Olbrzymi tłuszczak podpowięziowy kończyny górnej – opis przypadku

W niniejszej pracy przedstawiono rzadki przypadek olbrzymiego tłuszczaka lewego ramienia u 77-letniego mężczyzny, u którego guz rósł ponad 20 lat. Pacjent zgłosił się do lekarza po namowie rodziny, z powodu poważnego pogorszenia jakości życia oraz ograniczenia codziennej aktywności. Mężczyzna był obciążony następującymi schorzeniami: choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, migotanie przedsionków, przebyty zawał serca. Waga usuniętego guza wynosiła 7300 g. Leczenie przebiegało bez powikłań.

Rekonstrukcja okolicy oczodołowej u 2,5-letniego dziecka po ugryzieniu przez psa – opis przypadku

W przypadku małych dzieci pogryzienie przez psa okolicy głowy i twarzy często wymaga zastosowania wtórnych technik rekonstrukcyjnych. Celem takich zabiegów jest zarówno powrót funkcji uszkodzonych części twarzy, jak i przywrócenie jak najlepszego wyglądu. Autorzy przedstawili opis przypadku rekonstrukcji uszkodzonego oczodołu u 2,5-letniej dziewczynki pogryzionej przez psa rasy amstaff. U dziecka w wyniku urazu doszło do oszpecenia oraz poważnej utraty wzroku. Dziewczynka była operowana z użyciem zmodyfikowanych technik rekonstrukcyjnych. W wyniku zabiegu osiągnięto nie tylko poprawę wyglądu dziecka, lecz także znaczną poprawę ostrości widzenia. Rekonstrukcja aparatu powiekowego, zwłaszcza u dziecka, stanowi duże wyzwanie dla chirurga; dzięki zastosowaniu niestandardowych technik pozwala na poprawę funkcji, wyglądu i jakości życia pacjenta.

Klebsiella pneumoniae jako zagrożenie dla pacjentów oddziałów oparzeniowych

Klebsiella pneumoniae jest obecnie jednym z najniebezpieczniejszych patogenów szpitalnych. Pałeczki Klebsiella są odpowiedzialne za 3–8,5% zakażeń szpitalnych, najczęściej pod postacią zakażeń: krwi, rany, układu oddechowego oraz moczowego. Infekcje te stanowią wyzwanie dla klinicystów, ponieważ sprawiają trudności w leczeniu. Ma to związek z rosnącą z roku na rok ilością izolatów Klebsiella spp. opornych na coraz większą liczbę dostępnych antybiotyków. W ostatnich latach zaobserwowano dynamiczny rozwój lekooporności tej bakterii związany z wytwarzaniem tzw. beta-laktamaz, szczególnie o aktywności karbapenemaz. Należy podkreślić rolę biofilmu jako mechanizmu, za pomocą którego pałeczki Klebsiella kolonizują urządzenia medyczne, przez co stają się przyczyną ciężkich zakażeń szpitalnych. Wielolekooporność pałeczek z rodziny Klebsiella spp. stanowi poważny problem w skali globalnej, wymagający współpracy mającej na celu poprawę obecnych standardów profilaktyki oraz monitorowania zakażeń.

Suplementacja witaminy D u pacjentów po ciężkich oparzeniach

Znaczenie witaminy D wzrosło już w pierwszej połowie XX wieku, kiedy po raz pierwszy uznano ją za czynnik przeciwkrzywiczy. Jej niedobór jest przyczyną zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, co może skutkować osteomalacją oraz osteoporozą u osób dorosłych. Celem pracy był przegląd literatury (z lat 2000–2016) dotyczący poziomu witaminy D oraz zalecanych dawek suplementacji u chorych po rozległych oparzeniach. W większości doniesień można znaleźć informacje, zgodnie z którymi pacjenci po tego typu urazach cierpią na niedobór (<30 ng/ml), który utrzymuje się przez wiele miesięcy. Należy zwrócić uwagę, że u osób oparzonych występuje zwiększone zapotrzebowanie na witaminę D. Jest ona wydatkowana podczas procesów metabolicznych, związanych z utrzymaniem homeostazy wapniowo-fosforanowej oraz regulacją proliferacji i różnicowania komórek. Rozległe oparzenia mogą prowadzić do dysfunkcji wielu narządów, w tym wątroby i nerek, co w konsekwencji może spowodować zaburzenia związane z przemianą witaminy D w jej formę aktywną. Badania in vitro wykazały, że witamina D3 ma także wpływ na regulację czynnika transformującego beta. Czynnik ten oddziałuje na procesy związane z rozwojem oraz regulacją wzrostu komórek. Ma on również znaczenie w procesie gojenia się ran i powstawania blizny. Zgodnie z najnowszymi normami pacjenci z grup wysokiego ryzyka niedoboru mogą przyjmować nawet do 10 000 IU witaminy D dziennie p.o. Bezpieczna dawka podtrzymująca może wynosić nawet 4000 IU dziennie.

Wrażliwość na antyseptyki klinicznych szczepów koagulazo-ujemnych Staphylococcus wywołujących zakażenia miejscowe w formie biofilmowej i planktonicznej

Należące do mikrobiomu człowieka gronkowce koagulazo-ujemne są uważane za patogeny oportunistyczne, powodujące zakażenia związane ze stosowaniem inwazyjnych technik diagnostycznych i terapeutycznych. W związku z narastającą antybiotykoopornością drobnoustrojów szpitalnych, coraz istotniejszą rolę w leczeniu infekcji miejscowych odgrywa antyseptyka. W niniejszej pracy podjęto się oceny skuteczności powszechnie stosowanych antyseptyków: oktenidyny, chlorheksydyny, PVP-jodu, poliheksanidyny, etakrydyny oraz nadtlenku wodoru względem klinicznych szczepów gronkowców koagulazo-ujemnych w formie planktonicznej oraz biofilmowej. Uzyskane wyniki wykazały, że najwyższą skutecznością w stosunku do badanych szczepów charakteryzowała się oktenidyna.

Profilaktyka przeciwodleżynowa i metody prognozowania ryzyka rozwoju odleżyn w oddziałach intensywnej terapii

Odleżyny, należące do trudno gojących się ran przewlekłych, powstają w wyniku działania różnych czynników zewnętrznych oraz wewnętrznych i goją się powyżej 6 tygodni. W dużej mierze problem ran odleżynowych dotyczy oddziałów anestezjologii i intensywnej terapii. Do najważniejszych czynników przyczyniających się do uszkodzenia skóry i ostatecznie powstania odleżyny należą: ucisk, tarcie, naciąganie i wilgoć. Występowanie zmian odleżynowych u pacjentów intensywnej terapii wymaga podejmowania wielu złożonych i często kosztownych działań leczniczo-pielęgnacyjnych. Odleżyna stanowi bolesne powikłanie unieruchomienia chorego. Do działań profilaktycznych zalicza się: ocenę ryzyka rozwoju odleżyn i wyróżnienie pacjentów z tym ryzykiem, pielęgnację skóry, odpowiednie układanie chorego i częstą zmianę pozycji jego ciała, odciążanie miejsc narażonych na występowanie zmian odleżynowych, odpowiednie odżywianie i nawadnianie, fizjoterapię oraz dokumentowanie podejmowanych działań.

Pacjent z sepsą. Schematy: diagnostyka i terapia

Sepsa i wstrząs septyczny należą do najcięższych jednostek chorobowych leczonych w oddziałach intensywnej terapii. Przebieg wymienionych zespołów jest bardzo często dramatyczny i nierzadko prowadzi do zgonu chorego. Przez ostatnie dekady poszerzono wiedzę dotyczącą patomechanizmu sepsy, co pozwoliło na modyfikację przyjętych wcześniej definicji. Nowoczesne definicje koncentrują się wokół reakcji odpowiedzi immunologicznej na bodziec uszkadzający. Podstawą rozpoznania sepsy i wstrząsu septycznego jest występowanie określonych objawów klinicznych oraz dysfunkcji narządowej. We wczesnym diagnozowaniu choroby bardzo istotny element stanowi badanie przedmiotowe pacjenta. Do objawów mających znaczenie we wczesnym rozpoznaniu sepsy i wstrząsu septycznego należą: hipotensja, tachypnoe >22 oddechów/minutę oraz zaburzenia świadomości. Tylko dokładne badanie pacjenta i jego ścisła obserwacja umożliwiają wykrycie sepsy bądź wstrząsu septycznego we wczesnym stadium. Zarówno terapia, jak i pielęgnacja chorych jest procesem złożonym. W procesie diagnostycznym oraz terapeutycznym bardzo ważnym elementem jest posługiwanie się opracowanymi w OIT schematami rozpoznania i leczenia tej ciężkiej jednostki chorobowej.

Obwody oddechowe i sprzęt anestezjologiczny – potencjalne źródła zakażeń w anestezjologii

Podczas zabiegu operacyjnego odpowiedzialność za pacjenta spoczywa na zespole operacyjnym i anestezjologicznym. Personel bloku operacyjnego, w skład którego wchodzą lekarz anestezjolog i pielęgniarka anestezjologiczna, powinien dołożyć wszelkich starań, aby bezpiecznie przeprowadzić chorego przez poszczególne etapy znieczulenia oraz przez zabieg operacyjny. Składową częścią tego procesu jest bezpieczeństwo epidemiologiczne. Potencjalne zakażenia mogą być związane z: pacjentem (nieprawidłowe przygotowanie do zabiegu, np. brak higieny jamy ustnej, nieprawidłowe działania związane z zapobieganiem zakażeniom miejsca operowanego lub ich brak), salą operacyjną, personelem oraz sprzętem stosowanym w trakcie zabiegu. W warunkach bloku operacyjnego możliwe jest rozprzestrzenianie się także zakażeń krzyżowych. Należy pamiętać, że zarówno personel, jak i sprzęt anestezjologiczny mogą być źródłem zakażeń. Kluczowe znaczenie ma właściwa higiena rąk oraz prawidłowe postępowanie z użytkowanym sprzętem. W pracy podjęto próbę wskazania epidemiologicznych punktów krytycznych kontroli zakażeń dla zespołów anestezjologicznych oraz obowiązujących zaleceń w tym obszarze.

Satysfakcja zawodowa pielęgniarek oddziałów kardiochirurgicznych w Polsce i w Wielkiej Brytanii

Wstęp Satysfakcja zawodowa obejmuje zarówno pozytywne, jak i negatywne uczucia oraz postawy, które odnoszą się do realizacji obowiązków zawodowych podejmowanych przez pracowników. Czynniki wpływające na zadowolenie z wykonywanej pracy wśród pielęgniarek są złożone. Należą do nich m.in.: warunki i obciążenie pracą, relacje w zespole, wynagrodzenie oraz możliwości podnoszenia kwalifikacji. Cel pracy Celem badań było porównanie satysfakcji zawodowej pielęgniarek pracujących w Polsce i Wielkiej Brytanii na przykładzie wysokospecjalistycznych oddziałów kardiochirurgicznych. Materiał i metody Badania przeprowadzono wśród personelu pielęgniarskiego oddziałów kardiochirurgicznych w Polsce (n=50) i Wielkiej Brytanii (n=50). Wiek ankietowanych mieścił się w przedziale 23–58 lat (średnio 30,6±7,39 roku). Zastosowano kwestionariusz ankiety własnego autorstwa w wersji polskiej i angielskiej. Do analizy statystycznej wykorzystano test Manna-Whitney’a, test Kruskala-Wallisa, korelację Spearmana oraz test chi-kwadrat. Wyniki Respondenci z Wielkiej Brytanii deklarowali wyższy poziom zadowolenia z większości badanych aspektów pracy. Główną przyczyną niezadowolenia pielęgniarek i pielęgniarzy polskich były: niskie płace, duża odpowiedzialność, obciążenie fizyczne i psychiczne. Natomiast ankietowani z Wielkiej Brytanii jako główne przyczyny niezadowolenia wymieniali pracę zmianową oraz duże obciążenie fizyczne i psychiczne. Pielęgniarki w obu badanych krajach były najbardziej zadowolone z fizycznych warunków pracy oraz możliwości rozwoju zawodowego. Wnioski Satysfakcja z wykonywanej pracy w oddziałach kardiochirurgicznych była wyższa u personelu pielęgniarskiego z Wielkiej Brytanii (w porównaniu do personelu pielęgniarskiego z Polski).

Ocena kolonizacji wieloopornymi szczepami pacjentów przyjętych po zabiegach chirurgicznych na oddział intensywnej terapii szpitala klinicznego

Częstą przyczyną infekcji na całym świecie są zakażenia szczepami wieloopornymi, które stają się trudne w leczeniu i kontroli. Celem badań było monitorowanie i ocena procesu kolonizacji przez szczepy wielooporne pacjentów hospitalizowanych na oddziale intensywnej terapii. Zaobserwowano szybką kolonizację układu pokarmowego i/lub oddechowego przez szczepy Klebsiella pneumoniae MDR i Acinetobacter baumannii MDR. Niektórzy pacjenci zostali skolonizowani już w 3. dobie pobytu w OIT. Drogi moczowe i rany były kolonizowane później, powyżej 7. dnia pobytu w szpitalu. Nie zaobserwowano ani jednego przypadku kolonizacji przez szczepy MRSA i VRE.

Left Menu Icon