Czy i jak należy leczyć zakażenia układu moczowego u kobiet w ciąży?

U około 20–40% ciężarnych występuje co najmniej jeden epizod zakażenia układu moczowego. Najczęstszą postacią zakażeń układu moczowego u kobiet w ciąży jest bezobjawowa bakteriuria, która występuje u 2–13% ciężarnych. Objawowe zakażenia układu moczowego występują u 1–2% ciężarnych i często są następstwem nieleczonej bezobjawowej bakteriurii. 20–40% ciężarnych z nieleczoną bezobjawową bakteriurią choruje na odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenie układu moczowego stanowi poważny problem kliniczny ze względu na możliwość wystąpienia następstw, takich jak niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze lub powikłania dotyczące ciąży: poród przedwczesny, infekcja wewnątrzmaciczna, a u noworodka: niedokrwistość, niska masa urodzeniowa, posocznica oraz martwe urodzenie. W związku z powyższym, standardem jest wykonywanie badania moczu u wszystkich ciężarnych celem jak najwcześniejszego wykrycia bezobjawowej bakteriurii i jej leczenia, aby zapobiec rozwinięciu się infekcji objawowych i powikłań z nimi związanych. Podstawowymi lekami stosowanymi w przypadku zakażeń układu moczowego u kobiet w ciąży są leki z grupy penicylin, cefalosporyn oraz fluorochinolony. Stosować można również nitrofurantoinę oraz fenazopirydynę. Zdecydowanie przeciwwskazane są trimetoprim i sulfametoksazol.

Znaczenie kliniczne stopniowego narastania wartości MIC glikopeptydów w leczeniu infekcji wywoływanych przez szczepy Staphylococcus aureus

Antybiotyki glikopeptydowe są powszechnie stosowane w leczeniu poważnych infekcji wywoływanych przez bakterie Gram-dodatnie. Należąca do tej grupy antybiotyków wankomycyna używana jest do zwalczania infekcji, których czynnikiem etiologicznym są β-laktamowe szczepy Staphylococcus aureus (ang. methicillin resistant Staphylococcus aureus – MRSA). Ograniczenia glikopeptydów związane z leczeniem infekcji wywoływanych przez te drobnoustroje wiążą się przede wszystkim ze słabą zdolnością tych antybiotyków do penetracji tkankowej, ich powolnym działaniem przeciwdrobnoustrojowym oraz możliwością selekcji szczepów o zmniejszonej wrażliwości. W literaturze opisano zjawisko postępującego narastania minimalnego stężenia hamującego (MIC) glikopeptydów dla S. aureus zachodzące w obrębie zakresu wrażliwości, określane mianem „glycopeptide creep”. Od dawna wiadomo, że wysoka wartość MIC koreluje ze słabszymi wynikami leczenia, ale w najnowszych badaniach wykazano, że nawet mały wzrost MIC poniżej granicznego punktu wrażliwości może wpływać na skuteczność kliniczną glikopeptydów. Stąd też znajomość bieżących wartości MIC antybiotyków z tej grupy jest niezbędna dla klinicystów planujących przeprowadzenie terapii empirycznej przy podejrzeniu o infekcję wywołaną przez szczepy S. aureus.

Zastosowanie terapii podciśnieniowej w leczeniu zespołu stopy cukrzycowej

Terapia podciśnieniowa (ang. Negative Pressure Wound Therapy – NPWT) stanowi nowoczesną strategię leczenia trudno gojących się ran, do których należy również zespół stopy cukrzycowej (ZSC). System NPWT wychodzi naprzeciw potrzebie szczególnego postępowania w przypadku ran o podłożu zespołu stopy cukrzycowej, który często sprawia klinicystom w procesie terapeutycznym wiele problemów. W pracy omówiono kryteria bezpiecznego stosowania terapii podciśnieniowej z uwzględnieniem przeciwwskazań i ewentualnych powikłań na skutek prowadzonej terapii.

Ryzyko powstawania ran i zaburzenia ich gojenia się w zespole Ehlersa-Danlosa

W chorobach tkanki łącznej, w tym w zespole Ehlersa-Danlosa (ang. Ehlers-Danlos syndrome – EDS), dochodzi do zaburzeń struktury kolagenu, co powoduje objawy kliniczne ze strony skóry, układu kostnego, mięśniowego, naczyniowego, przewodu pokarmowego oraz problemy położnicze. Szczególnie w podtypie klasycznym i naczyniowym EDS istnieje duże ryzyko powstawania ran oraz ich przedłużającego gojenia się m.in. z powodu osłabienia ścian naczyń krwionośnych (pękanie naczyń, tętniakowatość i żylakowatość, pozabiegowe krwawienia) oraz cienkiej, wrażliwej na skaleczenia i powstawanie blizn skóry.

Rys historyczny badań układu chłonnego

W pracy opisano najważniejsze odkrycia w dziedzinie limfologii począwszy od XVII wieku do czasów obecnych. Podkreślono znaczącą rolę polskich uczonych, zarówno w badaniach, jak i przy organizacji Międzynarodowego Towarzystwa Limfologicznego.

Potencjalne możliwości leczenia i regeneracji skóry w rozległych ranach oparzeniowych przy zastosowaniu substytutów regenerujących skórę

Jak dotąd nie opracowano jeszcze i nie wdrożono opatrunku na rany oparzeniowe, który mógłby – po odpowiednim wstępnym chirurgicznym opracowaniu rany – spowodować pierwotne i całkowite jej wygojenie, bez konieczności wielokrotnych zmian opatrunków, dodatkowych operacji i ostatecznego zamknięcia rany przeszczepem skóry pośredniej grubości. Obecnie stosowane opatrunki i dostępne metody stosowane na głęboką ranę oparzeniową nie zapewniają uzyskania czystej rany chirurgicznej, która stanowić będzie podłoże pod przeszczep skóry pośredniej grubości. Prowadzone obecnie leczenie jest wieloetapowe: początkowo zachowawcze (leczenie wstrząsu oparzeniowego, zabezpieczenie ran przed konwersją oparzenia i zakażenia), następnie operacyjne (etapowe oczyszczenie rany z tkanek martwiczych i po uzyskaniu odpowiedniego podłoża zamknięcie własnym przeszczepem skóry pośredniej grubości).

Ostry dyżur replantacyjny – ocena wyników osiągniętych w pierwszym roku pracy Małopolskiego Centrum Oparzeniowo-Plastycznego w Krakowie

W styczniu 2013 roku Małopolskie Centrum Oparzeniowo-Plastyczne w Krakowie zostało przyłączone do ostrodyżurowego systemu opieki pacjentów z amputacjami dla Polski, który został dobrowolnie stworzony przez ośrodki ortopedyczne skupione na północy i zachodzie kraju – w Szczecinie, Trzebnicy i Poznaniu. System podziału tzw. dyżurów replantacyjnych pomiędzy cztery ośrodki ma na celu zapewnienie opieki medycznej w dziedzinie, której z powodu szczególnie wyjątkowej trudności organizacyjnej nie może zapewnić żaden pojedynczy ośrodek w Polsce. System bazuje na współpracy specjalistów doświadczonych w mikrochirurgii replantacyjnej ręki i Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Celem pracy jest ocena wyników pracy MCOP w dziedzinie replantacji kończyn.

Negative Pressure Wound Therapy (NPWT ) and its role in the treatment of infected wounds in orthopedic practice

Leczenie ran towarzyszących złamaniom otwartym oraz zakażonych ran przewlekłych wymaga postępowania kompleksowego i interdyscyplinarnego. Celem pracy jest ocena skuteczności terapii podciśnieniowej (ang. Negative Pressure Wound Therapy – NPWT) w leczeniu rozległych i/lub zakażonych ran, nie kwalifikujących się do pokrycia płatem mikrochirurgicznym lub leczonych na oddziale ortopedycznym bez doświadczenia w zaawansowanych technikach chirurgii rekonstrukcyjnej. Terapię podciśnieniową (NPWT) zastosowano w leczeniu 30 ran u 29 chorych. Wygojenie rany i wyniki funkcjonalne oceniano po zakończeniu terapii. Okres obserwacji wynosił od 3 do 6 lat, średnio 3,5 roku. Wyniki i Wnioski Terapia podciśnieniowa (NPWT) przyczyniła się do całkowitego wygojenia 20 z 30 ran bez użycia płata mikrochirurgicznego oraz do pełnego wgojenia 16 z 17 przeszczepów skóry pośredniej grubości. Terapia podciśnieniowa pozwoliła na uratowanie 9 z 10 z kończyn ze złamaniami otwartymi IIIB i IIIC oraz pełne wyleczenie 5 z 10 zakażonych ran przewlekłych. W trzech ranach stopy w przebiegu cukrzycy uzyskano częściowe wygojenie ran lub częściowe wgojenie przeszczepu skóry.

Evereth Publishing
Right Menu Icon