Modyfikowany kwas ortokrzemowy jako inhibitor modelowego incydentu oparzeniowego – charakterystyka metodą elektroforezy, badania mikrobiologiczne i mikroskopia skaningowa

Miejscowa oraz ogólna odpowiedź organizmu na oparzenie termiczne jest złożona i prowadzi nie tylko do uszkodzenia skóry, lecz także do wywołania głębokich oraz długotrwałych zmian w metabolizmie organizmu. W niniejszych badaniach z wykorzystaniem metody elektroforezy dokonano wyizolowania w octanie celulozy (ang. cellulose acetate electrophoresis – CAE) agregatów białek HSP37. Metodą mikrobiologiczną oceniono zdolności obronne przeciw drobnoustrojom, natomiast metoda skaningowej mikroskopii elektronowej służyła do ilustracji zmian powierzchniowych na skórze. Niniejsze zmiany obserwowano w obecności aktywnych przeciwutleniaczy, takich jak kwas L-askorbinowy oraz hydrożel kwasu ortokrzemowego (H4SiO4×nH2O). Wymienione modyfikatory procesu oparzeniowego minimalizowały zewnętrzne skutki symulowanych incydentów oparzeniowych.

Retrospektywna analiza wystąpienia zakażenia rany operacyjnej oraz jej mikrobiologiczna charakterystyka u chorych operowanych z powodu przepukliny jądra miażdżystego odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa

Zabieg mikrodyskektomii z powodu przepukliny jądra miażdżystego jest najczęstszą procedurą operacyjną wykonywaną w oddziałach neurochirurgicznych. Ryzyko wystąpienia zakażenia w przebiegu pooperacyjnym w przypadku tego zabiegu nie jest zjawiskiem częstym. Celem pracy była retrospektywna ocena ryzyka wystąpienia zakażenia rany operacyjnej (ZMO, ang. surgical site infection – SSI) po mikrodyskektomii z powodu przepukliny jądra miażdżystego odcinka lędźwiowo-krzyżowego (L/S) kręgosłupa. W Centrum Medycznym w Opolu w latach 2010–2014 wykonano 2198 zabiegów mikrodyskektomii. Od pacjentów pobrano 97 wymazów na posiew z rany pooperacyjnej, uzyskując 25 posiewów dodatnich (co stanowi 1,14% ogołu wszystkich operacji). Najczęstszym czynnikiem etiologicznym ZMO okazał się Staphylococcus aureus (12 dodatnich posiewow – 48%).

Niedokrwienie kończyn dolnych jako przyczyna powstania trudno gojącej się rany – opis przypadku

Opieka nad pacjentem z miażdżycą tętnic obwodowych wymaga podejmowania wielokierunkowych działań. Z powodu niejednokrotnie nakładającej się wielochorobowości, m.in.: cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, nadczynności tarczycy, a także obecności innych niekorzystnych czynników (jak np. palenie tytoniu), wzrasta ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych w postaci zaburzenia procesu gojenia rany. W niniejszej pracy przedstawiono dwa opisy przypadków chorych z miażdżycą tętnic kończyn dolnych, u których w przebiegu procesu terapeutycznego doszło do powstania trudno gojącej się rany. U obydwu pacjentów wdrożono postępowanie chirurgiczne, a następnie działanie miejscowe zgodne z obowiązującymi rekomendacjami.

Opis mechanizmu gojenia się żylnego owrzodzenia goleni

Owrzodzenie żylne goleni jest specyficznym rodzajem rany, charakteryzującym się długim czasem gojenia, wysoką opornością na leczenie oraz tendencją do nawrotów. Powstaje jako konsekwencja ciężkiego powikłania najbardziej zaawansowanego stadium przewlekłej niewydolności żylnej, która jest złożonym zespołem o wieloczynnikowej etiologii. Owrzodzenia w większości przypadków są skolonizowane przez florę bakteryjną lub mieszaną bakteryjno-drożdżakową. W związku z tym przebieg gojenia żylnego owrzodzenia goleni jest bardzo złożony i dynamiczny; wymaga precyzyjnej koordynacji procesów o charakterze biochemicznym, komórkowym i fizjologicznym. Oznacza to, że mechanizm ten jest kombinacją wzajemnie oddziałujących na siebie rożnych składowych. W procesie gojenia można wyróżnić trzy fazy: zapalną, proliferacyjną i dojrzewania. Etapy te częściowo nakładają się na siebie i powinny następować w określonym czasie oraz kolejności. Podczas fazy zapalnej występują typowe objawy stanu zapalnego ze wzrostem temperatury, zaczerwienieniem, obrzękiem i bólem. Dochodzi do aktywacji układu krzepnięcia krwi oraz uwalniania mediatorów. Charakterystyczne dla tego etapu jest także występowanie zakażeń, tworzenie złogów włóknika oraz powstawanie tkanek martwiczych. Podczas fazy proliferacyjnej następuje tworzenie nowej tkanki w postaci ziarniny, epitelializacja oraz neowaskularyzacja. Podczas etapu dojrzewania dochodzi do: reorganizacji tkanki, przemodelowania macierzy zewnątrzkomorkowej (ECM), dojrzewania struktur komórkowych i nowej epidermy, reakcji fibroblastycznej oraz powstania nowego unaczynienia. Powierzchnia rany zmniejsza się poprzez obkurczanie i pokrywa się nabłonkiem. W przypadku owrzodzeń żylnych goleni, które są podtrzymywane przez zaburzenia w odpływie żylnym, brak jest prawidłowej tendencji do gojenia i występuje przewaga procesów degeneracyjnych. Przebieg mechanizmu gojenia zależy od rodzaju rany, jej etiologii i specyfiki. Długość poszczególnych faz u pacjentów może znacznie się różnić. Przedstawiony w pracy mechanizm gojenia owrzodzeń żylnych goleni można odnieść także do innych ran przewlekłych, gojących się poprzez ziarninowanie.

Rola cytokin w procesie gojenia ran

Gojenie ran jest wieloetapowym procesem prowadzącym do naprawy uszkodzonych tkanek. Wszystkie jego fazy są regulowane przez cytokiny, które są uwalniane w miejscu zranienia i pobudzają konkretne komórki do migracji, proliferacji oraz wydzielania kolejnych cytokin lub składników macierzy zewnątrzkomórkowej (ang. extracellular matrix – ECM). Regulują one także proces angiogenezy, kluczowy dla prawidłowego gojenia. Zaburzenia ekspresji cytokin prowadzą do powstawania niegojących się owrzodzeń lub keloidów.

Bioróżnorodność mikroflory pochwy. Rola probiotyków ginekologicznych w utrzymaniu równowagi ekosystemu pochwy

Mikroflora pochwy pełni kluczową rolę w utrzymywaniu homeostazy układu moczowo-płciowego. Bakterie z rodzaju Lactobacillus spełniają szereg korzystnych funkcji, zapobiegając w ten sposób kolonizacji przez patogeny, a tym samym stanom zapalnym pochwy. Do najważniejszych funkcji pałeczek kwasu mlekowego należy między innymi wytwarzanie szeregu substancji o aktywności przeciwdrobnoustrojowej (kwasu mlekowego, bakteriocyn, nadtlenku wodoru). Dzięki ich silnej adherencji do nabłonka i konkurencji o składniki odżywcze dochodzi do skutecznego zahamowania namnażania się mikroorganizmów chorobotwórczych. U pacjentek z dysbiozą bakteryjną odtworzenie ochronnej mikroflory pochwy jest niezmiernie istotnym elementem terapeutycznym. Zarówno doustne, jak i dopochwowe probiotyki ginekologiczne istotnie modulują skład mikroflory pochwy, co jest szczególnie istotnym aspektem u kobiet z nawracającymi zakażeniami układu moczowo-płciowego.

Zapobieganie zranieniom u pracowników medycznych

Zranienia, do których dochodzi podczas wykonywania procedur medycznych u pracowników ochrony zdrowia, mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Można im zapobiegać poprzez ograniczanie używania ostrych narzędzi lub ich eliminację na rzecz bezpiecznego sprzętu medycznego. Istotną rolę odgrywa również odpowiednie przeszkolenie personelu przed wprowadzeniem bezpiecznego ostrego sprzętu medycznego, ponieważ błędne postępowanie nawet przy jego użyciu może być przyczyną zakłuć. Dane dotyczące liczby ekspozycji są niepełne, gdyż nie wszyscy pracownicy zgłaszają przypadki zranienia ostrymi narzędziami. Przedstawione wskaźniki ekspozycji nie obrazują wielkości problemu, który w rzeczywistości może być o wiele większy.

Problemy odpowiedzialności z powodu zakażeń Clostridium difficile

Zakażenia Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection – CDI) stanowią istotny problem współczesnej medycyny. Jednym z aspektów tego zagadnienia jest odpowiedzialność prawna. W przypadku CDI najważniejsza jest kwestia odpowiedzialności cywilnej. W niniejszej pracy omówiono sposoby postępowania związane z tego typu odpowiedzialnością.

Chlorheksydyna i jej znaczenie w profilaktyce zakażeń związanych z opieką zdrowotną

Chlorheksydyna (CHX) jest jednym z najczęściej stosowanych środków antyseptycznych z uwagi na swoje właściwości: szerokie spektrum aktywności, dopuszczalną tolerancję oraz bezpieczeństwo stosowania. Antyseptyk ten charakteryzuje się dobrą aktywnością wobec bakterii Gram-dodatnich, ale jest także aktywny wobec bakterii Gram-ujemnych, bakterii beztlenowych i niektórych wirusów osłonkowych. Chlorheksydyna jest wykorzystywana w chirurgicznej dezynfekcji rąk i do odkażania skóry przed zabiegami chirurgicznymi, a także w profilaktyce zakażeń krwi związanych z cewnikiem naczyniowym i respiratorowych zapaleń płuc. Antyseptyk jest również polecany do kąpieli pacjentów poddawanych zabiegom eradykacji kolonizujących ich patogenów. Podrażnienia skory i reakcje alergiczne w wyniku stosowania chlorheksydyny są stosunkowo rzadkie. Sporadycznie notowano poważne skutki uboczne, takie jak anafilaksja. Stosowanie CHX u dzieci poniżej 2. miesiąca życia nie jest zalecane. W ostatnich latach pojawia się coraz więcej badań dotyczących redukcji poziomu wrażliwości bakterii na chlorheksydynę, jednak brak jest wystandaryzowanych metod badawczych w tym zakresie i jednoznacznej definicji oporności na ten antyseptyk.

Terapia trójlekowa wirusowego zapalenia wątroby
typu C

W pracy przedstawiono wyniki badań klinicznych oceniających skuteczność, bezpieczeństwo i tolerancję terapii trojlekowych pegylowanym interferonem (PEG-IFN), rybawiryną (RBV ) i inhibitorami enzymow HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C) wyższych generacji. Wykazano, że schematy trójlekowe przewlekłego zapalenia wątroby typu C (pzw C) pegylowanym interferonem, rybawiryną i nowymi lekami działającymi bezpośrednio na wirusy charakteryzują się wysoką skutecznością i tolerancją, niewielkimi działaniami ubocznymi oraz krótkim okresem stosowania.

Wpływ obecności powietrza i gazów niekondensujących w sterylizatorze na zwiększone ryzyko niesterylności narzędzi medycznych

Obecność gazów niekondensujących w komorze sterylizatora podczas procesu sterylizacji wpływa na otrzymanie niesterylnych wyrobów medycznych. Sytuacja ta stwarza ryzyko rozwinięcia się zakażenia szpitalnego. Gwarancją uzyskania sterylnych produktów jest prawidłowe działanie urządzeń sterylizujących. Urządzenia te muszą być regularnie kontrolowane przez pracowników Centralnych Sterylizatorni i konserwowane przez specjalistów uprawnionych do sprawowania nadzoru nad sprzętem sterylizującym wyroby medyczne. Codzienne monitorowanie autoklawu parowego z wykorzystaniem testu Bowiego-Dicka pod względem penetracji pary wodnej oraz usuwania powietrza minimalizuje ryzyko nieskutecznej sterylizacji.

Pokłucie przez kleszcza a ryzyko wystąpienia kleszczowego zapalenia mózgu. Jak uchronić się przed pokłuciem i zachorowaniem

W wielu krajach obserwuje się wzrost zapadalności na kleszczowe zapalenie mózgu (KZM). Przyczyn tego stanu upatruje się w zmianach klimatu oraz zachowań ludzi (wzrost popularności sportów weekendowych), a także w poprawie systematycznej rejestracji przypadków zachorowań. Najczęściej wybieraną lokalizacją przez kleszcze na ciele człowieka są łydki. Ryzyko pokłucia przez te pajęczaki zmniejsza założenie odpowiedniego ubrania oraz stosowanie repelentów, jednak w przypadku KZM najskuteczniejsze jest szczepienie. Szczepienia są zalecane wszystkim osobom będącym w grupie ryzyka zachorowania. Indywidualne wskazania pozwala ustalić ankieta oceniająca zachowania związane z ryzykiem pokłucia przez kleszcze oraz regiony, w których może występować KZM.

Grzyby strzępkowe jako przyczyna grzybic inwazyjnych przewodu pokarmowego

Obecnie obserwuje się wzrost liczby grzybic inwazyjnych (ang. invasive fungal infections – IFI) wywoływanych przez grzyby strzępkowe, szczególnie przez przedstawicieli rodzaju Aspergillus oraz klasy Mucormycetes. Typową lokalizacją tych zakażeń są drogi oddechowe (płuca lub zatoki oboczne nosa), gdzie grzyby dostają się drogą wziewną. Patogeny te mogą wnikać do organizmu również przez uszkodzone tkanki (np. rany pooperacyjne, pourazowe) oraz za pośrednictwem drogi pokarmowej. W badaniach sekcyjnych wykazano, że u 15–30% chorych zmarłych z powodu grzybic inwazyjnych występują zmiany grzybicze w żołądku i/lub w jelitach. Śmiertelność w tego typu infekcjach jest bardzo wysoka i na ogół przekracza 50%. Najczęściej chorują osoby ze skrajnymi niedoborami odporności (białaczka, przeszczepy, długotrwała neutropenia), rzadziej pacjenci posiadający inne czynniki ryzyka, np.: nowotwory przewodu pokarmowego, cukrzycę, nieswoiste choroby zapalne jelit, oparzenia. Grzyby atakują śródbłonek naczyń krwionośnych, co prowadzi do jego zniszczenia, zakrzepów, krwotoków oraz niedokrwienia i martwicy otaczających tkanek. Wyniki badań obrazowych są zwykle mało charakterystyczne (np. pogrubienie i obrzęk ściany jelita, owrzodzenia), podobnie jak objawy kliniczne (bole brzucha, gorączka, wymioty, biegunka, krwawienie). Diagnoza jest stawiana na podstawie wyników badań histopatologicznych i/lub mikologicznych bioptatów tkanek. Wykazanie w badanej tkance obecności typowych elementów morfotycznych grzybów potwierdza rozpoznanie. Postępowanie terapeutyczne obejmuje zabiegi chirurgiczne oraz leczenie przeciwgrzybicze (worykonazol lub amfoterycyna B w aspergilozie, amfoterycyna B i pozakonazol w mukormikozie). Ze względu na rzadkie występowanie, wiedza o grzybicach inwazyjnych przewodu pokarmowego jest fragmentaryczna, co może skutkować błędnym lub opóźnionym rozpoznaniem. Występowanie tego typu infekcji należy rozważać szczególnie u chorych w immunosupresji i z dolegliwościami ze strony układu pokarmowego. Wczesne rozpoznanie i wprowadzenie właściwych procedur terapeutycznych zwiększa szanse na przeżycie przez pacjenta tego niebezpiecznego zakażenia.

Klindamycyna – aktualne spojrzenie na antybiotyk znany od dawna

W pracy przedstawiono informacje dotyczące klindamycyny. Omówiono właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne antybiotyku. Zwrócono uwagę zarówno na immunomodulujące działanie tego linkozamidu, jak i na zdolność hamowania toksyn bakteryjnych, w tym: paciorkowcowych, gronkowcowych i bakterii beztlenowych. Uwzględniając cechy klindamycyny, opisano aktualne wskazania do jej stosowania, biorąc pod uwagę ograniczenia związane z narastaniem oporności bakterii i możliwością działań niepożądanych.

Profilaktyka nawracających infekcji górnych dróg oddechowych u dzieci. Czy potrafimy rozwiązać problem?

Nawracające infekcje górnych dróg oddechowych (ang. upper respiratory tract infections – URTIs) występują powszechnie na całym świecie, głownie w populacji dziecięcej. Stanowią istotny problem kliniczny z powodu częstości występowania oraz zwiększonego ryzyka powikłań bakteryjnych. Ze względu na koszty leczenia, częste przerwy w edukacji przedszkolnej lub szkolnej dziecka oraz absencję rodziców chorych pacjentów w pracy, są także istotnym problemem socjoekonomicznym. W profilaktyce infekcji górnych dróg oddechowych stosuje się wiele preparatów. W pracy przedstawiono wyniki badań klinicznych oceniających skuteczność najczęściej stosowanych metod profilaktyki nawracających URTIs, z uwzględnieniem najnowszych doniesień dotyczących probiotycznego szczepu Streptococcus salivarius K12.

Lewofloksacyna w leczeniu zakażeń układu oddechowego

Klasyfikacja fluorochinolonów została oparta na spektrum mikrobiologicznym i cechach farmakokinetycznych kolejno wprowadzanych preparatów, które charakteryzowały się lepszymi właściwościami farmakodynamicznymi, w tym znaczną penetracją do wnętrza makrofagów i miejsca toczącego się procesu zapalnego. Do „oddechowych” fluorochinolonów zaliczono: lewofloksacynę, moksyfloksacynę, gatifloksacynę, gemifloksacynę oraz nowe pochodne znajdujące się na etapie badań – garenoksacynę i sitafloksacynę. Lewofloksacyna to L-izomer racemiczny ofloksacyny o ciężarze cząsteczkowym 370,38 g/mol, w świetle dziennym jest biało-żołtym krystalicznym proszkiem. Zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym po 20–40 minutach osiąga maksymalne stężenie w osoczu. W przypadku dawkowania 750 mg na dobę dożylnie stężenie preparatu osiągane w miąższu płucnym, w wydzielinie oskrzelowej – a zwłaszcza w makrofagach płucnych – ponad pięciokrotnie przewyższa stężenie oznaczane w osoczu. Spektrum działania przeciwbakteryjnego lewofloksacyny jest bardzo szerokie i uwzględnia bakterie zarówno Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne, a także bakterie atypowe. Lek podaje się w roztworze do infuzji (5 mg/ml) w objętości: 50 ml (dawka 250 mg w ciągu 30 minut), 100 ml (dawka 500 mg w ciągu 60–90 minut) lub w 150 ml (dawka 750 mg w ciągu 90 minut) raz na dobę, w zależności od sytuacji klinicznej. Należy podkreślić, że u chorych na zapalenie płuc dawki lewofloksacyny 0,5 g i 0,75 g na dobę dają porównywalną wysoką skuteczność kliniczną (91,1–92,4%) i mikrobiologiczną (92,4–93,2%), przy jednoczesnym skróceniu terapii z 10 do 5 dni.

ZŁOŻONA SUBTOTALNA AMPUTACJA KCIUKA Z UTRATĄ SZKIELETU KOSTNEGO – OPIS PRZYPADKU

Urazy amputacyjne w obrębie ręki z towarzyszącym wielopoziomowym uszkodzeniem tkanek stanowią przeciwwskazanie do replantacji. Szczególnie trudną decyzją jest dyskwalifikacja z zabiegu dotycząca kciuka. Doświadczenie mikrochirurgiczne oraz umiejętności rekonstrukcyjne pozwalają na podjęcie próby ratowania części kończyn z założenia nienadających się do uratowania. Ma to szczególnie istotne znaczenie w aspekcie poprawy jakości życia pacjentów. W pracy przedstawiono przypadek 42-letniego mężczyzny, który doznał subtotalnej amputacji ze zniszczeniem szkieletu kostnego oraz tkanek miękkich na całej długości powierzchni dłoniowej i grzbietowej kciuka prawej ręki. Pomimo przeciwwskazań podjęto próbę ratowania uszkodzonych tkanek kciuka. Napływ krwi tętniczej został odtworzony poprzez zespolenie tętnicy głównej kciuka z dystalnym naczyniem żylnym i wytworzenie w taki sposób przetoki tętniczo-żylnej. Układ kostny tymczasowo odtworzono dzięki ustabilizowaniu drutem Kirschnera fragmentów kostnych znalezionych w tkankach miękkich kciuka. Uzyskano przeżycie w całości rewaskularyzowanych tkanek. Po pierwotnej operacji zaplanowano wtórny zabieg rekonstrukcyjny układu kostnego kciuka, polegający na przeszczepie fragmentu kości łokciowej. Próba rewaskularyzacji i rekonstrukcji pierwszego promienia ręki z wykorzystaniem niestandardowych metod została zakończona sukcesem. Dzięki zachowaniu tkanek miękkich i uzyskaniu skutecznej czasowej stabilizacji kostnej, możliwe było zaplanowanie wtórnego zabiegu rekonstrukcyjnego. Uratowanie kciuka ręki dominującej, pomimo braku czynnego ruchu, pozwoliło na zachowanie opozycji do palców II–V oraz chwytu pęsetkowego. Zachowanie ręki pięciopalczastej z możliwością chwytu pozytywnie wpłynęło na jakość życia pacjenta.

PRIMARY AND SECONDARY SURGICAL RECONSTRUCTION IN PENOSCROTAL DEGLOVING INJURIES – A CASE REPORT

Oskalpowania prącia i moszny są rzadką grupą urazów. Pomimo iż zazwyczaj nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia, stwarzają wiele problemów natury psychologicznej i fizjologicznej. Celem pracy było przedstawienie odległych wyników pierwotnych i wtórnych zabiegów rekonstrukcyjnych podjętych w przypadku urazów skalpacyjnych moszny i prącia. Zabiegi rekonstrukcyjne zostały przeprowadzone u dwóch pacjentów, u których doszło do rozległych urazów skalpacyjnych moszny i prącia. W jednym przypadku wykonano pierwotny zabieg rekonstrukcyjny, w drugim – wtórny. W zaprezentowanych opisach przypadków uzyskano dobre wyniki estetyczne oraz funkcjonalne. Nie stwierdzono przykurczu w obrębie przeszczepu skóry na prąciu. Pokrywa tkankowa zrekonstruowana przy pomocy uszypułowanych płatów pachwinowego lub przednio-bocznego uda była miękka i stanowiła odpowiednie zabezpieczenie dla jąder. Celem zabiegów rekonstrukcyjnych w urazach skalpacyjnych prącia i moszny jest odtworzenie powłok pokrywających te narządy, prowadzące do uzyskania jak najlepszego efektu estetycznego i funkcjonalnego, pozwalającego na podjęcie aktywności seksualnej. Uzyskanie zadowalających efektów zależy w dużej mierze od doboru odpowiedniej techniki rekonstrukcyjnej.

WRODZONE ZAROŚNIĘCIE NOZDRZY TYLNYCH

Wrodzone zarośnięcie (atrezja) nozdrzy tylnych (ZNT) to jedno- lub obustronne zamknięcie przewodów nosowych w ich tylnym odcinku. Ta rzadka wada został opisana po raz pierwszy przez Roederera ponad 250 lat temu. Częstość jej występowania wynosi od 1/5000 do 1/8000 żywych urodzeń, dwukrotnie częściej wadę tę obserwuje się u dziewczynek. Istnieje wiele teorii wyjaśniających etiologię ZNT, najpopularniejsze to: przetrwanie błony policzkowo-gardłowej, przetrwanie tkanek mezodermalnych tworzących zrosty w okolicy nosogardła, przetrwanie błony nosowo-policzkowej Hochstettera oraz nieprawidłowa migracja komórek grzebienia nerwowego. Atrezja nozdrzy tylnych w 20–50% współistnieje z innymi wadami wrodzonymi. Obustronne ZNT jest stanem zagrożenia życia. Ta groźna obturacja dróg oddechowych jest rozpoznawana zazwyczaj po urodzeniu i objawia się znacznym wysiłkiem oddechowym z okresową sinicą; symptomy te zanikają podczas płaczu. Jednostronne ZNT jest zazwyczaj diagnozowane później niż obustronne, a obraz kliniczny jest mniej charakterystyczny. Najczęstszym objawem jest wyciek śluzowy z nosa. Rozpoznanie tej wady jest zazwyczaj potwierdzane badaniem TK głowy. W okresie przedoperacyjnym dzieci są karmione przez sondę dożołądkową i wymagają założenia rurki ustno-gardłowej, a w niektórych przypadkach – intubacji. Leczeniem z wyboru jest leczenie operacyjne. Najpopularniejsze metody chirurgiczne obejmują dostęp przez podniebienie lub przez nos. W celu uniknięcia najczęstszego powikłania, jakim jest zwężenie nozdrzy tylnych, po operacji zakłada się stenty szynujące nowo powstałe nozdrza.

Evereth Publishing