Rola tlenu w procesie gojenia ran

Tlen jest pierwiastkiem niezbędnym do prawidłowego gojenia ran. Aktywuje
on w miejscu zranienia procesy związane z naprawą uszkodzonej tkanki poprzez wpływ na
produkcję kolagenu oraz szereg czynników, takich jak między innymi: interleukiny, VEGF, PDGF,
endotelina-1 oraz TGF-β. W ostatnich latach opracowano wiele metod terapeutycznych, opartych
na podawaniu tlenu i ozonu na rany przewlekłe. Bardzo obiecujące jest wykorzystanie komór
hiperbarycznych, mieszanek tlenowo-ozonowych oraz miejscowej tlenoterapii.

Złamanie otwarte kości przedramienia, szczególny rodzaj przewlekłej ranu urazowej – opis przypadku

U większości pacjentów leczenie złamania otwartego z towarzyszącymi mnogimi
uszkodzeniami tkanek miękkich otaczających kość jest utrudnione i jednocześnie długotrwałe.
Poza podstawowym postępowaniem – polegającym na repozycji oraz stabilizacji
odłamów kostnych – konieczna jest również czasochłonna terapia urazowej rany przewlekłej.
W większości przypadków niezbędne jest leczenie operacyjne oraz zastosowanie antybiotykoterapii
o szerokim spektrum. W celu przyspieszonego oraz ostatecznego pokrycia ubytków
tkankowych – oprócz podstawowego postępowania z raną – niezbędne okazują się dodatkowe
procedury. W niniejszej pracy zaprezentowano korzyści płynące z wczesnego zastosowania
miejscowej terapii podciśnieniowej (NPWT). Leczenie podciśnieniem – oprócz przyspieszenia
procesu gojenia – na wielu płaszczyznach regeneracji tkankowej może skutecznie ograniczać
ryzyko zakażenia powierzchownego (obejmującego tkanki miękkie) oraz głębokiego (penetrującego
do kości i szpiku), które nierozerwalnie wiąże się z przebiegiem powikłanego złamania
otwartego.

Rola argininy w procesie gojenia ran

Suplementacja argininy ma znamienny i pozytywny wpływ na proces gojenia
ran. Jednakże mechanizmy leżące u podstaw tych procesów nie są do końca poznane. Sugeruje
się, że pewną rolę odgrywa mediator wazodylatacji NO oraz dalsze procesy zachodzące podczas
gojenia, tj.: indukcja angiogenezy, nabłonkowanie oraz powstawanie macierzy pozakomórkowej.

Efektywność wysokochłonnych opatrunków lipidokoloidowych zawierających włókna poliakrylanu i jony srebra w fazie zapalnej gojenia ran przewlekłych

Rany przewlekłe, niezależnie od różnorodnej etiopatogenezy, charakteryzują się zawsze spowolnieniem lub zatrzymaniem procesu gojenia. Najczęściej ma to miejsce we wstępnej fazie – oczyszczania – nazywanej także zapalną. Przyczynia się do tego niekorzystna charakterystyka rany: wysoki stopień zanieczyszczenia zdewitalizowanymi tkankami oraz nasilona kolonizacja bakterii zdolnych do tworzenia biofilmu. Niezależnymi czynnikami są współistniejące stany chorobowe osłabiające proces gojenia. W niniejszej pracy przedstawiono problematykę obniżonej efektywności fazy zapalnej ran przewlekłych, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji miejscowego wspomagania gojenia na tym etapie. Zaprezentowano aktualny stan wiedzy, dotyczący nowoczesnych opatrunków przeznaczonych do miejscowego leczenia ran, w przypadku których proces gojenia zatrzymał się w fazie zapalnej. Omówiono także obiecujące wyniki badań jednego z nowatorskich opatrunków z tej grupy, opartego na zaawansowanej technologii koherentnych włókien poliakrylanu, połączonych z matrycą lipidokoloidową, zawierającą aktywne jony srebra.

Procedura fizykoterapeutycznej aplikacji ozonu w przebiegu ekstrakcji zębów ósmych – doniesienie wstępne

W praktyce stomatologicznej poszukuje się coraz skuteczniejszych metod
walki ze stresem, strachem i dolegliwościami bólowymi u pacjentów. Stałym dążeniem jest
również maksymala eliminacja powikłań, które mogą wystąpić na każdym etapie leczenia.
W celu ich zniwelowania lekarz stomatolog ma do dyspozycji szereg zabiegów fizykoterapeutycznych.
Jednym z nich jest aplikacja ozonu, którą można wykorzystać w postaci gazowej
lub bezpośredniego kontaktu z sondą. W badaniach zastosowano aparat OzonyTron™ (My-
Med). Dodatkowo posiłkowano się generatorem ozonu OzoTop™ (TTT), wykorzystującym podaż
gazową. Za bardzo dobry efekt leczenia uznano brak jakichkolwiek powikłań pozabiegowych,
likwidację bólu, minimalizację krwawienia po ekstrakcji oraz brak obrzęku i szczękościsku
po zabiegu.

Zastosowanie soli srebrowej sulfatiazolu w leczeniu odleżyn – opis przypadku

Odleżyny, ze względu na wielopłaszczyznowość patogenezy i trudności
związane z leczeniem, wciąż stanowią wyzwanie dla zespołu terapeutycznego. Terapia obejmuje
zarówno stosowanie preparatów miejscowych, jak i prowadzenie działań ogólnoustrojowych.
Naukowo dowiedziono skuteczności srebra w leczeniu ran odleżynowych. Celem pracy
było przedstawienie zastosowania sulfatiazolu srebrowego w leczeniu miejscowym odleżyn
u dwóch pacjentek hospitalizowanych w 2014 roku na Oddziale Chorób Wewnętrznych
i Alergologii oraz na Oddziale Intensywnej Opieki Kardiologicznej Oddziału Kardiologii Szpitala
Specjalistycznego im. J. Dietla w Krakowie. W postępowaniu leczniczym wykorzystano: klasyfikację
odleżyn według Thorrance’a, tzw. kolorowy system klasyfikacji ran przewlekłych, skalę
ADL oraz wskaźnik BMI. W wyniku zastosowania preparatu srebra (krem Argosulfan®) uzyskano
ziarninowanie łożyska ran odleżynowych. Wykorzystanie preparatu ze srebrem oraz wdrożenie
działań zgodnych z koncepcją TIME wpływa na zwiększenie szansy wyleczenia odleżyn.

Zewnątrzkanałowe i wewnątrzkanałowe zakażenia krwi związane ze stosowaniem cewników naczyniowych – wybrane elementy zapobiegania

Etiologia zakażeń krwi związanych ze stosowaniem cewników naczyniowych
(CRBSI) jest tematem wielu badań. Droga zewnątrzkanałowa jest podstawową drogą nabywania
infekcji w początkowym okresie utrzymywania wkłuć centralnych, natomiast droga zewnątrzkanałowa
dominuje w przypadku dłuższego utrzymywania cewników. Źródła zakażeń są różne
w przypadku obu tych dróg, ich prewencja wymaga wykorzystywania odmiennych rozwiązań,
ale powinny być one stosowane zawsze razem – tak, aby zminimalizować ryzyko CRBSI.
Wytyczne INS zapewniają kompleksowe rozwiązania wpływające na zmniejszenie częstości
występowania infekcji związanych z cewnikiem naczyniowym.

Uszkodzenia skóry związane z wilgocią

Uszkodzenie skóry związane z wilgocią” (MAD) to termin, który został wprowadzony
w celu określenia szeregu zmian skórnych, powstałych na skutek długotrwałej ekspozycji
naskórka na wilgoć. Tego rodzaju zmiany na skórze – których przyczyną jest długotrwały
kontakt z moczem, kałem, potem lub wysiękiem z rany – często występują u pacjentów hospitalizowanych.
Problem ten jest rzadko poruszany w polskich publikacjach medycznych. Bardzo
często uszkodzenia skóry związane z wilgocią są mylone przez lekarzy i pielęgniarki z odleżynami.
Dlatego ważne jest, aby w przypadku MAD umieć prawidłowo ocenić i zdiagnozować
problem oraz dokonać odpowiedniego wyboru sposobu pielęgnowania i leczenia.

Aspekty intensywnej terapii noworodka z wrodzonym zarośnięciem przełyku

Wentylacja mechaniczna noworodka po zabiegu korekcji wrodzonego zarośnięcia
przełyku (EA) jest skomplikowaną i wymagającą procedurą, a jej skuteczność ma istotne
znaczenie w procesie zdrowienia dziecka. W opiece pielęgniarskiej nad pacjentem z EA konieczne
jest zachowanie uwagi i czujności oraz prowadzenie starannych działań pielęgnacyjnych,
zgodnie z zasadą (ang.) minimal handling. Celem pracy jest omówienie najważniejszych
aspektów intensywnej terapii noworodka z wrodzonym zarośnięciem przełyku.

Opieka nad noworodkiem z kontrolowaną hipotermią głowy

Głównym celem stosowania hipotermii terapeutycznej u noworodków donoszonych
jest zapobieganie wtórnym uszkodzeniom tkanki nerwowej, spowodowanym niedotlenieniem
przebytym w okresie okołoporodowym. W celu ograniczenia rozmiaru uszkodzeń poischemicznych
w mózgu dziecka wykorzystuje się neuroprotekcję farmakologiczną oraz metody
terapeutycznej hipotermii umiarkowanej. Charakterystyka i dynamika zmian, do których dochodzi
po urazie niedotlenieniowo-niedokrwiennym, umożliwia wdrożenie terapii u pacjenta
nawet do kilku godzin od urazu. W badaniach wykazano, że zmiany prowadzące do martwicy
komórek nerwowych w okresie poniedotlenieniowym są zależne od temperatury. Leczenie
z zastosowaniem hipotermii może znamiennie wpłynąć na zmniejszenie śmierci neuronów.
Hipotermia jest proponowaną metodą protekcji mózgu, zastosowana wkrótce po resuscytacji
i zadziałaniu niedotlenienia – jako oziębienie mózgu – zmniejsza obrzęk cytotoksyczny
mózgu. Jest to technika nieinwazyjna i całkowicie bezpieczna. Hipotermia normalizuje zapis
elektroencefalograficzny i zmniejsza liczbę zmienionych martwiczo neuronów. W celu wdrożenia
u noworodka selektywnej hipotermii głowy, musi on przejść trzy etapy kwalifikacji. W każdym
z nich personel pielęgniarski odgrywa dużą rolę: począwszy od resuscytacji okołoporodowej
noworodka z asfiksją i transportu na oddział intensywnej terapii noworodka, poprzez monitorowanie
i przygotowanie do wdrożenia leczenia poresuscytacyjnego oraz transport karetką „N”
do ośrodka wyższego stopnia opieki perinatalnej posiadającego sprzęt umożliwiający wykonanie
procedury selektywnego chłodzenia mózgu, a skończywszy na przygotowaniu dziecka i sprzętu
do przeprowadzenia zabiegu. Pielęgniarka/pielęgniarz asystuje lekarzowi podczas kwalifikacji
pacjenta (obserwacja kliniczna, monitorowanie, przygotowanie dziecka do zapisu aEEG/EEG).
Do zadań personelu pielęgniarskiego podczas samego zabiegu schładzania należy: przygotowanie
stanowiska, sprzętu oraz noworodka, monitorowanie temperatury głębokiej powierzchownej
chorego, przygotowanie skóry głowy i obserwacja podczas zabiegu, asystowanie lekarzowi
w trakcie prowadzenie procedury ogrzewania po 72 godzinach zabiegu.

Skuteczność leczenia przeciwbólowego po złamaniach urazowych kończyn w opinii pacjentów leczonych w oddziale ortopedii i traumatologii narządu ruchu – badanie wstępne

Wstęp W Polsce urazy występują najczęściej u osób po 65. roku życia oraz u dzieci. Łagodzenie dolegliwości bólowych ma znaczenie priorytetowe, a obecnie stosowana farmakoterapia przeciwbólowa powinna likwidować odczuwanie bólu u osób po urazach i zabiegach operacyjnych. Cel Celem badania była ocena skuteczności leczenia przeciwbólowego w opinii pacjentów po złamaniach urazowych kończyn. Materiał i metody Badanie przeprowadzono w grupie 150 osób przyjętych do Oddziału Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, a jako narzędzie badawcze zastosowano kwestionariusz ankiety autorstwa własnego. Wyniki Wykazano, że leczenie przeciwbólowe stosowane po złamaniach kończyn jest skuteczne. Większość pacjentów biorących udział w badaniu była usatysfakcjonowana szybkim obniżeniem natężenia bólu. Personel medyczny nie lekceważył objawów bólowych u chorych i starał się wypełniać swoje obowiązki w sposób profesjonalny i fachowy, z zachowaniem godności i indywidualności każdego
człowieka, a w konsekwencji z dużą skutecznością. Wykazano także, iż uzyskana w wyniku leczenia poprawa, przejawiająca się zmniejszeniem poziomu natężenia odczuwanego bólu średnio o 1⁄3, była istotna statystycznie (p=0,0000). Wnioski Wiedza pacjentów na temat zwalczania bólu po złamaniach urazowych jest niewystarczająca, co wynika z braku edukacji. Każdy chory podczas hospitalizacji powinien otrzymać taką dawkę leku, jakiej wymaga jego stan kliniczny, ponieważ skuteczne uśmierzanie dolegliwości bólowych zwiększa jego komfort i poprawia wyniki leczenia.

Ocena wiedzy pielęgniarek na temat VAP w wybranych oddziałach intensywnej terapii województwa podkarpackiego – badanie pilotażowe

Wstęp W oddziale intensywnej terapii (OIT) istnieje ryzyko rozwoju niebezpiecznych infekcji, gdyż największą grupę chorych stanowią pacjenci nieprzytomni, wymagający mechanicznej wentylacji płuc. Inwazyjność wielu procedur sprzyja występowaniu powikłań w postaci m.in. zapalenia płuc związanego ze stosowaniem wentylacji mechanicznej (VAP). Cel Celem niniejszej pracy była ocena poziomu wiedzy personelu pielęgniarskiego pracującego na OIT na temat zapalenia płuc u chorych wentylowanych oraz roli pielęgniarek w zapobieganiu VAP. Materiał i metody Badanie pilotażowe prowadzono przez 60 dni (od 1 czerwca 2013 roku do 31 lipca 2013 roku). Zostało nim objętych 131 pielęgniarek zatrudnionych w 7 oddziałach intensywnej terapii na terenie województwa podkarpackiego. Badanie przeprowadzono z wykorzystaniem ankiety własnego autorstwa. Wyniki Wykazano zależność pomiędzy wiekiem pielęgniarek oraz ich stażem pracy a wiedzą dotyczącą zapobiegania VAP. Ankietowane z mniejszym doświadczaniem zawodowym dysponowały zazwyczaj mniejszą wiedzą. Pielęgniarki biorące udział w badaniu podnosiły swoje kwalifikacje najczęściej poprzez uczestnictwo w kursach specjalistycznych i kwalifikacyjnych, a także specjalizacje. Wnioski Personel pielęgniarski powinien być regularnie szkolony, zgodnie z obowiązującymi standardami oraz wytycznymi. Ujednolicenie wytycznych i procedur odnośnie VAP oraz stosowanie zaleceń dotyczących toalety jamy ustnej oraz toalety drzewa oskrzelowego przyczyni się do zmniejszenia ryzyka wystąpienia tego powikłania u chorych leczonych w OIT. W odniesieniu do profilaktyki zakażeń wewnątrzszpitalnych istotne jest opracowanie i wdrożenie jednolitej dokumentacji medycznej na wszystkich oddziałach intensywnej terapii w Polsce.

Multicultural care in European intensivecare units (MICE-ICU) –Przegląd literatury dotyczący kompetencji kulturowych pielęgniarek OIT

Organizm człowieka jest stałocieplny. Zabieg operacyjny, stosowane podczas niego znieczulenie oraz warunki sali operacyjnej wpływają na zaburzenia termoregulacji i przyczyniają się do obniżenia temperatury głębokiej u pacjentów. Zespół anestezjologiczny powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić choremu komfort termiczny oraz trzymać jego organizm w stanie normotermii. Rola anestezjologicznego personelu pielęgniarskiego w tym procesie jest niezwykle ważna. Utrzymanie stałej temperatury jest niezbędne do sprawnego działania organizmu. Pacjent, u którego podczas zabiegu operacyjnego dojdzie do wychłodzenia, jest narażony na wiele powikłań w okresie okołooperacyjnym.

Zalecenia grupy roboczej do spraw praktyki PTPAiIO w sprawie wytycznych pielęgnowania jamy ustnej i nosowej u dzieci w oddziale intensywnej terapii

Organizm człowieka jest stałocieplny. Zabieg operacyjny, stosowane podczas niego znieczulenie oraz warunki sali operacyjnej wpływają na zaburzenia termoregulacji i przyczyniają się do obniżenia temperatury głębokiej u pacjentów. Zespół anestezjologiczny powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić choremu komfort termiczny oraz trzymać jego organizm w stanie normotermii. Rola anestezjologicznego personelu pielęgniarskiego w tym procesie jest niezwykle ważna. Utrzymanie stałej temperatury jest niezbędne do sprawnego działania organizmu. Pacjent, u którego podczas zabiegu operacyjnego dojdzie do wychłodzenia, jest narażony na wiele powikłań w okresie okołooperacyjnym.

Zalecenia grupy roboczej do spraw praktyki PTPAiIO w sprawie postępowania okołooperacyjnego mającego na celu uniknięcie niezamierzonej okołooperacyjnej hipotermii u dorosłych

Organizm człowieka jest stałocieplny. Zabieg operacyjny, stosowane podczas niego znieczulenie oraz warunki sali operacyjnej wpływają na zaburzenia termoregulacji i przyczyniają się do obniżenia temperatury głębokiej u pacjentów. Zespół anestezjologiczny powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić choremu komfort termiczny oraz trzymać jego organizm w stanie normotermii. Rola anestezjologicznego personelu pielęgniarskiego w tym procesie jest niezwykle ważna. Utrzymanie stałej temperatury jest niezbędne do sprawnego działania organizmu. Pacjent, u którego podczas zabiegu operacyjnego dojdzie do wychłodzenia, jest narażony na wiele powikłań w okresie okołooperacyjnym.

Treating burn injuries of less than 30% of total body surface area: not difficult, but requires caution

Introduction Treatment of burn injuries is challenging even after many years of research. A dedicated burn centre would be ideal for management of burn injury patients, however it may not be available in all hospitals. This study was performed in order to assess the possibilities of treatment physical without isolation. Material and methods A retrospective analysis of patients with less than 30% TBSA (total burn surface area) burn injury was performed. Patients were divided into groups of those with less than 20% and 20–29% TBSA of burn injury as well as those with electrical burn injury. The type of the admitting ward, the treatment given and the recovery time were also analysed. Results A majority of the patients recovered within 10 days of injury. A delay in recovery time was seen in electrical injuries and deeper burn injuries. The admitting ward or the physical isolation of the patient did not affect the recovery time. Conclusions Less than 30% TBSA burn injuries can be treated in centres without dedicated burn units. Maintaining strict asepsis during burn wound care and a closed method of treatment help prevent infection of the burn wounds. Hence, limiting the patient’s movement to a perimeter or physical isolation is not required in less than 30% TBSA burn injuries.

Zastosowanie soli srebrowej sulfatiazolu w leczeniu odleżyn – opis przypadku

Odleżyny, ze względu na wielopłaszczyznowość patogenezy i trudności związane z leczeniem, wciąż stanowią wyzwanie dla zespołu terapeutycznego. Terapia obejmuje zarówno stosowanie preparatów miejscowych, jak i prowadzenie działań ogólnoustrojowych. Naukowo dowiedziono skuteczności srebra w leczeniu ran odleżynowych. Celem pracy było przedstawienie zastosowania sulfatiazolu srebrowego w leczeniu miejscowym odleżyn u dwóch pacjentek hospitalizowanych w 2014 roku na Oddziale Chorób Wewnętrznych i Alergologii oraz na Oddziale Intensywnej Opieki Kardiologicznej Oddziału Kardiologii Szpitala Specjalistycznego im. J. Dietla w Krakowie. W postępowaniu leczniczym wykorzystano: klasyfikację odleżyn według Thorrance’a, tzw. kolorowy system klasyfikacji ran przewlekłych, skalę ADL oraz wskaźnik BMI. W wyniku zastosowania preparatu srebra (krem Argosulfan®) uzyskano ziarninowanie łożyska ran odleżynowych. Wykorzystanie preparatu ze srebrem oraz wdrożenie działań zgodnych z koncepcją TIME wpływa na zwiększenie szansy wyleczenia odleżyn.

Leczenie piorunującej rany odleżynowej z wykorzystaniem rekomendacji dotyczących profilaktyki przeciwodleżynowej – opis przypadku

Pomimo wielokierunkowych działań w zakresie profilaktyki pierwotnej i optymalnej profesjonalnej opieki nad unieruchomionymi pacjentami, często dochodzi do rozwoju odleżyn, powstających głównie w wyniku stanu klinicznego chorych. Proces leczenia rany przewlekłej jest wieloczynnikowy i długotrwały. Interdyscyplinarny zespół ekspertów z Polskiego Towarzystwa Leczenia Ran (PTLR) w 2010 roku opublikował zalecenia dotyczące profilaktyki i leczenia odleżyn. Celem pracy było przedstawienie procesu gojenia piorunującej rany odleżynowej okolicy krzyżowej z zastosowaniem wtórnej profilaktyki przeciwodleżynowej rekomendowanej przez PTLR.

Zapalenie krążka międzykręgowego i ropień mięśnia biodrowo-lędźwiowego jako powikłanie zakażenia kości śródstopia w przebiegu zespołu stopy cukrzycowej. Opis przypadku

Zakażenie kości stopy to powikłanie występujące w prawie 20% infekcji w przebiegu zespołu stopy cukrzycowej (ZSC). W przypadku nieprawidłowego leczenia przyczynia się do zwiększenia ryzyka amputacji kończyny dolnej. Zakażenie powstaje głównie jako powikłanie owrzodzenia neuropatycznego ze zniszczeniem tkanek miękkich otaczających kość. Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu długotrwałej antybiotykoterapii. Infekcje w przebiegu ZSC mogą rozprzestrzeniać się drogą krwiopochodną i powodować powstawanie odległych ognisk zakażenia (zakażenie krążka międzykręgowego, ropnie). Niniejsza praca ma na celu przedstawienie przypadku pacjenta z zakażeniem struktur kręgosłupa oraz zwiększenie świadomości dotyczącej tego powikłania ZSC.

Rekonstrukcja kończyny dolnej po urazowej niecałkowitej amputacji z zastosowaniem terapii podciśnieniowej w okresie pooperacyjnym – opis przypadku

Przyczynami dużych amputacji są najczęściej niedokrwienie kończyn dolnych oraz powikłania zespołu stopy cukrzycowej, rzadziej urazy, nowotwory lub wady wrodzone. Przez stulecia odjęcie kończyny było podstawowym zabiegiem ratującym życie po urazowych uszkodzeniach, których najczęstszą przyczyną były działania wojenne. Obecnie, przed podjęciem decyzji o amputacji, rozważa się możliwość wykonania zabiegów naprawczych kości, naczyń, nerwów i mięśni. Amputacje urazowe kończyny lub niepełne amputacje – w przypadku, gdy obwodowa część kończyny jest połączona z częścią bliższą tylko fragmentami tkanek, a ciągłość naczyń i nerwów jest przerwana – stanowią podobny problem leczniczy. Zachowanie kończyny w pierwszym przypadku jest możliwe dzięki replantacji, a w drugim – dzięki rekonstrukcji kończyny. W leczeniu konieczne są działania wielokierunkowe, polegające nie tylko na zaopatrzeniu uszkodzonej kości, lecz także – przede wszystkim – na rekonstrukcji uszkodzonych naczyń, nerwów i mięśni, profilaktyce zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych oraz prowadzeniu postępowania zapobiegającego zakażeniu miejsca operowanego na każdym etapie leczenia. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 45-letniego mężczyzny, u którego w wyniku wypadku na placu budowy doszło do prawie całkowitej urazowej amputacji dalszej 1⁄3 uda lewego. Po zaopatrzeniu i stabilizacji odłamów kości przez zespół ortopedyczny, u chorego wykonano odtworzenie ciągłości tętnicy i żyły udowej oraz fasciotomię otwartą goleni. W leczeniu rany uda i podudzia wykorzystano terapię podciśnieniową z zastosowaniem opatrunków V.A.C. z gąbką przeznaczoną do urządzenia RENASYS® EZ Plus. Przez cały okres stosowania próżniowej terapii ran utrzymywano podciśnienie o wartości 125 mmHg i tryb pracy ciągły. W efekcie prowadzonego leczenia udało się zachować kończynę, a rany uległy zagojeniu. Na podstawie zebranego piśmiennictwa omówiono zastosowanie NPWT w kompleksowym leczeniu ran z masywnym ubytkiem tkanek miękkich.

Zastosowanie kompleksowego leczenia miejscowego u pacjenta z mnogimi owrzodzeniami podudzi w przebiegu leukocytoklastycznego zapalenia naczyń (LCV) – opis przypadku

W pracy przedstawiono skuteczny, zakończony wyleczeniem, sposób postępowania leczniczego, zastosowany u chorego w przebiegu agresywnego schorzenia autoimmunologicznego z martwiczymi owrzodzeniami na podudziach obydwu kończyn dolnych. U pacjenta, pomimo stosowania leczenia ogólnego, dochodziło do nawrotów choroby i rozwoju martwiczych owrzodzeń, bez reakcji na różne terapie miejscowe. W leczeniu zastosowano postępowanie miejscowe, zgodne ze strategią TIME. Terapię rozpoczęto z wykorzystaniem Octeniseptu®, na zmianę z Octenilinem® w żelu, a następnie opatrunki hydrokoloidowe Granuflex® do momentu oczyszczenia ran. W kolejnej fazie, aż do całkowitego wyleczenia owrzodzeń, stosowano opatrunki lipidokoloidowe UrgoTul® Ag/Silver. Przedstawiony w pracy sposób kompleksowego leczenia owrzodzeń podudzi u pacjenta z LCV wydaje się bardzo ciekawą i skuteczną opcją terapeutyczną, możliwą do zastosowania również w innych przypadkach mnogich, trudnych do leczenia owrzodzeń u cierpiących chorych.

Pedobarografia jako metoda diagnostyczna wczesnego wykrywania zagrożeń powstawania ran przeciążeniowych w obrębie części podeszwowej stopy u pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej

Rany przewlekłe w obrębie części podeszwowej stopy u chorych na cukrzycę i/lub w przebiegu neuropatii oraz zaburzeń krążenia w większości przypadków powstają w wyniku przeciążeń. Zwiększony nacisk na tkanki miękkie u pacjentów, u których występuje zmniejszona wrażliwość na ból (jako powikłanie zaburzeń czucia), stanowi ogromny problem w profilaktyce i wczesnej prewencji zagrożeń w zakresie powstawania ran. W związku z tym istotną kwestią jest prowadzenie u osób z grup ryzyka diagnostyki przesiewowej z zastosowaniem metod nieinwazyjnych, niewymagających wysokospecjalistycznych procedur medycznych.

Najnowsze osiągnięcia i przyszłość substytutów skóry w leczeniu ran przewlekłych

Obecnie coraz więcej osób cierpi z powodu ran przewlekłych. Coraz częściej standardowe procedury terapii nie są wystarczające do wyleczenia rany. Wiąże się to także z bardzo dużymi kosztami dla narodowych funduszy zdrowia. Substytuty skóry znane są już od kilku dekad, jednakże dopiero od niedawna zainteresowano się nimi w kontekście leczenia ran przewlekłych. W niniejszej pracy przedstawiono najważniejsze zagadnienia związane z substytutami skóry. Opisano budujące je komponenty. Dokonano przeglądu najbardziej interesujących produktów dostępnych obecnie na rynku europejskim. Omówiono cztery produkty, znacząco różniące się od siebie. Dodatkowo odnośnie każdego z nich zawarto informację dotyczącą skuteczności klinicznej; całość poddano dyskusji.

Leczenie dalbawancyną nawracającego zakażenia rany w miejscu zespolenia złamania wieloodłamowego rzepki prawej, wywołanego przez szczep gronkowca skórnego (MRSE ), w przypadku braku skuteczności leczenia wankomycyną. Opis przypadku

Gram-dodatnie bakterie są najczęstszą przyczyną zakażeń skory oraz tkanek miękkich. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek skutecznej terapii dalbawancyną nawracającego zakażenia rany w miejscu zespolenia złamania wieloodłamowego rzepki prawej, wywołanego przez metycylinooporny szczep gronkowca skórnego (MRSE), przy braku skuteczności wcześniejszego leczenia wankomycyną.

Helicobacter pylori a choroby układu nerwowego – indukcja chronicznego stanu zapalnego i hiperamonemii

Helicobacter pylori jest drobnoustrojem posiadającym zdolność do długotrwałej kolonizacji błony śluzowej żołądka. Coraz częściej dostrzega się korelację między infekcją tą bakterią a dolegliwościami pozażołądkowymi, tj.: chorobami układu krążenia, cukrzycą, zaburzeniami funkcjonowania wątroby i dróg żółciowych czy dolegliwościami ze strony układu nerwowego. W niniejszej pracy przedstawiono rolę H. pylori w progresji schorzeń neurodegeneracyjnych, w tym: choroby Alzheimera, Parkinsona oraz syndromu Guillaina-Barrego. Szczególną uwagę zwrócono na zdolność Helicobacter pylori do wydzielania dużych ilości amoniaku oraz możliwość promowania jego wysokich stężeń we krwi (stan hiperamonemii). Dodatkowo zaprezentowano udział tej bakterii w indukowaniu przewlekłych stanów zapalnych (i zależnej od tego procesu neurotoksyczności) oraz zwiększaniu przepuszczalności bariery krew-mozg. Dane zawarte w pracy ukazują kluczową rolę H. pylori w zaostrzeniu zmian patologicznych i rozwoju chorób układu nerwowego.

1 z 212
Left Menu Icon