JESZCZE RAZ O SANACJI JAMY USTNEJ

Ogniskiem zakażenia określa się przewlekły, wolno rozwijający się proces zapalny, który może stanowić przyczynę upośledzenia funkcji innych odległych narządów i prowadzić do choroby ogólnoustrojowej. Teorie dotyczące zębopochodnych chorób odogniskowych wydają się wciąż nierozstrzygniętym problemem medycznym. Jednocześnie w piśmiennictwie coraz częściej pojawiają się doniesienia opisujące związki pomiędzy procesami zapalnymi w obrębie jamy ustnej a rozwojem miażdżycy, częstością przedwczesnych porodów czy występowaniem chorób autoimmunologicznych. Celem pracy było przedstawienie informacji dotyczących ognisk infekcji zębopochodnych oraz określenie postępowania stomatologicznego w przypadku transplantacji szpiku i narządów, operacji kardiochirurgicznych, naczyniowych oraz ortopedycznych.

WCZESNY OKRES OKOŁOZNIECZULENIOWY – PROFESJONALNY NADZÓR PIELĘGNIARKI ANESTEZJOLOGICZNEJ NAD PACJENTEM PO ZABIEGU NEFREKTOMII

Nefrektomia jest zabiegiem polegającym na usunięciu chorobowo zmienionej nerki. Podobnie jak inne interwencje chirurgiczne, jest on obarczony ryzykiem i powikłaniami nie tylko pooperacyjnymi, lecz także poznieczuleniowymi. Pacjent we wczesnym okresie pooperacyjnym wymaga nadzoru w różnych obszarach, odpowiadających za prawidłowy powrót do zdrowia. Właściwe przygotowanie chorego do wykonywanych procedur gwarantuje pozytywny wpływ na jego psychikę i powrót do zdrowia. W celu sprawowania profesjonalnej opieki nad pacjentem pielęgniarka powinna wykazać się znajomością i zrozumieniem zjawisk, do których dochodzi podczas zabiegu operacyjnego oraz znieczulenia. Celem pracy było zwrócenie uwagi na główne problemy pojawiające się podczas przygotowania do zabiegu i znieczulenia oraz we wczesnym okresie pooperacyjnym. Podjęcie profesjonalnych działań przez personel pielęgniarski ma istotne znaczenie w budowaniu zaufania i przyczynia się do zmniejszenia lęku towarzyszącemu choremu w trakcie całej hospitalizacji. Opieka nad pacjentem w oddziale poznieczuleniowym prowadzona przez wykwalifikowany personel pielęgniarski, potrafiący rozpoznać wczesne powikłania pooperacyjne, wpływa na bezpieczeństwo chorego. Pacjent spełniający kryteria wypisu z sali wybudzeń może być przekazany pod opiekę personelu pielęgniarskiego w oddziale zabiegowym.

ROLA PIELĘGNIARKI W PROCESIE TERAPEUTYCZNYM PACJENTÓW LECZONYCH W ODDZIALE INTENSYWNEJ TERAPII

Leczenie pacjentów w oddziale intensywnej terapii (OIT) wymaga zaangażowania w proces terapeutyczny nie tylko personelu lekarskiego, lecz także pielęgniarskiego. Świadomość zagrożeń występujących w danej dobie hospitalizacji niewątpliwie wpływa na proces leczenia i pielęgnacji oraz wzmaga czujność podczas rutynowej obserwacji. Monitorowanie pacjenta – niezależnie od rozpoznania, stanu klinicznego i podjętej terapii – jest prowadzone u osób przebywających w OIT w sposób ciągły, 24 godziny na dobę. Analiza monitorowanych parametrów ma na celu szybką diagnozę, wdrożenie skutecznej terapii i właściwą reakcję na stany zagrożenia życia. Jest jednym z elementów podstawowych czynności wykonywanych przez personel pielęgniarski. Ważnym elementem zachowania bezpieczeństwa oraz prawidłowej terapii pacjentów jest ustawiczne szkolenie personelu. Podnoszenie kwalifikacji pielęgniarskich poprzez uczestniczenie w kursach, szkoleniach oddziałowych oraz konferencjach naukowych, a także poprzez zdobywanie specjalizacji i nowych umiejętności pozwala wyeliminować błędy. Ponadto stwarza także możliwości opracowania procedur zapobiegających różnym zdarzeniom krytycznym.

ZASADY DOBREJ PRAKTYKI: STRATEGIA PIELĘGNOWANIA PACJENTA DOROSŁEGO Z ZAŁOŻONYM KRÓTKOTERMINOWYM CENTRALNYM CEWNIKIEM NACZYNIOWYM. ZALECENIA POSTĘPOWANIA

Pielęgnowanie centralnych cewników naczyniowych (CVC) pozostawia nadal wiele wątpliwości w kwestii doboru odpowiedniej strategii oraz zasad prawidłowego postępowania. Cewniki centralne są coraz szerzej używane i przestały być zarezerwowane tylko dla oddziałów intensywnej terapii. Dlatego ważnym aspektem jest ujednolicenie kluczowych elementów prawidłowego postępowania podczas pielęgnacji cewników. Obecnie brak jest wytycznych dotyczących profilaktyki zakażeń związanych z cewnikiem, zwłaszcza w obszarze pielęgnowania. Istotne kryteria zawarte są w obowiązujących rekomendacjach Centers for Disease Control and Prevention (CDC) oraz w „Strategii Zapobiegania Lekooporności w Oddziałach Intensywnej Terapii”, dokumencie opublikowanym przez Narodowy Program Ochrony Antybiotyków (2011–2015). Niniejsze opracowanie zawiera zalecenia mające na celu uporządkowanie dotychczasowych danych oraz wskazanie zasad dobrej praktyki w działaniach pielęgniarskich ukierunkowanych na zapobieganie zakażeniom związanych z cewnikiem.

BIEGUNKA I ZAPARCIE U DZIECI W PODRÓŻY

W związku z rosnącą popularnością zagranicznych podróży, wzrasta również liczba podróżujących dzieci. Problem zmiany rytmu wypróżnień w trakcie podróżowania w populacji pediatrycznej staje się coraz powszechniejszy. Za główną przyczynę biegunki podróżnych (BP) uznaje się infekcje bakteryjne i wirusowe. Do rzadszych czynników etiologicznych należą pierwotniaki i pasożyty. W każdym przypadku biegunki w pierwszej kolejności należy pamiętać o nawodnieniu dziecka. Przydatne w skróceniu trwania tej choroby mogą okazać się również leki hamujące perystaltykę, ale do ich stosowania należy podchodzić z dużą ostrożnością. W prewencji zaleca się: przestrzeganie zasad higieny, przyjmowanie odpowiednio przyrządzonych pokarmów oraz picie butelkowanej wody. Skuteczną formą zapobiegania BP może okazać się również stosowanie probiotyków zawierających Saccharomyces boulardii oraz Lactobacillus GG. Za główną przyczynę zaparcia w podróży można uznać zmianę diety i rytmu dnia oraz ograniczenie przyjmowania płynów. Jeśli problem zaparć nie ustępuje pomimo odpowiedniego nawodnienia oraz modyfikacji diety, należy rozważyć włączenie do leczenia preparatów zawierających makrogole. Obecnie nie ma wystarczających dowodów potwierdzających skuteczność stosowania probiotyków w prewencji zaparcia stolca u dzieci.

POSTĘPOWANIE Z ODPADAMI MEDYCZNYMI W OPARCIU O WNIOSKI AUDYTU NAJWYŻSZEJ IZBY KONTROLI

W latach 2011–2014 Najwyższa Izba Kontroli (NIK) przeprowadziła kontrolę 12 publicznych szpitali, 6 powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych oraz instalacji w zakładach termicznego przekształcania odpadów. Celem audytów było sprawdzenie, jak odpady medyczne są przetwarzane w polskich szpitalach, ponieważ niewłaściwe z nimi postępowanie może być przyczyną poważnych problemów, a nawet stwarzać zagrożenie epidemiologiczne. Prawidłowe postępowanie z odpadami medycznymi ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa epidemiologicznego.

ZMIANY W JAMIE USTNEJ W PRZEBIEGU HIV/AIDS

Wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (ang. highly active antiretroviral therapy – HAART) całkowicie zmieniła częstość i przebieg chorób wskaźnikowych w jamie ustnej, poprawiając tym samym jakość życia pacjentów zakażonych HIV (ang. human immunodeficiency virus). Jednocześnie długoterminowe stosowanie HAART stwarza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Wczesne rozpoznanie i leczenie zmian w jamie ustnej ma wpływ na przebieg choroby oraz na długość przeżycia pacjentów z AIDS (ang. acquired immunodeficiency syndrome). Celem pracy było omówienie – na podstawie dostępnej literatury – najważniejszych schorzeń jamy ustnej, występujących u osób zakażonych HIV.

POWIKŁANIA INFEKCYJNE U CHORYCH HEMATOONKOLOGICZNYCH Z NEUTROPENIĄ JAKO GŁÓWNYM CZYNNIKIEM RYZYKA

Powikłania infekcyjne są najważniejszą przyczyną zgonów w grupie pacjentów hematoonkologicznych. Głównym czynnikiem ryzyka wystąpienia tych powikłań jest neutropenia oraz czas jej trwania. Najczęściej izolowanymi patogenami u chorych z neutropenią są bakterie, z przewagą ziarenkowców Gram-dodatnich. U pacjentów z grup wysokiego ryzyka oraz w niektórych ośrodkach wzrasta liczba zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi i szczepami opornymi. Drugą w kolejności izolowaną grupę patogenów wywołujących infekcje u chorych z neutropenią stanowią grzyby, zwłaszcza z rodzajów Candida i Aspergillus. W pracy przedstawiono najczęstsze przyczyny powikłań infekcyjnych u pacjentów hematoonkologicznych oraz podstawowe zasady postępowania w gorączce neutropenicznej.

GORĄCZKA KRWOTOCZNA EBOLA – CZYNNIKI RYZYKA, ŚRODKI OCHRONY OSOBISTEJ

W trwającej od ponad półtora roku epidemii zachorowań wywołanych przez wirus Ebola (ang. Ebola virus disease – EVD) przyjęto zasady klasyfikacji krajów w zakresie ryzyka, zależne od stopnia nasilenia epidemii i dynamiki rozpoznawania nowych przypadków. Tak długo trwająca epidemia EVD umożliwia zebranie danych, które pozwolą na weryfikację wiedzy oraz wielu zaleceń i rekomendacji dotyczących tego wirusa. Szczególnie istotna, w aspekcie zdrowia publicznego i kontroli zakażeń w populacji, jest weryfikacja poprawności przyjęcia najdłuższego okresu wylęgania EVD, wynoszącego 21 dni. W wielu opracowaniach podkreśla się rolę środków ochrony osobistej i właściwego ich stosowania – zarówno podczas opieki nad pacjentem, jak i w kontekście przestrzegania zasad prawidłowego ich zdejmowania. Doświadczenia z trwającej obecnie epidemii pokazują, że – mimo prawidłowego stosowania środków ochrony osobistej podczas kontaktu z chorym – do zakażenia pracownika medycznego może dojść w przypadku nieprzestrzegania zasad ich bezpiecznego zdejmowania, inaktywowania oraz usuwania. Nowym zagadnieniem jest ocena zakaźności pacjenta po przebyciu EVD ze względu na możliwość pozostania wirusa w organizmie człowieka przez okres nawet kilku miesięcy po wyzdrowieniu.

ZAPOBIEGANIE ZAKAŻENIOM MIEJSCA OPEROWANEGO A PROTOKÓŁ KOMPLEKSOWEJ OPIEKI OKOŁOOPERACYJNEJ DLA POPRAWY WYNIKÓW LECZENIA – „SZYBKI POWRÓT DO ZDROWIA PO OPERACJI” (ERAS)

Częstość występowania zakażeń miejsca operowanego (ZMO, ang. surgical site infections – SSI) na oddziałach chirurgicznych waha się w zależności od dziedziny chirurgii – od 2,6 do 38%. Większość przypadków ZMO jest możliwych do uniknięcia. W profilaktyce zakażenia miejsca operowanego wykorzystuje się postępowanie zgodnie z protokołem ERAS (ang. Enhanced Recovery After Surgery).

OCENA CZYNNIKÓW RYZYKA ZWIĄZANYCH Z ZAKAŻENIEM CLOSTRIDIUM DIFFICILE – BADANIE PILOTAŻOWE

W pracy omówiono najczęstsze czynniki ryzyka rozwoju zakażeń Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection – CDI). Do powstania CDI w sposób szczególny predysponuje przyjmowanie antybiotyków, szczególnie cefalosporyn II i III generacji. Swój udział w rozwoju zakażenia mają również inhibitory pompy protonowej (IPP), leki immunosupresyjne oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Kluczowe znaczenie ma także wiek pacjentów. Szczególnie narażone na wystąpienie CDI są osoby >65. roku życia. Duży wpływ ma również sama hospitalizacja. Od kilku lat wzrasta wskaźnik zapadalności na zakażenia związane z C. difficile: od 0,1/100 i 1,03/1000 hospitalizowanych pacjentów w 2012 roku do 0,28/100 i 2,89/1000 hospitalizowanych pacjentów w 2014 roku i 0,7/100 i 7,03/1000 w I kwartale 2015 roku.

AKTYWNOŚĆ IN VITRO POZAKONAZOLU WOBEC SZCZEPÓW ASPERGILLUS WYIZOLOWANYCH Z MATERIAŁÓW KLINICZNYCH OD CHORYCH HOSPITALIZOWANYCH W SZPITALU KLINICZNYM W LATACH 2011–2014

W każdym przypadku prawdopodobieństwa infekcji grzybiczej konieczne jest ustalenie czynnika etiologicznego, oznaczenie jego lekowrażliwości i monitorowanie skuteczności leczenia odpowiednim antymikotykiem. Powodzenie terapii w dużym stopniu zależy od wczesnego rozpoznania oraz wdrożenia właściwego leczenia przeciwgrzybiczego. Celem pracy była ocena aktywności in vitro pozakonazolu wobec 77 szczepów Aspergillus na podstawie wartości minimalnego stężenia hamującego (ang. minimal inhibitory concentration – MIC). Zakres wartości MIC dla szczepów Aspergillus fumigatus wynosił 0,006–0,19 μg/ml, dla szczepów Aspergillus flavus – 0,016–0,25 μg/ml, a dla szczepów Aspergillus niger – 0,012–0,25 μg/ml. Wyniki interpretowano według obowiązujących wytycznych. Na podstawie oceny in vitro nie stwierdzono szczepów A. fumigatus, A. flavus i A. niger opornych na pozakonazol.

Evereth Publishing