Problemy terapeutyczne w leczeniu zapalenia płuc wywołanego przez oporny na kolistynę szczep Acinetobacter baumannii – opis przypadku pacjenta leczonego w oddziale intensywnej terapii

W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku rozwoju ciężkiego szpitalnego zapalenia płuc o etologii Acinetobacter baumannii u 44-letniego mężczyzny z urazem wielonarządowym, do którego doszło w wyniku wypadku komunikacyjnego. Chory bezpośrednio po zabiegu stabilizacji odcinka szyjnego kręgosłupa został przyjęty do Oddziału Intensywnej Terapii (OIT) z powodu ostrej niewydolności oddechowej. Zapalenie płuc związane z prowadzeniem wentylacji mechanicznej (VAP) zdiagnozowano w 11. dobie leczenia na OIT. Z drzewa oskrzelowego i krwi pacjenta wielokrotnie wyhodowano szczep Acinetobacter baumannii. Zakażenie przyczyniło się do wystąpienia sepsy, a następnie wstrząsu septycznego i rozwoju niewydolności wielonarządowej. Trudności terapeutyczne wynikały z wielolekooporności szczepu, w tym także wobec kolistyny. U pacjenta kilkukrotnie dochodziło do pogorszenia parametrów wymiany gazowej (z koniecznością wentylacji mechanicznej 100% tlenem), wzrostu parametrów zapalnych oraz pogorszenia funkcji nerek. Wczesna i rozszerzona diagnostyka mikrobiologiczna, wdrożenie skutecznej antybiotykoterapii celowanej (cefoperazon z sulbaktamem, a następnie duże dawki ampicyliny z sulbaktamem), leczenie wstrząsu septycznego według ustalonych standardów oraz zastosowanie metody pozaustrojowej eliminacji endotoksyn z użyciem filtru oXiris™ doprowadziły do wyleczenia chorego i wypisania z OIT w 50. dobie hospitalizacji.

Monitorowanie majaczenia stanu ciężkiego we wczesnej diagnostyce infekcji – skuteczne zastosowanie dalbawancyny w leczeniu ciężkiej infekcji skóry i tkanki podskórnej. Opis przypadku

U pacjentów z ciężką uogólnioną infekcją często dochodzi do zaburzeń funkcji mózgu, które występują bez oczywistego wyjaśnienia i bez uchwytnej jednoznacznej przyczyny. Po wykluczeniu wielu możliwych rozpoznań jedynym rozpoznaniem jest majaczenie stanu ciężkiego (ICU delirium), które może być pierwszym objawem ciężkiej infekcji ogólnoustrojowej i jest obciążające rokowniczo. Screening w kierunku ICU delirium za pomocą zwalidowanych narzędzi – takich jak CAM-ICU czy ICDSC – powinien stanowić jeden z rutynowych elementów oceny chorych leczonych w oddziale anestezjologii i intensywnej terapii (OAiIT). W przypadku rzutu septycznego należy natychmiast poszukiwać źródła infekcji, z uwzględnieniem skóry i tkanki podskórnej, przy czym kluczowe jest chirurgiczne opracowanie źródła zakażenia oraz pobranie materiału do badania mikrobiologicznego, a także szybkie rozpoczęcie antybiotykoterapii empirycznej. W niniejszej pracy zaprezentowano ostrą powikłaną infekcję skóry i tkanki podskórnej u 47-letniego pacjenta z wieloma obciążeniami (cukrzyca, immunosupresja, niewydolność nerek). Mężczyzna był leczony m.in. z powodu zakażenia wielomiejscowego o etiologii MRSA, Pseudomonas aeruginosa i Escherichia coli ESBL+ z zastosowaniem celowanej antybiotykoterapii, jednak prezentował cechy majaczenia stanu ciężkiego jako pierwszego objawu kolejnej infekcji – ostrego bakteryjnego zakażenia skóry i tkanki podskórnej (ABSSSI). Po niepowodzeniu klasycznej antybiotykoterapii u chorego wdrożono, z powodzeniem, dalbawancynę, co skutkowało w pierwszej kolejności ustąpieniem ICU delirium, a w dalszym przebiegu spadkiem parametrów zapalnych oraz zmniejszeniem zmian zapalnych. Wystąpienie ABSSSI może mieć ciężki, zakończony zgonem przebieg, zwłaszcza u pacjentów w zaawansowanej grupie wiekowej, z chorobami układu sercowo-naczyniowego, z cukrzycą, immunosupresją, nowotworami i niewydolnością nerek. W podjęciu decyzji o antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma zarówno rozległość nacieku zapalnego, jak i objawy ogólnoustrojowe. W większości przypadków terapia ABSSSI opiera się na antybiotykoterapii empirycznej, przy czym obok klasycznych leków pojawiają się nowe, takie jak dalbawancyna, która jest nowym antybiotykiem lipoglikopeptydowym z zarejestrowanym wskazaniem do leczenia ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanki podskórnej. Wykazuje ona aktywność przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, w szczególności MRSA, zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. W opisanym przypadku dalbawancynę zastosowano ze względu na: korzystne spektrum mikrobiologiczne, dobry profil farmakokinetyczny, ograniczone działania niepożądane i łatwość dawkowania.

Szczegółowe zasady postępowania z odpadami medycznymi po nowelizacji ustawy o odpadach i rozporządzeniu wykonawczych do ustawy na wybranych przykładach

24 listopada 2017 roku weszło w życie kolejne rozporządzenie o odpadach medycznych. Ponieważ aktualnie obowiązujące przepisy powodują pewne wątpliwości w zakresie ich interpretacji, dlatego w niniejszej pracy podjęto próbę odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania: czy można autoklawować medyczne odpady zakaźne, czy w szpitalach występują odpady zaliczane do grupy wysoce zakaźnych odpadów medycznych oraz jak oznakować pojemnik na odpady medyczne.

Zapobieganie zakażeniom poprzez stosowanie procedur higienicznych

Opracowanie, wdrożenie i stosowanie procedur higienicznych mających na celu zapobieganie szerzeniu się zakażeń wpływa na bezpieczny pobyt pacjenta w szpitalu oraz gwarantuje bezpieczeństwo osobom mającym z nim kontakt. Należy pamiętać, że każda osoba hospitalizowana jest potencjalnym źródłem zakażenia, a wdrożenie prawidłowego postępowania może uratować zdrowie, a nawet życie zarówno innych chorych, jak i personelu medycznego. Procedury higieniczne – takie jak: izolacja pacjentów, higiena rąk, stosowanie środków ochrony indywidualnej, postępowanie z materiałem zakaźnym, bielizną, odpadami, dekontaminacja sprzętu i powierzchni – powinny stanowić standard opieki nad osobami hospitalizowanymi i być szeroko dostępne oraz dobrze znane każdemu członkowi personelu szpitalnego.

Ryzyko zakażeń wynikające z nieprawidłowego przygotowania i zastosowania instrumentarium chirurgicznego

Zakażenie HIV dotyczy zarówno osób w młodym wieku (jeszcze przed osiągnięciem szczytowej masy kostnej), jak i w wieku późniejszym, gdy dochodzi już do fizjologicznego spadku gęstości mineralnej kości. Wirus HIV oraz stosowane przez wiele lat leki antyretrowirusowe mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy i złamań kości, a w efekcie obniżać jakość życia pacjentów, których średnia długość życia niemal zrównała się z długością życia populacji niezakażonej HIV. W niniejszej pracy omówiono wpływ wieku, leków antyretrowirusowych i samego zakażenia HIV na gęstość mineralną kości i ryzyko złamań. Przedstawiono również dostępne dla tej grupy metody profilaktyki. Zaburzenia hormonalne w przebiegu zakażeń oportunistycznych narządów wydzielania wewnętrznego i wtórne zaburzenia gospodarki mineralnej nie zostały omówione w niniejszej pracy z uwagi na rzadkość występowania.

Wpływ wieku, zakażenia HIV i stosowanych leków antyretrowirusowych na ryzyko wystąpienia zaburzeń kostnych u pacjentów żyjących z HIV

Zakażenie HIV dotyczy zarówno osób w młodym wieku (jeszcze przed osiągnięciem szczytowej masy kostnej), jak i w wieku późniejszym, gdy dochodzi już do fizjologicznego spadku gęstości mineralnej kości. Wirus HIV oraz stosowane przez wiele lat leki antyretrowirusowe mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy i złamań kości, a w efekcie obniżać jakość życia pacjentów, których średnia długość życia niemal zrównała się z długością życia populacji niezakażonej HIV. W niniejszej pracy omówiono wpływ wieku, leków antyretrowirusowych i samego zakażenia HIV na gęstość mineralną kości i ryzyko złamań. Przedstawiono również dostępne dla tej grupy metody profilaktyki. Zaburzenia hormonalne w przebiegu zakażeń oportunistycznych narządów wydzielania wewnętrznego i wtórne zaburzenia gospodarki mineralnej nie zostały omówione w niniejszej pracy z uwagi na rzadkość występowania.

Leczenie przeciwwirusowe grypy

Pacjenci z potwierdzonym lub prawdopodobnym zakażeniem wirusem grypy i jej ciężkim przebiegiem lub powikłaniami, osoby wymagające hospitalizacji oraz chorzy z czynnikami ryzyka ciężkiego przebiegu grypy powinni otrzymywać leki przeciwwirusowe niezależnie od wykonanych szczepień przeciwko grypie, gdyż wczesne leczenie przeciwwirusowe może zmniejszyć ryzyko powikłań i zgonu z powodu omawianego wirusa. Ze względu na lekooporność krążących w ostatnich latach wirusów grypy typu A, nie należy stosować blokerów kanałów protonowych M2 – amantadyny i rymantadyny. W Polsce lekiem z wyboru pozostaje oseltamiwir, jedyny dostępny inhibitor neuraminidazy. Preparat ten można również stosować w chemioprofilaktyce grypy.

Zaburzenia mikroflory jelitowej – schorzenia u ludzi

Mikroflora jelitowa odgrywa istotną rolę w zdrowiu człowieka – jest złożonym ekosystemem pełniącym wiele różnorodnych i istotnych funkcji w celu prawidłowego funkcjonowania organizmu. Ze względu na kluczowe funkcje mikrobiomu, wczesne zmiany w składzie mikrobioty jelitowej mają następstwa zdrowotne. W niniejszej pracy zaprezentowano najważniejsze funkcje mikroflory jelitowej: tworzenie bariery immunologicznej, udział w procesach trawiennych oraz wpływ na choroby cywilizacyjne i funkcję immunologiczną w organizmie. Przedstawiono obraz chorób wynikających z zaburzenia mikrobioty, takich jak: zespół jelita nadwrażliwego, zespół rozrostu bakteryjnego, rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz nieswoiste zapalne choroby jelit. Zwrócono uwagę na etiopatogenezę, patomechanizm i objawy kliniczne. Podkreślono znaczenie prawidłowego stylu życia i dbania o mikrobiom jako czynnika przyczyniającego się do utrzymania prawidłowej mikroflory – np. poprzez stosowanie zróżnicowanej diety (probiotyki, produkty fermentacji mlekowej) i probiotyków – co ma zasadniczy wpływ na kształtowanie nie tylko lokalnej, lecz także systemowej odpowiedzi immunologicznej, a tym samym może być traktowane jako profilaktyka chorób spowodowanych zaburzeniami mikrobiomu.

Stosowanie rekomendacji EUCAST do interpretacji wyników oznaczania lekowrażliwości – aktualny stan wiedzy

Interpretacja wyniku oznaczania lekowrażliwości dokonywana jest w Polsce w oparciu o zalecenia EUCAST (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing). W oznaczeniach lekowrażliwości – oprócz tabel interpretacji wartości granicznych minimalnych stężeń hamujących (MIC) oraz wielkości stref zahamowania wzrostu EUCAST – stosowane są również inne dokumenty EUCAST, zalecenia polskiego zespołu roboczego ds. oznaczania lekowrażliwości zgodnie z zaleceniami EUCAST oraz opracowania publikowane przez KORLD (Krajowy Ośrodek Referencyjny ds. Lekowrażliwości Drobnoustrojów). W niniejszej pracy omówiono zasady wykorzystywania tych dokumentów w rutynowej pracy laboratorium mikrobiologicznego oraz ich przydatność dla lekarzy.

Procedury przerywające drogi transmisji bakterii opornych na antybiotyki. Część 1. Izolacja pacjenta, badania przesiewowe, higiena rąk

Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się szczepów wielolekoopornych (MDRO) w środowisku szpitalnym wymaga działań specjalistów różnych dziedzin medycznych, tj.: lekarzy, personelu pielęgniarskiego, epidemiologów, mikrobiologów, a nawet pacjentów. Tylko ścisłe przestrzeganie strategii przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się MDRO może skutkować sukcesem w postaci redukcji zakażeń wywołanych przez szczepy wielolekooporne. Celem niniejszej pracy było zaprezentowanie obowiązujących w Polsce strategii ograniczających transmisję MDRO.

Liczba limfocytów jako czynnik prognostyczny nasilenia objawów w mononukleozie zakaźnej

Wirus Epsteina-Barr (EBV), należący do rodziny Herpesviridae, jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie. Ostre zakażenie tym wirusem może przebiegać w postaci mononukleozy zakaźnej (MZ). Celem pracy była analiza przebiegu MZ w grupie 64 chorych hospitalizowanych w Oddziale Klinicznym Chorób Zakaźnych Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie w latach 2011–2016. W badanej grupie pacjentów z mononukleozą zakaźną u 60 osób (94%) występowały zmiany zapalne w gardle, u 61 (95,3%) stwierdzono powiększenie obwodowych węzłów chłonnych, u 21 (33%) – powiększenie wątroby, a u 41 (64%) – powiększenie śledziony. Wzrost temperatury ciała wystąpił u 61 chorych (95,3%), stan podgorączkowy u 15 z nich (24,5%), a gorączka u 46 (75,4%). U 13 pacjentów (20%) obserwowano wysypkę, natomiast u 8 (12%) – duszność. W ocenianej grupie u 31 chorych (48%) stwierdzono wzrost liczby leukocytów, który był związany ze wzrostem liczby limfocytów i monocytów. W grupie badanych, u których stwierdzono największą liczbę leukocytów i największą bezwzględną liczbę limfocytów, występowały najwyższe wartości ALAT, ALP, GGTP i INR. Powiększenie wątroby obserwowano częściej u osób z większą liczbą leukocytów i monocytów, a powiększenie śledziony – u pacjentów z większą liczbą monocytów. Dłuższy czas hospitalizacji stwierdzono w grupie mężczyzn; okres ten zależał od stwierdzanej najwyższej liczby leukocytów i ALAT. Na podstawie tych obserwacji można przyjąć, że liczba leukocytów oraz odsetek limfocytów są parametrami prognostycznymi przebiegu MZ.

Zakażenie grzybicze jamy ustnej u biorcy autologicznego przeszczepu komórek krwiotwórczych – opis przypadku

Infekcje grzybicze jamy ustnej mają zwykle charakter endogenny, rzadziej egzogenny. Czynnikami etiologicznymi są drożdżaki z rodzaju Candida – najczęściej Candida albicans, lecz także inne gatunki (np.: Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei i Candida parapsilosis). Rozwój kandydozy wiąże się nie tylko z czynnikami wirulencji danego szczepu grzyba, lecz także z funkcją układu immunologicznego gospodarza (niedobory odpornościowe pierwotne lub wtórne). Intensywne namnażanie się komórek Candida spp., ich duża zdolność do adhezji, zmienność antygenowa oraz zwiększona aktywność enzymów hydrolitycznych przyczyniają się do przejścia zakażenia jamy ustnej z postaci bezobjawowej do objawowej. Warunkiem efektywnego leczenia jest właściwe rozpoznanie zakażenia grzybiczego (biorąc pod uwagę czynniki ryzyka tych infekcji), szybka diagnostyka mykologiczna oraz wdrożenie odpowiedniej terapii. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 56-letniej kobiety po autologicznym przeszczepieniu komórek krwiotwórczych (autoHSCT), u której wystąpiły powikłania w okresie okołowszczepowym: sepsa, ciężkie uszkodzenie śluzówek, grzybica płuc i ropień zatoki szczękowej prawej. Procedura autoHSCT, neutropenia i chemioterapia były czynnikami ryzyka wystąpienia nasilonych zmian grzybiczych śluzówki jamy ustnej i przełyku. W posiewie materiału pobranego ze zmian chorobowych wyhodowano szczep Candida krusei. Od doby 10. po autoHSCT w leczeniu zastosowano mykafunginę, uzyskując poprawę stanu klinicznego pacjentki.

Zastosowanie pasty srebrowej w leczeniu zgorzeli Fourniera – opis przypadku

Zgorzel Fourniera to rzadkie martwicze zapalenie powięzi krocza o szybkim przebiegu, obarczone nadal wysoką śmiertelnością. Szybka interwencja chirurgiczna połączona z antybiotykoterapią pozostają kanonem w leczeniu ostrej fazy choroby. Istnieje natomiast wiele metod zaopatrzenia ubytku tkanek miękkich po resekcji martwicy. Celem pracy jest przedstawienie nietypowego przypadku zgorzeli Fourniera u pacjenta z paraplegią. Nowoczesne metody leczenia chorego okazały się nieskuteczne. W związku z tym zastosowano: opatrunki z pastą srebrową, wspomagające leczenie w komorze hiperbarycznej i etapowe chirurgiczne zamykanie rany. Mimo problemów wynikających z objęcia procesem chorobowym okolicy odbytniczej i odsłonięcia jąder u chorego po uszkodzeniu rdzenia kręgowego, ostatecznie rana wygoiła się bez ubytku funkcji.

Centralna sterylizatornia – w szpitalu czy poza szpitalem?

Za organizacją centralnej sterylizatorni (CS) w strukturach szpitala przemawia fakt, iż wszystkie oddziały zabiegowe – w tym blok operacyjny – wykorzystują dużą ilość sterylnego sprzętu. Odpowiednie zlokalizowanie sterylizatorni skraca czas transportu narzędzi, a dzięki połączeniu działów za pomocą wind proces ten może odbywać się bezobsługowo.

Bezpieczeństwo epidemiologiczne pracowników bloku operacyjnego

Bezpieczeństwo epidemiologiczne bloku operacyjnego jest rozpatrywane nie tylko w kontekście profilaktyki zakażeń u pacjentów poddawanych zabiegom operacyjnym, lecz także bezpiecznych pod względem epidemiologicznym warunków pracy jego personelu. Obowiązek dostosowania pomieszczeń bloku operacyjnego do wymagań działalności leczniczej jest regulowany przez punkt IX załącznika numer 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 roku w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia szpitala. Nowoczesny, dobrze zaprojektowany blok operacyjny jest miejscem przyjaznym i bezpiecznym zarówno dla pacjentów, jak i dla pracowników. Blok operacyjny to szpitalna komórka organizacyjna o bardzo złożonej strukturze. Pracuje na nim kilka grup zawodowych: personel pielęgniarski operacyjny i anestezjologiczny, lekarze anestezjolodzy i lekarze zabiegowi różnych specjalności oraz pracownicy odpowiedzialni za utrzymanie czystości. Celem ich pracy jest bezpieczne przeprowadzenie chorego przez zabieg operacyjny w higienicznych warunkach, stanowiących filar profilaktyki zakażeń. Z bezpieczeństwem nierozerwalnie związane jest przestrzeganie ustalonych reguł postępowania. Warunki pracy personelu medycznego są określone m.in. przez: przepisy zawarte w Kodeksie pracy, ściśle sprecyzowane zasady ujęte w postaci zarządzeń wewnętrznych, instrukcji, procedur i standardów przygotowanych w oparciu o najnowszą wiedzę medyczną (popartą dowodami naukowymi), wytyczne i rekomendacje środowisk medycznych, dostępne akty prawne i normy PN-EN. Tylko świadomy pracownik bloku operacyjnego może wykonywać swój zawód właściwie, jednocześnie zapewniając sobie komfortowe warunki pracy, a pacjentowi świadczenie usług na najwyższym poziomie.

Czynniki ryzyka osteoporozy, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowego rozwoju i metabolizmu tkanki kostnej

Zdrowe kości stanowią fundament organizmu i wpływają na stan zdrowia człowieka. Styl życia odpowiada za około 20–40% szczytowej masy kostnej u dorosłych, dlatego też działania zmierzające do usunięcia czynników ryzyka wpływają korzystnie na szczytową masę i wytrzymałość tkanki kostnej oraz zmniejszają ryzyko wystąpienia osteoporozy w wieku dorosłym. Jest to tym bardziej istotne, gdyż nieodpowiedni styl życia oddziałuje negatywnie na możliwość osiągnięcia zaprogramowanej genetycznie optymalnej masy kostnej. W niniejszej pracy omówiono wpływ zdrowego odżywiania, czynników hormonalnych oraz aktywności fizycznej na masę kostną w wieku młodzieńczym. Modyfikacja tych czynników istotnie zmniejsza ryzyko i częstość występowania osteoporozy. Przedstawiono także metody stosowane w diagnostyce niskiej masy kości (DXA) oraz w ocenie ryzyka złamań (FRAX).

Znaczenie profilu farmakokineryczno-farmakodynamicznego w leczeniu zakażeń. Miejsce dalbawancyny w praktyce klinicznej

Leczenie przeciwbakteryjne musi opierać się zarówno na prawidłowym wyborze antybiotyku z punktu widzenia mikrobiologicznego, jak i na jego optymalnej penetracji do miejsca zakażenia oraz właściwym dawkowaniu. Zakażenia skóry i tkanki podskórnej są rodzajem infekcji, w przypadku których parametry farmakokinetyczne antybiotyku mają bardzo ważne znaczenie. W ich leczeniu szczególne miejsce zajmuje dalbawancyna, która – z uwagi na trójkompartmentową farmakokinetykę – wykazuje dużą skuteczność kliniczną w farmakoterapii zakażeń skóry i tkanki podskórnej.

Helicobacter pylori jako fakultatywny patogen wewnątrzkomórkowy

Helicobacter pylori był do niedawna uznawany za obligatoryjny patogen zewnątrzkomórkowy. Obecnie natomiast sugeruje się, że wewnątrzkomórkowa nisza stanowi dogodne środowisko do rozwoju tej bakterii. Inwazyjność H. pylori wykazano zarówno względem komórek zdolnych do fagocytozy (makrofagów, neutrofilów), jak i niefagocytarnych komórek nabłonkowych przewodu pokarmowego. Zinternalizowane bakterie nie ulegają degradacji, co warunkowane jest zdolnością do zaburzenia prawidłowej ścieżki autofagii i przekształceniem autofagosomów w duże kompartmenty błonowe, tzw. megasomy. Ich obecność sprzyja natężeniu wewnątrzgatunkowych interakcji drobnoustrojów, które związane są z utworzeniem zorganizowanych struktur o morfologii zbliżonej z biofilmem oraz transformacją części bakterii w formy kokoidalne. Model wewnątrzkomórkowej infekcji H. pylori przedstawiony w niniejszej pracy może pomóc w zrozumieniu przyczyn ograniczonej skuteczności stosowanych terapii eradykacyjnych oraz wpływu takiej lokalizacji na możliwość przetrwałego infekowania śluzówki żołądka przez te drobnoustroje.

Bordetella pertussis – stary i jednocześnie nowy patogen zakażeń dróg oddechowych

Pomimo stosowania szczepień ochronnych, w ostatnich latach obserwuje się znaczący wzrost zakażeń wywoływanych przez Bordetella pertussis. Infekcje te mogą dotyczyć osób w każdym wieku, ale grupą najbardziej narażoną na ciężkie, zagrażające życiu zakażenia są dzieci poniżej 3. miesiąca życia. Wzrost liczby infekcji wywoływanych przez B. pertussis, szczególnie u osób dorosłych, skłonił Autorów do podjęcia tego tematu. W pracy dokonano szczegółowej charakterystyki mikroorganizmu oraz przedstawiono sytuację epidemiologiczną krztuśca zarówno w Polsce, jak i na świecie. Omówiono diagnostykę, a także metody prewencji zakażeń wywołanych przez pałeczkę krztuśca.

Zakażenia bakteryjne mające wpływ na przebieg ciąży

Zakażenia bakteryjne w ciąży stanowią istotne obciążenie dla zdrowia i życia kobiety oraz jej dziecka. Ich znaczna większość przebiega bezobjawowo, nie budząc niepokoju matki, a to z kolei opóźnia rozpoznanie. W wielu przypadkach brak szybkiej interwencji i leczenia wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Poronienie, poród przedwczesny, obumarcie płodu, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, gorączka połogowa – to tylko niektóre z potencjalnie groźnych powikłań, będących wynikiem zakażeń bakteryjnych u ciężarnych. Dodatkowo wiedza kobiet w wieku rozrodczym na temat zakażeń wikłających przebieg ciąży wydaje się być niewystarczająca. W czasach narastającej migracji, wczesnej inicjacji seksualnej i częstych zmian partnerów, profilaktyka infekcji bakteryjnych wśród aktywnych seksualnie kobiet i ich partnerów może odwrócić niekorzystny przebieg ciąży. W niniejszej pracy omówiono pięć najczęstszych i najgroźniejszych – z punktu widzenia medycznego – zakażeń bakteryjnych. Szczególną uwagę poświęcono epidemiologii, symptomatologii, diagnostyce oraz leczeniu infekcji bakteryjnych u kobiet w ciąży i ich dzieci. Dane opracowano na podstawie prac badawczych oraz aktualnych wytycznych i rekomendacji.

Wrażliwość na nitroksolinę bakterii izolowanych z zakażeń dróg moczowych

Nitroksolina jest chemioterapeutykiem stosowanym w ostrych zakażeniach układu moczowego (ZUM) oraz zaostrzeniach nawracających zakażeń dolnych dróg moczowych, wywoływanych przez Escherichia coli. Celem badań była ocena wrażliwości na ten lek bakterii izolowanych z moczu oraz porównanie wyników z wrażliwością na kotrimoksazol i nitrofurantoinę. Badaniami objęto 300 szczepów. Pałeczki Gram-ujemne stanowiły 93%, w tym: E. coli – 83,5%, ziarenkowce Gram-dodatnie – 7,0%. Szczepy E. coli wykazywały bardzo wysoki odsetek wrażliwości na nitroksolinę (wyższy niż na kotrimoksazol i nitrofurantoinę), inne gatunki pałeczek Gram-ujemnych – zróżnicowany, a ziarenkowce Gram-dodatnie – niski. Zróżnicowane wyniki wrażliwości na nitroksolinę wśród innych pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae wymagają dalszych badań w celu ewentualnego rozszerzenia wskazań do stosowania tego chemioterapeutyku w ZUM.

Wrażliwość klinicznych szczepów Enterococcus faecalis wywołujących zakażenia miejscowe w formie biofilmowej i planktonicznej na antyseptyki

Enterococcus faecalis to względnie beztlenowa bakteria Gram-dodatnia, posiadająca zdolność do proliferacji w niekorzystnych warunkach. Budowanie biofilmu chroni drobnoustroje przed negatywnym działaniem czynników środowiskowych, układem immunologicznym gospodarza i antybiotykami oraz antyseptykami. Celem pracy było zbadanie wrażliwości klinicznych szczepów Enterococcus faecalis na stosowane w Polsce antyseptyki. W badaniach wykazano najwyższą skuteczność dichlorowodorku oktenidyny wobec formy planktonicznej oraz biofilmu E. faecalis.

HIPOTERMIA OKOŁOOPERACYJNA – CZYNNIK ZWIĘKSZAJĄCY RYZYKO POWIKŁAŃ INFEKCYJNYCH

Stan obniżenia temperatury centralnej poniżej 36°C u operowanego pacjenta jest częstym powikłaniem różnego rodzaju zabiegów operacyjnych. Określa się go terminem „niezamierzonej śródoperacyjnej hipotermii”. Jej następstwa w istotny sposób rzutują na przebieg pooperacyjny. Zwiększona częstość istotnych powikłań dotyczy również komplikacji infekcyjnych, których występowanie może być użyte do oceny jakości szeroko pojętej opieki okołooperacyjnej. W pracy zwrócono uwagę na powszechność występowania problemu oraz jego etiopatogenezę.

Autoimmunologiczne zapalenie mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA – opis przypadku

Celem niniejszej pracy jest przegląd aktualnego stanu wiedzy – na podstawie światowego piśmiennictwa – dotyczącego przypadków diagnozowania i leczenia autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, związanych z procesem rozrostowym, oraz przedstawienie skomplikowanego przypadku klinicznego. Schorzenie to dotyczy głównie młodych kobiet i wiąże się najczęściej z obecnością potworniaka w jajniku. Głównymi problemami są: trudności we właściwym postawieniu diagnozy, wynikające z rzadkiego występowania tej jednostki chorobowej, okres od wystąpienia objawów do rozpoczęcia właściwego leczenia i odpowiednie prowadzenie powikłań intensywnej terapii. Istnieją jedynie pojedyncze prace opisujące ciężkie, powikłane przypadki autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, wymagające leczenia w warunkach OIT.

Mięsak Kaposiego okolicy przedsionka jamy ustnej – opis przypadku

Mięsak Kaposiego (KS) jest nowotworem występującym najczęściej na skórze i błonach śluzowych, ale zajęciu mogą ulec również spojówki, węzły chłonne i narządy wewnętrzne. KS jest związany ze stanem niedoboru odporności i jednoczasowym zakażeniem pobudzającym procesy angiogenezy wirusem KSHV (HHV-8). Wirus przenoszony jest przede wszystkim przez ślinę, a także przez krew oraz za pośrednictwem kontaktów seksualnych i z przeszczepianymi narządami. Ryzyko rozwoju mięsaka Kaposiego u zakażonych HIV, w porównaniu do osób niezakażonych, jest kilkaset razy wyższe, a sama jednostka chorobowa należy do chorób wskaźnikowych AIDS. Najczęściej chorują mężczyźni utrzymujący kontakty seksualne z innymi mężczyznami. Mięsak Kaposiego zwykle występuje w przypadku znacznie obniżonej odporności, ale mogą zdarzyć się także przypadki pacjentów ze stosunkowo wysoką liczbą limfocytów CD4. Również tempo wzrostu i progresji nowotworu jest różne, indywidualne dla każdego chorego. Agresywny rozwój nowotworu nie zawsze ściśle koreluje ze stanem niedoboru odporności pacjenta; zależy także od szeregu innych czynników, takich jak: predyspozycje genetyczne, rozległość zmian oraz zajęcie narządów wewnętrznych. W pracy przedstawiono opis przypadku 24-letniego mężczyzny z ciężkim przebiegiem mięsaka Kaposiego, z zakażeniem wirusem HIV. Zmiany nowotworowe najsilniej wyrażone były w okolicach przedsionka jamy ustnej chorego, gdzie przybrały formę egzofitycznej, guzowatej masy dużych rozmiarów, utrudniającej choremu artykulację i spożywanie pokarmów. Mniej nasilone zmiany były obecne także na skórze kończyn dolnych i w węzłach chłonnych. Podjęto decyzję o włączeniu ART, uzupełnioną następnie o chemioterapię. Pomimo leczenia pacjent zmarł po kilku miesiącach z powodu dużego nasilenia zmian.

Proces dekontaminacji wybranych urządzeń z napędem motorowym

W pracy przedstawiono sposoby mycia, dezynfekcji i sterylizacji oraz czynniki wpływające na efektywność procesu dekontaminacji. Opisano cele wymienionych procesów, a także zagrożenia, które mogą być przeszkodą w uzyskaniu prawidłowego końcowego efektu przeprowadzonej dekontaminacji. Zwrócono szczególną uwagę na tzw. miejsca krytyczne (np.: rowki, ząbki w mechanizmach automatycznych, kaniule, przeguby, uchwyty), z uwzględnieniem zaleceń producenta. Omówiono wskazania dotyczące konserwacji urządzeń i kontroli pod kątem prawidłowości działania.

Sterylizacja wyrobów medycznych w procesie walidowanym

Termin „walidacja” związany jest z systemami jakości stosowanymi w procesach produkcyjnych, usługach i badaniach naukowych. Odnosi się do wykazywania i dokumentowania faktu, że dany proces jest zgodny z ustalonymi wcześniej specyfikacjami i prowadzi do uzyskania wyrobu, wyników badań lub usługi o określonej jakości.

Wszawica w szkołach

Pomimo rozwoju cywilizacyjnego wszawica nadal stanowi duży problem społeczny w wymiarze higienicznym, socjalnym i medycznym. Do transmisji pasożytow dochodzi drogą pośrednią lub w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną. Jest to proces złożony, do ktorego przyczynia się np.: przebywanie w dużych skupiskach ludzkich, stykanie się głowami podczas zabaw czy korzystanie ze wspolnych grzebieni. Wszy mogą pojawiać się u ludzi w rożnym wieku, jednak najczęściej choroba występuje u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Najwyższa zapadalność przypada na okres zimowy, wakacyjny i powakacyjny, kiedy dzieci wracają z rożnych form zorganizowanego wypoczynku. Większość przedszkoli i szkoł doświadczyła zjawiska pedikulozy wśrod swoich uczniow. Wyniki badań przeprowadzonych w 2013 roku przez ekspertow NIZP-PZH dowodzą, że w 44,5% polskich szkoł rożnego stopnia występuje problem wszawicy głowowej. Od jednego do dziesięciu przypadkow tej choroby pasożytniczej obserwowano w 41,4% placowek, w 3% szkoł odnotowano od 11 do 20 przypadkow zarażeń, a w 1,5% placowek – ponad 20. Najskuteczniejszym sposobem profilaktyki są okresowe przeglądy głow uczniow – wykonywane zarowno przez pielęgniarkę czy higienistkę szkolną, jak i przez rodzicow, zwłaszcza kiedy w szkole lub przedszkolu występuje wszawica. Podkreśla się, że kontrole powinny być przeprowadzane z zachowaniem zasad nietykalności. W związku z tym obowiązek kontroli spoczywa przede wszystkim na rodzicach, a nie na szkole. Raz na tydzień lub minimum raz na dwa tygodnie należy sprawdzać dzieciom głowy pod kątem obecności wszy, np. podczas kąpieli. Szczegołowe informacje w tym zakresie zawarto w Stanowisku Departamentu Matki i Dziecka Ministerstwa Zdrowia w sprawie zapobiegania i zwalczania wszawicy u dzieci i młodzieży.

Wysoka skuteczność i bezpieczeństwo terapii ombitaswir/parytaprewir/rytonawir±dazabuwir±rybawiryna u chorych z koinfekcją HIV/HCV – od badań klinicznych do real-life

Pacjenci ze współzakażeniem HIV i HCV narażeni są na wyższe ryzyko wystąpienia niewydolności wątroby. W erze skutecznego leczenia antyretrowirusowego choroba wątroby związana z zakażeniem HCV jest coraz częstszą przyczyną śmiertelności u chorych ze współzakażeniem HIV/HCV. Eliminacja zakażenia HCV jest warunkiem redukcji zgonów z powodu choroby wątroby oraz poprawy przeżywalności w tej grupie. Toksyczność i niska skuteczność terapii interferonowych znacznie ograniczały możliwość jej zastosowania. Dlatego zachodzi potrzeba wdrożenia terapii bezintereferonowych z potwierdzoną wyższą skutecznością i o mniejszym nasileniu działań niepożądanych. Terapia bezinterferonowa doustna 3D z lub bez rybawiryny stosowana u pacjentów zakażonych HIV ze współzakażeniem genotypem 1 i 4 HCV wykazuje wysoką skuteczność leczenia. Schemat 3D z lub bez rybawiryny wykazywał się dobrą tolerancją, żaden z leczonych pacjentów nie przerwał terapii z powodu działań niepożądanych. Większość zdarzeń niepożądanych, która występowała w trakcie prowadzonego leczenia przeciwwirusowego, miała nasilenie łagodne lub umiarkowane. U chorych ze współistniejącym zakażeniem HCV/HIV powinna być prowadzona stabilna terapia ARV. Należy rozważyć potencjalne ryzyko interakcji pomiędzy stosowanym schematem ARV a terapią 3D.

1 z 1412345...10...Ostatnia »
Left Menu Icon