Autoimmunologiczne zapalenie mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA – opis przypadku

Celem niniejszej pracy jest przegląd aktualnego stanu wiedzy – na podstawie światowego piśmiennictwa – dotyczącego przypadków diagnozowania i leczenia autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, związanych z procesem rozrostowym, oraz przedstawienie skomplikowanego przypadku klinicznego. Schorzenie to dotyczy głównie młodych kobiet i wiąże się najczęściej z obecnością potworniaka w jajniku. Głównymi problemami są: trudności we właściwym postawieniu diagnozy, wynikające z rzadkiego występowania tej jednostki chorobowej, okres od wystąpienia objawów do rozpoczęcia właściwego leczenia i odpowiednie prowadzenie powikłań intensywnej terapii. Istnieją jedynie pojedyncze prace opisujące ciężkie, powikłane przypadki autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, wymagające leczenia w warunkach OIT.

Mięsak Kaposiego okolicy przedsionka jamy ustnej – opis przypadku

Mięsak Kaposiego (KS) jest nowotworem występującym najczęściej na skórze i błonach śluzowych, ale zajęciu mogą ulec również spojówki, węzły chłonne i narządy wewnętrzne. KS jest związany ze stanem niedoboru odporności i jednoczasowym zakażeniem pobudzającym procesy angiogenezy wirusem KSHV (HHV-8). Wirus przenoszony jest przede wszystkim przez ślinę, a także przez krew oraz za pośrednictwem kontaktów seksualnych i z przeszczepianymi narządami. Ryzyko rozwoju mięsaka Kaposiego u zakażonych HIV, w porównaniu do osób niezakażonych, jest kilkaset razy wyższe, a sama jednostka chorobowa należy do chorób wskaźnikowych AIDS. Najczęściej chorują mężczyźni utrzymujący kontakty seksualne z innymi mężczyznami. Mięsak Kaposiego zwykle występuje w przypadku znacznie obniżonej odporności, ale mogą zdarzyć się także przypadki pacjentów ze stosunkowo wysoką liczbą limfocytów CD4. Również tempo wzrostu i progresji nowotworu jest różne, indywidualne dla każdego chorego. Agresywny rozwój nowotworu nie zawsze ściśle koreluje ze stanem niedoboru odporności pacjenta; zależy także od szeregu innych czynników, takich jak: predyspozycje genetyczne, rozległość zmian oraz zajęcie narządów wewnętrznych. W pracy przedstawiono opis przypadku 24-letniego mężczyzny z ciężkim przebiegiem mięsaka Kaposiego, z zakażeniem wirusem HIV. Zmiany nowotworowe najsilniej wyrażone były w okolicach przedsionka jamy ustnej chorego, gdzie przybrały formę egzofitycznej, guzowatej masy dużych rozmiarów, utrudniającej choremu artykulację i spożywanie pokarmów. Mniej nasilone zmiany były obecne także na skórze kończyn dolnych i w węzłach chłonnych. Podjęto decyzję o włączeniu ART, uzupełnioną następnie o chemioterapię. Pomimo leczenia pacjent zmarł po kilku miesiącach z powodu dużego nasilenia zmian.

Proces dekontaminacji wybranych urządzeń z napędem motorowym

W pracy przedstawiono sposoby mycia, dezynfekcji i sterylizacji oraz czynniki wpływające na efektywność procesu dekontaminacji. Opisano cele wymienionych procesów, a także zagrożenia, które mogą być przeszkodą w uzyskaniu prawidłowego końcowego efektu przeprowadzonej dekontaminacji. Zwrócono szczególną uwagę na tzw. miejsca krytyczne (np.: rowki, ząbki w mechanizmach automatycznych, kaniule, przeguby, uchwyty), z uwzględnieniem zaleceń producenta. Omówiono wskazania dotyczące konserwacji urządzeń i kontroli pod kątem prawidłowości działania.

Sterylizacja wyrobów medycznych w procesie walidowanym

Termin „walidacja” związany jest z systemami jakości stosowanymi w procesach produkcyjnych, usługach i badaniach naukowych. Odnosi się do wykazywania i dokumentowania faktu, że dany proces jest zgodny z ustalonymi wcześniej specyfikacjami i prowadzi do uzyskania wyrobu, wyników badań lub usługi o określonej jakości.

Wszawica w szkołach

Pomimo rozwoju cywilizacyjnego wszawica nadal stanowi duży problem społeczny w wymiarze higienicznym, socjalnym i medycznym. Do transmisji pasożytow dochodzi drogą pośrednią lub w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną. Jest to proces złożony, do ktorego przyczynia się np.: przebywanie w dużych skupiskach ludzkich, stykanie się głowami podczas zabaw czy korzystanie ze wspolnych grzebieni. Wszy mogą pojawiać się u ludzi w rożnym wieku, jednak najczęściej choroba występuje u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Najwyższa zapadalność przypada na okres zimowy, wakacyjny i powakacyjny, kiedy dzieci wracają z rożnych form zorganizowanego wypoczynku. Większość przedszkoli i szkoł doświadczyła zjawiska pedikulozy wśrod swoich uczniow. Wyniki badań przeprowadzonych w 2013 roku przez ekspertow NIZP-PZH dowodzą, że w 44,5% polskich szkoł rożnego stopnia występuje problem wszawicy głowowej. Od jednego do dziesięciu przypadkow tej choroby pasożytniczej obserwowano w 41,4% placowek, w 3% szkoł odnotowano od 11 do 20 przypadkow zarażeń, a w 1,5% placowek – ponad 20. Najskuteczniejszym sposobem profilaktyki są okresowe przeglądy głow uczniow – wykonywane zarowno przez pielęgniarkę czy higienistkę szkolną, jak i przez rodzicow, zwłaszcza kiedy w szkole lub przedszkolu występuje wszawica. Podkreśla się, że kontrole powinny być przeprowadzane z zachowaniem zasad nietykalności. W związku z tym obowiązek kontroli spoczywa przede wszystkim na rodzicach, a nie na szkole. Raz na tydzień lub minimum raz na dwa tygodnie należy sprawdzać dzieciom głowy pod kątem obecności wszy, np. podczas kąpieli. Szczegołowe informacje w tym zakresie zawarto w Stanowisku Departamentu Matki i Dziecka Ministerstwa Zdrowia w sprawie zapobiegania i zwalczania wszawicy u dzieci i młodzieży.

Wysoka skuteczność i bezpieczeństwo terapii ombitaswir/parytaprewir/rytonawir±dazabuwir±rybawiryna u chorych z koinfekcją HIV/HCV – od badań klinicznych do real-life

Pacjenci ze współzakażeniem HIV i HCV narażeni są na wyższe ryzyko wystąpienia niewydolności wątroby. W erze skutecznego leczenia antyretrowirusowego choroba wątroby związana z zakażeniem HCV jest coraz częstszą przyczyną śmiertelności u chorych ze współzakażeniem HIV/HCV. Eliminacja zakażenia HCV jest warunkiem redukcji zgonów z powodu choroby wątroby oraz poprawy przeżywalności w tej grupie. Toksyczność i niska skuteczność terapii interferonowych znacznie ograniczały możliwość jej zastosowania. Dlatego zachodzi potrzeba wdrożenia terapii bezintereferonowych z potwierdzoną wyższą skutecznością i o mniejszym nasileniu działań niepożądanych. Terapia bezinterferonowa doustna 3D z lub bez rybawiryny stosowana u pacjentów zakażonych HIV ze współzakażeniem genotypem 1 i 4 HCV wykazuje wysoką skuteczność leczenia. Schemat 3D z lub bez rybawiryny wykazywał się dobrą tolerancją, żaden z leczonych pacjentów nie przerwał terapii z powodu działań niepożądanych. Większość zdarzeń niepożądanych, która występowała w trakcie prowadzonego leczenia przeciwwirusowego, miała nasilenie łagodne lub umiarkowane. U chorych ze współistniejącym zakażeniem HCV/HIV powinna być prowadzona stabilna terapia ARV. Należy rozważyć potencjalne ryzyko interakcji pomiędzy stosowanym schematem ARV a terapią 3D.

Oporność na bezpośrednio działające leki anty-HCV – podsumowanie bieżącego stanu wiedzy

Warianty lekooporności związane z obniżeniem wrażliwości (ang. resistance- associated substitutions – RAS) na bezpośrednio działające leki (ang. directly acting antivirals – DAA) anty-HCV mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii, co skutkuje koniecznością powtarzania leczenia. Mutacje obniżające wrażliwość na preparaty DAA opisywano dla wszystkich stosowanych klas lekow – zarowno inhibitorow proteazy, jak inhibitorow NS5A i NS5B. Kluczowymi z praktycznego punktu wiedzenia są mutacje lekooporności w regionie NS5A, często zwiększające ponad kilkusetkrotnie stężenia hamujące większość inhibitorow tego białka, a więc efektywnie sprawiające, że większość lekow nie osiągnie klinicznego stężenia terapeutycznego ze względu na utrzymanie wysokiej aktywności replikacyjnej utrzymującej się długotrwale wśrod populacji krążących wirusa. W celu interpretacji lekooporności należy rownież rozważać barierę genetyczną stosowanej terapii przekładającą się na łatwość selekcji wariantow lekoopornych. W ramach niniejszej pracy poglądowej został zaprezentowany aktualny stan wiedzy związany z lekoopornością HCV oraz kluczowymi wyzwaniami związanymi z tą gałęzią wirusologii molekularnej.

Podchloryny w leczeniu owrzodzeń. Fakty i mity

Związki ponadtlenkowe są zbliżone składem do produkowanych przez tkanki związków tlenkowych. Ze względu na niską cytotoksyczność, wysoki stopień biozgodności i szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego stanowią dobrą alternatywę dla innych preparatów antyseptycznych – zarówno w leczeniu owrzodzeń, jak i w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego (ZMO).

Ocena aktywności wirusobójczej produktów do higienicznej dezynfekcji rąk metodą wcierania i higienicznego mycia rąk w świetle kolejnych edycji normy PN -EN 14476

Higiena rąk jest uważana za najskuteczniejsze i najtańsze działanie zapobiegające transmisji patogenów pomiędzy pracownikami służby zdrowia, pacjentami i otoczeniem podczas codziennej praktyki medycznej. Jeden z istotnych elementów procedury higieny rąk stanowią preparaty do mycia rąk i do wcierania w ręce, które muszą spełniać określone kryteria, m.in. powinny posiadać możliwie szerokie spektrum działania uwzględniające bakterie, wirusy, grzyby i prątki. Metodyka oceny aktywności wirusobójczej produktów stosowanych w obszarze medycznym została opisana w normie PN-EN 14476. W niniejszej pracy przedstawiono wytyczne dotyczące badania preparatów do higienicznej dezynfekcji rąk metodą wcierania i higienicznego mycia rąk w kolejnych edycjach normy, opublikowanych w latach 2005–2015.

Rola ryfaksyminy w leczeniu chorób zależnych od zespołu rozrostu bakteryjnego

Zespół rozrostu bakteryjnego (SIBO) jest przewlekłą chorobą o szerokim spektrum objawów i heterogennych przyczynach. Jego istotę stanowi namnażanie bakterii w nieprawidłowym miejscu (jelito cienkie). W ostatnich latach zmienia się podejście do zaburzeń mikrobioty jelitowej jako przyczyny wielu schorzeń – obecnie to w dysbiozie upatruje się czynnika etiopatogenetycznego chorób przewodu pokarmowego, metabolicznych, autoimmunologicznych, a nawet nowotworowych. Dlatego też kluczowe znaczenie ma prawidłowe rozpoznanie i adekwatne leczenie, mające na celu przywrócenie eubiozy, czyli fizjologicznej równowagi dotyczącej ilości, różnorodności i składu mikroorganizmów zasiedlających przewód pokarmowy. Podstawowym lekiem stosowanym w terapii SIBO jest ryfaksymina – szerokospektralny niewchłaniający się z przewodu pokarmowego antybiotyk, który może być stosowany przewlekle w dużych dawkach. Jest on także wykorzystywany w leczeniu chorób współistniejących lub zależnych od zespołu rozrostu bakteryjnego: zespole jelita drażliwego, chorobie uchyłkowej, a nawet dyspepsji czy trądziku różowatym.

Zakażenia Streptococcus agalactiae u kobiet ciężarnych i noworodków

Streptococcus agalactiae jest przyczyną zakażeń w ciąży i połogu oraz u noworodkow. Głownym czynnikiem wpływającym na rozwoj infekcji w okresie noworodkowym jest kolonizacja przez GBS (ang. group B Streptococcus) pochwy i odbytu kobiet ciężarnych. U noworodkow zakażenie paciorkowcem grupy B może przebiegać pod postacią: ciężkiego zapalenia płuc, zapalenia opon mozgowo-rdzeniowych oraz sepsy. U kobiet ciężarnych obserwuje się natomiast bezobjawową bakteriurię, bakteriemię w następstwie cięcia cesarskiego czy poporodowe zapalenie błony śluzowej macicy. Ponadto GBS może być odpowiedzialny za: porody przedwczesne, przedwczesne pęknięcie błon płodowych i zapalenie błon płodowych. Badania przesiewowe w kierunku wykrywania nosicielstwa paciorkowca grupy B u kobiet pomiędzy 35. a 37. tygodniem ciąży oraz okołoporodowa profilaktyka antybiotykowa u ciężarnych GBS-dodatnich są obecnie uważane za najskuteczniejsze metody zapobiegania zakażeniom u noworodkow

Gronkowiec złocisty metycylinowrażliwy – potencjał chorobotwórczy i lekowrażliwość

Staphylococcus aureus jest bakterią o ogromnym potencjale chorobotwórczym, dysponuje wieloma czynnikami zarówno wewnątrz-, jak i zewnątrzkomórkowymi, w tym toksynami o cechach superantygenów. Jego patogenność jest niezależna od stopnia oporności na antybiotyki, więc jest również charakterystyczna dla szczepów wrażliwych na metycylinę (MSSA). W pracy przedstawiono czynniki decydujące o zdolności S. aureus do wywoływania różnych zakażeń oraz możliwe opcje terapeutyczne wobec szczepów MSSA, w tym najbardziej rekomendowaną kloksacylinę, uwzględniając rekomendacje różnych towarzystw naukowych.

Wstępna ocena wpływu dekolonizacji jamy ustnej chlorheksydyną z użyciem zestawu szczoteczek na występowanie VAP – doświadczenia jednego ośrodka

Wstęp Zastosowanie szczoteczek do pielęgnacji jamy ustnej z jednoczesną aplikacją 0,12% chlorheksydyny może mieć wpływ na redukcję zapaleń płuc związanych z wentylacją mechaniczną (VAP). Celem badania była ocena wpływu stosowania zabiegu pielęgnacji jamy ustnej chlorheksydyną z użyciem szczoteczek na: ogólną częstość zakażeń szpitalnych (DA-HAIs), VAP, rodzaj flory odpowiedzialnej za VAP i kolonizację gardła. Materiał i metody Badanie obserwacyjne i prospektywne przeprowadzono w I Klinice Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu. Analizie poddano chorych hospitalizowanych w dwóch okresach: grupa I od 1 maja do 31 sierpnia 2016 roku (n=129) oraz grupa II od 1 września do 31 grudnia 2016 roku (n=145). Wyniki DA-HAIs rozpoznano u 29 i 31 chorych, VAP u 15 i 13 osób (odpowiednio w grupie I i II). W grupie II stwierdzono nieznaczne zmniejszenie ogólnej częstości zakażeń (17% vs. 16,4%; p=0,825), bez wpływu na gęstość (20,5/1000 dni vs. 20,8/1000; p=0,932). Zaobserwowano spadek częstości (11,6% vs. 8,96%; p=0,467) i gęstości zapadalności na VAP (14,6/1000 vs. 11,8/1000; p=0,574). W grupie II zaobserwowano spadek: o 5% zakażeń Acinetobacter baumannii MDR, o 2% szczepami MSSA i Pseudomonas aeruginosa oraz o 7% Candida spp. (p>0,05), a także wzrost kolonizacji gardła szczepem A. baumannii (p=0,0119), innymi pałeczkami Gram-ujemnymi niefermentującymi (p=0,0021) i szczepami Candida spp. (p=0,0096). Wnioski Pielęgnacja jamy ustnej 0,12% roztworem chlorheksydyny z użyciem szczoteczek zredukowała nieznacznie częstość VAP, lecz nie miała wpływu na ogólną częstość występowania DA-HAIs. Przeprowadzana procedura pozytywnie wpłynęła na florę odpowiedzialną za zapalenie płuc i kolonizującą gardło, w szczególności na redukcję szczepów z rodziny Enterobacteriaceae. Obserwowany wzrost kolonizacji gardła szczepem A. baumannii nie przyczynił się do wzrostu liczby zapaleń płuc wywołanych tym patogenem. Stosowanie zabiegu pielęgnacji jamy ustnej chlorheksydyną z użyciem szczoteczek może być pomocne w profilaktyce VAP i wymaga dalszych badań.

Wrażliwość klinicznych szczepów Klebsiella pneumoniae wywołujących zakażenia miejscowe w formie biofilmowej i planktonicznej na antyseptyki

Klebsiella pneumoniae stanowi przyczynę zakażeń u pacjentów hospitalizowanych, może wywoływać infekcje: dróg moczowych, ran skórnych, nosa i gardła, płuc oraz tkanek miękkich. Szereg czynników wirulencji, za pomocą których K. pneumoniae walczy o przetrwanie w środowisku, sprawia wiele trudności klinicznych i terapeutycznych. Celem niniejszej pracy była ocena skuteczności przeciwdrobnoustrojowej badanych antyseptyków (powidon jodu, oktenidyna, etakrydyna, chlorheksydyna, nadtlenek wodoru i poliheksanidyna) względem Klebsiella pneumoniae w hodowli planktonicznej oraz biofilmowej. Najskuteczniejszymi antyseptykami były oktenidyna oraz poliheksanidyna, jednakże OCT była skuteczniejsza od PHMB.

High-dose rate brachytherapy with surgical excision. An effective combination therapy for treatment of keloids – own experience

Aim The aim of this study is to study the treatament efficacy of surgical excision of keloids with postoperative high dose-rate (HDR) brachytherapy. Material and methods Between January 2013 and April 2016, 30 patients with 42 keloids were treated with excision of the keloid scar followed by postoperative HDR brachytherapy. Patients were followed-up after 10 days, 3 months and 6 months. Patient satisfaction and recurrence of keloids were measured. Results No patient had symptoms of any recurrence, but 4 had unacceptable results (score of more than 3). Conclusions Surgical excision with postoperative high-dose rate brachytherapy is effective in preventing recurrence of keloid scars. It also provides cosmetically acceptable results. However, the cost involved in such treatment is a hindrance on the Indian subcontinent.

Wpływ dwóch różnych technik chirurgicznych preparacji płata śluzówkowo-okostnowego na proces gojenia tkanek po zabiegu chirurgicznego usunięcia częściowo zatrzymanych zębów ósmych w żuchwie

Wstęp Na przebieg dłutowania zatrzymanego w żuchwie zęba ósmego ma wpływ jego położenie w kości. Czynniki, takie jak: budowa anatomiczna, głębokość położenia zęba w kości i jego umiejscowienie w stosunku do sąsiadującego zęba oraz kanału nerwu zębodołowego dolnego znacząco wpływają na wybór techniki zabiegowej. Sposób preparacji płata śluzówkowo-okostnowego, ilość usuniętej kości, a w konsekwencji rozległość ubytku kostnego po procedurze medycznej mają wpływ na proces gojenia i architektonikę tkanek twardych oraz miękkich po wygojeniu rany. Cel Celem przeprowadzonych badań było porównanie i ocena sposobu gojenia tkanek po zabiegu dłutowania częściowo zatrzymanych trzecich zębów trzonowych w żuchwie w zależności od sposobu preparacji płata. Materiał i metody Badanie zostało przeprowadzone w grupie 20 ogólnie zdrowych osób w wieku 19–28 lat, które zostały przydzielone do dwóch podgrup (po 10 osób każda). W grupie I zastosowano technikę preparacji płata trójkątnego, a w II – płata kopertowego. Wykonano pomiary przed, w trakcie i 4 miesiące po zabiegu. Przy porównywaniu obu technik wzięto pod uwagę następujące parametry: głębokość szczelin dziąsłowych, punkty pomiaru wyznaczone na powierzchni przedsionkowej (mezjalnie (BM), środkowo (M), dystalnie (BD)) w rzucie korony zęba siódmego, stopień resorpcji kości i grubość dziąsła zbitego za zębem siódmym. Wyniki Niezależnie od grupy, największe zmiany występowały w punkcie pomiaru BD i zależały od resorpcji kości. Wnioski Stwierdzono, że preparacja płata kopertowego jest korzystniejsza dla procesu gojenia tkanek twardych i miękkich. Usunięcie częściowo zatrzymanego zęba ósmego spłycało szczeliny dziąsłowe za zębem siódmym. W połowie przypadków w obydwu grupach doszło do pogrubienia dziąsła za drugim zębem trzonowym, co może świadczyć o kompensacji tkanek miękkich.

Diagnostyka wizualizacyjna liszaja płaskiego o wysokiej dynamice wzrostu – opis przypadku

Liszaj płaski (LP) jest chorobą śluzówkowo-skórną, występującą u około 0,5–2% populacji. Potencjał przemiany nowotworowej zmian o charakterze LP w jamie ustnej jest – zgodnie z doniesieniami literaturowymi – kwestią sporną, ale stanowi istotne zagadnienie
kliniczne ze względu na możliwość nowotworzenia również zmian lichenoidalnych i kontaktowych, z którymi ta jednostka jest różnicowana. W pracy przedstawiono przypadek szybkiego przejścia liszaja błony śluzowej policzka w raka przedinwazyjnego i omówiono czynniki ryzyka takiej przemiany.

Powikłania po rekonstrukcji piersi: problem zakażeń i strategii prewencyjnej – przegląd literaturowy

W niniejszej pracy przedstawiono dane dotyczące powikłań po rekonstrukcji piersi. Manuskrypt ma na celu usystematyzowanie wyników badań z ostatnich lat wraz z aspektami, takimi jak: częstotliwość występowania powikłań oraz ich rodzaj, czynniki predysponujące, a także możliwości profilaktyki. Przeanalizowano dane literaturowe z ogólnie dostępnych artykułów z okresu ostatnich pięciu lat, ze szczególnym uwzględnieniem zakażeń. Do ich znalezienia posłużono się następującymi bazami danych: PubMed, Medline i Scopus, a do wyszukania zastosowano następujące słowa kluczowe: rekonstrukcja piersi/mastektomia, powikłania/powikłania pooperacyjne, komplikacje, infekcje, czynniki ryzyka, epidemiologia, prewencja. Uzyskano wyniki dotyczące: częstotliwości występowania powikłań, czynników predysponujących i metod prewencyjnych. Do najczęściej występujących powikłań po rekonstrukcji
piersi zalicza się: obrzęk, wysięk, krwiaki, problemy z gojeniem ran oraz infekcje. Najpopularniejszymi czynnikami predysponującymi do ich rozwoju są: otyłość, palenie, cukrzyca i zaburzenia w tkance skórnej. Zakłada się, że infekcja jest głównym czynnikiem prowadzącym
do utraty implantu i/lub przeszczepu. Do najczęściej izolowanych szczepów bakteryjnych zalicza się: Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus epidermidis. Stwierdza się, że infekcje wczesne i późne mają różny profil mikrobiologiczny. Dane dostępne w literaturze są niejednoznaczne. Zauważono, że leczenie konwencjonalne, według trendów instytucjonalnych, może przyczynić się do powikłań, dlatego wydaje się zasadne wprowadzenie zewnętrznych (odgórnych) wytycznych postępowania. Zakłada się, że należy postawić większy nacisk na profilaktykę w celu maksymalnego zminimalizowania ryzyka powikłań

Left Menu Icon