Zespół Lyella powikłany sepsą gronkowcową i niewydolnością wielonarządową – opis przypadku

Toksyczna nekroliza naskorka (ang. toxic epidermal necrolysis – TEN), nazywana inaczej zespołem Lyella, to ciężka, zagrażająca życiu choroba prowadząca do martwicy naskorka i błon śluzowych. W przebiegu TEN często dochodzi do uszkodzenia drog oddechowych, przewodu pokarmowego, a nawet ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Groźne powikłania w postaci sepsy i dysfunkcji ważnych życiowo narządow znacznie pogarszają rokowanie. Wczesna diagnoza i szybkie umieszczenie w wyspecjalizowanym ośrodku umożliwiają zastosowanie kompleksowego i zaawansowanego leczenia. W pracy przedstawiono przypadek kliniczny toksycznej nekrolizy naskorka o ciężkim przebiegu. Podjęto rownież dyskusję dotyczącą nowoczesnej terapii TEN, zastosowanej u młodej pacjentki.

Uwagi anatomiczne i preparowanie płata przedniobocznego uda

Wolny płat przednioboczny uda (ang. anterolateral thigh flap – ALT F) jest płatem perforatorowym, cieszącym się w ostatnim czasie dużą popularnością. Po raz pierwszy ALT F został opisany w 1984 roku przez Songa. Najczęściej stosuje się go do rekonstrukcji ubytkow tkanek w regionie głowy i szyi oraz kończyn. Celem pracy było przedstawienie najważniejszych informacji dotyczących płata przedniobocznego uda, a głównym założeniem – szczegółowe pokazanie oraz omówienie zasad jego preparowania. Praca ma charakter retrospektywny, powstała na podstawie zdjęć i doświadczeń zdobytych podczas preparowania płatów w Zakładzie Anatomii Prawidłowej w Lublinie. W oparciu o doświadczenia własne opracowano schemat postępowania mający krok po kroku pokazywać, jak wygląda preparowanie ALT F i na co należy zwrócić uwagę. Preparowanie płata przedniobocznego uda – w przypadku dobrej znajomości anatomii i zasad postępowania podczas zabiegu – nie stwarza istotnych trudności.

The knowledge about burn first aid among Young physicians in Malopolska region – a pilot study

Wstęp Właściwa pierwsza pomoc po urazie oparzeniowym skutkuje znacznie korzystniejszym, ograniczonym uszkodzeniem tkanek i w konsekwencji zmniejszoną rozległością i głębokością urazu. Dzięki temu możliwe jest uniknięcie radykalnej interwencji chirurgicznej, a gojenie rany przebiega szybciej, pozostawiając mniejsze blizny. Wielu pacjentów przyjmowanych do centrów leczenia oparzeń w Polsce otrzymuje nieodpowiednią pomoc bezpośrednio po urazie. Badanie zostało zaprojektowane, aby ocenić wiedzę na temat pierwszej pomocy w oparzeniach wśród młodych lekarzy w Małopolsce. Materiał i metody Badanie przeprowadzono w warunkach egzaminacyjnych. Kwestionariusz, mający na celu sprawdzenie wiedzy respondentów na temat postępowania w pierwszych minutach po oparzeniu, wypełniany był anonimowo. Ankieta zawierała pytania dotyczące informacji ogólnych o respondencie i 5 opisów przypadków klinicznych, przedstawiających oparzenie wrzątkiem, oparzenie płomieniem, oparzenie słoneczne, chemiczne i elektryczne. Do każdego przypadku przygotowano zestaw pięciu pytań zamkniętych na temat sposobów postępowania po urazie. W badaniu wzięło udział 28 lekarzy rodzinnych i 15 chirurgów ogólnych. Wyniki Żaden z respondentów biorących udział w badaniu nie odpowiedział poprawnie na wszystkie pytania. Najtrudniejszy okazał się być przypadek dotyczący postępowania w przypadku oparzenia słonecznego, natomiast najmniej błędnych odpowiedzi uzyskano w przypadku dotyczącym postępowania w oparzeniu wrzątkiem u dziecka. Najtrudniejsze aspekty pierwszej pomocy w oparzeniach związane są z wczesnym zaopatrzeniem rany oparzeniowej. 75% ankietowanych wie, że rany po oparzeniu termicznym należy chłodzić bieżącą wodą, natomiast tylko 25% posiada wiedzę jak postępować miejscowo po oparzeniu chemicznym. Badanie wykazało, iż znajomość pierwszej pomocy w oparzeniach wśrod chirurgow ogolnych jest istotnie większa w porownaniu z wiedzą lekarzy rodzinnych tylko w niektorych aspektach. Dodatkowo badanie pokazało, że lekarze pracujący w miejscach, gdzie potencjalnie mogą udzielać pierwszej pomocy osobie oparzonej, mają większą znajomość dotyczącą prawodłowego postępowania. Ukończenie kursu pierwszej pomocy w ciągu ostatnich pięciu lat oraz fakt udzielenia pomocy osobie oparzonej w ciągu ostatniego roku okazały się być rownież istotnymi czynnikami determinującymi większą wiedzę. Wnioski Badanie pokazało, że wiedza dotycząca pierwszej pomocy w oparzeniach wśrod lekarzy jest niewystarczająca. Wskazanie czynników, które mają wpływ na poziom wiedzy o pierwszej pomocy w oparzeniach, może pomoc w projektowaniu odpowiednich programów edukacyjnych dla lekarzy. Badanie będzie kontynuowane i poszerzone o rożne grupy pracownikow służby zdrowia. Odpowiednie postępowanie i wiedza na temat postępowania w przypadku oparzeń wśrod personelu medycznego są istotnym elementem odpowiedniej edukacji pacjentów.

Terapia żywieniowa dorosłych pacjentów w chorobie oparzeniowej

Leczenie choroby oparzeniowej wymaga wielospecjalistycznego podejścia do chorego, ktorego stan ogolny nierzadko jest uznawany za ciężki i zagrażający życiu. Szybkie rozpoczęcie terapii prowadzonej zgodnie z najnowszymi zaleceniami pozwala znacznie zwiększyć szanse na korzystny końcowy efekt. Odpowiednio dobrana droga żywienia oraz określenie zapotrzebowania energetycznego są niezaprzeczalnie istotnymi czynnikami mającymi wpływ na leczenie chorych oparzonych, począwszy od wczesnej fazy resuscytacji, a skończywszy na poszpitalnej rehabilitacji. Zmiany metaboliczne, ktore obserwuje się u tych pacjentow, mogą utrzymywać się nawet do 24 miesięcy po urazie. W związku z tym, w procesie leczenia nie może zabraknąć odpowiedniego podejścia dietetycznego, ktore zapewnia optymalną podaż kalorii oraz składnikow odżywczych. Zbilansowana dieta, bogata w makro- i mikroelementy oraz dodatkowe antyoksydanty, jest niezbędna do złagodzenia stanow hipermetabolizmu i hiperkatabolizmu, występujących po urazie oparzeniowym. W pracy przedstawiono najważniejsze aspekty leczenia żywieniowego oraz najnowsze wytyczne, zatwierdzone przez ESPEN (ang. European Society for Parenteral and Enteral Nutrition) oraz ASPEN (ang. The American Society for Parenteral and Enteral Nutrition).

Leczenie odmrożeń z zastosowaniem substytutu naskórka – opis przypadku

Ekspozycja na niskie temperatury może prowadzić do powstania urazu miejscowego (odmrożenie, odmrozina), ogolnego wychłodzenia całego ciała (hipotermia) albo ich kombinacji. Odmrożenie definiuje się jako stan kliniczny, w ktorym dochodzi do krystalizacji cząsteczek wody w obrębie tkanek, co prowadzi do obumierania komorek i tkanek. Urazy tego typu dzielą się na cztery stopnie. Podział ten ma jednak swoje ograniczenia kliniczne, ponieważ brak jest bezpośredniej korelacji pomiędzy przeżyciem lub utratą tkanek a rokowaniem opartym na powyższym podziale. Niektorzy klinicyści dzielą odmrożenia na powierzchowne i głębokie. We Wschodnim Centrum Leczenia Oparzeń i Chirurgii Rekonstrukcyjnej w Łęcznej od sierpnia 2009 roku leczono 26 przypadkow odmrożeń (dwa przypadki w 2009 roku, 7 – w 2010 roku, 5 – w 2011, 12 – w 2012). W pracy przedstawiono cztery przypadki leczenia odmrożeń głębokich: 1. u 17-letniego mężczyzny z odmrożeniami I/II stopnia lewego ucha i III /IV stopnia rąk, kolan i stop, leczonego opatrunkami srebrowymi; 2. u 30-letniego mężczyzny z odmrożeniami II /III stopnia rąk i stop, u ktorego stosowano substytut naskorka; 3. u 17-letniego mężczyzny z odmrożeniami II /III stopnia rąk i stop, leczonego substytutem naskorka; 4. u 70-letniego mężczyzny z odmrożeniem III /IV stopnia rąk (cukrzyca w wywiadzie), u ktorego zastosowano opatrunki srebrowe. Wszyscy pacjenci, u ktorych podczas terapii wykorzystano substytut naskorka, uniknęli amputacji. Obecnie brak jest jednolitego protokołu postępowania leczniczego w przypadku wystąpienia tego typu urazow. Odmrożenia głębokie najczęściej wymagają wykonania odległych nekrektomii, a w skrajnych przypadkach – amputacji. Najistotniejszym elementem terapii jest jak najszybsze ogrzanie uszkodzonych tkanek. W leczeniu miejscowym substytut naskorka może stanowić alternatywę w zaopatrywaniu ran odmrożeniowych po usunięciu pęcherzy do czasu ich wynaskorkowania, ponieważ chroni rany przed zakażeniem oraz wysychaniem i związanym z tym pogłębieniem/ konwersją rany odmrożeniowej. Ponadto pozwala na ograniczenie ilości zmian opatrunkow i związanego z nimi bolu.

Аllogeneic fetal fibroblasts applying in treatment of dermal burns in patients after explosion in coal mines

Aim Efficiency of use allogeneic fetal fibroblasts in treatment of the burnt miners based on the data of morphological research of a burn wound and clinical results of surgical treatment. For a goal performance morphology features of burn wounds are studied. Material and methods With this purpose were selected 14 miners, affected by explosions of a methane- coal compound in the Donbass mines, who treated in Donetsk Burn Center from 2007 to 2009. The cultures of fetal allofibroblasts were used in treatment of the patients. For the goal solution (clinical efficiency of allofibroblasts culture application) we studied results of surgical treatment of 36 miners which were treated in Burn Center of Institute of Urgent and Reconstructive Surgery after V.K. Gusak from 2004 to 2012. Results According to morphological researches transplantation of allofibroblasts culture at superficial thermal burns allows to achieve 1.7 times quicker formation of epithelial layer in comparison with traditional techniques of local treatment of a burn wound, and also to achieve formation of the granulation tissue. Clinically proven that the use of fetal allogenic fibroblasts culture in the surgical treatment of deep dermal burns, reduced the number of skin grafting 1.57 times. Conclusions Therefore, on the violations of proliferative processes revealed in our research in wounds, at burned with the combined trauma it is possible to influence effectively by means of cellular technologies

Left Menu Icon