Nowe instrumenty prawne w zakresie profilaktyki zranień pracowników medycznych

Pracownicy zatrudnieni w sektorze opieki zdrowotnej są podczas codziennej pracy narażeni na przypadkowe zranienia ostrymi narzędziami medycznymi. Szacuje się, że w Polsce ma miejsce około 37 tysięcy incydentów tego typu w skali roku. Znaczna część tych zdarzeń nie jest nigdzie zgłaszana. Celem pracy było przybliżenie zagadnień związanych z zapobieganiem i eliminacją zranień ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w świetle polskich przepisów prawnych. Analiza najnowszych rozwiązań prawnych umożliwia całościowe spojrzenie na podejmowane obecnie działania prowadzące do redukcji zagrożenia związanego z chorobami krwiopochodnymi. Obowiązujące w Polsce przepisy prawa pracy w kompleksowy sposób zobowiązują wszystkie podmioty prowadzące działalność leczniczą do zapewnienia pracownikom sektora medycznego bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, ochrony przed wypadkami oraz do zapobiegania szerzenia się zakażeń będących skutkiem zranień. Nowe Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 czerwca 2013 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z narażeniem na zranienie ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych stanowi dopełnienie przepisów dotyczących obowiązku pracodawcy w zakresie zapewnienia bezpiecznego środowiska pracy. Rozporządzenie w głównej mierze kładzie nacisk na działania z zakresu organizacji pracy oraz opracowywania i wdrażania procedur zmierzających do eliminacji lub ograniczenia ryzyka zranień wśród pracowników.

Bezpieczeństwo narzędzi w dezynfekcji manualnej- ochrona personelu medycznego centralnych sterylizatorni i bloków operacyjnych

W zakładach ochrony zdrowia codziennie wykonuje się kilka tysięcy inwazyjnych zabiegów medycznych. Każda taka procedura medyczna wiąże się z kontaktem instrumentu medycznego albo chirurgicznego z jałową tkanką lub błoną śluzową pacjenta. Podstawowym ryzykiem zabiegu jest możliwość wprowadzenia patogenów, które wywołują infekcje. W celu zagwarantowania braku przenoszenia zakaźnych patogenów na pacjentów konieczna jest dezynfekcja i sterylizacja instrumentów medycznych. Wpływ na bezpieczeństwo chorych i personelu ma także stan sanitarny pomieszczeń w szpitalach, przychodniach i gabinetach. Dekontaminacja narzędzi, sprzętu medycznego i środowiska służącego do wykonywania świadczeń medycznych powinna być dostosowana do stopnia ryzyka infekcji związanego z użyciem narzędzi i sprzętu oraz wpływu otoczenia na ludzi.

Przygotowanie pacjenta do zabiegu jako proces redukcji ryzyka zakażeń miejsca operowanego

Wszystkie zabiegi operacyjne, niezależnie od specjalności, są procedurami inwazyjnymi, z którymi związane jest wysokie ryzyko zakażeń szpitalnych. Dlatego w okresie okołooperacyjnym konieczne jest zapewnienie każdemu operowanemu pacjentowi wszechstronnej i interdyscyplinarnej opieki. Szczególnie ważne jest odpowiednie przygotowanie chorego do operacji. Przestrzeganie klinicznie potwierdzonych standardów ma wpływ na sukces chirurgów, zmniejszenie kosztów leczenia oraz satysfakcję pacjenta.

Czy w erze trojlekowych terapii przeciwwirusowych u chorych przewlekle zakażonych genotypem 1 HC V jest nadal miejsce dla leczenia dwulekowego z interferonem pegylowanym?

Obecnie leczenie przeciwwirusowe przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (pwzw C, ang. chronic hepatitis C virus) u chorych zakażonych genotypem 1 nabrało nowego wymiaru dzięki wprowadzeniu trójlekowych terapii przeciwwirusowych z wykorzystaniem boceprewiru (BOC) i telaprewiru (TPV) oraz coraz bardziej realnej perspektywie wdrożenia terapii przeciwwirusowych bez konieczności stosowania interferonu (IFN). W związku z tym należy zastanowić się, czy dotychczas stosowane dwulekowe terapie przeciwwirusowe – oparte na skojarzonym podawaniu interferonu pegylowanego i rybawiryny (PEG-IFN+RBV) – nadal będą miały zastosowanie w codziennej praktyce klinicznej. Wprowadzenie terapii trójlekowej było niewątpliwie przełomem w leczeniu chorych zakażonych genotypem 1 HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C), niemniej jednak ten typ terapii niesie ze sobą ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o poważnym charakterze (niekiedy zagrażających życiu), a także jest kilkakrotnie droższy niż stosowane dotychczas schematy dwulekowe z PEG-IFN+RBV. Dlatego podejmowane są próby opracowania schematów postępowania mających na celu wybranie tych chorych, u których terapie dwulekowe cechują się zbliżoną skutecznością do trójlekowych, przy równocześnie mniejszym ryzyku wystąpienia działań niepożądanych i odpowiednio niższych kosztach kuracji. Zaproponowany ostatnio model predykcyjny odpowiedzi na dwulekowe leczenie przeciwwirusowe obejmuje: wiek pacjenta, indeks masy ciała (ang. body mass index – BMI), poziom wiremii HCV-RNA, poziom płytek krwi oraz indeks aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT ) i asparaginianowej (AspAT ). Wydaje się on być bardzo perspektywiczny i przydatny przy kwalifikacji do leczenia przeciwwirusowego chorych zakażonych genotypem 1 HCV.

Postępowanie w zakażeniach Clostridium difficile

Clostridium difficile – beztlenowo rosnąca Gram-dodatnia laseczka – to czynnik etiologiczny szeregu schorzeń: od biegunek poantybiotykowych o średniej ciężkości do bardzo ciężkich postaci rzekomobłoniastego zapalenia jelit, doprowadzających do okrężnicy olbrzymiej, posocznicy, perforacji jelit, a nawet zgonu chorego. Na początku XXI wieku zaobserwowano wzrost częstotliwości występowania ciężkich śmiertelnych przypadków zakażeń C. difficile – najpierw w Kanadzie, później w Stanach Zjednoczonych i w krajach Europy. Badania molekularne wykazały, że infekcje o ciężkim przebiegu były spowodowane przez hiperepidemiczny szczep o rybotypie 027 (RT 027). W celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń Clostridium difficile w warunkach szpitalnych należy: prowadzić rozważną antybiotykoterapię, przestrzegać środków ostrożności w opiece nad chorymi zakażonymi (stosowanie rękawiczek i odzieży ochronnej), używać jednorazowego sprzętu medycznego, myć ręce pod bieżącą wodą z użyciem mydła, nie stosować środków alkoholowych do dezynfekcji, izolować pacjentów zakażonych w osobnych salach lub kohortować ich, zbierając kilku w jednej sali. Do czyszczenia i dezynfekcji powierzchni należy stosować środki sporobójcze na bazie podchlorynu, rozcieńczając je według instrukcji producenta. Diagnostyka zakażeń polega na wykrywaniu antygenu GDH (ang. glutamate dehydrogenase, dehydrogenaza glutaminianowa) oraz toksyn A/B C. difficile w kale biegunkowym pacjenta. W terapii stosuje się głównie metronidazol, wankomycynę oraz fidaksomycynę (w zapobieganiu nawrotom), natomiast w ciężkich przypadkach zaleca się przeszczep kału od osoby zdrowej.

Ocena wpływu długości hospitalizacji pacjentów po replantacjach kończyn na ryzyko zakażenia i utraty replantowanej kończyny

Wstęp Urazowe amputacje kończyn należą do najcięższych urazów i wymagają natychmiastowej pomocy chirurgicznej. Replantacje są wciąż jednym z największych wyzwań w chirurgii plastycznej i rekonstrukcyjnej. Ich sukces zależy od wielu czynników, przede wszystkim od mechanizmu i wysokości amputacji oraz od czasu jaki minął od urazu do zabiegu chirurgicznego. Replantacja musi zapewnić zarówno wydolny napływ tętniczy, jak i zbalansowany odpływ żylny z replantowanej kończyny. Miernikiem ukrwienia są kolor i temperatura skóry. Jednym z najrzadziej analizowanych czynników ryzyka niepowodzenia zabiegu jest miejscowa infekcja rany. Materiał i metody Dokonano analizy ryzyka powikłań po zabiegu replantacyjnym w zależności od długości trwania hospitalizacji. Wyniki U żadnego z pacjentów przebywających w szpitalu od pięciu do siedmiu dni dobry wynik replantacji nie uległ pogorszeniu po wypisie. U 66% chorych hospitalizowanych powyżej siedmiu dni (z powodu dużej odległości od miejsca zamieszkania – ponad 500 km) doszło do miejscowego zakażenia rany z wtórną koniecznością amputacji całej kończyny lub jej części. Omowienie i Wnioski Ryzyko miejscowego zakażenia rany po replantacji wydaje się wzrastać wraz z długością trwania hospitalizacji. Obecność tkanek martwiczych w miejscu urazu zwiększa ryzyko zakażenia nawet w przypadku prawidłowego ukrwienia replantowanej kończyny. Czas leczenia szpitalnego po replantacji powinien być tak krótki, jak tylko pozwala na to ustalone dożylne leczenie farmakologiczne.

Zastosowanie pozakonazlu w inwazyjnych zakażeniach grzybiczych u dzieci w polskich pediatrycznych ośrodkach hematologii, onkologii i przeszczepiania komórek krwiotwórczych

Wstęp Pozakonazol jest lekiem rekomendowanym do stosowania u dorosłych pacjentów w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych (ang. invasive fungal infections – IFI) w ostrych białaczkach i w chorobie przeszczep przeciwko gospodarzowi (ang. graftversus- host-disease – GVHD) po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych (ang. hematopoietic stem cell transplantation – HSCT ) oraz w terapii mukormykoz i drugiej linii inwazyjnej aspergilozy. Stosunkowo mało jest natomiast danych dotyczących stosowania pozakonazolu u dzieci. Cel pracy Ocena skuteczności zastosowania pozakonazolu u dzieci w polskich oddziałach hematologii i onkologii dziecięcej (ang. pediatric hematology and oncology – PHO) i HSCT w latach 2012–2013. Materiał i metody Analizą retrospektywną objęto łącznie 37 pacjentów, u których zastosowano pozakonazol w profilaktyce lub terapii IFI. Czworo badanych otrzymało pozakonazol dwukrotnie. Wyniki Pozakonazol w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych po HSCT stosowano łącznie u 15 pacjentów w wieku 1,3–17,9 roku, w tym u 10 chorych poniżej 12. roku życia. U badanych po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych pozakonazol był stosowany w terapii u 11 osób w przedziale wiekowym 0,9 roku–18 lat, w tym u czterech pacjentów poniżej 12. roku życia. Leczenie zakończyło się powodzeniem u wszystkich chorych, niezależnie od tego czy lek stosowano w monoterapii (n=5), czy w terapii skojarzonej (n=6). U dzieci z chorobami nowotworowymi przebywających w oddziałach PHO pozakonazol był podawany 11 pacjentom w przedziale wiekowym 0,4 roku–18 lat, w tym 6 badanym poniżej 12. roku życia. Czterech chorych otrzymało pozakonazol dwukrotnie. Terapia zakończyła się powodzeniem w 14/15 przypadków, w tym w 8/8 monoterapii oraz u 6/7 pacjentów poddanych terapii skojarzonej. Wnioski Doświadczenia przedstawione w analizie, poparte publikacjami z zagranicznych ośrodków, sugerują, że pozakonazol można również bezpiecznie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia.

Chirurgia Plastyczna i Oparzenia w EBSCO Host

Szanowni Państwo, Mamy przyjemność poinformować, że na mocy porozumienia z EBSCO Host czasopismo “Chirurgia Plastyczna i Oparzenia” zostało dołączone do baz indeksacyjnych “Academic Search International Database” oraz “EBSCO Discovery...

Zespół Lyella powikłany sepsą gronkowcową i niewydolnością wielonarządową – opis przypadku

Toksyczna nekroliza naskorka (ang. toxic epidermal necrolysis – TEN), nazywana inaczej zespołem Lyella, to ciężka, zagrażająca życiu choroba prowadząca do martwicy naskorka i błon śluzowych. W przebiegu TEN często dochodzi do uszkodzenia drog oddechowych, przewodu pokarmowego, a nawet ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Groźne powikłania w postaci sepsy i dysfunkcji ważnych życiowo narządow znacznie pogarszają rokowanie. Wczesna diagnoza i szybkie umieszczenie w wyspecjalizowanym ośrodku umożliwiają zastosowanie kompleksowego i zaawansowanego leczenia. W pracy przedstawiono przypadek kliniczny toksycznej nekrolizy naskorka o ciężkim przebiegu. Podjęto rownież dyskusję dotyczącą nowoczesnej terapii TEN, zastosowanej u młodej pacjentki.

Uwagi anatomiczne i preparowanie płata przedniobocznego uda

Wolny płat przednioboczny uda (ang. anterolateral thigh flap – ALT F) jest płatem perforatorowym, cieszącym się w ostatnim czasie dużą popularnością. Po raz pierwszy ALT F został opisany w 1984 roku przez Songa. Najczęściej stosuje się go do rekonstrukcji ubytkow tkanek w regionie głowy i szyi oraz kończyn. Celem pracy było przedstawienie najważniejszych informacji dotyczących płata przedniobocznego uda, a głównym założeniem – szczegółowe pokazanie oraz omówienie zasad jego preparowania. Praca ma charakter retrospektywny, powstała na podstawie zdjęć i doświadczeń zdobytych podczas preparowania płatów w Zakładzie Anatomii Prawidłowej w Lublinie. W oparciu o doświadczenia własne opracowano schemat postępowania mający krok po kroku pokazywać, jak wygląda preparowanie ALT F i na co należy zwrócić uwagę. Preparowanie płata przedniobocznego uda – w przypadku dobrej znajomości anatomii i zasad postępowania podczas zabiegu – nie stwarza istotnych trudności.

The knowledge about burn first aid among Young physicians in Malopolska region – a pilot study

Wstęp Właściwa pierwsza pomoc po urazie oparzeniowym skutkuje znacznie korzystniejszym, ograniczonym uszkodzeniem tkanek i w konsekwencji zmniejszoną rozległością i głębokością urazu. Dzięki temu możliwe jest uniknięcie radykalnej interwencji chirurgicznej, a gojenie rany przebiega szybciej, pozostawiając mniejsze blizny. Wielu pacjentów przyjmowanych do centrów leczenia oparzeń w Polsce otrzymuje nieodpowiednią pomoc bezpośrednio po urazie. Badanie zostało zaprojektowane, aby ocenić wiedzę na temat pierwszej pomocy w oparzeniach wśród młodych lekarzy w Małopolsce. Materiał i metody Badanie przeprowadzono w warunkach egzaminacyjnych. Kwestionariusz, mający na celu sprawdzenie wiedzy respondentów na temat postępowania w pierwszych minutach po oparzeniu, wypełniany był anonimowo. Ankieta zawierała pytania dotyczące informacji ogólnych o respondencie i 5 opisów przypadków klinicznych, przedstawiających oparzenie wrzątkiem, oparzenie płomieniem, oparzenie słoneczne, chemiczne i elektryczne. Do każdego przypadku przygotowano zestaw pięciu pytań zamkniętych na temat sposobów postępowania po urazie. W badaniu wzięło udział 28 lekarzy rodzinnych i 15 chirurgów ogólnych. Wyniki Żaden z respondentów biorących udział w badaniu nie odpowiedział poprawnie na wszystkie pytania. Najtrudniejszy okazał się być przypadek dotyczący postępowania w przypadku oparzenia słonecznego, natomiast najmniej błędnych odpowiedzi uzyskano w przypadku dotyczącym postępowania w oparzeniu wrzątkiem u dziecka. Najtrudniejsze aspekty pierwszej pomocy w oparzeniach związane są z wczesnym zaopatrzeniem rany oparzeniowej. 75% ankietowanych wie, że rany po oparzeniu termicznym należy chłodzić bieżącą wodą, natomiast tylko 25% posiada wiedzę jak postępować miejscowo po oparzeniu chemicznym. Badanie wykazało, iż znajomość pierwszej pomocy w oparzeniach wśrod chirurgow ogolnych jest istotnie większa w porownaniu z wiedzą lekarzy rodzinnych tylko w niektorych aspektach. Dodatkowo badanie pokazało, że lekarze pracujący w miejscach, gdzie potencjalnie mogą udzielać pierwszej pomocy osobie oparzonej, mają większą znajomość dotyczącą prawodłowego postępowania. Ukończenie kursu pierwszej pomocy w ciągu ostatnich pięciu lat oraz fakt udzielenia pomocy osobie oparzonej w ciągu ostatniego roku okazały się być rownież istotnymi czynnikami determinującymi większą wiedzę. Wnioski Badanie pokazało, że wiedza dotycząca pierwszej pomocy w oparzeniach wśrod lekarzy jest niewystarczająca. Wskazanie czynników, które mają wpływ na poziom wiedzy o pierwszej pomocy w oparzeniach, może pomoc w projektowaniu odpowiednich programów edukacyjnych dla lekarzy. Badanie będzie kontynuowane i poszerzone o rożne grupy pracownikow służby zdrowia. Odpowiednie postępowanie i wiedza na temat postępowania w przypadku oparzeń wśrod personelu medycznego są istotnym elementem odpowiedniej edukacji pacjentów.

Terapia żywieniowa dorosłych pacjentów w chorobie oparzeniowej

Leczenie choroby oparzeniowej wymaga wielospecjalistycznego podejścia do chorego, ktorego stan ogolny nierzadko jest uznawany za ciężki i zagrażający życiu. Szybkie rozpoczęcie terapii prowadzonej zgodnie z najnowszymi zaleceniami pozwala znacznie zwiększyć szanse na korzystny końcowy efekt. Odpowiednio dobrana droga żywienia oraz określenie zapotrzebowania energetycznego są niezaprzeczalnie istotnymi czynnikami mającymi wpływ na leczenie chorych oparzonych, począwszy od wczesnej fazy resuscytacji, a skończywszy na poszpitalnej rehabilitacji. Zmiany metaboliczne, ktore obserwuje się u tych pacjentow, mogą utrzymywać się nawet do 24 miesięcy po urazie. W związku z tym, w procesie leczenia nie może zabraknąć odpowiedniego podejścia dietetycznego, ktore zapewnia optymalną podaż kalorii oraz składnikow odżywczych. Zbilansowana dieta, bogata w makro- i mikroelementy oraz dodatkowe antyoksydanty, jest niezbędna do złagodzenia stanow hipermetabolizmu i hiperkatabolizmu, występujących po urazie oparzeniowym. W pracy przedstawiono najważniejsze aspekty leczenia żywieniowego oraz najnowsze wytyczne, zatwierdzone przez ESPEN (ang. European Society for Parenteral and Enteral Nutrition) oraz ASPEN (ang. The American Society for Parenteral and Enteral Nutrition).

Leczenie odmrożeń z zastosowaniem substytutu naskórka – opis przypadku

Ekspozycja na niskie temperatury może prowadzić do powstania urazu miejscowego (odmrożenie, odmrozina), ogolnego wychłodzenia całego ciała (hipotermia) albo ich kombinacji. Odmrożenie definiuje się jako stan kliniczny, w ktorym dochodzi do krystalizacji cząsteczek wody w obrębie tkanek, co prowadzi do obumierania komorek i tkanek. Urazy tego typu dzielą się na cztery stopnie. Podział ten ma jednak swoje ograniczenia kliniczne, ponieważ brak jest bezpośredniej korelacji pomiędzy przeżyciem lub utratą tkanek a rokowaniem opartym na powyższym podziale. Niektorzy klinicyści dzielą odmrożenia na powierzchowne i głębokie. We Wschodnim Centrum Leczenia Oparzeń i Chirurgii Rekonstrukcyjnej w Łęcznej od sierpnia 2009 roku leczono 26 przypadkow odmrożeń (dwa przypadki w 2009 roku, 7 – w 2010 roku, 5 – w 2011, 12 – w 2012). W pracy przedstawiono cztery przypadki leczenia odmrożeń głębokich: 1. u 17-letniego mężczyzny z odmrożeniami I/II stopnia lewego ucha i III /IV stopnia rąk, kolan i stop, leczonego opatrunkami srebrowymi; 2. u 30-letniego mężczyzny z odmrożeniami II /III stopnia rąk i stop, u ktorego stosowano substytut naskorka; 3. u 17-letniego mężczyzny z odmrożeniami II /III stopnia rąk i stop, leczonego substytutem naskorka; 4. u 70-letniego mężczyzny z odmrożeniem III /IV stopnia rąk (cukrzyca w wywiadzie), u ktorego zastosowano opatrunki srebrowe. Wszyscy pacjenci, u ktorych podczas terapii wykorzystano substytut naskorka, uniknęli amputacji. Obecnie brak jest jednolitego protokołu postępowania leczniczego w przypadku wystąpienia tego typu urazow. Odmrożenia głębokie najczęściej wymagają wykonania odległych nekrektomii, a w skrajnych przypadkach – amputacji. Najistotniejszym elementem terapii jest jak najszybsze ogrzanie uszkodzonych tkanek. W leczeniu miejscowym substytut naskorka może stanowić alternatywę w zaopatrywaniu ran odmrożeniowych po usunięciu pęcherzy do czasu ich wynaskorkowania, ponieważ chroni rany przed zakażeniem oraz wysychaniem i związanym z tym pogłębieniem/ konwersją rany odmrożeniowej. Ponadto pozwala na ograniczenie ilości zmian opatrunkow i związanego z nimi bolu.

Аllogeneic fetal fibroblasts applying in treatment of dermal burns in patients after explosion in coal mines

Aim Efficiency of use allogeneic fetal fibroblasts in treatment of the burnt miners based on the data of morphological research of a burn wound and clinical results of surgical treatment. For a goal performance morphology features of burn wounds are studied. Material and methods With this purpose were selected 14 miners, affected by explosions of a methane- coal compound in the Donbass mines, who treated in Donetsk Burn Center from 2007 to 2009. The cultures of fetal allofibroblasts were used in treatment of the patients. For the goal solution (clinical efficiency of allofibroblasts culture application) we studied results of surgical treatment of 36 miners which were treated in Burn Center of Institute of Urgent and Reconstructive Surgery after V.K. Gusak from 2004 to 2012. Results According to morphological researches transplantation of allofibroblasts culture at superficial thermal burns allows to achieve 1.7 times quicker formation of epithelial layer in comparison with traditional techniques of local treatment of a burn wound, and also to achieve formation of the granulation tissue. Clinically proven that the use of fetal allogenic fibroblasts culture in the surgical treatment of deep dermal burns, reduced the number of skin grafting 1.57 times. Conclusions Therefore, on the violations of proliferative processes revealed in our research in wounds, at burned with the combined trauma it is possible to influence effectively by means of cellular technologies

Wspomnienie o Profesorze Jacku Puchale

Profesor Jacek Puchała to chirurg perfekcjonista, lekarz bezgranicznie oddany leczeniu dzieci.Jego zawodowe pasje można podzielić na dwie dziedziny. Jako specjalista chirurgii dziecięcej i specjalista chirurgii plastycznej poświęcił się leczeniu oparzeń oraz chirurgii rekonstrukcyjnej. Od najwcześniejszych lat pracy zajmował się unikalnym tematem korekcji wad wrodzonych rąk. Z tej dziedziny napisał pracę doktorską, a następnie habilitował się na opracowanej przez siebie modyfikacji centralizacji nadgarstka w wadach promieniowych ręki i kończyny górnej. Był często ostatnią deską ratunku dla dzieci z najbardziej skomplikowanymi wadami ręki z całego kraju. Zamiłowanie do chirurgii ręki przełożyło się również na leczenie ostrych urazów. I tak rozpoczęła się prawdziwa przygoda Profesora z mikrochirurgią.

Guidelines for local and systemic treatment of infected chronic wounds

Wound infections are ongoing challenge for wound care professionals and significant economical problem for health-care systems. In developed and industrialized communities, almost 1−1.5% of general population and 3% of population older than 60 years old, will develop chronic wound problem . The presence of microorganisms in the open wounds is natural phenomenon, which does not lead to delayed wound healing. However, if bacteria-host interaction changes into infection, the wound state deteriorates. In extreme cases, inappropriately treated local infection can develop into systemic infection and cause serious clinical consequences, including death of patient. Early recognition of infection, together with appropriate and effective intervention is important not only for patient. It allows to reduce costs of treatment, especially in the era of antibiotic resistance. Increasing antibiotic resistance, observed in the recent years, prompted scientists and clinicians to reconsider use of the local antimicrobials in the chronic wound management. In the presented document, problems concerning use of local antimicrobials, being a challenges for wound care professionals, are considered. Presented document contains guidelines that allow an appropriate choice in the clinical situations.

Evereth Publishing