Zastosowanie badań molekularnych w rozpoznawaniu i różnicowaniu chorób zakaźnych

Techniki biologii molekularnej znalazły szerokie zastosowanie w diagnostyce (w tym diagnostyce chorób zakaźnych), tworząc nowy obszar badań na poziomie molekularnym. Diagnostyka molekularna jest oparta na analizie kwasów nukleinowych, która pozwala na: wiarygodną identyfikację patogenów, diagnostykę różnicową, epidemiologię na poziomie molekularnym, a także szybkie określenie lekowrażliwości oraz monitorowanie skuteczności terapii. Takie badania stanowią najczęściej narzędzie uzupełniające i nie mają na celu zastąpienia klasycznych metod, wykorzystywanych powszechnie w rozpoznawaniu i różnicowaniu chorób zakaźnych. Należy jednak podkreślić, że w wielu przypadkach jedynie oznaczenia prowadzone tymi technikami – charakteryzujące się wysoką czułością i swoistością diagnostyczną – dostarczają w krótkim czasie wiarygodnych wyników będących podstawą rozpoznania choroby oraz dalszego postępowania klinicznego.

Wybrane doniesienia z konferencji CROI i IC AAC ze szczególnym uwzględnieniem danych na temat atazanawiru wzmacnianego rytonawirem

Przedstawione w pracy wyniki badania, przeprowadzonego w ramach programu D:A:D (ang. The Data Collection on Adverse Events of Anti-HIV Drugs), dowodzą braku wpływu wybranych leków antyretrowirusowych (tenofowir, atazanawir/ rytonawir, lopinawir/rytonawir i inne leki z grupy inhibitorów proteazy wzmacniane rytonawirem) na rozwój zaawansowanej lub schyłkowej niewydolności nerek. Zaprezentowano dane na temat skuteczności, bezpieczeństwa oraz tolerancji nowego złożonego preparatu STB (elwitegrawir/kobicystat/emtrycytabina/tenofowir) vs. ATV/r (atazanawir/rytonawir) w połączeniu z TDF/FTC (tenofowir/ emtrycytabina) oraz vs. EFV/TDF/FTC (efawirenz/tenofowir/ emtrycytabina). Ponadto przedstawiono wyniki badania ATADAR, w którym oceniano zaburzenia lipidowe i insulinooporność w trakcie 24-tygodniowej terapii preparatami atazanawir/rytonawir i darunawir/rytonawir (DRV/r) w połączeniu z TDF/FTC. Zaobserwowano tendencję w kierunku korzystniejszego profilu zmian LDL (ang. low-density lipoprotein), HDL (ang. high-density lipoprotein) i TC/HDL (ang. total cholesterol high-density lipoprotein) przy zastosowaniu schematu z ATV/r, choć różnice nie były istotne statystycznie. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy zmianami stężenia bilirubiny a zmianami parametrów lipidowych. W badaniu METABOLIK DRV/r i ATV/r wykazywały podobny, umiarkowany wpływ na insulinowrażliwość w badaniu techniką klamry euglikemicznej. HOMA-IR (ang. calculated homeostatic model assessment of insulin resistance) i szacunkowy HOMA-β wzrastały przy leczeniu DRV/r, lecz nie przy leczeniu ATV/r.

Rola wyciągów z żurawiny wielkoowocowej i pietruszki zwyczajnej w leczeniu wspomagającym zakażenia układu moczowego

Zakażenia układu moczowego (ZUM) są powszechnym schorzeniem, występującym często zwłaszcza u kobiet. Wywoływane są przez mikroorganizmy patogenne, głównie bakterię Escherichia coli. U pacjentów z nawracającymi infekcjami układu moczowego wprowadza się profilaktyczną terapię antybiotykową, która może prowadzić do lekooporności. W związku ze zwiększającą się liczbą szczepów bakteryjnych opornych na leki przeciwbakteryjne – jako alternatywne metody leczenia lub w celach profilaktycznych – coraz częściej stosuje się surowce roślinne i probiotyki. Żurawina wielkoowocowa (Vaccinium macrocarpon Aiton, syn. Vaccinium oxycoccus L.) i pietruszka zwyczajna (Petroselinum crispum Mill., syn. Petroselinum sativum Hoffm.) są stosowane w profilaktyce ZUM od wielu lat. Bakterie E. coli posiadają fimbrie, które ułatwiają adhezję komórek bakteryjnych do nabłonka wyściełającego drogi moczowe. W owocach żurawiny znajdują się substancje czynne, takie jak proantocyjanidyny oraz fruktoza, które hamują przyczepianie się bakterii do podłoża oraz kolonizację dróg moczowych. Pietruszka zwyczajna jest stosowana w medycynie tradycyjnej w leczeniu hiperurykemii oraz dny moczanowej. Wykazuje także aktywność antyseptyczną oraz moczopędną.

Rola laktoferyny w zakażeniach i zapaleniu

Działanie przeciwmikrobiologiczne laktoferyny (LF) należy do najwcześniej odkrytych i obecnie najlepiej udokumentowanych właściwości tego białka, potwierdzonych licznymi badaniami laboratoryjnymi i testami klinicznymi. LF jest aktywna wobec wszystkich grup drobnoustrojów: bakterii, grzybów, pierwotniaków chorobotwórczych i wirusów. Mechanizm działania białka wobec trzech pierwszych jest podobny i obejmuje głównie różne sposoby bezpośredniego uszkadzania komórek patogenów oraz blokowania ich interakcji z komórkami gospodarza. Aktywność wobec wirusów polega przede wszystkim na hamowaniu wczesnych etapów zakażenia, czyli adsorpcji i wnikania cząsteczek wirusów do komórek gospodarza. W zwalczaniu wszystkich typów drobnoustrojów duże znaczenie ma pośrednie działanie laktoferyny, aktywujące własne siły obronne ustroju. LF wykazuje synergistyczne działanie z innymi naturalnymi białkami o działaniu przeciwmikrobiologicznym oraz standardowo stosowanymi chemioterapeutykami. Jako produkt naturalny jest całkowicie bezpieczna i może być przyjmowana przez pacjentów w różnym wieku i stanie zdrowia w celach profilaktyki oraz terapii zakażeń i stanów zapalnych. W zbliżającej się dobie poantybiotykowej, laktoferyna może zatem stanowić jeden z alternatywnych elementów terapii zakażeń oraz terapii działających synergistycznie z antybiotykami

Ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania cefakloru w anginie paciorkowcowej u dzieci – przegląd piśmiennictwa

Zapalenie gardła i migdałków podniebiennych, wywołane paciorkowcem β-hemolizującym grupy A, należy do najczęstszych infekcji bakteryjnych u dzieci. W leczeniu rekomenduje się 10-dniową doustną terapię penicyliną. W pracy dokonano przeglądu dostępnych badań i metaanaliz prezentujących wyniki badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo innych antybiotyków w leczeniu anginy paciorkowcowej, takich jak grupa cefalosporyn. Analiza wyników stanowi potwierdzenie, iż kuracja cefaklorem jest równie skuteczna i bezpieczna oraz może stanowić alternatywę dla leczenia penicyliną. Terapia cefaklorem okazuje się być porównywalnie skuteczna jak 10-dniowa terapia amoksycyliną i charakteryzuje ją lepsze przestrzeganie zaleceń.

Inwazyjna choroba meningokokowa u dzieci

Mianem inwazyjnej choroby meningokokowej (IChM) określa się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR) i sepsę, wywoływane przez meningokoki. Za 90% zakażeń inwazyjnych odpowiada 5 serogrup meningokoków: A, B, C, W135, Y; w Polsce dominują zakażenia wywołane serogrupami B i C. Zachorowania dotyczą osób w każdym wieku, jednak największą zapadalność notuje się u dzieci w pierwszych pięciu latach życia (zwłaszcza u niemowląt) oraz u nastolatków. Choroba zaczyna się zwykle nagle i może mieć piorunujący przebieg. Początkowo objawy są niecharakterystyczne, co niejednokrotnie opóźnia rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia. Znajomość obrazu klinicznego IChM ma ogromne znaczenie dla właściwego postępowania, a tym samym dla zmniejszenia ryzyka powikłań i zgonu.

Doniesienie z 14. konferencji EACS

W trakcie międzynarodowej konferencji EACS (ang. European AIDS Clinical Society) w październiku 2013 roku przedstawiono siódmą edycję europejskich wytycznych dotyczących opieki oraz leczenia osób zakażonych HIV. Niewielkim zmianom uległy między innymi zasady rozpoczynania terapii antyretrowirusowej (ang. antiretroviral – ARV) u osób dotychczas nieleczonych oraz zalecenia dotyczące leczenia ARV u kobiet ciężarnych. Podczas kongresu przedstawiono również wyniki dwóch obserwacyjnych badań skuteczności i bezpieczeństwa stosowania terapii ATV/r (atazanawir wzmacniany rytonawirem) w populacjach osób zakażonych HIV w tzw. warunkach „real-life”.

Evereth Publishing