ZŁOŻONA SUBTOTALNA AMPUTACJA KCIUKA Z UTRATĄ SZKIELETU KOSTNEGO – OPIS PRZYPADKU

Urazy amputacyjne w obrębie ręki z towarzyszącym wielopoziomowym uszkodzeniem tkanek stanowią przeciwwskazanie do replantacji. Szczególnie trudną decyzją jest dyskwalifikacja z zabiegu dotycząca kciuka. Doświadczenie mikrochirurgiczne oraz umiejętności rekonstrukcyjne pozwalają na podjęcie próby ratowania części kończyn z założenia nienadających się do uratowania. Ma to szczególnie istotne znaczenie w aspekcie poprawy jakości życia pacjentów. W pracy przedstawiono przypadek 42-letniego mężczyzny, który doznał subtotalnej amputacji ze zniszczeniem szkieletu kostnego oraz tkanek miękkich na całej długości powierzchni dłoniowej i grzbietowej kciuka prawej ręki. Pomimo przeciwwskazań podjęto próbę ratowania uszkodzonych tkanek kciuka. Napływ krwi tętniczej został odtworzony poprzez zespolenie tętnicy głównej kciuka z dystalnym naczyniem żylnym i wytworzenie w taki sposób przetoki tętniczo-żylnej. Układ kostny tymczasowo odtworzono dzięki ustabilizowaniu drutem Kirschnera fragmentów kostnych znalezionych w tkankach miękkich kciuka. Uzyskano przeżycie w całości rewaskularyzowanych tkanek. Po pierwotnej operacji zaplanowano wtórny zabieg rekonstrukcyjny układu kostnego kciuka, polegający na przeszczepie fragmentu kości łokciowej. Próba rewaskularyzacji i rekonstrukcji pierwszego promienia ręki z wykorzystaniem niestandardowych metod została zakończona sukcesem. Dzięki zachowaniu tkanek miękkich i uzyskaniu skutecznej czasowej stabilizacji kostnej, możliwe było zaplanowanie wtórnego zabiegu rekonstrukcyjnego. Uratowanie kciuka ręki dominującej, pomimo braku czynnego ruchu, pozwoliło na zachowanie opozycji do palców II–V oraz chwytu pęsetkowego. Zachowanie ręki pięciopalczastej z możliwością chwytu pozytywnie wpłynęło na jakość życia pacjenta.

PRIMARY AND SECONDARY SURGICAL RECONSTRUCTION IN PENOSCROTAL DEGLOVING INJURIES – A CASE REPORT

Oskalpowania prącia i moszny są rzadką grupą urazów. Pomimo iż zazwyczaj nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia, stwarzają wiele problemów natury psychologicznej i fizjologicznej. Celem pracy było przedstawienie odległych wyników pierwotnych i wtórnych zabiegów rekonstrukcyjnych podjętych w przypadku urazów skalpacyjnych moszny i prącia. Zabiegi rekonstrukcyjne zostały przeprowadzone u dwóch pacjentów, u których doszło do rozległych urazów skalpacyjnych moszny i prącia. W jednym przypadku wykonano pierwotny zabieg rekonstrukcyjny, w drugim – wtórny. W zaprezentowanych opisach przypadków uzyskano dobre wyniki estetyczne oraz funkcjonalne. Nie stwierdzono przykurczu w obrębie przeszczepu skóry na prąciu. Pokrywa tkankowa zrekonstruowana przy pomocy uszypułowanych płatów pachwinowego lub przednio-bocznego uda była miękka i stanowiła odpowiednie zabezpieczenie dla jąder. Celem zabiegów rekonstrukcyjnych w urazach skalpacyjnych prącia i moszny jest odtworzenie powłok pokrywających te narządy, prowadzące do uzyskania jak najlepszego efektu estetycznego i funkcjonalnego, pozwalającego na podjęcie aktywności seksualnej. Uzyskanie zadowalających efektów zależy w dużej mierze od doboru odpowiedniej techniki rekonstrukcyjnej.

WRODZONE ZAROŚNIĘCIE NOZDRZY TYLNYCH

Wrodzone zarośnięcie (atrezja) nozdrzy tylnych (ZNT) to jedno- lub obustronne zamknięcie przewodów nosowych w ich tylnym odcinku. Ta rzadka wada został opisana po raz pierwszy przez Roederera ponad 250 lat temu. Częstość jej występowania wynosi od 1/5000 do 1/8000 żywych urodzeń, dwukrotnie częściej wadę tę obserwuje się u dziewczynek. Istnieje wiele teorii wyjaśniających etiologię ZNT, najpopularniejsze to: przetrwanie błony policzkowo-gardłowej, przetrwanie tkanek mezodermalnych tworzących zrosty w okolicy nosogardła, przetrwanie błony nosowo-policzkowej Hochstettera oraz nieprawidłowa migracja komórek grzebienia nerwowego. Atrezja nozdrzy tylnych w 20–50% współistnieje z innymi wadami wrodzonymi. Obustronne ZNT jest stanem zagrożenia życia. Ta groźna obturacja dróg oddechowych jest rozpoznawana zazwyczaj po urodzeniu i objawia się znacznym wysiłkiem oddechowym z okresową sinicą; symptomy te zanikają podczas płaczu. Jednostronne ZNT jest zazwyczaj diagnozowane później niż obustronne, a obraz kliniczny jest mniej charakterystyczny. Najczęstszym objawem jest wyciek śluzowy z nosa. Rozpoznanie tej wady jest zazwyczaj potwierdzane badaniem TK głowy. W okresie przedoperacyjnym dzieci są karmione przez sondę dożołądkową i wymagają założenia rurki ustno-gardłowej, a w niektórych przypadkach – intubacji. Leczeniem z wyboru jest leczenie operacyjne. Najpopularniejsze metody chirurgiczne obejmują dostęp przez podniebienie lub przez nos. W celu uniknięcia najczęstszego powikłania, jakim jest zwężenie nozdrzy tylnych, po operacji zakłada się stenty szynujące nowo powstałe nozdrza.

Left Menu Icon