Dobry efekt leczenia dalbawancyną (Xydalba®) zakażenia mostku wywołanego przez Staphylococcus aures MRSA – opis przypadku

Gronkowce stanowią główną przyczynę zakażeń ran po operacjach. Przedstawiono przypadek braku skuteczności leczenia wankomycyną w terapii zakażenia mostka i okalających tkanek po operacji by-passów, wywołany przez wrażliwy na ten antybiotyk Staphylococcus aureus MRSA. Szybką poprawę kliniczną i eradykację mikrobiologiczną uzyskano za pomocą dalbawancyny (Xydalba®).

Nawracające zastawkowe zakażenia ośrodkowego układu nerwowego o etiologii candida u niemowląt – opis dwóch przypadków

Drożdżakowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR) występuje zwykle u noworodków, pacjentów po operacjach neurochirurgicznych, a także obciążonych innymi czynnikami ryzyka (np. w immunosupresji). Grzyby z rodzaju Candida są w stanie tworzyć biofilm na tkankach gospodarza oraz powierzchniach abiotycznych, co może sprzyjać zmniejszonej wrażliwości na leki, przewlekaniu się albo nawrotom zakażenia. W pracy przedstawiono opis dwóch przypadków nawracających zakażeń OUN u niemowląt wywołanych przez C. glabrata i C. albicans. U obojga dzieci występowały takie czynniki ryzyka jak wcześniejsza antybiotykoterapia o szerokim spektrum, młody wiek i żywienie pozajelitowe. Każde z dzieci miało założoną zastawkę komorowo-otrzewnową. U jednego z nich po rozpoznaniu grzybiczego ZOMR usunięto zastawkę (która okazała się również skolonizowana przez grzyby z rodzaju Candida). W drugim przypadku podjęto próbę leczenia bez usunięcia zastawki. W obu przedstawionych przypadkach zakażenia przebiegały ze słabo wyrażonym odczynem zapalnym we krwi oraz PMR. Pomimo skutecznego leczenia dochodziło do nawrotów zakażenia, co wiązano ze zdolnością tych drobnoustrojów do wytwarzania biofilmu.

Wirulencja i lekooporność szczepów Staphylococcus aureus izolowanych z zakażeń układu moczowo-płciowego

Zbadano wirulencję i lekooporność szczepów Staphylococcus aureus izolowanych od pacjentów z zakażeniami dróg moczowo-płciowych z obszaru południowej Polski. Zgromadzono 71 szczepów, które przebadano pod kątem lekooporności na różne grupy antybiotyków, w tym antybiotyki beta-laktamowe, makrolidy, aminoglikozydy, fluorochinolony, tetracykliny, chloramfenikol i nitrofurantoinę. U dwóch szczepów potwierdzono fenotyp MRSA (ang. methicillin-resistant S. aureus). Przy pomocy PCR (łańcuchowej reakcji polimerazy) poszukiwano genów oporności: mecA (oporność na metycylinę), mup (oporność na mupirocynę), ermA, ermB, ermC (oporność na makrolidy), a także genów zjadliwości: tsst (wytwarzanie toksyny wstrząsu toksycznego), lukE (powstawanie leukocydyny E) oraz pvl (wytwarzanie leukocydyny Panton-Valentine). Autorzy wyrażają nadzieję, że zaprezentowane badania przyczynią się do poszerzenia wiedzy z zakresu zakażeń układu moczowo-płciowego powodowanych przez szczepy bakterii z rodzaju Staphylococcus aureus.

Częstość występowania genów związanych ze zdolnością do tworzenia biofilmu wśród metycylinowrażliwych i metycylinoopornych szczepów Staphylococcus aureus izolowanych z zapaleń kości

Celem badań była analiza częstości występowania genów kodujących białka związane z adhezją i tworzeniem biofilmu wśród 250 szczepów Staphylococcus aureus pochodzących od chorych na przewlekłe zapalenie kości i szpiku. Identyfikacji genów kodujących białka wiążące: sialoproteinę (bbp), elastynę (ebpS), lamininę (eno), fibronektynę A i B (fnbA- /B), clumping factor (clfA/B), fibrynogen (fib), białko plazminowrażliwe (pls), kolagen (cna) oraz białka macierzy zewnątrzkomórkowej (emp) dokonano przy użyciu metody Single i Multipleks PCR. Wśród szczepów MRSA istotnie statystycznie częściej stwierdzono geny kodujące fibronektynę B, lamininę oraz sialoproteinę, a wśród szczepów MSSA – geny kodujące czynnik zlepny B, elastynę i fibrynogen. Tylko szczepy MSSA wykazały obecność genu kodującego fibronektynę A. Żaden szczep nie posiadał genu kodującego białko Pls. Zaobserwowano 67 kombinacji genów, 60 wśród szczepów MSSA, 22 wśród MRSA. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że analizowane szczepy MSSA i MRSA wykazują ogromne zróżnicowanie w zakresie występowania genów kodujących czynniki wirulencji związane ze zdolnością do adhezji i tworzenia biofilmu, co nie pozwoliło na wyróżnienie profilu genetycznego charakterystycznego dla szczepów S. aureus izolowanych z przewlekłych zapaleń kości.

Zastosowanie biocelulozy jako nośnika substancji aktywnych

Introduction The unique properties of bio-cellulose (BC) as biocompatibility, high hydrophilicity, strength, and susceptibility to various chemical modifications makes this natural polymer an attractive bio-carrier, which can be used in many industries and medicine. The source of this polymer can be plants or certain microorganisms. Nowadays, the object of many studies is cellulose produced by bacteria of the genus Gluconacetobacter, which like the plant, is made up of molecules of glucose, however, the polymer has better mechanical properties and is also characterized, inter alia, by higher water capacity. Production of this polymer with the use of the bacterial cultures does not require time-consuming and cost-intensive technology for purification and adjustment, which makes the production of bacterial cellulose is more environmentally friendly. For the preparation of the BC various technologies supporting the efficiency of the process as a rotating magnetic field or “air-lift” bioreactors, which significantly affect the end properties of the bio-cellulose at a molecular level as crystallinity or the ability to absorption of various kinds of active compounds were applied. Bacterial cellulose, due to its unique properties and, above all biocompatibility is used as an efficient carrier in the production of dressings saturated with agents that exhibit anti-microbial activity, for example colloidal silver, sorbic acid etc. BC in the form of patches may also be used as an efficient carrier in transdermal therapeutic systems (TTS) for delivering drugs such as diclofenac, lidocaine or ibuprofen and in front of pharmaceuticals that are degraded in the gastrointestinal tract. The advantage of using bio-cellulose in TTS is the ease incorporation of active substances in the support structure and its relatively high retention and homogeneity. The susceptibility of this natural polymer to various chemical modifications also allows for the introduction into the structure number of other functional groups. These modifications ensure a durable bond the active substance to the structure of bio-cellulose, thereby facilitating their dosage, e.g., by simple changing the size and shape of the cellulose membrane. This makes it easier to monitor the contact time of the injury site with a drug used. In addition to low molecular weight substances, bio-cellulose is an excellent carrier for various kinds of biocatalysts such as enzymes. Papain and collagenase, are currently used in formulations for the treatment of non-healing wounds and ulcers. These enzymes can be potentially stable immobilized on BC thus giving the possibility of simple control over their activity without exposing the same to healthy tissue degradation. In addition to medical applications as a carrier BC was used as both the native and modified for the immobilization of enzymes essential for many industrial processes. Materials and methods The study was conducted using bacterial cellulose obtained from static, shaked and subjected to the influence of the rotating magnetic field, cultures of Gluconacetobacter. After purification the resulting BC was used in the native or modified form as a carrier for the immobilization of selected oxidoreductases and hydrolases. Results and Conclusions The obtained results indicated that depending on the type of BC used as carrier for the immobilization of enzymes, processing conditions and the type of the compound immobilized, the resulting systems may exhibit different properties. The immobilized enzymes showed comparable catalytic properties to its native forms, without any significant negative impact of immobilization on their structure. Summarizing, the results confirmed the high potential of bio-cellulose as a versatile carrier that could be used in a number of innovative solutions based on biocatalysts.

Biomedyczne zastosowanie bakteryjnej celulozy

Celuloza syntetyzowana przez bakterie (CB) znalazła szereg zastosowań m.in. w medycynie oraz przemyśle kosmetycznym. Pomimo wielu zalet oraz możliwości zastosowania CB, wysokie koszty, nieefektywny proces produkcji oraz stosunkowo trudny proces modyfikacji w celu uzyskania pożądanych właściwości są największymi przeszkodami w szerokim jej zastosowaniu. Celem badań była analiza możliwości zastosowania wirującego pola magnetycznego (WPM) w celu zwiększenia efektywności procesu produkcji oraz modyfikacji wybranych właściwości fizyko-chemicznych CB syntetyzowanej przez bakterie Gluconacetobacter xylinus pod kątem zastosowań biomedycznych. Analizie poddano m.in.: ilość produkowanej celulozy, stopień jej uwodnienia, zdolność do pochłaniania i utrzymywania wody, morfologię mikrofibryli, stopień polimeryzacji oraz krystaliczności. Ponadto przeanalizowano właściwości magnetycznie modyfikowanej CB jako nośnika do immobilizacji i impregnacji substancji bioaktywnych oraz mikroorganizmów. Wykazano, że ekspozycja hodowli G. xylinus na WPM wpływała przede wszystkim na zmiany w mikrostrukturze syntetyzowanej celulozy. Obserwowane zmiany w morfologii celulozy wpływały na jej właściwości wodne, przede wszystkim na zdolność do pochłaniania i utrzymania wody. Podsumowując, ekspozycja hodowli G. xylinus na WPM zwiększa wydajność procesu produkcji oraz pozwala na modyfikowanie wybranych właściwości CB szczególnie istotnych dla zastosowań biomedycznych. Uzyskane wyniki mogą znaleźć zastosowanie przy opracowaniu wysokochłonnych opatrunków, dedykowanych leczeniu ran charakteryzujących się szczególnie dużym wysiękiem.

Lekoterapia zakażeń Lactobacillus sp. – przegląd piśmiennictwa

Bakterie z rodzaju Lactobacillus kolonizują błony śluzowe jamy ustnej, przewód pokarmowy i układ moczowo-płciowy. Można je znaleźć w wielu naturalnych produktach spożywczych, ale często wykorzystuje się je także jako składnik suplementów diety (jako probiotyk) w celu wsparcia odporności. Jednak u osób z obniżoną odpornością suplementacja probiotykami może stać się przyczyną rozwoju groźnych lub śmiertelnych chorób, najczęściej zapalenia wsierdzia. Badania wykazały, że różne szczepy Lactobacillus są oporne na różne antybiotyki, a monoterapie nie należą do skutecznych. Geny oporności Lactobacillus sp. można wyizolować także z produktów żywnościowych.

Kryptokowe zapalenie opon mózgowych i mózgu u pacjentów zakażonych HIV

Zapalenie opon mózgowych i mózgu w przebiegu kryptokokozy jest chorobą ciężką, o wysokiej śmiertelności, zagrażającą szczególnie pacjentom z upośledzeniem odporności komórkowej w przebiegu zakażenia HIV. Leczenie tej jednostki chorobowej jest trudne, długotrwałe i nie zawsze skuteczne. W pracy omówiono obraz kliniczny, diagnostykę oraz metody leczenia kryptokokowego zapalenia opon mózgowych i mózgu.

Znaczenie itrakonazolu w terapii zakażeń grzybiczych

Itrakonazol jest drugim najszerzej stosowanym triazolem, charakteryzującym się nieliniowością profilu farmakokinetycznego. Lek ten silnie wiąże się z białkami krwi i osiąga duże stężenia w tkankach. Spektrum działania itrakonazolu obejmuje najczęstsze patogeny grzybicze z rodzajów Candida, Cryptococcus i Aspergillus, a także dermatofity, grzyby dimorficzne oraz wiele gatunków pleśni. Antymikotyk ten posiada duże znaczenie w profilaktyce i terapii wielu zakażeń grzybiczych, jest stosowany głównie w leczeniu: kandydozy jamy ustnej, gardła i przełyku, pochwy, przewlekłych i alergicznych postaci aspergilozy oraz w zakażeniach wywołanych przez grzyby dermatofitowe. Celem pracy było przedstawienie charakterystyki itrakonazolu oraz jego aktualnego miejsca w leczeniu zakażeń grzybiczych.

Zastosowanie klindamycyny w leczeniu zakażeń okołowszczepowych

Klindamycyna jest antybiotykiem bakteriostatycznym z grupy linkozamidów. Kliniczne zastosowanie tego leku w stomatologii obejmuje terapię zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na ten antybiotyk: fakultatywnie beztlenowe ziarenkowce Gram-dodatnie (gronkowce i paciorkowce), ściśle beztlenowe bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne oraz pałeczki mikroaerofilne. Wskazaniem do zastosowania klindamycyny w stomatologii są infekcje w obrębie jamy ustnej (np. zmiany ropne okołowierzchołkowe) oraz okresy zaostrzenia chorób przyzębia u osób z niedoborami odporności. W implantologii stomatologicznej lek ten może być stosowany w leczeniu periimplantitis. Ważną cechą klindamycyny jest doskonała penetracja do tkanek, w tym do kości.

Wszawica w szpitalach

Powszechne przekonanie – zgodnie z którym występowanie wszy związane jest z brudem, ubóstwem oraz brakiem przestrzegania podstawowych zasad higieny – spowodowało, że temat wszawicy jest tematem tabu nie tylko w Polsce. Fakty dowodzą jednoznacznie, że wszawica od zawsze występuje na całym świecie. Problem dotyczy wszystkich kontynentów, stref klimatycznych i populacji. Wszawica głowowa częściej występuje u dzieci niż u osób dorosłych. Rozprzestrzenianiu się tej choroby sprzyjają duże skupiska ludzkie, a drogi transmisji są bardzo różnorodne. Wszawicą można zarazić się: w przedszkolach, szkołach, na koloniach oraz obozach dla dzieci i młodzieży. Miejscami, w których do zarażenia dochodzi najczęściej, są szkoły i przedszkola. Jednakże wszawicę coraz częściej obserwuje się także w szpitalach. Oczywiście nie jest to jednostka chorobowa, z powodu której pacjent musi zostać poddany hospitalizacji – najczęściej chory zgłasza się z nią do szpitala w trybie planowym lub nagłym.

Kontrola zakażeń miejsca operowanego w ortopedii

Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) wiążą się z procedurami wysokiego ryzyka w ortopedii i traumatologii, przez co stanowią najczęstszą przyczynę powikłań pooperacyjnych. Przyczyniają się do: wydłużonego okresu hospitalizacji, zwiększenia kosztów leczenia oraz niekorzystnych skutków zdrowotnych i społecznych. ZMO pozostają także głównym powodem zachorowalności i śmiertelności w grupie pacjentów operowanych. W chirurgii ortopedycznej dominującym czynnikiem etiologicznym zakażeń miejsca operowanego, związanym z protezą, są bakterie z rodzaju Staphylococcus. W zapaleniach stawów związanych z protezą izoluje się także: Enterococcus spp., paciorkowce beta-hemolityczne, pałeczki z rodziny Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Corynebacterium spp. oraz Propionibacterium acnes. Częstotliwość występowania zakażeń w ortopedii pozostaje w ścisłym związku z rodzajem wykonywanych procedur chirurgicznych oraz ze stosowanymi definicjami i kryteriami prospektywnego nadzoru nad tą formą infekcji. Na ryzyko ZMO wpływ mają również czynniki związane z pacjentem oraz czynniki środowiskowe. Aktywne monitorowanie infekcji i ryzyka zakażenia to priorytetowy, najpilniejszy oraz najnowocześniejszy standard współczesnej medycyny zakażeń. W celu zminimalizowania ryzyka ZMO należy podejmować wszystkie możliwe działania, z wykorzystaniem opracowanego racjonalnego programu nadzoru nad zakażeniami ran, wspieranego przez dyrektora szpitala. Analiza głównych czynników etiologicznych zakażenia miejsca operowanego oraz ich wrażliwości na antybiotyki powinna umożliwić opracowanie własnych standardów decyzyjnych – zarówno profilaktyki okołooperacyjnej oraz medycznej, jak i lokalnych rekomendacji diagnostyki oraz terapii zakażeń do stosowania w oddziałach ortopedii i traumatologii. W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju ZMO konieczne jest: odpowiednie prewencyjne podejście dotyczące skrócenia pobytu chorego w oddziale przed operacją, prawidłowe przygotowanie pacjenta do operacji, profilaktyka okołooperacyjna, aseptyczne postępowanie podczas operacji, aseptyczne postępowanie po operacji, właściwa pielęgnacja rany, właściwe zamkniecie rany i dobór sterylnych opatrunków, a także kontrolowany ruch na sali operacyjnej (jednogłośnie przyjęte stanowisko konsensusu filadelfijskiego (100%)). Nowoczesne technologie i metody kontroli zakażeń – oprócz ciągłego monitorowania antybiotykoterapii oraz stosowania środków dezynfekcyjnych, szczególnie w zakresie dezynfekcji rąk w warunkach szpitalnych – mogą ograniczyć ryzyko rozwoju infekcji, w tym ZMO.

Skuteczność mykafunginy w empirycznej, wyprzedzającej i celowanej terapii inwazyjnej choroby grzybiczej u dzieci z chorobami nowotworowymi lub poddawanych przeszczepieniu komórek krwiotwórczych

Cel pracy Analiza skuteczności profilaktyki i terapii inwazyjnej choroby grzybiczej (IFD) z zastosowaniem mykafunginy u dzieci poddanych intensywnej chemioterapii wielolekowej z powodu chorób nowotworowych (PHO) lub przeszczepieniu komórek krwiotwórczych (HSCT) w Polsce w latach 2012–2015. Materiał i metody Analizowano skuteczność mykafunginy w profilaktyce i w terapii IFD. Do analizy skuteczności leczenia inwazyjnej choroby grzybiczej włączono 231 pacjentów (w tym 181 leczonych w oddziałach PHO oraz 50 po HSCT). Zakwalifikowano 93 osoby (63 PHO, 30 HSCT) leczone w latach 2012–2013 oraz 138 chorych (118 PHO, 20 HSCT) leczonych w latach 2014–2015. Dodatkowo oceniono skuteczność profilaktyki z zastosowaniem mykafunginy u 12 dzieci. Wyniki Mykafungina była skuteczna łącznie w 82,4% w terapii empirycznej (w przypadkach FUO), w 80% terapii wyprzedzającej (w tym: 82,5% w rozpoznaniu IFD możliwej oraz 70,3% w IFD prawdopodobnej) oraz w 81,5% terapii celowanej. U pacjentów PHO skuteczność mykafunginy w leczeniu empirycznym wynosiła 81,3%, w terapii IFD możliwej – 86,9% i 86,2% w kolejnych przedziałach czasu, w terapii IFD prawdopodobnej odpowiednio 77,8% i 100% oraz w leczeniu IFD potwierdzonej odpowiednio 87,5% i 75%. U chorych po HSCT skuteczność mykafunginy w terapii empirycznej wynosiła 82,4%, w terapii IFD możliwej 53,3% i 85,7% w kolejnych przedziałach czasu, w terapii IFD prawdopodobnej odpowiednio 50% i 66,7% oraz w terapii IFD potwierdzonej odpowiednio 100% i 50%. Wnioski W grupie dzieci z chorobami nowotworowymi lub poddawanych przeszczepieniu komórek krwiotwórczych u ponad 80% wykazano skuteczność mykafunginy w terapii empirycznej, wyprzedzającej i celowanej. Stwierdzono wyższą skuteczność terapii przeciwgrzybiczej u pacjentów poddawanych konwencjonalnej chemioterapii.

Mikrobiologiczne skażenie zabawek w oddziałach pediatrycznych

Korzyści wynikające z obecności zabawek w szpitalnych oddziałach pediatrycznych są znaczne i nie podlegają dyskusji, jednak zabawki mogą stanowić także źródło poważnych infekcji oraz stwarzać zagrożenie dla małych pacjentów. Celem pracy była ocena skażenia drobnoustrojami zabawek znajdujących się w oddziałach pediatrycznych oraz ocena ich dekontaminacji przez personel szpitalny lub rodziców. Badanie zostało przeprowadzone w dwóch oddziałach pediatrycznych w grupie dzieci o podwyższonym ryzyku infekcji. Pobrano wymazy łącznie ze 100 zabawek, z których 75% było przeznaczonych do wspólnej zabawy, natomiast 25% stanowiły zabawki indywidualne. Na powierzchni wielu zabawek były obecne potencjalnie chorobotwórcze szczepy, takie jak: Staphylococcus aureus (w tym MRSA), Klebsiella pneumoniae, Serratia spp., Acinetobacter spp. i Pseudomonas spp. Tylko 20% zabawek było poddawanych dekontaminacji, jednak procedura ta nie była wykonywana systematycznie

Ocena kolonizacji wieloopornymi szczepami pacjentów przyjętych po zabiegach chirurgicznych na oddział intensywnej terapii szpitala klinicznego

Częstą przyczyną infekcji na całym świecie są zakażenia szczepami wieloopornymi, które stają się trudne w leczeniu i kontroli. Celem badań było monitorowanie i ocena procesu kolonizacji przez szczepy wielooporne pacjentów hospitalizowanych na oddziale intensywnej terapii. Zaobserwowano szybką kolonizację układu pokarmowego i/lub oddechowego przez szczepy Klebsiella pneumoniae MDR i Acinetobacter baumannii MDR. Niektórzy pacjenci zostali skolonizowani już w 3. dobie pobytu w OIT. Drogi moczowe i rany były kolonizowane później, powyżej 7. dnia pobytu w szpitalu. Nie zaobserwowano ani jednego przypadku kolonizacji przez szczepy MRSA i VRE.

Wpływ cefazoliny na tworzenie biofilmu przez kliniczne szczepy Staphylococcus epidermidis

Jednym z ważnych elementów zapobiegania zakażeniom związanym z implantacją biomateriałów jest stosowanie okołooperacyjnej profilaktyki antybiotykowej. Właściwie przeprowadzona profilaktyka znacznie zmniejsza zagrożenie bakteryjnego zanieczyszczenia elementów obcych podczas zabiegu operacyjnego. W chirurgii ortopedycznej w celu wyeliminowania infekcji okołooperacyjnych stosuje się cefalosporyny, dlatego w niniejszej racy analizowano wpływ cefazoliny na proces tworzenia, ale także redukcji struktur biofilmu na implantach stalowych. Ocenie poddano 30 szczepów Staphylococcus epidermidis pochodzących z zakażeń ortopedycznych.

Zarys historii metod i technik opatrywania oraz leczenia ran

Postęp w medycynie miał swój początek jeszcze w czasach prehistorycznych i trwa nieprzerwalnie do dnia dzisiejszego. Przez wiele wieków historia leczenia ran była równocześnie historią medycyny i chirurgii. Podczas opatrywania obrażeń człowiek pierwotny zaczął doszukiwać się pewnych prawidłowości zachodzących w ludzkim ciele. Choć spostrzeżenia te miały wyłącznie charakter empiryczny, to właśnie one przyczyniły się do rozwoju medycyny zabiegowej. Dowodem tego może być znaleziony opis rysunku sprzed 20–30 tysięcy lat, przedstawiający człowieka opatrującego rany, odkryty przez archeologów w hiszpańskiej jaskini. Ewaluacja różnorodnych metod opatrywania i leczenia ran doprowadziła nie tylko do skrócenia procesu gojenia, lecz także – przede wszystkim – do zmniejszenia cierpienia pacjenta. Współczesna koncepcja leczenia ran znalazła swoje odzwierciedlenie w zastosowaniu szerokiej gamy specjalistycznych opatrunków w poszczególnych fazach gojenia, a także preparatów wspomagających proces oczyszczania ran. Nowoczesne techniki, jak np. terapia hiperbaryczna (HBO), poprawiają efekty leczenia przewlekłych, trudno gojących się ran, chociażby w przebiegu stopy cukrzycowej, a dodatkowo wspomagają równolegle prowadzone leczenie chirurgiczne i antybiotykoterapię.

Zastosowanie probiotyków w neonatologii

Medykalizacja ciąży i porodu sprzyja nieprawidłowej kolonizacji jelita noworodka i prowadzi do dysbiozy, która może być przyczyną poważnych krótko- i długoterminowych konsekwencji. W wybranych sytuacjach pomocne może być zastosowanie probiotyków. Preparaty takie mogą być szczególnie przydatne w grupie noworodków urodzonych przedwcześnie w celu zapobiegania martwiczemu zapaleniu jelit i innym powikłaniom. Podanie probiotyków warto również rozważyć u noworodków donoszonych urodzonych za pomocą cięcia cesarskiego, niekarmionych mlekiem matki i otrzymujących antybiotykoterapię. W pracy omówiono zagadnienie mikrobioty u kobiety ciężarnej i noworodka oraz przedstawiono propozycje wskazań do stosowania probiotyków u noworodków w oparciu o dostępne dane z piśmiennictwa.

Higiena rąk wśród personelu medycznego – co jeszcze można zrobić

Higiena rąk jest postrzegana jako najprostsza, a zarazem najważniejsza metoda zapobiegania infekcjom w oddziałach szpitalnych. Pomimo tego wskaźnik przestrzegania wytycznych higieny rąk wśród pracowników ochrony zdrowia, a szczególnie wśród lekarzy, pozostaje na niskim poziomie. W ostatnich latach przeprowadzono wiele kampanii promujących higienę rąk. Mimo intensywnych starań wskaźnik przestrzegania higieny rąk – po początkowej poprawie – wciąż pozostaje na niskim poziomie. Dokonano analizy czynników mogących mieć wpływ na to zjawisko, takich jak: brak wiedzy naukowej, przepracowanie, zmęczenie kampaniami itp. Szczególnie podkreślono rolę indywidualnego zachowania, złych nawyków oraz etycznego kryzysu wśród pracowników ochrony zdrowia, które mogą być odpowiedzialne za nieprzestrzeganie higieny rąk podczas opieki nad pacjentem.

Czy możliwa jest minimalizacja ryzyka zakażeń u pacjentów krytycznie chorych?

Pomimo ogromnego postępu medycyny, problem zakażeń szpitalnych (HAI) nadal dotyczy placówek medycznych na całym świecie. HAI są jedną z głównych przyczyn współczesnych chorób zakaźnych. Przyczyniają się do pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, wydłużenia hospitalizacji oraz zwiększenia kosztów leczenia. Celem pracy było omówienie wybranych typów HAI u pacjentów krytycznie chorych oraz próba odpowiedzi na pytanie jak zminimalizować ryzyko zakażeń w tej grupie i czy w ogóle jest to możliwe. Ze względu na obszerność tematu omówiono wybrane zagadnienia: higiena rąk i środki ochrony osobistej, zakażenia związane z cewnikiem w żyle centralnej, pielęgnacja skóry narażonej na działanie wilgoci, zapalenie płuc związane z intubacją i wentylacją mechaniczną, zakażenie układu moczowego oraz zakażenie miejsca operowanego. Znajomość i przestrzeganie standardów medycznych oraz procedur postępowania w zakresie profilaktyki HAI w znacznym stopniu przyczynia się do zmniejszenia ilości zakażeń. Ważna jest także systematyczna edukacja personelu medycznego oraz współpraca i nadzór zespołów ds. kontroli zakażeń szpitalnych.

Zakażenia cytomegalowirusowe

Zakażenie cytomegalowirusem (CMV) może być związane z objawową chorobą, jednak nie należy zapominać, że CMV – podobnie jak pozostałe herpeswirusy – pozostaje dożywotnio w komórkach żywiciela. W przypadku zachowanej prawidłowej odporności zakażenie jest bezobjawowe, jednak w sytuacji jej obniżenia może dojść do reaktywacji. W związku z tym problem stanowią między innymi biorcy przeszczepów, u których leczenie immunosupresyjne odgrywa kluczową rolę jako metoda zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu. W prezentowanym artykule poruszono problematykę diagnostyki, leczenia i profilaktyki zakażenia oraz reaktywacji infekcji cytomegalowirusowej.

Profilaktyka i leczenie inwazyjnych zakażeń grzybiczych u chorych na nowotwory. Omówienie aktualnych wytycznych według NCCN

Inwazyjne zakażenia grzybicze (IZG) stanowią poważne zagrożenie dla życia i zdrowia chorych na nowotwory, a zwłaszcza choroby rozrostowe układu krwiotwórczego i chłonnego. W niniejszej pracy przedstawiono najnowsze wytyczne dotyczące profilaktyki i leczenia IZG w oparciu o aktualne zalecenia Narodowej Kompleksowej Sieci Nowotworowej (NCCN) Stanów Zjednoczonych (wersja 2.2016) w ramach wytycznych „Zapobieganie i leczenie zakażeń związanych z nowotworami”. Jednocześnie Autorzy zastrzegają, że każdy przypadek powinien być traktowany indywidualnie, na podstawie uważnej obserwacji pacjenta w kontekście zrozumienia czynników ryzyka oraz lokalnej epidemiologii, w tym analizy profilu lekowrażliwości szczepów w badanym ośrodku.

Polimyksyny – miejsce we współczesnej medycynie

W pracy omówiono znaczenie polimyksyn w leczeniu ciężkich zakażeń, zwłaszcza wywoływanych przez wielooporne szczepy bakterii. Przedstawiono charakterystykę polimyksyn, ze szczególnym uwzględnieniem dostępnej w Polsce kolistyny (kolistymetatu sodowego). Omówiono mechanizm i zakres działania, a także wskazania do stosowania tego antybiotyku. Opisano aktualne zasady dawkowania, zwiększające szansę na skuteczną terapię kolistyną. Zwrócono też uwagę na rozwijającą się oporność bakterii na coraz częściej stosowane polimyksyny.

Lewofloksacyna i moksyfloksacyna w leczeniu zakażeń bakteryjnych

Klasyfikacja fluorochinolonów została oparta na spektrum mikrobiologicznym i cechach farmakokinetycznych kolejno wprowadzanych preparatów, które charakteryzowały się lepszymi właściwościami farmakodynamicznymi, w tym znaczną penetracją do wnętrza makrofagów i miejsca toczącego się procesu zapalnego. Przeprowadzona porównawcza analiza lewofloksacyny i moksyfloksacyny wskazuje na ich skuteczność kliniczną w kontrolowaniu zakażeń układowych zarówno w obrębie układu oddechowego, jak i moczowego, zwłaszcza w przypadku lewofloksacyny. Z tego powodu obydwa preparaty znalazły się w obowiązujących obecnie rekomendacjach postępowania w zakażeniach. Narastająca oporność na antybiotyki zmusza do ich racjonalnego stosowania – zgodnego ze światowymi wytycznymi.

Czynniki ryzyka infekcji Clostridium difficile w środowisku szpitalnym – doświadczenia własne

Trudnym i poważnym problemem medycznym XXI wieku stają się zakażenia Clostridium difficile jako zdarzenia niepożądane. Ta przetrwalnikująca beztlenowa laseczka wywołuje zakażenia nie tylko jelitowe (głównie wodniste biegunki poantybiotykowe charakteryzujące się bólem brzucha i wzrostem temperatury ciała), lecz także pozajelitowe. Oprócz infekcji związanych z opieką zdrowotną, traktowanych jako kwestia współzależna z bezpieczeństwem pacjenta, C. difficile przyczynia się także do zakażeń pozaszpitalnych. W przypadku infekcji szpitalnych istotne jest zwrócenie uwagi na kryteria rozpoznawania szpitalnego ogniska epidemicznego. Ze względu na pojawienie się wirulentnego, hiperepidemicznego szczepu NAP1/BI/027 o podwyższonym stopniu produkcji toksyn białkowych typu A i B, wzrosła częstość zakażeń u pacjentów hospitalizowanych, a także częstość rejestrowanych z tego powodu zgonów. Pojawiają się również nawroty zachorowania o ciężkim przebiegu i podwyższonej śmiertelności, wymagające szczególnego postępowania terapeutycznego z użyciem nowych leków (fidaksomycyny) czy zasad leczenia bakteriami kałowymi, a nawet podawania szczepionki zawierającej anatoksyny A i B C. difficile. Dlatego też uznano za istotne przedstawienie czynników ryzyka modyfikowalnych i niemodyfikowalnych, sprzyjających rozprzestrzenianiu się tego współczesnego zagrożenia biologicznego związanego także ze stosowaniem alkoholi i probiotyków w środowisku szpitalnym. Retrospektywnie przeanalizowano wyniki badań kału w kierunku C. difficile w latach 2013–2015 w celu oceny zagrożenia ze strony tego drobnoustroju oraz oceny zapadalności na choroby związane z Clostridium difficile wśród pacjentów hospitalizowanych w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu.

Wyniki ewaluacji Index Copernicus za rok 2015

Znane już są wyniki ewaluacji czasopism naukowych Index Copernicus za rok 2015. Miło nam poinformować, że wszystkie dotychczas wydawane tytuły zanotowały wyraźne wzrosty!

Left Menu Icon