X Jubileuszowe Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe z cyklu: „Biofilm tworzony przez drobnoustroje w patogenezie zakażeń”

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Chory chirurgiczny na OIT

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Probiotyki – warunki podawania i powikłania

W niniejszym opracowaniu Autor postarał się zawrzeć najnowszą definicję probiotyków oraz postępy poczynione w dziedzinie badań nad tymi korzystnie działającymi drobnoustrojami w ostatnich latach. W pracy określono przede wszystkim zastosowanie tych szczepów w celach zdrowotnych u ludzi, z pominięciem licznych zastosowań w przemyśle żywieniowym i hodowlanym czy też w weterynarii. Podsumowano zastosowanie probiotyków w medycynie oraz opisane w literaturze działania niepożądane, kładąc nacisk na bezpieczeństwo stosowania tych żywych szczepów u ludzi.

Rola mikrobioty jelit w występowaniu autyzmu

Wpływ mikrobioty na prawidłowe funkcjonowanie organizmu człowieka jest bardzo ważny i szczególnie w ostatnim czasie wnikliwie analizowany. W ostatnich latach opublikowano badania, w których powiązano zmiany jakościowe i ilościowe w składzie mikrobioty jelitowej z występowaniem chorób ze spektrum autyzmu. Mikrobiota przewodu pokarmowego została włączona do dwukierunkowej osi jelita-mózg, która może wpływać na układ nerwowy poprzez mechanizmy neuronalne, endokrynne oraz immunologiczne. Większość badań przeprowadzonych do tej pory wskazuje na związek pomiędzy zaburzeniami w składzie mikrobioty a występowaniem autyzmu. Należy podkreślić, że nie są one jednoznaczne, a ograniczeniem dotychczasowych badań są niejednorodne wyniki, różnorodność stosowanych metod, małe grupy badanych i ich heterogeniczność. Dopóki przeszkody te nadal będą obecne, trudne będzie przyjęcie jednoznacznego stanowiska na temat udziału mikrobioty jelitowej w rozwoju autyzmu. Jeśli w przyszłości badania potwierdziłyby jej wpływ na występowanie autyzmu, możliwe byłoby zastosowanie probiotyków w jego leczeniu.

Streptococcus pyogenes jako czynnik etiologiczny rzadkich zakażeń u dzieci

Streptococcus pyogenes, należący do paciorkowców ropotwórczych grupy A, jest głównym czynnikiem wywołującym ostre zapalenie gardła i/lub migdałków podniebiennych. Odpowiedzialny jest także za szereg innych inwazyjnych oraz nieinwazyjnych zakażeń występujących zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Jednym ze słabiej poznanych schorzeń są powierzchniowe infekcje skóry, obejmujące okolice krocza i odbytu, które często pozostają nieprawidłowo zdiagnozowane i w związku z tym są nieskutecznie leczone.

Przegląd nowoczesnych technik obrazowych i analitycznych w badaniu cech biofilmów

Jedną z najefektywniejszych strategii przeżycia mikroorganizmów w trudnych warunkach mikrośrodowiska jest tworzenie biofilmu. Jego rozwój może mieć zarówno pozytywne, jak i negatywne znaczenie w różnych obszarach działalności człowieka. Dlatego też tak ważne jest prowadzenie badań dotyczących metod eliminacji i kontrolowania rozwoju biofilmu oraz ewentualnie wykorzystywania jego powstania. Pierwsze mikrobiologiczne metody badań nad cechami biofilmów obejmowały powszechnie znane procedury, tj.: założenie hodowli, oglądanie struktury pod mikroskopem świetlnym, użycie technik kolorymetrycznych do szybkiej detekcji objętości biomasy, czy też oceny jej metabolizmu. Dzięki dostępnym obecnie nowoczesnym technikom wiedza na temat struktury przestrzennej, składu gatunkowego i relacji między komórkami, składu polimeru zewnątrzkomórkowego oraz innych ważnych cech populacji biofilmowych jest znacznie bardziej zaawansowana. W niniejszej pracy przedstawiono wybrane metody obrazowania i analizowania biofilmu – z uwzględnieniem zarówno zalet płynących z ich zastosowania, jak i ograniczeń.

Diagnostyka laboratoryjna i leczenie zakażeń grzybiczych w okulistyce

Układowe zakażenia grzybicze wywoływane są najczęściej przez grzyby z rodzaju Candida i Aspergillus. Zakażenie gałki ocznej może być powikłaniem 2–45% kandydemii, jednak endophthalmitis występuje w tych przypadkach rzadko. Infekcje oka mogą też być wywołane przez grzyby pleśniowe, z których w okulistyce duże znaczenie mają grzyby z rodzaju Aspergillus spp. oraz Fusarium spp. Ocena mikroskopowa preparatów bezpośrednich ma szczególne znaczenie w rekomendacjach diagnostyki okulistycznej. Umożliwia szybkie stwierdzenie czynnika etiologicznego infekcji grzybiczej i właściwy wybór terapii. Hodowla i identyfikacja szczepu grzyba wyizolowanego z materiału klinicznego nadal stanowi tzw. złoty standard w diagnostyce grzybic. Metoda ta pozwala na identyfikację wyhodowanego patogenu do gatunku i umożliwia ocenę lekowrażliwości danego szczepu, a tym samym zastosowanie u pacjenta antybiotykoterapii celowanej.

Udział mikrobiomu przewodu pokarmowego w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego poprzez wpływ na zaburzenia gospodarki lipidowej

Choroby układu sercowo-naczyniowego pozostają w społeczeństwach krajów wysoko rozwiniętych główną przyczyną zgonów. Pomimo licznych badań nadal nie wyjaśniono w pełni ich patogenezy. Nadzieję na poprawę sytuacji wiąże się z poznaniem roli mikroflory jelitowej, która poprzez wytwarzane metabolity, a także interakcję z organizmem gospodarza może wywierać wpływ na procesy zdrowia i choroby. W niniejszej pracy porównano wyniki badań własnych oraz europejskich badań populacyjnych w aspekcie wpływu drobnoustrojów na występowanie chorób układu sercowo-naczyniowego. Ustalono, iż wybrane grupy bakterii są istotne w kontekście występowania zaburzeń gospodarki lipidowej, odgrywających kluczową rolę w rozwoju miażdżycy. Dzięki wykorzystaniu badań molekularnych możliwe staje się porównywanie wyników badań mikrobiomu i poszukiwanie związków mikroflory z procesami patologicznymi w różnych populacjach.

Rola amfoterycyny liposomalnej w skojarzonej terapii aspergilozy płucnej po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych

Inwazyjna aspergiloza płucna (IAP) u pacjentów poddawanych przeszczepianiu komórek krwiotwórczych (HSCT) wiąże się z dużym ryzykiem zagrożenia życia. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie opisu przypadku dziecka z nabytą ciężką anemią aplastyczną powikłaną licznymi infekcjami (w tym IAP), u którego skojarzona terapia przeciwgrzybicza umożliwiła przeprowadzenie transplantacji, a w efekcie wyleczenie inwazyjnej aspergilozy płucnej. Przedstawiono również aktualne rekomendacje dotyczące stosowania skojarzonej terapii przeciwgrzybiczej.

Metody edukacji pacjentów i ich rodzin w zakresie profilaktyki oraz zwalczania zakażeń

Edukacja pacjentów i ich rodzin w zakresie profilaktyki oraz zwalczania zakażeń szpitalnych (HAI) jest wyzwaniem dla pracowników opieki zdrowotnej. Budowanie świadomości prozdrowotnej, wyjaśnienie istoty zakażeń w sposób dostosowany do potencjału intelektualnego chorych oraz ich opiekunów z samego założenia jest wyzwaniem trudnym, lecz nie niemożliwym. Cały zespół terapeutyczny – z uwagi na swoje wykształcenie – jest aktywnym propagatorem zdrowia, odpowiedzialnym za wytworzenie u pacjenta postawy, która będzie miała na celu eliminowanie czynników ryzyka choroby. Do dyspozycji pracowników opieki zdrowotnej jest szeroki wachlarz metod i środków dydaktycznych, które można wykorzystać w edukacji chorego i jego najbliższych. Do tradycyjnych środków, wspomagających metody werbalne, należą m.in.: ulotki, broszury i plakaty; natomiast do środków wspierających metody aktywizujące – poradniki. Bardzo popularną metodą edukacji pacjentów, stosowaną często w praktyce, jest korzystanie z materiałów przygotowanych w postaci poradników, broszur i filmów dydaktycznych. Często wykorzystuje się także zestawy edukacyjne, czyli zestawy próbek produktów reklamowych. Motywacja – a co za tym idzie – aktywny udział w edukacji i realizacja zaleceń po powrocie pacjenta do domu stanowią klucz do skutecznego zapobiegania zakażeniom oraz kształtowania postawy świadomej odpowiedzialności za własne zdrowie. Niezależnie od tego, jakie formy edukacji zostały wykorzystane, zachodzi konieczność weryfikacji stosowanych metod oraz doskonalenia narzędzi edukacyjnych.

Zastosowanie dalbawancyny w leczeniu zakażonego stentgraftu po zaopatrzeniu rozwarstwienia aorty piersiowej i brzusznej – opis przypadku

W chirurgii naczyniowej zakażenie stentgraftu jest jednym z najpoważniejszych powikłań o bardzo niepewnym rokowaniu. Większość autorów zaleca usunięcie wszczepu oraz różne sposoby rekonstrukcji aorty. Istnieją również nieliczne doniesienia na temat skutecznego leczenia zachowawczego. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek chorego po kilkukrotnych zabiegach wewnątrznaczyniowego zaopatrzenia rozwarstwienia aorty typu B i tętniaka aorty brzusznej (w latach 2014–2016), przyjętego do Kliniki Chirurgii Naczyniowej po trzech latach od operacji pierwotnej z objawami zakażenia wszczepu. Chorego zakwalifikowano do leczenia zachowawczego. Zastosowano empiryczne leczenie z zastosowaniem trzech cykli dalbawancyny. Po pierwszym cyklu ustąpiły objawy kliniczne (spadek gorączki, normalizacja CRP i liczby krwinek białych). Kontrolne badanie PE T po drugim cyklu wykazało częściową regresję zmian zapalnych wokół aorty, co było przesłanką do kontynuacji terapii. W kolejnym badaniu PET/CT, po trzech miesiącach od zakończenia leczenia, uwidoczniono całkowite wycofanie się zmian zapalnych wokół stentgraftu. Chory jest w stanie ogólnym dobrym, bez klinicznych objawów zakażenia.

Czy wynalezienie skutecznej szczepionki przeciwko HIV jest możliwe?

Zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) wciąż pozostaje poważnym problemem zdrowia publicznego. Od początku trwania epidemii opracowano ponad 40 leków antyretrowirusowych, jednak wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART) posiada pewne ograniczenia, takie jak: problemy z adherencją chorych do wieloletniej terapii, krótko- i długoterminowe skutki uboczne, interakcje lekowe, wysokie koszty i możliwość pojawienia się oporności na leki. Ponadto HAART nie daje możliwości całkowitego wyleczenia z infekcji HIV, a przerwanie terapii prowadzi do szybkiego wzrostu wiremii. Z kolei profilaktyka przedekspozycyjna, wdrożona po raz pierwszy w 2012 roku w Stanach Zjednoczonych i obecnie rekomendowana także w Polsce, mimo że wysoce skuteczna, wymaga przyjmowania kosztownych i nieobojętnych dla zdrowia leków. W związku z powyższym niezbędne jest opracowanie skutecznej szczepionki przeciw wirusowi HIV. W niniejszej pracy przedstawiono wyniki najważniejszych, przeprowadzonych dotychczas prób skuteczności testowanych szczepionek.

Reprocesowanie endoskopów giętkich – aktualne zalecenia

Właściwe postępowanie w zakresie reprocesowania endoskopów giętkich i akcesoriów – tj. odpowiednie czyszczenie, odkażanie i przechowywanie – ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjentom, w tym ochrony przed jatrogennymi zakażeniami nabytymi w trakcie endoskopii. Wszystkie osoby zaangażowane w przygotowanie endoskopu do ponownego użycia są zobowiązane do stałego kształcenia w zakresie prawidłowego postępowania na każdym etapie reprocesowania oraz do przestrzegania zaleceń producenta, aktualnych rekomendacji towarzystw naukowych i wymagań prawnych.

Wymazy z rany oparzeniowej – analiza mikrobiologiczna

W przypadku zakażenia rany oparzeniowej w podejmowaniu decyzji o włączeniu antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma typowa diagnostyka mikrobiologiczna. W celu uzyskania wiarygodnych wyników posiewów najistotniejsze jest prawidłowe pobranie materiału klinicznego (etap przedlaboratoryjny). Ma to szczególne znaczenie w dobie narastania oporności drobnoustrojów i szerzenia się wielolekoopornych szczepów w środowisku oraz wzmagania wysiłków w celu ochrony antybiotyków. Materiał i metody W okresie od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku przeprowadzono retrospektywną analizę uzyskanych wyników badań mikrobiologicznych. W 2016 roku zlecono wykonanie 154 wymazów z ran oparzeniowych. Materiał biologiczny pobrano w tym okresie u 73 pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Leczenia Oparzeń Wielospecjalistycznego Szpitala im. J. Strusia w Poznaniu. Posiewy zostały wykonane w kierunku drobnoustrojów tlenowych i beztlenowych. Wyniki W posiewie 27 próbek (17,5%) nie uzyskano wzrostu drobnoustrojów. Z 66 (43%) wymazów uzyskano izolaty w monokulturze. Z pozostałych próbek, tj. 61 (39,5%), wyosobniono dwa lub więcej izolatów. Ze 127 próbek wyhodowano 209 izolatów: 102 (48,8%) bakterii Gram-dodatnich, 47 (22,5%) pałeczek Gram-ujemnych niefermentujących, 59 (28,2%) szczepów należących do rodziny Enterobacteriaceae oraz jeden szczep z gatunku Candida glabrata. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi zakażeń ran były: Staphylococcus aureus (57 izolatów), Acinetobacter baumannii (33 izolaty), Enterobacter cloacae (25 izolatów), Escherichia coli (13 izolatów), Pseudomonas aeruginosa (13 izolatów) oraz Klebsiella pneumoniae (7 izolatów). 53% szczepów S. aureus było metycylinoopornych (MRSA). W przypadku A. baumannii, 55% wyizolowanych szczepów wykazywało oporność na karbapenemy. 16% szczepów należących do gatunku P. aeruginosa wytwarzało metalo-β-laktamazę typu MBL. 21% izolatów z rodziny Enterobacteriaceae produkowało β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym typu ESBL. Spośród wszystkich izolatów Enterococcus faecalis cztery były oporne na wysokie stężenia aminoglikozydow (HLAR). Jeden izolat Enterococcus faecium wykazywał fenotyp oporności na glikopeptydy (VAN ). Wnioski Najczęściej izolowane drobnoustroje – a zwłaszcza S. aureus, A. baumannii i E. cloacae – w większości były wielolekooporne (MRSA, ESBL, oporność na karbapenemy). Dlatego, aby zapobiegać rozwojowi zakażeń patogenami mającymi szczególne znaczenie kliniczne, ważne jest, aby leczenie empiryczne zawsze było oparte na wiedzy dotyczącej lokalnej sytuacji epidemiologicznej oraz ścisłym przestrzeganiu polityki antybiotykowej szpitala.

Występowanie nużycy u pacjentów z podejrzeniem zapalenia brzegów powiek w różnych grupach wiekowych – analiza i omówienie wyników badań przeprowadzonych w Płocku w latach 2014–2017

Coraz większa liczba doniesień oraz dowodów wskazujących na znaczący udział nużeńca jako etiologicznego czynnika zapalenia brzegów powiek zwraca uwagę na istotność diagnozowania oraz leczenia demodekozy. Celem pracy była analiza częstości występowania Demodex spp. u pacjentów zgłaszających się do Pracowni Mikrobiologii Laboratorium Przygoda (Grupa ALAB) w Płocku w latach 2014–2017. Częstość występowania nużeńca wśród wszystkich badanych wyniosła ponad 63%, przy najwyższej infestacji u osób starszych (p<0,005) oraz niezależnie od płci (p>0,05). W badaniach wykazano, iż ryzyko zarażenia nużeńcem wzrasta wraz w wiekiem, jednakże chorobę należy brać pod uwagę w każdej grupie wiekowej, zwłaszcza u pacjentów z objawami przewlekłego zapalenia brzegów powiek.

Historia aseptypki i antyseptyki

Pierwszego lipca 2018 roku mija 200. rocznica narodzin wybitnego prekursora antyseptyki, nazywanego ,,wybawicielem matek” – Ignaza Semmelweisa. Wydarzenie to jest okazją do przypomnienia kluczowych odkryć, które ukształtowały wizerunek dzisiejszej medycyny i znacząco ograniczyły liczbę zakażeń szpitalnych. Naukowe podstawy aseptyki i antyseptyki kształtowały się w XIX wieku, a ich korzeni należy szukać w chirurgii. Na kartach historii zapisały się trzy wybitne postacie: Ignaz Semmelweis (1818–1865), Joseph Lister (1827–1912) oraz Louis Pasteur (1822–1895). Ich odkrycia stanowiły kamienie milowe w walce z zakażeniami szpitalnymi, z których istnienia ówcześni lekarze nawet nie zdawali sobie sprawy. Stanowiły one podwalinę relatywnie młodej dziedziny, jaką jest epidemiologia, i stały się podstawą pracy każdego pracownika medycznego. W piśmiennictwie dotyczącym tej tematyki przedstawiono także innych uczonych, których działalność zmieniła oblicze współczesnej chirurgii. Okoliczności, jakie towarzyszyły pionierskim dokonaniom naukowców, są niezwykle intrygujące, a czasem tragiczne. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie historii odkryć kluczowych dla aseptyki i antyseptyki oraz przybliżenie uczonych, którzy w istotny sposób przysłużyli się do ograniczenia problemu zakażeń szpitalnych i w konsekwencji do obniżenia śmiertelności chorych.

Problemy terapeutyczne w leczeniu zapalenia płuc wywołanego przez oporny na kolistynę szczep Acinetobacter baumannii – opis przypadku pacjenta leczonego w oddziale intensywnej terapii

W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku rozwoju ciężkiego szpitalnego zapalenia płuc o etologii Acinetobacter baumannii u 44-letniego mężczyzny z urazem wielonarządowym, do którego doszło w wyniku wypadku komunikacyjnego. Chory bezpośrednio po zabiegu stabilizacji odcinka szyjnego kręgosłupa został przyjęty do Oddziału Intensywnej Terapii (OIT) z powodu ostrej niewydolności oddechowej. Zapalenie płuc związane z prowadzeniem wentylacji mechanicznej (VAP) zdiagnozowano w 11. dobie leczenia na OIT. Z drzewa oskrzelowego i krwi pacjenta wielokrotnie wyhodowano szczep Acinetobacter baumannii. Zakażenie przyczyniło się do wystąpienia sepsy, a następnie wstrząsu septycznego i rozwoju niewydolności wielonarządowej. Trudności terapeutyczne wynikały z wielolekooporności szczepu, w tym także wobec kolistyny. U pacjenta kilkukrotnie dochodziło do pogorszenia parametrów wymiany gazowej (z koniecznością wentylacji mechanicznej 100% tlenem), wzrostu parametrów zapalnych oraz pogorszenia funkcji nerek. Wczesna i rozszerzona diagnostyka mikrobiologiczna, wdrożenie skutecznej antybiotykoterapii celowanej (cefoperazon z sulbaktamem, a następnie duże dawki ampicyliny z sulbaktamem), leczenie wstrząsu septycznego według ustalonych standardów oraz zastosowanie metody pozaustrojowej eliminacji endotoksyn z użyciem filtru oXiris™ doprowadziły do wyleczenia chorego i wypisania z OIT w 50. dobie hospitalizacji.

Monitorowanie majaczenia stanu ciężkiego we wczesnej diagnostyce infekcji – skuteczne zastosowanie dalbawancyny w leczeniu ciężkiej infekcji skóry i tkanki podskórnej. Opis przypadku

U pacjentów z ciężką uogólnioną infekcją często dochodzi do zaburzeń funkcji mózgu, które występują bez oczywistego wyjaśnienia i bez uchwytnej jednoznacznej przyczyny. Po wykluczeniu wielu możliwych rozpoznań jedynym rozpoznaniem jest majaczenie stanu ciężkiego (ICU delirium), które może być pierwszym objawem ciężkiej infekcji ogólnoustrojowej i jest obciążające rokowniczo. Screening w kierunku ICU delirium za pomocą zwalidowanych narzędzi – takich jak CAM-ICU czy ICDSC – powinien stanowić jeden z rutynowych elementów oceny chorych leczonych w oddziale anestezjologii i intensywnej terapii (OAiIT). W przypadku rzutu septycznego należy natychmiast poszukiwać źródła infekcji, z uwzględnieniem skóry i tkanki podskórnej, przy czym kluczowe jest chirurgiczne opracowanie źródła zakażenia oraz pobranie materiału do badania mikrobiologicznego, a także szybkie rozpoczęcie antybiotykoterapii empirycznej. W niniejszej pracy zaprezentowano ostrą powikłaną infekcję skóry i tkanki podskórnej u 47-letniego pacjenta z wieloma obciążeniami (cukrzyca, immunosupresja, niewydolność nerek). Mężczyzna był leczony m.in. z powodu zakażenia wielomiejscowego o etiologii MRSA, Pseudomonas aeruginosa i Escherichia coli ESBL+ z zastosowaniem celowanej antybiotykoterapii, jednak prezentował cechy majaczenia stanu ciężkiego jako pierwszego objawu kolejnej infekcji – ostrego bakteryjnego zakażenia skóry i tkanki podskórnej (ABSSSI). Po niepowodzeniu klasycznej antybiotykoterapii u chorego wdrożono, z powodzeniem, dalbawancynę, co skutkowało w pierwszej kolejności ustąpieniem ICU delirium, a w dalszym przebiegu spadkiem parametrów zapalnych oraz zmniejszeniem zmian zapalnych. Wystąpienie ABSSSI może mieć ciężki, zakończony zgonem przebieg, zwłaszcza u pacjentów w zaawansowanej grupie wiekowej, z chorobami układu sercowo-naczyniowego, z cukrzycą, immunosupresją, nowotworami i niewydolnością nerek. W podjęciu decyzji o antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma zarówno rozległość nacieku zapalnego, jak i objawy ogólnoustrojowe. W większości przypadków terapia ABSSSI opiera się na antybiotykoterapii empirycznej, przy czym obok klasycznych leków pojawiają się nowe, takie jak dalbawancyna, która jest nowym antybiotykiem lipoglikopeptydowym z zarejestrowanym wskazaniem do leczenia ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanki podskórnej. Wykazuje ona aktywność przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, w szczególności MRSA, zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. W opisanym przypadku dalbawancynę zastosowano ze względu na: korzystne spektrum mikrobiologiczne, dobry profil farmakokinetyczny, ograniczone działania niepożądane i łatwość dawkowania.

Szczegółowe zasady postępowania z odpadami medycznymi po nowelizacji ustawy o odpadach i rozporządzeniu wykonawczych do ustawy na wybranych przykładach

24 listopada 2017 roku weszło w życie kolejne rozporządzenie o odpadach medycznych. Ponieważ aktualnie obowiązujące przepisy powodują pewne wątpliwości w zakresie ich interpretacji, dlatego w niniejszej pracy podjęto próbę odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania: czy można autoklawować medyczne odpady zakaźne, czy w szpitalach występują odpady zaliczane do grupy wysoce zakaźnych odpadów medycznych oraz jak oznakować pojemnik na odpady medyczne.

Zapobieganie zakażeniom poprzez stosowanie procedur higienicznych

Opracowanie, wdrożenie i stosowanie procedur higienicznych mających na celu zapobieganie szerzeniu się zakażeń wpływa na bezpieczny pobyt pacjenta w szpitalu oraz gwarantuje bezpieczeństwo osobom mającym z nim kontakt. Należy pamiętać, że każda osoba hospitalizowana jest potencjalnym źródłem zakażenia, a wdrożenie prawidłowego postępowania może uratować zdrowie, a nawet życie zarówno innych chorych, jak i personelu medycznego. Procedury higieniczne – takie jak: izolacja pacjentów, higiena rąk, stosowanie środków ochrony indywidualnej, postępowanie z materiałem zakaźnym, bielizną, odpadami, dekontaminacja sprzętu i powierzchni – powinny stanowić standard opieki nad osobami hospitalizowanymi i być szeroko dostępne oraz dobrze znane każdemu członkowi personelu szpitalnego.

Ryzyko zakażeń wynikające z nieprawidłowego przygotowania i zastosowania instrumentarium chirurgicznego

Zakażenie HIV dotyczy zarówno osób w młodym wieku (jeszcze przed osiągnięciem szczytowej masy kostnej), jak i w wieku późniejszym, gdy dochodzi już do fizjologicznego spadku gęstości mineralnej kości. Wirus HIV oraz stosowane przez wiele lat leki antyretrowirusowe mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy i złamań kości, a w efekcie obniżać jakość życia pacjentów, których średnia długość życia niemal zrównała się z długością życia populacji niezakażonej HIV. W niniejszej pracy omówiono wpływ wieku, leków antyretrowirusowych i samego zakażenia HIV na gęstość mineralną kości i ryzyko złamań. Przedstawiono również dostępne dla tej grupy metody profilaktyki. Zaburzenia hormonalne w przebiegu zakażeń oportunistycznych narządów wydzielania wewnętrznego i wtórne zaburzenia gospodarki mineralnej nie zostały omówione w niniejszej pracy z uwagi na rzadkość występowania.

Wpływ wieku, zakażenia HIV i stosowanych leków antyretrowirusowych na ryzyko wystąpienia zaburzeń kostnych u pacjentów żyjących z HIV

Zakażenie HIV dotyczy zarówno osób w młodym wieku (jeszcze przed osiągnięciem szczytowej masy kostnej), jak i w wieku późniejszym, gdy dochodzi już do fizjologicznego spadku gęstości mineralnej kości. Wirus HIV oraz stosowane przez wiele lat leki antyretrowirusowe mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy i złamań kości, a w efekcie obniżać jakość życia pacjentów, których średnia długość życia niemal zrównała się z długością życia populacji niezakażonej HIV. W niniejszej pracy omówiono wpływ wieku, leków antyretrowirusowych i samego zakażenia HIV na gęstość mineralną kości i ryzyko złamań. Przedstawiono również dostępne dla tej grupy metody profilaktyki. Zaburzenia hormonalne w przebiegu zakażeń oportunistycznych narządów wydzielania wewnętrznego i wtórne zaburzenia gospodarki mineralnej nie zostały omówione w niniejszej pracy z uwagi na rzadkość występowania.

Leczenie przeciwwirusowe grypy

Pacjenci z potwierdzonym lub prawdopodobnym zakażeniem wirusem grypy i jej ciężkim przebiegiem lub powikłaniami, osoby wymagające hospitalizacji oraz chorzy z czynnikami ryzyka ciężkiego przebiegu grypy powinni otrzymywać leki przeciwwirusowe niezależnie od wykonanych szczepień przeciwko grypie, gdyż wczesne leczenie przeciwwirusowe może zmniejszyć ryzyko powikłań i zgonu z powodu omawianego wirusa. Ze względu na lekooporność krążących w ostatnich latach wirusów grypy typu A, nie należy stosować blokerów kanałów protonowych M2 – amantadyny i rymantadyny. W Polsce lekiem z wyboru pozostaje oseltamiwir, jedyny dostępny inhibitor neuraminidazy. Preparat ten można również stosować w chemioprofilaktyce grypy.

Zaburzenia mikroflory jelitowej – schorzenia u ludzi

Mikroflora jelitowa odgrywa istotną rolę w zdrowiu człowieka – jest złożonym ekosystemem pełniącym wiele różnorodnych i istotnych funkcji w celu prawidłowego funkcjonowania organizmu. Ze względu na kluczowe funkcje mikrobiomu, wczesne zmiany w składzie mikrobioty jelitowej mają następstwa zdrowotne. W niniejszej pracy zaprezentowano najważniejsze funkcje mikroflory jelitowej: tworzenie bariery immunologicznej, udział w procesach trawiennych oraz wpływ na choroby cywilizacyjne i funkcję immunologiczną w organizmie. Przedstawiono obraz chorób wynikających z zaburzenia mikrobioty, takich jak: zespół jelita nadwrażliwego, zespół rozrostu bakteryjnego, rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz nieswoiste zapalne choroby jelit. Zwrócono uwagę na etiopatogenezę, patomechanizm i objawy kliniczne. Podkreślono znaczenie prawidłowego stylu życia i dbania o mikrobiom jako czynnika przyczyniającego się do utrzymania prawidłowej mikroflory – np. poprzez stosowanie zróżnicowanej diety (probiotyki, produkty fermentacji mlekowej) i probiotyków – co ma zasadniczy wpływ na kształtowanie nie tylko lokalnej, lecz także systemowej odpowiedzi immunologicznej, a tym samym może być traktowane jako profilaktyka chorób spowodowanych zaburzeniami mikrobiomu.

Stosowanie rekomendacji EUCAST do interpretacji wyników oznaczania lekowrażliwości – aktualny stan wiedzy

Interpretacja wyniku oznaczania lekowrażliwości dokonywana jest w Polsce w oparciu o zalecenia EUCAST (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing). W oznaczeniach lekowrażliwości – oprócz tabel interpretacji wartości granicznych minimalnych stężeń hamujących (MIC) oraz wielkości stref zahamowania wzrostu EUCAST – stosowane są również inne dokumenty EUCAST, zalecenia polskiego zespołu roboczego ds. oznaczania lekowrażliwości zgodnie z zaleceniami EUCAST oraz opracowania publikowane przez KORLD (Krajowy Ośrodek Referencyjny ds. Lekowrażliwości Drobnoustrojów). W niniejszej pracy omówiono zasady wykorzystywania tych dokumentów w rutynowej pracy laboratorium mikrobiologicznego oraz ich przydatność dla lekarzy.

Procedury przerywające drogi transmisji bakterii opornych na antybiotyki. Część 1. Izolacja pacjenta, badania przesiewowe, higiena rąk

Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się szczepów wielolekoopornych (MDRO) w środowisku szpitalnym wymaga działań specjalistów różnych dziedzin medycznych, tj.: lekarzy, personelu pielęgniarskiego, epidemiologów, mikrobiologów, a nawet pacjentów. Tylko ścisłe przestrzeganie strategii przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się MDRO może skutkować sukcesem w postaci redukcji zakażeń wywołanych przez szczepy wielolekooporne. Celem niniejszej pracy było zaprezentowanie obowiązujących w Polsce strategii ograniczających transmisję MDRO.

Liczba limfocytów jako czynnik prognostyczny nasilenia objawów w mononukleozie zakaźnej

Wirus Epsteina-Barr (EBV), należący do rodziny Herpesviridae, jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie. Ostre zakażenie tym wirusem może przebiegać w postaci mononukleozy zakaźnej (MZ). Celem pracy była analiza przebiegu MZ w grupie 64 chorych hospitalizowanych w Oddziale Klinicznym Chorób Zakaźnych Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie w latach 2011–2016. W badanej grupie pacjentów z mononukleozą zakaźną u 60 osób (94%) występowały zmiany zapalne w gardle, u 61 (95,3%) stwierdzono powiększenie obwodowych węzłów chłonnych, u 21 (33%) – powiększenie wątroby, a u 41 (64%) – powiększenie śledziony. Wzrost temperatury ciała wystąpił u 61 chorych (95,3%), stan podgorączkowy u 15 z nich (24,5%), a gorączka u 46 (75,4%). U 13 pacjentów (20%) obserwowano wysypkę, natomiast u 8 (12%) – duszność. W ocenianej grupie u 31 chorych (48%) stwierdzono wzrost liczby leukocytów, który był związany ze wzrostem liczby limfocytów i monocytów. W grupie badanych, u których stwierdzono największą liczbę leukocytów i największą bezwzględną liczbę limfocytów, występowały najwyższe wartości ALAT, ALP, GGTP i INR. Powiększenie wątroby obserwowano częściej u osób z większą liczbą leukocytów i monocytów, a powiększenie śledziony – u pacjentów z większą liczbą monocytów. Dłuższy czas hospitalizacji stwierdzono w grupie mężczyzn; okres ten zależał od stwierdzanej najwyższej liczby leukocytów i ALAT. Na podstawie tych obserwacji można przyjąć, że liczba leukocytów oraz odsetek limfocytów są parametrami prognostycznymi przebiegu MZ.

Zakażenie grzybicze jamy ustnej u biorcy autologicznego przeszczepu komórek krwiotwórczych – opis przypadku

Infekcje grzybicze jamy ustnej mają zwykle charakter endogenny, rzadziej egzogenny. Czynnikami etiologicznymi są drożdżaki z rodzaju Candida – najczęściej Candida albicans, lecz także inne gatunki (np.: Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei i Candida parapsilosis). Rozwój kandydozy wiąże się nie tylko z czynnikami wirulencji danego szczepu grzyba, lecz także z funkcją układu immunologicznego gospodarza (niedobory odpornościowe pierwotne lub wtórne). Intensywne namnażanie się komórek Candida spp., ich duża zdolność do adhezji, zmienność antygenowa oraz zwiększona aktywność enzymów hydrolitycznych przyczyniają się do przejścia zakażenia jamy ustnej z postaci bezobjawowej do objawowej. Warunkiem efektywnego leczenia jest właściwe rozpoznanie zakażenia grzybiczego (biorąc pod uwagę czynniki ryzyka tych infekcji), szybka diagnostyka mykologiczna oraz wdrożenie odpowiedniej terapii. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 56-letniej kobiety po autologicznym przeszczepieniu komórek krwiotwórczych (autoHSCT), u której wystąpiły powikłania w okresie okołowszczepowym: sepsa, ciężkie uszkodzenie śluzówek, grzybica płuc i ropień zatoki szczękowej prawej. Procedura autoHSCT, neutropenia i chemioterapia były czynnikami ryzyka wystąpienia nasilonych zmian grzybiczych śluzówki jamy ustnej i przełyku. W posiewie materiału pobranego ze zmian chorobowych wyhodowano szczep Candida krusei. Od doby 10. po autoHSCT w leczeniu zastosowano mykafunginę, uzyskując poprawę stanu klinicznego pacjentki.

1 z 1512345...10...Ostatnia »
Left Menu Icon