Ewolucja patogenności i oporności na środki przeciwbakteryjne
u Pałeczek Klebsiella

Klebsiella są drobnoustrojami, które w ciągu kilku ostatnich dekad stały się przekonującym przykładem tempa ewolucji, która wszystkimi możliwymi drogami: mutacji, rekombinacji i przekazywania materiału genetycznego, prowadzi do pojawiania się szczepów o coraz większym potencjale chorobotwórczym i epidemicznym. Z jednej strony drobnoustroje te są komensalami, powszechnie występującymi w środowisku, których naturalnym rezerwuarem są gleba, woda i ścieki, a przede wszystkim przewód pokarmowy i błony śluzowe górnych dróg oddechowych ludzi i zwierząt. Z drugiej strony coraz powszechniej pojawiają się szczepy wywołujące poważne zakażenia układowe z wysokim odsetkiem śmiertelności, oporne na wiele grup antybiotyków aktywnych wobec danego gatunku drobnoustroju.

Obecnie pałeczki Klebsiella są zaliczane do grona najniebezpieczniejszych patogenów szpitalnych nazywanych „superbugs” i określanych spektakularnym skrótem ESKAPE (akronim pochodzi od nazw bakterii wywołujących szczególnie ciężkie szpitalne infekcje: Enterococcus faecium, Staphylococcus aureus, Klebsiella pneumoniae, Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, i Enterobacter spp.. Badania z ostatnich lat pozwoliły na nowe spojrzenie na znane wcześniej u pałeczek Klebsiella czynniki chorobotwórczości, jak również na odkrycie wielu nowych genów biorących udział w patogenezie zakażeń wywoływanych przez te bakterie.

W przedstawionej monografii Autor podjął się próby scharakteryzowania najistotniejszych cech chorobotwórczych pałeczek Klebsiella w świetle najnowszych badań i zmienności ewolucyjnej, pod kątem wywoływania przez te drobnoustroje różnych zakażeń oraz możliwości przeżywania i utrzymywania się w środowisku szpitalnym. W opracowaniu tym została przeprowadzona analiza rozwoju mechanizmów oporności u pałeczek Klebsiella na przestrzeni ostatnich lat wraz z opisem niektórych cech szczepów izolowanych ze szpitalnych ognisk epidemicznych na świecie i w Polsce.