Uroginekologia, jedna z nowych gałęzi medycyny, jest oparta na wiedzy dotyczącej funkcjonowania dolnego odcinka dróg moczowych i żeńskich narządów płciowych, poddawanych różnym wpływom w przebiegu życia, hormonalnym, społecznym i obyczajowym. Być może złożoność tej dziedziny wynika też z faktu istnienia trudnych przeżyć chorujących kobiet, traktowanych przez nie jako wstydliwe, o których mówi się ciągle zbyt rzadko. Mamy świadomość, że nieprawidłowe funkcjonowanie pęcherza moczowego dotyczy dużej grupy populacji kobiet, szczególnie w okresie przekwitania, stanowiąc ograniczenia w ich aktywności zawodowej i życiu osobistym. Dlatego też, każda pozycja wydawnicza z tego zakresu powinna cieszyć, a ta cieszy szczególnie, bo wśród autorów, będących niekwestionowanymi specjalistami, są znani mi od wielu lat lekarze i terapeuci. Z przyjemnością i zainteresowaniem przeczytałem tę książkę, bo sporo w niej solidnej wiedzy medycznej i nowości z zakresu uroginekologii. Redaktorka książki, a zarazem autorka i współautorka większości rozdziałów, zadbała o niezwykle interesującą treść, profesjonalne zestawienie kolejnych części, co w efekcie czyni książkę przejrzystą, ale także zrozumiałą dla potencjalnych czytelników nie będących medykami. W dobie powszechnego korzystania pacjentów z Internetu, gdzie przekazywane informacje nie zawsze są fachowe i często opierają się na opiniach i odczuciach niespecjalistów, książka ta może stanowić swoisty przewodnik dla pacjentek oraz dać im możliwość skonfrontowania obiegowych poglądów z fachową wiedzą. Potrzeba istnienia ośrodka, w którym można przeprowadzać wszystkie badania właściwe dla postępowania z chorymi jest wielka, jednak nadal powstawanie takich instytucji jest utrudnione z wielu powodów. Jestem wdzięczny autorom, że przyczynili się, w tak naukowo interesujący sposób, do poszerzania naszej wiedzy, a dr hab. Magdalenie Pisarskiej, że podjęła się redakcyjnego trudu. Jest to efekt wieloletniego lekarskiego doświadczenia w tym zakresie, kontaktów z chorymi podczas leczenia onkologicznego, operacyjnego oraz kontaktu z kobietami w różnym wieku w trakcie kolejnych etapów ich życia, co dało autorce możliwość szerokiego spojrzenia. Wydaje się celowym w oparciu o istniejące struktury w szpitalu i naszych poradniach stworzenie ośrodka, w którym mogłaby być realizowana pełna diagnostyka, leczenie operacyjne, a przede wszystkim zachowawcze pacjentek z zaburzeniami układu moczowego w warunkach komfortowych. Aby go zapewnić, potrzebna jest współpraca fizjoterapeutów, psychologów, neurologów z ginekologami, urologami, chirurgami, a niekiedy z innymi jeszcze specjalistami. Została ona w tym opracowaniu przedstawiona logicznie i wnikliwie. Jest to też wynik własnych doświadczeń autorów i podsumowań dokonanych przez koleżankę. Przenoszenie na lokalny grunt obserwacji z innych oddziałów i pracowni diagnostyczno-terapeutycznych, także poza krajem, daje szansę wykorzystania przydatnych sposobów postępowania, właściwych technologii i porównywania ich skuteczności, co należy odnotować jako zasługę autorki. Jest też moją osobistą satysfakcją, że w ośrodku którym kieruję znaleźli się profesjonaliści, zaangażowani w tę nie zawsze docenioną specjalność medyczną. Może konieczność ciągłej poprawy losu chorych, ich niezadowalającej jakości życia, komplikującej codzienność, stała się czynnikiem stymulującym autorów do zajęcia się tym zagadnieniem.
Zachęcam więc do czytania i śledzenia dalszych poczynań ludzi zaangażowanych w dzieło rozwiązywania przedstawionych w książce problemów terapeutycznych.

Z przedmowy
Prof. dr hab. n. med. Tomasz Opala
Dyrektor Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Klinicznego
Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu