku, stosowane w zabiegach wysokiego ryzyka, są zagrożeniem dla chorych i personelu medycznego?

Każdy zabieg operacyjny powinien być wykonywany z wykorzystaniem wyrobów medycznych. Ich wytwórca decyduje, czy dany produkt jest zaklasyfikowany jako wyrób medyczny. Wymogi techniczne dotyczące bielizny operacyjnej są określone przez normy PN-EN ISO 13795 i PN-EN ISO 22610, zgodnie z którymi bielizna barierowa musi posiadać udokumentowaną doświadczalnie niezmienność właściwości materiału barierowego podczas produkcji i użytkowania. W celu zarejestrowania wyrobu medycznego wytwórca zgłasza go do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych przed pierwszym wprowadzeniem do obrotu lub użytkowania. Obecnie na rynku są dostępne produkty oznaczone jako wyroby medyczne, jednak niespełniające wymogów normy.

Wpływ żelaza na proces gojenia ran

Z uwagi na narastający problem trudno gojących się ran, wiele badań poświęca się czynnikom wpływającym na ten proces. Na szczególną uwagę zasługują jony żelaza. Ich zwiększone stężenie, powszechnie występujące w trudno gojących się ranach, wpływa negatywnie na proces gojenia. Jest to związane z generowaniem zbyt dużych ilości reaktywnych form tlenu oraz z zaburzeniami pewnych szlaków metabolicznych. Nie bez znaczenia jest też podłoże genetyczne – istnieje co najmniej kilka genów, których polimorfizmy sprawiają, że człowiek jest podatny na zaburzenia gojenia. W oparciu o najnowsze badania opracowano nowe terapie trudno gojących się ran, wykorzystujące chelatory żelaza.

Zintegrowane-interdyscyplinarne leczenie krytycznego niedokrwienia kończyny dolnej i owrzodzenia tętniczego – opis przypadku

Miażdżyca tętnic kończyn dolnych w zaawansowanej postaci może być przyczyną powstawania owrzodzeń niedokrwiennych. Krytyczne niedokrwienie kończyny dolnej i występujące w tle owrzodzenie wymagają podejmowania działań zespołowych. W pracy przedstawiono opis przypadku 56-letniego mężczyzny z krytycznym niedokrwieniem kończyny dolnej i owrzodzeniem. Omówiono cele opieki lekarskiej i pielęgniarskiej, podjęte działania przyczynowe oraz postępowanie miejscowe, które miało przygotować łożysko rany do położenia przeszczepu skórnego. Podjęte działania przyczyniły się do poprawy perfuzji krwi, oczyszczenia łożyska rany i stworzenia możliwości uzyskania ciągłości skóry.

Terapia neuroprotekcyjna u chorych z neuropatią cukrzycową. Przegląd nowych możliwości farmakoterapii

Neuropatia cukrzycowa jest jednym z najczęstszych powikłań cukrzycy i jednocześnie najczęstszą przyczyną rozwoju zespołu stopy cukrzycowej (ZSC). Występuje nawet u 90% chorych na cukrzycę, w zależności od czasu trwania i typu choroby. Neuropatia czuciowo-ruchowa i autonomiczna negatywnie wpływają na jakość życia, prowadząc do objawów bólowych, utraty czucia, osłabienia siły mięśniowej i powstawania owrzodzeń. Skutkuje to zwiększonym ryzykiem zakażeń i amputacji, a w następstwie – postępującym inwalidztwem chorego. Dlatego tak ważne jest znalezienie skutecznej terapii, która działałaby protekcyjnie w stosunku do efektów związanych z przewlekłą hiperglikemią. Dotychczas leczenie neuropatii cukrzycowej opierało się głównie na leczeniu objawowym, kontroli glikemii i redukcji czynników ryzyka. Nadal nie udało się opracować satysfakcjonującej terapii przyczynowej. W pracy zaprezentowano przegląd najbardziej obiecujących wyników badań nad lekami neuroprotekcyjnymi, w oparciu o patogenezę neuropatii cukrzycowej.

Możliwości zastosowania ksenogenicznych substytutów skóry w leczeniu oparzeń – przegląd piśmiennictwa

W ciągu ostatnich dwudziestu lat nastąpił znaczny postęp w leczeniu oparzeń. Dzięki wprowadzeniu jasnych zasad resuscytacji płynowej oraz wycinaniu tkanek martwiczych poprawiła się przeżywalność pacjentów z rozległymi urazami, a powszechne stosowanie opatrunków srebrowych oraz dążenie do szybkiego zamknięcia ran polepszyło estetyczne wyniki leczenia. Stało się jasne, że w oparzeniach pełnej grubości skóry do zagojenia rany konieczne jest wykonanie nekrektomii, a w przypadku ciężkich oparzeń rokowanie pacjenta zależy od agresywności leczenia chirurgicznego. Stosowanie przeszczepów skóry pośredniej grubości jest obecnie uważane za złoty standard w zamykaniu ran oparzeniowych, a jej siatkowanie umożliwia pokrycie znacznych powierzchni po wyciętej martwicy.

Kinesiotaping w terapii obrzęków

Obrzęki stanowią istotny czynnik, oddziałujący na przebieg terapii oraz znacząco obniżający jakość życia pacjentów. Poszukiwanie efektywnych sposobów niwelowania obrzęków wydaje się jedną z ważniejszych kwestii leczenia chorych i opieki nad nimi, w tym także po zabiegach chirurgicznych. Celem pracy było przedstawienie opisu przypadku wykorzystania kinesiotapingu u pacjenta po udarze z obrzękiem kończyny górnej.

Left Menu Icon