Operacje plastyczne u pacjentów po leczeniu bariatrycznym

Do operacji plastycznych w ramach chirurgii postbariatrycznej należą, według częstości wykonywania: abdominoplastyka, plastyka opadniętych piersi u kobiet i pseudoginekomastii u mężczyzn, plastyka ramion, plastyka ud oraz plastyka pośladków. Operacje poprawiające kształt powłok ciała po operacjach bariatrycznych są zabiegami względnie bezpiecznymi, jeśli wykonuje się je u osób ze stabilną masą ciała, bez zaburzeń odżywiania i z uregulowanymi chorobami przewlekłymi. W trakcie operacji należy zwrócić uwagę na: prawidłowe ułożenie i ogrzanie pacjenta, profilaktykę przeciwzakrzepową i przeciwodleżynową oraz prowadzenie anestezjologiczne. Do najczęstszych powikłań pooperacyjnych należą krwiaki, surowiczaki i częściowa martwica płatów.

Miejsce chirurgii plastycznej w procesie leczenia otyłości

Wzrost ilości osób otyłych, towarzyszący rozwojowi cywilizacyjnemu, jest coraz większym problemem społecznym. Wraz ze wzrostem wykonywanych operacji bariatrycznych obserwuje się znaczne zwiększenie zapotrzebowania na zabiegi plastyczne. Kwalifikację do operacji rozpoczyna się w sposób typowy: zbieranie wywiadu, wykonywanie badań lekarskich oraz podstawowych badań laboratoryjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na: ilość utraconej masy ciała, rodzaj przebytych zabiegów, choroby współistniejące i aktualny stan odżywienia. Pacjenci kwalifikowani do postbariatrycznego leczenia chirurgicznego muszą zaakceptować zmianę, jaka dokona się w ich wyglądzie – nadmierne fałdy skórno-tłuszczowe zostaną zastąpione podłużnymi bliznami.

Narażenie zespołu operacyjnego na związki lotne wytwarzane podczas operacji oparzonej tkanki z użyciem diatermii – doniesienie wstępne

Od niedawna zaczęto dostrzegać problem związany z narażeniem członków zespołu operacyjnego na substancje powstające podczas cięcia tkanek nożem wytwarzającym wysoką temperaturę. Problem ten jest szczególnie ważny dla zespołów operujących osoby z rozległymi oparzeniami, ponieważ optymalny sposób postępowania chirurgicznego w leczeniu rozległych i głębokich oparzeń polega na szybkim usunięciu tkanek martwych. W tym celu używa się między innymi noży elektrycznych. Stosowanie tych narzędzi wiąże się z wytwarzaniem wysokiej temperatury podczas zabiegu oraz zwiększeniem ekspozycji na lotne czynniki szkodliwe zawarte w dymie z usuwanych tkanek. Celem badania była analiza jakościowa oraz półilościowa niepolarnych związków lotnych wydzielających się podczas resekcji oparzonej tkanki z użyciem diatermii. Materiały i metody Badanie zostało przeprowadzone podczas operacji resekcji oparzonej tkanki pacjenta w pierwszej dobie po oparzeniu (ponad 30% TBS A, o głębokości III stopnia). Analizowane związki były absorbowane przy użyciu ekstrakcji do fazy stałej, z użyciem włókien SPME. Czas ekspozycji włókien wynosił 30 minut i rozpoczynał się wraz z początkiem zabiegu. Włókna zostały przeanalizowane na chromatografie gazowym sprzężonym ze spektrometrią mas. Wyniki W pilotażowych badaniach własnych składu dymu operacyjnego z wykorzystaniem techniki SPME została wykazana obecność kilkuset niepolarnych związków organicznych. Były to proste związki alifatyczne i aromatyczne, jak: ester kwasu octowego, heksan, aceton oraz skomplikowane pochodne organiczne o nieznanej toksykologii. Analiza wykazała również obecność gazu anestetycznego – sewofluranu. Wnioski Dotychczasowe badania dymu operacyjnego były związane z resekcją tkanki zdrowej. Badania własne Autorów po raz pierwszy prezentują analizę dymu powstającego podczas resekcji tkanki oparzonej. Większość wykrytych związków ma potencjalnie toksyczne działanie i może stanowić, dotychczas nie brany pod uwagę, czynnik ryzyka narażenia zespołu operacyjnego.

Metoda prone position jako sposób na poprawienie oksygenacji u pacjentów oparzonych z zespołem ostrej niewydolności oddechowej

Wstęp Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ang. acute respiratory distress syndrome – ARDS) charakteryzuje się szybko narastającymi objawami niewydolności oddechowej. W badaniach obrazowych można zaobserwować rozsiane, symetryczne zmiany naciekowe w płucach. Wynikiem tych procesów jest zmniejszenie oksygenacji krwi tętniczej. Ze względu na patofizjologię choroby oparzeniowej zespół ARDS jest często obserwowany u pacjentów ciężko oparzonych. Prone position jest techniką wspomagającą leczenie tych chorych. Materiały i metody Do badania włączono 99 pacjentów, u których, z powodu rozległości i głębokości oparzenia lub z powodu oparzenia dróg oddechowych, została zastosowana wentylacja mechaniczna. Celem badania było stwierdzenie zależności między parametrami oksygenacji a zmianą pozycji ciała z supine na prone position. W tym celu zastosowano badanie gazometryczne krwi tętniczej. Wyniki Pozytywną reakcję na wentylację przy użyciu techniki prone position, w postaci poprawy oksygenacji, odnotowano u 85% badanych. Trwała poprawa parametrów gazometrycznych nastąpiła u 55% pacjentów. Wnioski Leczenie pacjentów ciężko oparzonych z urazem termicznym dróg oddechowych jest znacznie utrudnione. W sytuacji, w której, pomimo prawidłowego leczenia, obserwowane jest znaczne pogorszenie parametrów oddechowych, należy rozważyć alternatywne techniki wspomagające, takie jak prone position.

Oparzenie prądem wysokiego napięcia. Długotrwały proces leczenia ran powstałych w wyniku porażenia prądem elektrycznym – opis przypadku

Współcześnie – w dobie zaawansowania technologicznego – narażenie na niebezpieczeństwo związane z działaniem prądu elektrycznego stale wzrasta. Obrażenia spowodowane urazami wysokoenergetycznymi stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. Po wstępnym zabezpieczeniu podstawowych funkcji układu krążenia, wyzwaniem staje się opieka nad raną oparzeniową. Prąd elektryczny – oprócz działania ogólnoustrojowego – przyczynia się także do rozległych uszkodzeń miejscowych. W przedstawionym w niniejszej pracy opisie przypadku zaprezentowano skuteczne zaopatrzenie ubytków tkankowych w następstwie porażenia prądem o wysokim napięciu >1000 V. Jednym z efektywnych sposobów redukcji powierzchni rany oparzeniowej jest zastosowanie terapii podciśnieniowej (NPW T). W przedstawionym przypadku skuteczne zaopatrzenie rany nie wymagało użycia technik chirurgii rekonstrukcyjnej. Zastosowanie terapii podciśnieniowej umożliwiło redukcję uszkodzeń na poziomie przedramienia.

Skuteczna prewencja amputacji dużych w przebiegu zespołu stopy cukrzycowej. Zastosowanie terapii podciśnieniowej – opis przypadków

Powikłanie cukrzycy pod postacią zespołu stopy cukrzycowej (ZSC) stanowi epidemiologiczny oraz zdrowotny problem. W ciągu najbliższych lat – zarówno w Polsce, jak i na całym świecie – można spodziewać się wzrostu liczby chorych z zaburzonym metabolizmem glukozy. Tym samym także częstość występowania różnorodnych objawów dotyczących stopy będzie systematycznie wzrastać. Tylko wczesne, odpowiednie oraz wielospecjalistyczne postępowanie umożliwi powstrzymanie progresji choroby oraz ograniczy konieczność amputacji kończyny dolnej. Jedną z nowoczesnych i – co istotne – skutecznych metod leczenia jest terapia podciśnieniowa (NPW T). Wykorzystanie systemu opatrunków podciśnieniowych zmniejsza odsetek wykonywanych amputacji, określanych jako duże. W niniejszej pracy przedstawiono skuteczną prewencję amputacji powyżej stawu skokowo-goleniowego z wykorzystaniem NPW T. Zgodnie z obecnym stanem wiedzy ten sposób zaopatrywania powikłań zespołu stopy cukrzycowej jest w pełni rekomendowany.

Zespół stopy cukrzycowej – najczęstsze powikłanie cukrzycy – opis przypadku

Spośród wielu rodzajów ran przewlekłych na szczególną uwagę zasługują rany powstałe w przebiegu cukrzycy. W wyniku trwającej przez dłuższy czas hiperglikemii dochodzi do dysfunkcji komórek śródbłonka oraz zaburzeń mięśni gładkich, co w efekcie prowadzi do zwężenia światła naczynia tętniczego oraz wzrostu krzepliwości. Palenie tytoniu i hiperlipidemia oraz inne czynniki przyczyniają się do rozwoju miażdżycy naczyń obwodowych. Angiopatie obwodowe prowadzą do niedokrwienia skóry, tkanek miękkich i kości w obrębie stóp i kończyn dolnych oraz są przyczyną zmian troficznych, martwicy i owrzodzeń. W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku pacjenta z zespołem stopy cukrzycowej (ZSC), u którego podjęto postępowanie przyczynowe i miejscowe zgodne z rekomendacjami.

Uszkodzenia skóry związane z wilgocią

„Uszkodzenie skóry związane z wilgocią” (MAD) to termin, który został wprowadzony w celu określenia szeregu zmian skórnych, powstałych na skutek długotrwałej ekspozycji naskórka na wilgoć. Tego rodzaju zmiany na skórze – których przyczyną jest długotrwały kontakt z moczem, kałem, potem lub wysiękiem z rany – często występują u pacjentów hospitalizowanych. Problem ten jest rzadko poruszany w polskich publikacjach medycznych. Bardzo często uszkodzenia skóry związane z wilgocią są mylone przez lekarzy i pielęgniarki z odleżynami. Dlatego ważne jest, aby w przypadku MAD umieć prawidłowo ocenić i zdiagnozować problem oraz dokonać odpowiedniego wyboru sposobu pielęgnowania i leczenia.

Rola kolagenu w procesie gojenia ran

Kolagen stanowi ważny składnik macierzy pozakomórkowej, odgrywający kluczową rolę w procesie gojenia ran. Głównymi typami komórek, zdolnymi do odkładania kolagenu w miejscu zranienia, są keratynocyty i fibroblasty. Proces ten rozpoczyna się podczas fazy proliferacyjnej gojenia i jest ściśle regulowany. Zaburzenia syntezy i struktury tego białka są charakterystyczne dla wielu schorzeń o charakterze chronicznym, dlatego też konieczne jest opracowanie terapii bazujących na kolagenie.

Anaplastyczny chłoniak wielkokomórkowy związany z implantami piersi (BI A-ALCL ) – podsumowanie aktualnego stanu wiedzy

Anaplastyczny chłoniak wielkokomórkowy związany z implantami piersi (BIA-ALCL ) należy do pierwotnych chłoniaków piersi o punkcie wyjścia w obrębie torebki włóknistej implantu. Dotychczas na świecie opisano około 180 przypadków tego schorzenia. BIA-ALCL towarzyszy implantom o powierzchni teksturowanej, nie ma znaczenia wypełnienie implantu czy powód wszczepienia. Objawia się najczęściej obrzmieniem piersi i późnym seromatem wokół implantu, bez cech stanu zapalnego. Do postawienia diagnozy służy badanie immunohistochemiczne próbki płynu wysiękowego i wycinków torebki włóknistej implantu. W przeważającej większości przypadków naciek nie przekracza torebki włóknistej, w takiej sytuacji wystarczającym leczeniem jest usunięcie obydwu implantów wraz z torebkami włóknistymi. Ponad 90% pacjentek z BIA-ALCL przeżywa 5 lat od momentu rozpoznania choroby.

Odrębności w postępowaniu anestezjologicznym u dzieci z rozszczepem wargi i podniebienia poddanych zabiegowi operacyjnemu

Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad rozwojowych, stanowiąca ponad 15% wszystkich wrodzonych deformacji wymagających leczenia chirurgicznego. Wada ta jest dziedziczona wielogenowo, lecz do jej ujawnienia niezbędny jest także czynnik środowiskowy. Rozszczep wargi i podniebienia występuje w wielu zespołach genetycznych, którym towarzyszą najczęściej wady serca oraz utrudnione warunki do wykonania laryngoskopii i intubacji. Odpowiednie przygotowanie sprzętowe oraz doświadczenie pozwalają anestezjologom na bezpieczne przeprowadzenie u takiego pacjenta zabiegu operacyjnego.

Ból i jego znaczenie w chorobie

Ból jest nieprzyjemnym doznaniem zmysłowym i emocjonalnym, związanym z rzeczywistym lub potencjalnie zagrażającym uszkodzeniem powłok ciała. Międzynarodowe Towarzystwo Badania Bólu definiuje bol jako zjawisko psychosomatyczne, obejmujące trzy sfery: somatyczną, psychiczną oraz psychosomatyczną (mieszaną). Z uwagi na kryteria czasowe można wyróżnić ból przewlekły i ostry. O bólu przewlekłym mówi się wówczas, gdy utrzymuje się dłużej niż trzy miesiące lub występuje mimo wygojenia uszkodzonych tkanek. Ból pełni funkcję ostrzegająco-ochronną. Ostrzega organizm przed uszkodzeniem tkanek, chorobą lub urazem oraz wyzwala odruchową odpowiedź, mającą na celu zminimalizowanie skutków zagrożenia. Bardzo często ma wpływ na obniżenie poziomu jakości życia pacjenta. Stanowi sygnał alarmujący o zagrożeniu oraz budzi niepokój o zdrowie, a ponadto często wskazuje na toczący się w organizmie proces chorobowy. Reakcje na ból są uzależnione od stopnia sprawności umysłowej. Przeżywanie bólu przez osobę sprawną umysłowo zależy od strategii radzenia sobie w sytuacjach o charakterze stresowym. Celem niniejszej pracy było przedstawienie mechanizmu bólu oraz czynników towarzyszących temu procesowi.

Zastosowania komórek macierzystych z tkanki tłuszczowej w medycynie regeneracyjnej

Tkanka tłuszczowa jest najbogatszym źródłem tzw. mezenchymalnych komórek macierzystych (ang. mesenchymal stem cells – MSC), znajdujących coraz szersze zastosowanie w medycynie regeneracyjnej. Komórki te są zdolne do różnicowania się w co najmniej trzy typy tkanek (kość, chrząstka, tkanka tłuszczowa), w szpiku kostnym tworzą tzw. podścielisko krwiotwórcze, cechują się również zdolnościami do immunomodulacyjnego wpływu na układ odpornościowy. Rownie ważną klinicznie, jak zdolność do różnicowania się w tkankę łączną, jest ich umiejętność do miejscowej regulacji procesów naprawczych i wywierania efektu przeciwzapalnego oraz antyapoptotycznego. Mezenchymalne komórki macierzyste z tkanki tłuszczowej (ang. adipose stem cells – ASC) mają podobny fenotyp i właściwości jak MSC z innych lokalizacji, np.: ze szpiku kostnego, sznura pępowinowego, krwi pępowinowej lub łożyska, ale są możliwe do pozyskania w większej liczbie stosunkowo nieinwazyjną metodą – stąd ich popularność w medycynie regeneracyjnej. Aktualnie w rejestrze ClinicalTrials.gov są zarejestrowane 554 badania kliniczne z wykorzystaniem MSC oraz 178 badań, w których używane były ASC. Szybki wzrost liczby potencjalnych zastosowań klinicznych mezenchymalnych komórek macierzystych z tkanki tłuszczowej, przy stosunkowo wczesnym etapie badań, sprawia trudność w ocenie rzeczywistych perspektyw wykorzystania ich w medycynie regeneracyjnej.

Wykorzystanie miejscowych płatów perforatorowych „keystone” w rekonstrukcji ran kończyn dolnych – doświadczenia własne

Wstęp W niniejszej pracy przedstawiono metodę wykorzystania miejscowych płatów perforatorowych typu „keystone” w rekonstrukcji ran kończyn. Opisana technika rekonstrukcyjna spełnia takie wymagania jak: tworzenie odpowiedniego pokrycia tkankowego głębokich struktur anatomicznych z ich rewaskularyzacją oraz zapewnienie akceptowalnego wyglądu i dobrej jakości życia pacjenta. Kluczem metody „keystone” jest koncepcja аngiosomów i angiotomów. W pracy przedstawiono projektowanie i technikę zaznaczania płata oraz przytoczono przykłady wykorzystania niniejszej metody zakończone sukcesem. Materiały i metody W okresie od 2011 do 2015 roku w Centrum Leczenia Oparzeń i Chirurgii Plastycznej w Dniepropietrowsku w celu zamknięcia głębokich i rozległych ubytków powłok kończyn zoperowano 33 pacjentów (30 mężczyzn i 3 kobiety w wieku od 20 do 64 lat). W grupie tych chorych wykonano rekonstrukcję utraconej skory na kończynach z wykorzystaniem plastyki miejscowymi płatami „keystone” (łącznie 47 przypadków). Wyniki U wszystkich pacjentów rozległe rany zostały całkowicie zamknięte jednoetapowo; chorzy zostali wypisani ze szpitala w dobrym stanie. Wszystkie płaty wgoiły się, a ubytki tkanek zostały wyeliminowane w jednym etapie. Wnioski Metoda plastyki lokalnymi perforatorowymi płatami „keystone” pozwala zwiększyć skuteczność zabiegow rekonstrukcyjnych w przypadku zamykania głębokich i rozległych ran kończyn. Dzięki przedstawionej technice w większości przypadków możliwe jest pierwotne jednoetapowe zamknięcie szerokiego ubytku, bez konieczności mobilizacji osiowego naczynia perforatorowego w dolnej części płata. Skutkuje to minimalną ilością powikłań pooperacyjnych i brakiem wtórnych defektów, charakterystycznych dla pól dawczych w przypadku wyboru alternatywnych metod.

Onkoplastyka – nowa filozofia chirurgicznego leczenia raka piersi

W niniejszej pracy przedstawiono techniki onkoplastyczne stosowane w leczeniu chirurgicznym raka piersi. Opisano: ich historię, definicje, zalety, wskazania i przeciwwskazania, podstawy anatomiczne oraz algorytmy doboru procedur używane przez różnych autorów (Clough, Urban, Franceschini, Munhoz, Malter, Holmes). Chirurgia onkoplastyczna nie odnosi się do jednej określonej procedury chirurgicznej, a raczej oznacza pewną filozofię postępowania. Połączenie chirurgii onkologicznej z chirurgią plastyczną jest niezbędnym elementem nowoczesnego leczenia raka piersi. Tylko prawidłowe zaplanowanie i przeprowadzenie zabiegu z uwzględnieniem prawidłowych marginesów wycięcia chirurgicznego oraz z zastosowaniem elementów chirurgii plastycznej pozwala uzyskać oczekiwany dobry efekt leczenia.

Trigonocefalia – jedna z najczęstszych form kraniostenoz izolowanych

Przedwczesne zarośnięcie oraz kostnienie szwu czołowego prowadzi do trójkątnego zniekształcenia czoła, czyli trigonocefalii, z charakterystycznym przerostem kostnym w linii pośrodkowej, zwężeniem przedniego dołu czaszki oraz zwiększeniem wymiaru dwuciemieniowego. W ostatnich dziesięcioleciach można zauważyć wzrost występowania tej wady, która obecnie jest drugą co do częstości kraniostenozą izolowaną. Trigonocefalia najczęściej pojawia się w formie izolowanej, ale w 10–20% przypadków wiąże się z zespołami wad. Rodzinne występowanie stwierdza się w 2–6% przypadków. Etiologia tego schorzenia nie jest do końca wyjaśniona, znane są trzy główne teorie przyczyniające się do powstawania tego zniekształcenia. W pierwszej z nich trigonocefalię uznaje się za wrodzone zniekształcenie czaszki, wywołane czynnikami genetycznymi, metabolicznymi oraz farmakologicznymi. W drugiej teorii bierze się pod uwagę wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu głowy płodu. Natomiast w trzeciej wskazuje się na pierwotne malformacje mózgu, których następstwem może być powstanie kraniostenozy. Poza aspektem estetycznym trigonocefalii, zahamowanie wzrostu przedniego dołu czaszki może powodować wzrost ciśnienia śródczaszkowego, prowadzącego do upośledzenia rozwoju psychomotorycznego oraz do zaburzeń neurologicznych. Celem leczenia jest zapobieganie występowaniu niebezpiecznych powikłań podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego oraz korekcja zniekształceń mózgoczaszki i twarzoczaszki; polega ono na przeprowadzeniu kranioplastyki, która powinna być wykonywana przed ukończeniem przez dziecko pierwszego roku życia.

Nose reconstruction – own experience

Disfiguration due to nasal defect causes serious effects on persons work and social life. Nose is a central and prominent feature of the face. This study outlines the role of forehead flap and local flaps in reconstruction of nasal defects over the last two years in the Department of Plastic Surgery of BPS Government Medical College for Women (Khanpur Kalan, Sonipat, India).

Effectiveness and costs of enzymatic debridement in burn wounds – a preliminary report

Wstęp Enzymatyczne oczyszczanie ran oparzeniowych jest alternatywnym sposobem dla zabiegów chirurgicznych, pozwalającym na małoinwazyjne usunięcie martwych tkanek. Celem pracy było porównanie efektywności i kosztów enzymatycznego oczyszczania pomiędzy grupami chorych leczonych operacyjnie i zachowawczo po oczyszczeniu. Materiał i metody W grupie 6 pacjentów (2 kobiety i 4 mężczyzn w wieku 12–42 lat) z oparzeniami termicznymi skóry mozaikowymi stopnia IIb/III zastosowano preparat Nexobrid™ do enzymatycznego oczyszczania ran, zawierający mieszaninę enzymów proteolitycznych z bromelainą. Po enzymatycznym oczyszczeniu u trzech chorych wdrożono zachowawcze postępowanie z raną, a u trzech pozostałych rany pokryto przeszczepami skóry. Ocenie poddano czas gojenia się ran oraz oszacowano i porównano koszty leczenia pacjentów ze względu na sposób postępowania z raną po zastosowaniu preparatu Nexobrid™. Wyniki U wszystkich badanych osób po zastosowaniu Nexobrid™ uzyskano całkowite oczyszczenie ran z tkanek martwych. Średni czas gojenia wyniósł 17 dni, jednak w grupie operowanych pacjentów był krótszy (7–14 dni, średnio – 10 dni) w porównaniu do grupy osób leczonych zachowawczo (16–35 dni, średnio – 23 dni). Średni koszt hospitalizacji chorych nieoperowanych był zdecydowanie wyższy (20 850 zł na pacjenta) w porównaniu z grupą oparzonych, u których po zastosowaniu preparatu Nexobrid™ rany pokryto przeszczepami skóry (14 600 zł na pacjenta). Wnioski Enzymatyczne oczyszczanie ran jest metodą skuteczną w usuwaniu martwicy z rany oparzeniowej w przypadku oparzeń głębokich pośredniej i pełnej grubości. Wczesne pokrycie oczyszczonej enzymatycznie rany przeszczepami skóry pozwala skrócić czas hospitalizacji i obniżyć koszty leczenia pacjentów z oparzeniami.

Efektywność i koszty enzymatycznego oczyszczania ran oparzeniowych – raport wstępny

Wstęp Enzymatyczne oczyszczanie ran oparzeniowych jest alternatywnym sposobem dla zabiegów chirurgicznych, pozwalającym na małoinwazyjne usunięcie martwych tkanek. Celem pracy było porównanie efektywności i kosztów enzymatycznego oczyszczania pomiędzy grupami chorych leczonych operacyjnie i zachowawczo po oczyszczeniu. Materiał i metody W grupie 6 pacjentów (2 kobiety i 4 mężczyzn w wieku 12–42 lat) z oparzeniami termicznymi skóry mozaikowymi stopnia IIb/III zastosowano preparat Nexobrid™ do enzymatycznego oczyszczania ran, zawierający mieszaninę enzymów proteolitycznych z bromelainą. Po enzymatycznym oczyszczeniu u trzech chorych wdrożono zachowawcze postępowanie z raną, a u trzech pozostałych rany pokryto przeszczepami skóry. Ocenie poddano czas gojenia się ran oraz oszacowano i porównano koszty leczenia pacjentów ze względu na sposób postępowania z raną po zastosowaniu preparatu Nexobrid™. Wyniki U wszystkich badanych osób po zastosowaniu Nexobrid™ uzyskano całkowite oczyszczenie ran z tkanek martwych. Średni czas gojenia wyniósł 17 dni, jednak w grupie operowanych pacjentów był krótszy (7–14 dni, średnio – 10 dni) w porównaniu do grupy osób leczonych zachowawczo (16–35 dni, średnio – 23 dni). Średni koszt hospitalizacji chorych nieoperowanych był zdecydowanie wyższy (20 850 zł na pacjenta) w porównaniu z grupą oparzonych, u których po zastosowaniu preparatu Nexobrid™ rany pokryto przeszczepami skóry (14 600 zł na pacjenta). Wnioski Enzymatyczne oczyszczanie ran jest metodą skuteczną w usuwaniu martwicy z rany oparzeniowej w przypadku oparzeń głębokich pośredniej i pełnej grubości. Wczesne pokrycie oczyszczonej enzymatycznie rany przeszczepami skóry pozwala skrócić czas hospitalizacji i obniżyć koszty leczenia pacjentów z oparzeniami.

Left Menu Icon