Zakażenie grzybicze jamy ustnej u biorcy autologicznego przeszczepu komórek krwiotwórczych – opis przypadku

Infekcje grzybicze jamy ustnej mają zwykle charakter endogenny, rzadziej egzogenny. Czynnikami etiologicznymi są drożdżaki z rodzaju Candida – najczęściej Candida albicans, lecz także inne gatunki (np.: Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei i Candida parapsilosis). Rozwoj kandydozy wiąże się nie tylko z czynnikami wirulencji danego szczepu grzyba, lecz także z funkcją układu immunologicznego gospodarza (niedobory odpornościowe pierwotne lub wtorne). Intensywne namnażanie się komorek Candida spp., ich duża zdolność do adhezji, zmienność antygenowa oraz zwiększona aktywność enzymow hydrolitycznych przyczyniają się do przejścia zakażenia jamy ustnej z postaci bezobjawowej do objawowej. Warunkiem efektywnego leczenia jest właściwe rozpoznanie zakażenia grzybiczego (biorąc pod uwagę czynniki ryzyka tych infekcji), szybka diagnostyka mykologiczna oraz wdrożenie odpowiedniej terapii. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 56-letniej kobiety po autologicznym przeszczepieniu komorek krwiotworczych (autoHSCT), u ktorej wystąpiły powikłania w okresie okołowszczepowym: sepsa, ciężkie uszkodzenie śluzowek, grzybica płuc i ropień zatoki szczękowej prawej. Procedura autoHSCT, neutropenia i chemioterapia były czynnikami ryzyka wystąpienia nasilonych zmian grzybiczych śluzowki jamy ustnej i przełyku. W posiewie materiału pobranego ze zmian chorobowych wyhodowano szczep Candida krusei. Od doby 10. po autoHSCT w leczeniu zastosowano mykafunginę, uzyskując poprawę stanu klinicznego pacjentki.

Zastosowanie pasty srebrowej w leczeniu zgorzeli Fourniera – opis przypadku

Zgorzel Fourniera to rzadkie martwicze zapalenie powięzi krocza o szybkim przebiegu, obarczone nadal wysoką śmiertelnością. Szybka interwencja chirurgiczna połączona z antybiotykoterapią pozostają kanonem w leczeniu ostrej fazy choroby. Istnieje natomiast wiele metod zaopatrzenia ubytku tkanek miękkich po resekcji martwicy. Celem pracy jest przedstawienie nietypowego przypadku zgorzeli Fourniera u pacjenta z paraplegią. Nowoczesne metody leczenia chorego okazały się nieskuteczne. W związku z tym zastosowano: opatrunki z pastą srebrową, wspomagające leczenie w komorze hiperbarycznej i etapowe chirurgiczne zamykanie rany. Mimo problemow wynikających z objęcia procesem chorobowym okolicy odbytniczej i odsłonięcia jąder u chorego po uszkodzeniu rdzenia kręgowego, ostatecznie rana wygoiła się bez ubytku funkcji.

Centralna sterylizatornia – w szpitalu czy poza szpitalem?

Za organizacją centralnej sterylizatorni (CS) w strukturach szpitala przemawia fakt, iż wszystkie oddziały zabiegowe – w tym blok operacyjny – wykorzystują dużą ilość sterylnego sprzętu. Odpowiednie zlokalizowanie sterylizatorni skraca czas transportu narzędzi, a dzięki połączeniu działow za pomocą wind proces ten może odbywać się bezobsługowo.

Bezpieczeństwo epidemiologiczne pracowników bloku operacyjnego

Bezpieczeństwo epidemiologiczne bloku operacyjnego jest rozpatrywane nie tylko w kontekście profilaktyki zakażeń u pacjentow poddawanych zabiegom operacyjnym, lecz także bezpiecznych pod względem epidemiologicznym warunkow pracy jego personelu. Obowiązek dostosowania pomieszczeń bloku operacyjnego do wymagań działalności leczniczej jest regulowany przez punkt IX załącznika numer 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 roku w sprawie szczegołowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia szpitala. Nowoczesny, dobrze zaprojektowany blok operacyjny jest miejscem przyjaznym i bezpiecznym zarowno dla pacjentow, jak i dla pracownikow. Blok operacyjny to szpitalna komorka organizacyjna o bardzo złożonej strukturze. Pracuje na nim kilka grup zawodowych: personel pielęgniarski operacyjny i anestezjologiczny, lekarze anestezjolodzy i lekarze zabiegowi rożnych specjalności oraz pracownicy odpowiedzialni za utrzymanie czystości. Celem ich pracy jest bezpieczne przeprowadzenie chorego przez zabieg operacyjny w higienicznych warunkach, stanowiących filar profilaktyki zakażeń. Z bezpieczeństwem nierozerwalnie związane jest przestrzeganie ustalonych reguł postępowania. Warunki pracy personelu medycznego są określone m.in. przez: przepisy zawarte w Kodeksie pracy, ściśle sprecyzowane zasady ujęte w postaci zarządzeń wewnętrznych, instrukcji, procedur i standardow przygotowanych w oparciu o najnowszą wiedzę medyczną (popartą dowodami naukowymi), wytyczne i rekomendacje środowisk medycznych, dostępne akty prawne i normy PN-EN. Tylko świadomy pracownik bloku operacyjnego może wykonywać swoj zawod właściwie, jednocześnie zapewniając sobie komfortowe warunki pracy, a pacjentowi świadczenie usług na najwyższym poziomie.

Czynniki ryzyka osteoporozy, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowego rozwoju i metabolizmu tkanki kostnej

Zdrowe kości stanowią fundament organizmu i wpływają na stan zdrowia człowieka. Styl życia odpowiada za około 20–40% szczytowej masy kostnej u dorosłych, dlatego też działania zmierzające do usunięcia czynnikow ryzyka wpływają korzystnie na szczytową masę i wytrzymałość tkanki kostnej oraz zmniejszają ryzyko wystąpienia osteoporozy w wieku dorosłym. Jest to tym bardziej istotne, gdyż nieodpowiedni styl życia oddziałuje negatywnie na możliwość osiągnięcia zaprogramowanej genetycznie optymalnej masy kostnej. W niniejszej pracy omowiono wpływ zdrowego odżywiania, czynnikow hormonalnych oraz aktywności fizycznej na masę kostną w wieku młodzieńczym. Modyfikacja tych czynnikow istotnie zmniejsza ryzyko i częstość występowania osteoporozy. Przedstawiono także metody stosowane w diagnostyce niskiej masy kości (DXA) oraz w ocenie ryzyka złamań (FRAX).

Znaczenie profilu farmakokinetyczno-farmakodynamicznego w leczeniu zakażeń. Miejsce dalbawacyny w praktyce klinicznej

Leczenie przeciwbakteryjne musi opierać się zarowno na prawidłowym wyborze antybiotyku z punktu widzenia mikrobiologicznego, jak i na jego optymalnej penetracji do miejsca zakażenia oraz właściwym dawkowaniu. Zakażenia skory i tkanki podskornej są rodzajem infekcji, w przypadku ktorych parametry farmakokinetyczne antybiotyku mają bardzo ważne znaczenie. W ich leczeniu szczegolne miejsce zajmuje dalbawancyna, ktora – z uwagi na trojkompartmentową farmakokinetykę – wykazuje dużą skuteczność kliniczną w farmakoterapii zakażeń skory i tkanki podskornej.

Helicobacter pylori jako fakultatywny patogen wewnątrzkomórkowy

Helicobacter pylori był do niedawna uznawany za obligatoryjny patogen zewnątrzkomorkowy. Obecnie natomiast sugeruje się, że wewnątrzkomorkowa nisza stanowi dogodne środowisko do rozwoju tej bakterii. Inwazyjność H. pylori wykazano zarowno względem komorek zdolnych do fagocytozy (makrofagow, neutrofilow), jak i niefagocytarnych komorek nabłonkowych przewodu pokarmowego. Zinternalizowane bakterie nie ulegają degradacji, co warunkowane jest zdolnością do zaburzenia prawidłowej ścieżki autofagii i przekształceniem autofagosomow w duże kompartmenty błonowe, tzw. megasomy. Ich obecność sprzyja natężeniu wewnątrzgatunkowych interakcji drobnoustrojow, ktore związane są z utworzeniem zorganizowanych struktur o morfologii zbliżonej z biofilmem oraz transformacją części bakterii w formy kokoidalne. Model wewnątrzkomorkowej infekcji H. pylori przedstawiony w niniejszej pracy może pomoc w zrozumieniu przyczyn ograniczonej skuteczności stosowanych terapii eradykacyjnych oraz wpływu takiej lokalizacji na możliwość przetrwałego infekowania śluzowki żołądka przez te drobnoustroje.

Bordetella pertussis – stary i jednocześnie nowy patogen zakażeń dróg oddechowych

Pomimo stosowania szczepień ochronnych, w ostatnich latach obserwuje się znaczący wzrost zakażeń wywoływanych przez Bordetella pertussis. Infekcje te mogą dotyczyć osob w każdym wieku, ale grupą najbardziej narażoną na ciężkie, zagrażające życiu zakażenia są dzieci poniżej 3. miesiąca życia. Wzrost liczby infekcji wywoływanych przez B. pertussis, szczegolnie u osob dorosłych, skłonił Autorow do podjęcia tego tematu. W pracy dokonano szczegołowej charakterystyki mikroorganizmu oraz przedstawiono sytuację epidemiologiczną krztuśca zarowno w Polsce, jak i na świecie. Omowiono diagnostykę, a także metody prewencji zakażeń wywołanych przez pałeczkę krztuśca.

Zakażenia bakteryjne mające wpływ na przebieg ciąży

Zakażenia bakteryjne w ciąży stanowią istotne obciążenie dla zdrowia i życia kobiety oraz jej dziecka. Ich znaczna większość przebiega bezobjawowo, nie budząc niepokoju matki, a to z kolei opoźnia rozpoznanie. W wielu przypadkach brak szybkiej interwencji i leczenia wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Poronienie, porod przedwczesny, obumarcie płodu, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, gorączka połogowa – to tylko niektore z potencjalnie groźnych powikłań, będących wynikiem zakażeń bakteryjnych u ciężarnych. Dodatkowo wiedza kobiet w wieku rozrodczym na temat zakażeń wikłających przebieg ciąży wydaje się być niewystarczająca. W czasach narastającej migracji, wczesnej inicjacji seksualnej i częstych zmian partnerow, profilaktyka infekcji bakteryjnych wśrod aktywnych seksualnie kobiet i ich partnerow może odwrocić niekorzystny przebieg ciąży. W niniejszej pracy omowiono pięć najczęstszych i najgroźniejszych – z punktu widzenia medycznego – zakażeń bakteryjnych. Szczegolną uwagę poświęcono epidemiologii, symptomatologii, diagnostyce oraz leczeniu infekcji bakteryjnych u kobiet w ciąży i ich dzieci. Dane opracowano na podstawie prac badawczych oraz aktualnych wytycznych i rekomendacji.

Wrażliwość na nitroksolinę bakterii izolowanych z zakażeń dróg moczowych

Nitroksolina jest chemioterapeutykiem stosowanym w ostrych zakażeniach układu moczowego (ZUM) oraz zaostrzeniach nawracających zakażeń dolnych drog moczowych, wywoływanych przez Escherichia coli. Celem badań była ocena wrażliwości na ten lek bakterii izolowanych z moczu oraz porownanie wynikow z wrażliwością na kotrimoksazol i nitrofurantoinę. Badaniami objęto 300 szczepow. Pałeczki Gram- -ujemne stanowiły 93%, w tym: E. coli – 83,5%, ziarenkowce Gram-dodatnie – 7,0%. Szczepy E. coli wykazywały bardzo wysoki odsetek wrażliwości na nitroksolinę (wyższy niż na kotrimoksazol i nitrofurantoinę), inne gatunki pałeczek Gram-ujemnych – zrożnicowany, a ziarenkowce Gram-dodatnie – niski. Zrożnicowane wyniki wrażliwości na nitroksolinę wśrod innych pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae wymagają dalszych badań w celu ewentualnego rozszerzenia wskazań do stosowania tego chemioterapeutyku w ZUM.

Wrażliwość klinicznych szczepów Enterococcus faecalis wywołujących zakażenia miejscowe w formie biofilmowej i planktonicznej na antyseptyki

Enterococcus faecalis to względnie beztlenowa bakteria Gram-dodatnia, posiadająca zdolność do proliferacji w niekorzystnych warunkach. Budowanie biofilmu chroni drobnoustroje przed negatywnym działaniem czynnikow środowiskowych, układem immunologicznym gospodarza i antybiotykami oraz antyseptykami. Celem pracy było zbadanie wrażliwości klinicznych szczepow Enterococcus faecalis na stosowane w Polsce antyseptyki. W badaniach wykazano najwyższą skuteczność dichlorowodorku oktenidyny wobec formy planktonicznej oraz biofilmu E. faecalis.

Autoimmunologiczne zapalenie mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA – opis przypadku

Celem niniejszej pracy jest przegląd aktualnego stanu wiedzy – na podstawie światowego piśmiennictwa – dotyczącego przypadków diagnozowania i leczenia autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, związanych z procesem rozrostowym, oraz przedstawienie skomplikowanego przypadku klinicznego. Schorzenie to dotyczy głównie młodych kobiet i wiąże się najczęściej z obecnością potworniaka w jajniku. Głównymi problemami są: trudności we właściwym postawieniu diagnozy, wynikające z rzadkiego występowania tej jednostki chorobowej, okres od wystąpienia objawów do rozpoczęcia właściwego leczenia i odpowiednie prowadzenie powikłań intensywnej terapii. Istnieją jedynie pojedyncze prace opisujące ciężkie, powikłane przypadki autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, wymagające leczenia w warunkach OIT.

Mięsak Kaposiego okolicy przedsionka jamy ustnej – opis przypadku

Mięsak Kaposiego (KS) jest nowotworem występującym najczęściej na skórze i błonach śluzowych, ale zajęciu mogą ulec również spojówki, węzły chłonne i narządy wewnętrzne. KS jest związany ze stanem niedoboru odporności i jednoczasowym zakażeniem pobudzającym procesy angiogenezy wirusem KSHV (HHV-8). Wirus przenoszony jest przede wszystkim przez ślinę, a także przez krew oraz za pośrednictwem kontaktów seksualnych i z przeszczepianymi narządami. Ryzyko rozwoju mięsaka Kaposiego u zakażonych HIV, w porównaniu do osób niezakażonych, jest kilkaset razy wyższe, a sama jednostka chorobowa należy do chorób wskaźnikowych AIDS. Najczęściej chorują mężczyźni utrzymujący kontakty seksualne z innymi mężczyznami. Mięsak Kaposiego zwykle występuje w przypadku znacznie obniżonej odporności, ale mogą zdarzyć się także przypadki pacjentów ze stosunkowo wysoką liczbą limfocytów CD4. Również tempo wzrostu i progresji nowotworu jest różne, indywidualne dla każdego chorego. Agresywny rozwój nowotworu nie zawsze ściśle koreluje ze stanem niedoboru odporności pacjenta; zależy także od szeregu innych czynników, takich jak: predyspozycje genetyczne, rozległość zmian oraz zajęcie narządów wewnętrznych. W pracy przedstawiono opis przypadku 24-letniego mężczyzny z ciężkim przebiegiem mięsaka Kaposiego, z zakażeniem wirusem HIV. Zmiany nowotworowe najsilniej wyrażone były w okolicach przedsionka jamy ustnej chorego, gdzie przybrały formę egzofitycznej, guzowatej masy dużych rozmiarów, utrudniającej choremu artykulację i spożywanie pokarmów. Mniej nasilone zmiany były obecne także na skórze kończyn dolnych i w węzłach chłonnych. Podjęto decyzję o włączeniu ART, uzupełnioną następnie o chemioterapię. Pomimo leczenia pacjent zmarł po kilku miesiącach z powodu dużego nasilenia zmian.

Proces dekontaminacji wybranych urządzeń z napędem motorowym

W pracy przedstawiono sposoby mycia, dezynfekcji i sterylizacji oraz czynniki wpływające na efektywność procesu dekontaminacji. Opisano cele wymienionych procesów, a także zagrożenia, które mogą być przeszkodą w uzyskaniu prawidłowego końcowego efektu przeprowadzonej dekontaminacji. Zwrócono szczególną uwagę na tzw. miejsca krytyczne (np.: rowki, ząbki w mechanizmach automatycznych, kaniule, przeguby, uchwyty), z uwzględnieniem zaleceń producenta. Omówiono wskazania dotyczące konserwacji urządzeń i kontroli pod kątem prawidłowości działania.

Sterylizacja wyrobów medycznych w procesie walidowanym

Termin „walidacja” związany jest z systemami jakości stosowanymi w procesach produkcyjnych, usługach i badaniach naukowych. Odnosi się do wykazywania i dokumentowania faktu, że dany proces jest zgodny z ustalonymi wcześniej specyfikacjami i prowadzi do uzyskania wyrobu, wyników badań lub usługi o określonej jakości.

Wszawica w szkołach

Pomimo rozwoju cywilizacyjnego wszawica nadal stanowi duży problem społeczny w wymiarze higienicznym, socjalnym i medycznym. Do transmisji pasożytow dochodzi drogą pośrednią lub w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną. Jest to proces złożony, do ktorego przyczynia się np.: przebywanie w dużych skupiskach ludzkich, stykanie się głowami podczas zabaw czy korzystanie ze wspolnych grzebieni. Wszy mogą pojawiać się u ludzi w rożnym wieku, jednak najczęściej choroba występuje u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Najwyższa zapadalność przypada na okres zimowy, wakacyjny i powakacyjny, kiedy dzieci wracają z rożnych form zorganizowanego wypoczynku. Większość przedszkoli i szkoł doświadczyła zjawiska pedikulozy wśrod swoich uczniow. Wyniki badań przeprowadzonych w 2013 roku przez ekspertow NIZP-PZH dowodzą, że w 44,5% polskich szkoł rożnego stopnia występuje problem wszawicy głowowej. Od jednego do dziesięciu przypadkow tej choroby pasożytniczej obserwowano w 41,4% placowek, w 3% szkoł odnotowano od 11 do 20 przypadkow zarażeń, a w 1,5% placowek – ponad 20. Najskuteczniejszym sposobem profilaktyki są okresowe przeglądy głow uczniow – wykonywane zarowno przez pielęgniarkę czy higienistkę szkolną, jak i przez rodzicow, zwłaszcza kiedy w szkole lub przedszkolu występuje wszawica. Podkreśla się, że kontrole powinny być przeprowadzane z zachowaniem zasad nietykalności. W związku z tym obowiązek kontroli spoczywa przede wszystkim na rodzicach, a nie na szkole. Raz na tydzień lub minimum raz na dwa tygodnie należy sprawdzać dzieciom głowy pod kątem obecności wszy, np. podczas kąpieli. Szczegołowe informacje w tym zakresie zawarto w Stanowisku Departamentu Matki i Dziecka Ministerstwa Zdrowia w sprawie zapobiegania i zwalczania wszawicy u dzieci i młodzieży.

Wysoka skuteczność i bezpieczeństwo terapii ombitaswir/parytaprewir/rytonawir±dazabuwir±rybawiryna u chorych z koinfekcją HIV/HCV – od badań klinicznych do real-life

Pacjenci ze współzakażeniem HIV i HCV narażeni są na wyższe ryzyko wystąpienia niewydolności wątroby. W erze skutecznego leczenia antyretrowirusowego choroba wątroby związana z zakażeniem HCV jest coraz częstszą przyczyną śmiertelności u chorych ze współzakażeniem HIV/HCV. Eliminacja zakażenia HCV jest warunkiem redukcji zgonów z powodu choroby wątroby oraz poprawy przeżywalności w tej grupie. Toksyczność i niska skuteczność terapii interferonowych znacznie ograniczały możliwość jej zastosowania. Dlatego zachodzi potrzeba wdrożenia terapii bezintereferonowych z potwierdzoną wyższą skutecznością i o mniejszym nasileniu działań niepożądanych. Terapia bezinterferonowa doustna 3D z lub bez rybawiryny stosowana u pacjentów zakażonych HIV ze współzakażeniem genotypem 1 i 4 HCV wykazuje wysoką skuteczność leczenia. Schemat 3D z lub bez rybawiryny wykazywał się dobrą tolerancją, żaden z leczonych pacjentów nie przerwał terapii z powodu działań niepożądanych. Większość zdarzeń niepożądanych, która występowała w trakcie prowadzonego leczenia przeciwwirusowego, miała nasilenie łagodne lub umiarkowane. U chorych ze współistniejącym zakażeniem HCV/HIV powinna być prowadzona stabilna terapia ARV. Należy rozważyć potencjalne ryzyko interakcji pomiędzy stosowanym schematem ARV a terapią 3D.

Oporność na bezpośrednio działające leki anty-HCV – podsumowanie bieżącego stanu wiedzy

Warianty lekooporności związane z obniżeniem wrażliwości (ang. resistance- associated substitutions – RAS) na bezpośrednio działające leki (ang. directly acting antivirals – DAA) anty-HCV mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii, co skutkuje koniecznością powtarzania leczenia. Mutacje obniżające wrażliwość na preparaty DAA opisywano dla wszystkich stosowanych klas lekow – zarowno inhibitorow proteazy, jak inhibitorow NS5A i NS5B. Kluczowymi z praktycznego punktu wiedzenia są mutacje lekooporności w regionie NS5A, często zwiększające ponad kilkusetkrotnie stężenia hamujące większość inhibitorow tego białka, a więc efektywnie sprawiające, że większość lekow nie osiągnie klinicznego stężenia terapeutycznego ze względu na utrzymanie wysokiej aktywności replikacyjnej utrzymującej się długotrwale wśrod populacji krążących wirusa. W celu interpretacji lekooporności należy rownież rozważać barierę genetyczną stosowanej terapii przekładającą się na łatwość selekcji wariantow lekoopornych. W ramach niniejszej pracy poglądowej został zaprezentowany aktualny stan wiedzy związany z lekoopornością HCV oraz kluczowymi wyzwaniami związanymi z tą gałęzią wirusologii molekularnej.

Podchloryny w leczeniu owrzodzeń. Fakty i mity

Związki ponadtlenkowe są zbliżone składem do produkowanych przez tkanki związków tlenkowych. Ze względu na niską cytotoksyczność, wysoki stopień biozgodności i szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego stanowią dobrą alternatywę dla innych preparatów antyseptycznych – zarówno w leczeniu owrzodzeń, jak i w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego (ZMO).

Ocena aktywności wirusobójczej produktów do higienicznej dezynfekcji rąk metodą wcierania i higienicznego mycia rąk w świetle kolejnych edycji normy PN -EN 14476

Higiena rąk jest uważana za najskuteczniejsze i najtańsze działanie zapobiegające transmisji patogenów pomiędzy pracownikami służby zdrowia, pacjentami i otoczeniem podczas codziennej praktyki medycznej. Jeden z istotnych elementów procedury higieny rąk stanowią preparaty do mycia rąk i do wcierania w ręce, które muszą spełniać określone kryteria, m.in. powinny posiadać możliwie szerokie spektrum działania uwzględniające bakterie, wirusy, grzyby i prątki. Metodyka oceny aktywności wirusobójczej produktów stosowanych w obszarze medycznym została opisana w normie PN-EN 14476. W niniejszej pracy przedstawiono wytyczne dotyczące badania preparatów do higienicznej dezynfekcji rąk metodą wcierania i higienicznego mycia rąk w kolejnych edycjach normy, opublikowanych w latach 2005–2015.

Rola ryfaksyminy w leczeniu chorób zależnych od zespołu rozrostu bakteryjnego

Zespół rozrostu bakteryjnego (SIBO) jest przewlekłą chorobą o szerokim spektrum objawów i heterogennych przyczynach. Jego istotę stanowi namnażanie bakterii w nieprawidłowym miejscu (jelito cienkie). W ostatnich latach zmienia się podejście do zaburzeń mikrobioty jelitowej jako przyczyny wielu schorzeń – obecnie to w dysbiozie upatruje się czynnika etiopatogenetycznego chorób przewodu pokarmowego, metabolicznych, autoimmunologicznych, a nawet nowotworowych. Dlatego też kluczowe znaczenie ma prawidłowe rozpoznanie i adekwatne leczenie, mające na celu przywrócenie eubiozy, czyli fizjologicznej równowagi dotyczącej ilości, różnorodności i składu mikroorganizmów zasiedlających przewód pokarmowy. Podstawowym lekiem stosowanym w terapii SIBO jest ryfaksymina – szerokospektralny niewchłaniający się z przewodu pokarmowego antybiotyk, który może być stosowany przewlekle w dużych dawkach. Jest on także wykorzystywany w leczeniu chorób współistniejących lub zależnych od zespołu rozrostu bakteryjnego: zespole jelita drażliwego, chorobie uchyłkowej, a nawet dyspepsji czy trądziku różowatym.

Zakażenia Streptococcus agalactiae u kobiet ciężarnych i noworodków

Streptococcus agalactiae jest przyczyną zakażeń w ciąży i połogu oraz u noworodkow. Głownym czynnikiem wpływającym na rozwoj infekcji w okresie noworodkowym jest kolonizacja przez GBS (ang. group B Streptococcus) pochwy i odbytu kobiet ciężarnych. U noworodkow zakażenie paciorkowcem grupy B może przebiegać pod postacią: ciężkiego zapalenia płuc, zapalenia opon mozgowo-rdzeniowych oraz sepsy. U kobiet ciężarnych obserwuje się natomiast bezobjawową bakteriurię, bakteriemię w następstwie cięcia cesarskiego czy poporodowe zapalenie błony śluzowej macicy. Ponadto GBS może być odpowiedzialny za: porody przedwczesne, przedwczesne pęknięcie błon płodowych i zapalenie błon płodowych. Badania przesiewowe w kierunku wykrywania nosicielstwa paciorkowca grupy B u kobiet pomiędzy 35. a 37. tygodniem ciąży oraz okołoporodowa profilaktyka antybiotykowa u ciężarnych GBS-dodatnich są obecnie uważane za najskuteczniejsze metody zapobiegania zakażeniom u noworodkow

Gronkowiec złocisty metycylinowrażliwy – potencjał chorobotwórczy i lekowrażliwość

Staphylococcus aureus jest bakterią o ogromnym potencjale chorobotwórczym, dysponuje wieloma czynnikami zarówno wewnątrz-, jak i zewnątrzkomórkowymi, w tym toksynami o cechach superantygenów. Jego patogenność jest niezależna od stopnia oporności na antybiotyki, więc jest również charakterystyczna dla szczepów wrażliwych na metycylinę (MSSA). W pracy przedstawiono czynniki decydujące o zdolności S. aureus do wywoływania różnych zakażeń oraz możliwe opcje terapeutyczne wobec szczepów MSSA, w tym najbardziej rekomendowaną kloksacylinę, uwzględniając rekomendacje różnych towarzystw naukowych.

Wstępna ocena wpływu dekolonizacji jamy ustnej chlorheksydyną z użyciem zestawu szczoteczek na występowanie VAP – doświadczenia jednego ośrodka

Wstęp Zastosowanie szczoteczek do pielęgnacji jamy ustnej z jednoczesną aplikacją 0,12% chlorheksydyny może mieć wpływ na redukcję zapaleń płuc związanych z wentylacją mechaniczną (VAP). Celem badania była ocena wpływu stosowania zabiegu pielęgnacji jamy ustnej chlorheksydyną z użyciem szczoteczek na: ogólną częstość zakażeń szpitalnych (DA-HAIs), VAP, rodzaj flory odpowiedzialnej za VAP i kolonizację gardła. Materiał i metody Badanie obserwacyjne i prospektywne przeprowadzono w I Klinice Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu. Analizie poddano chorych hospitalizowanych w dwóch okresach: grupa I od 1 maja do 31 sierpnia 2016 roku (n=129) oraz grupa II od 1 września do 31 grudnia 2016 roku (n=145). Wyniki DA-HAIs rozpoznano u 29 i 31 chorych, VAP u 15 i 13 osób (odpowiednio w grupie I i II). W grupie II stwierdzono nieznaczne zmniejszenie ogólnej częstości zakażeń (17% vs. 16,4%; p=0,825), bez wpływu na gęstość (20,5/1000 dni vs. 20,8/1000; p=0,932). Zaobserwowano spadek częstości (11,6% vs. 8,96%; p=0,467) i gęstości zapadalności na VAP (14,6/1000 vs. 11,8/1000; p=0,574). W grupie II zaobserwowano spadek: o 5% zakażeń Acinetobacter baumannii MDR, o 2% szczepami MSSA i Pseudomonas aeruginosa oraz o 7% Candida spp. (p>0,05), a także wzrost kolonizacji gardła szczepem A. baumannii (p=0,0119), innymi pałeczkami Gram-ujemnymi niefermentującymi (p=0,0021) i szczepami Candida spp. (p=0,0096). Wnioski Pielęgnacja jamy ustnej 0,12% roztworem chlorheksydyny z użyciem szczoteczek zredukowała nieznacznie częstość VAP, lecz nie miała wpływu na ogólną częstość występowania DA-HAIs. Przeprowadzana procedura pozytywnie wpłynęła na florę odpowiedzialną za zapalenie płuc i kolonizującą gardło, w szczególności na redukcję szczepów z rodziny Enterobacteriaceae. Obserwowany wzrost kolonizacji gardła szczepem A. baumannii nie przyczynił się do wzrostu liczby zapaleń płuc wywołanych tym patogenem. Stosowanie zabiegu pielęgnacji jamy ustnej chlorheksydyną z użyciem szczoteczek może być pomocne w profilaktyce VAP i wymaga dalszych badań.

Wrażliwość klinicznych szczepów Klebsiella pneumoniae wywołujących zakażenia miejscowe w formie biofilmowej i planktonicznej na antyseptyki

Klebsiella pneumoniae stanowi przyczynę zakażeń u pacjentów hospitalizowanych, może wywoływać infekcje: dróg moczowych, ran skórnych, nosa i gardła, płuc oraz tkanek miękkich. Szereg czynników wirulencji, za pomocą których K. pneumoniae walczy o przetrwanie w środowisku, sprawia wiele trudności klinicznych i terapeutycznych. Celem niniejszej pracy była ocena skuteczności przeciwdrobnoustrojowej badanych antyseptyków (powidon jodu, oktenidyna, etakrydyna, chlorheksydyna, nadtlenek wodoru i poliheksanidyna) względem Klebsiella pneumoniae w hodowli planktonicznej oraz biofilmowej. Najskuteczniejszymi antyseptykami były oktenidyna oraz poliheksanidyna, jednakże OCT była skuteczniejsza od PHMB.

Leczenie dalbawancyną nawracającego zakażenia rany w miejscu zespolenia złamania wieloodłamowego rzepki prawej, wywołanego przez szczep gronkowca skórnego (MRSE ), w przypadku braku skuteczności leczenia wankomycyną. Opis przypadku

Gram-dodatnie bakterie są najczęstszą przyczyną zakażeń skory oraz tkanek miękkich. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek skutecznej terapii dalbawancyną nawracającego zakażenia rany w miejscu zespolenia złamania wieloodłamowego rzepki prawej, wywołanego przez metycylinooporny szczep gronkowca skórnego (MRSE), przy braku skuteczności wcześniejszego leczenia wankomycyną.

Helicobacter pylori a choroby układu nerwowego – indukcja chronicznego stanu zapalnego i hiperamonemii

Helicobacter pylori jest drobnoustrojem posiadającym zdolność do długotrwałej kolonizacji błony śluzowej żołądka. Coraz częściej dostrzega się korelację między infekcją tą bakterią a dolegliwościami pozażołądkowymi, tj.: chorobami układu krążenia, cukrzycą, zaburzeniami funkcjonowania wątroby i dróg żółciowych czy dolegliwościami ze strony układu nerwowego. W niniejszej pracy przedstawiono rolę H. pylori w progresji schorzeń neurodegeneracyjnych, w tym: choroby Alzheimera, Parkinsona oraz syndromu Guillaina-Barrego. Szczególną uwagę zwrócono na zdolność Helicobacter pylori do wydzielania dużych ilości amoniaku oraz możliwość promowania jego wysokich stężeń we krwi (stan hiperamonemii). Dodatkowo zaprezentowano udział tej bakterii w indukowaniu przewlekłych stanów zapalnych (i zależnej od tego procesu neurotoksyczności) oraz zwiększaniu przepuszczalności bariery krew-mozg. Dane zawarte w pracy ukazują kluczową rolę H. pylori w zaostrzeniu zmian patologicznych i rozwoju chorób układu nerwowego.

Kontrola skuteczności sterylizacji

Kontrola procesu sterylizacji musi być przeprowadzana w każdym cyklu, a jej wyniki powinny być archiwizowane. Na podstawie odczytu wskaźników użytych do kontroli sterylizacji wyroby poddane procesowi wyjaławiania są dopuszczane do ponownego użycia. Prawidłowo przeprowadzona sterylizacja ma wpływ na bezpieczeństwo pacjenta oraz na sytuację finansową szpitala.