Zastosowanie klindamycyny przed zabiegiem stomatologicznym u pacjentów z immunosupresją – opis przypadków

Zabiegi w obrębie jamy ustnej wiążą się z wysokim prawdopodobieństwem wystąpienia przejściowej bakteriemii, która może być spowodowana zarówno przez zabiegi stomatologiczne, jak i codzienne czynności higienizacyjne. Ryzyko wystąpienia bakteriemii na skutek zabiegów w obrębie jamy ustnej jest szczególnie groźne u osób z głębokimi zaburzeniami odporności, np. u pacjentów onkologicznych i hematologicznych, gdyż może prowadzić do rozsiewu zakażenia wskutek zaburzeń funkcji układu odpornościowego gospodarza oraz do zaostrzenia schorzeń podstawowych. Ważną rolę w zapobieganiu powikłaniom w tej grupie pacjentów wysokiego ryzyka odgrywa skuteczna profilaktyka antybiotykowa. W pracy przedstawiono dwa przypadki zastosowania profilaktyki antybiotykowej w leczeniu stomatologicznym u chorych z obniżoną odpornością.

Zapobieganie transmisji wertykalnej HIV z perspektywy ginekologa

Profilaktyka zakażenia wertykalnego jest głównym celem opieki nad ciężarną kobietą z HI V. Dzięki nowoczesnym lekom – bezpiecznym zarówno dla matki, jak i dla płodu – szanse na urodzenie zdrowego dziecka są bliskie 100%. Niestety nadal w Polsce zdarzają się przypadki rozpoznania zakażenia HI V u matki poprzez zdiagnozowanie wirusa u dziecka. Celem niniejszej pracy jest podsumowanie aktualnych wytycznych w zakresie diagnostyki ciężarnych pacjentek w kierunku zakażenia HI V oraz profilaktyki przeniesienia zakażenia z matki na dziecko u kobiet żyjących z wirusem upośledzenia odporności. Konieczność i istotność przeprowadzania testów na HI V u kobiet w ciąży podkreślił Minister Zdrowia w Rozporządzeniu z 2012 roku, zalecając wykonywanie testów w kierunku wirusa dwukrotnie – w I i III trymestrze – u wszystkich ciężarnych. Sprawna diagnostyka jest jedyną gwarancją zapobiegania przeniesieniu HI V z matki na dziecko; niestety zjawisko to jest w Polsce nadal obecne. Kolejnym istotnym elementem profilaktyki jest właściwa opieka nad kobietami z już rozpoznanym zakażeniem. W przypadku leczenia ciężarnej z HI V powinno wziąć się pod uwagę następujące czynniki: skuteczność terapii antyretrowirusowej, wpływ leków na płód i matkę oraz ryzyko porodu przedwczesnego. Poród może odbyć się zarówno drogami natury, jak i przez cięcie cesarskie, w zależności od sytuacji klinicznej. Dlatego też opieka nad kobietą z HI V powinna odbywać się w specjalistycznych ośrodkach, przy współpracy specjalistów z dziedziny chorób zakaźnych, ginekologii i neonatologii.

Objawowa niepowikłana choroba uchyłkowa okrężnicy – aktualny stan wiedzy i zasady leczenia

Uchyłkowatość okrężnicy jest nieprawidłowością anatomiczną, rozpoznawaną na podstawie badania kolonoskopowego lub badań obrazowych jelita grubego. Schorzenie to stwierdza się częściej w starszych grupach wiekowych. Większość przypadków jest klinicznie bezobjawowa. Najczęstszą kliniczną prezentacją jest niepowikłana choroba uchyłkowa, która zwykle jest rozpoznawana i leczona w warunkach ambulatoryjnych. Ostre zapalenie uchyłków, zwłaszcza powikłane, wymaga leczenia w warunkach szpitalnych. W niniejszej pracy podsumowano aktualny stan wiedzy na temat patogenezy uchyłkowatości i choroby uchyłkowej jelit oraz omówiono zasady i kontrowersje dotyczące leczenia, głownie niepowikłanej choroby uchyłkowej, ze szczególnym uwzględnieniem roli mesalazyny i ryfaksyminy.

Zastosowanie klindamycyny w leczeniu zakażeń jamy ustnej

Klindamycyna jest połsyntetycznym antybiotykiem z grupy linkozamidów. Stanowi pochodną linkomycyny, naturalnego antybiotyku wyizolowanego z grzyba Streptomyces lincolnensis. Mechanizm działania klindamycyny polega na hamowaniu syntezy białek w komórce bakteryjnej poprzez wiązanie z podjednostką 50S rybosomu bakteryjnego. Lek ten wykazuje działanie bakteriostatyczne, a jego spektrum obejmuje: tlenowe lub fakultatywnie beztlenowe ziarenkowce Gram-dodatnie (gronkowce i paciorkowce), ściśle beztlenowe bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne oraz pałeczki mikroaerofilne. W stomatologii wskazaniem do stosowania klindamycyny w profilaktyce są zabiegi w obrębie miazgi zęba, okolicy korzenia, a także naruszające ciągłość błony śluzowej jamy ustnej. Antybiotyk jest rekomendowany w profilaktyce okołozabiegowej u pacjentów uczulonych na antybiotyki β-laktamowe. Klindamycyna jest również zalecana w okresach zaostrzeń chorób przyzębia u osób z zaburzeniami odporności.

Fidaksomycyna w leczeniu zakażeń Clostridium difficile

Zakażenie Clostridium difficile (CDI) jest obecnie podstawową przyczyną zakażeń wewnątrzszpitalnych. Choroba ta występuje głownie u ludzi starszych, z osłabioną odpornością, hospitalizowanych lub przebywających w domach opieki, leczonych antybiotykami czy też lekami immunosupresyjnymi. Nowy preparat stosowany zgodnie z ostatnimi rekomendacjami z 2013 roku w leczeniu CDI, fidaksomycyna, poza korzystnym działaniem w leczeniu infekcji, znacznie zmniejsza także ilość nawrotów, co ma ogromne znaczenie zarówno z punktu widzenia pacjenta, jak i kosztów leczenia. Poza danymi z badań klinicznych, ukazują się także pierwsze badania obserwacyjne, oparte na stosowaniu tego antybiotyku w rożnych sytuacjach klinicznych w codziennej praktyce lekarskiej. Dane z takich właśnie badań typu real life pozwolą na ustalenie optymalnych schematów stosowania fidaksomycyny.

Aktywność przeciwgrzybicza wybranych leków przeciwnowotworowych

Podczas trwania choroby nowotworowej i stosowania chemioterapii poważnym powikłaniem może być wystąpienie infekcji grzybiczej. Ważne jest zarówno poznanie działania cytostatyków na patogeny, jak i ich interakcji z lekami przeciwgrzybiczymi. Chemioterapeutyki stosowane w onkologii, wykazujące właściwości przeciwgrzybicze, należą do rożnych grup leków cytostatycznych. W niniejszej pracy przedstawiono działanie wybranych specyfików zaliczanych do: antymetabolitów, pochodnych platyny, inhibitorów topoizomerazy DNA oraz modulatorów receptora estrogenowego. Większość leków w badaniach in vitro jest zdolna do zahamowania rozwoju grzybów. W przypadku jednoczesnego stosowania tradycyjnych leków przeciwgrzybiczych (takich jak amfoterycyna B czy flukonazol) oraz chemioterapeutykow możliwe jest wystąpienie interakcji. Donoszono zarówno o przypadkach spadku efektywności leku przeciwgrzybiczego, jak i o synergizmie antymikotycznym między tymi grupami lekow. Zagadnienie niewątpliwie wymaga dalszych badań, zwłaszcza w warunkach in vivo.

Postępowanie w inwazyjnych zakażeniach grzybiczych na oddziałach intensywnej terapii u dorosłych pacjentów bez neutropenii w świetle obowiązujących rekomendacji

Inwazyjne zakażenia grzybicze (IZG ) są coraz częściej stwierdzane w grupie krytycznie chorych pacjentów leczonych w oddziałach intensywnej terapii (OIT). Pomimo opublikowania wielu wytycznych i rekomendacji, opracowanych przez wiodące towarzystwa naukowe, rozpoznawanie IZG przysparza klinicystom wielu problemów, wynikających m.in. z ograniczenia dostępności do skutecznych metod diagnostycznych w początkowych fazach leczenia albo też z nieodpowiedniego postępowania na etapie pobierania materiału do badania mikrobiologicznego. Podobnie istotne jest odróżnienie kolonizacji od infekcji, ponieważ nieodpowiednie postępowanie na etapie diagnostyki może prowadzić do potencjalnie groźnego opóźnienia wdrożenia adekwatnego leczenia przeciwgrzybiczego. W wielu badaniach naukowych potwierdzono, że w celu poprawy przeżywalności chorych w stanie krytycznym bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie IZG oraz wdrożenie leczenia. Celem niniejszej pracy było omówienie wymienionych kwestii oraz zaproponowanie algorytmu postępowania. Schemat taki mógłby być wskazówką dla lekarzy odnośnie postępowania z krytycznie chorymi pacjentami, u których inwazyjne zakażenie grzybicze jest potwierdzone lub podejrzewane.

Obecność laktoferyny w kale u pacjentów z zakażeniem Clostridium difficile – obserwacje własne

Wstęp Ze względu na lawinowo rosnącą liczbę przypadków choroby związanej z Clostridium difficile (CZCD ) o ciężkim przebiegu, niejednokrotnie prowadzącej w wyniku powikłań do śmierci pacjenta, trwa poszukiwanie prostych testów mogących wspomóc proces diagnostyczno-prognostyczny, a co za tym idzie – szybkie wdrożenie prawidłowego leczenia. Wydaje się, że jednym z takich badań może być badanie potwierdzające obecność podwyższonego poziomu laktoferyny w kale. Celem pracy była ocena przydatności oznaczania podwyższonego poziomu laktoferyny w kale w diagnostyce biegunki związanej z C. difficile u dorosłych. Materiał i metody Badanie przeprowadzono u 18 chorych z potwierdzoną infekcją C. difficile (CDI), leczonych w Oddziale Chorób Zakaźnych Centrum Medycznego w Łańcucie w latach 2011– 2012. W oparciu o klasyfikację Zara, na podstawie ciężkości stanu klinicznego ocenionego przy przyjęciu do szpitala, chorzy zostali podzieleni na dwie grupy: o lekkim (I) i ciężkim (II) przebiegu CDI. U wszystkich pacjentów w pierwszej dobie hospitalizacji wykonano test potwierdzający obecność podwyższonego poziomu laktoferyny w kale. Wyniki U chorych z biegunką związaną z C. difficile, niezależnie od stopnia ciężkości choroby, stwierdzono obecność podwyższonego poziomu laktoferyny w kale oraz białka CRP we krwi. W grupie II poziom CRP był znacznie wyższy niż w grupie I. Różnica średnich wartości stężenia białka CRP między badanymi grupami była istotna statystycznie. Wnioski Potwierdzenie jakościowe obecności laktoferyny w kale u pacjentów z CZCD – pomimo iż nie jest przydatne do oceny ciężkości stanu klinicznego chorego – bez wątpienia potwierdza obecność stanu zapalnego w obrębie błony śluzowej jelit.

Pacjent bariatryczny w oddziale intensywnej terapii – opis przypadku

Pacjenci z BMI powyżej 35, określani jako bardzo otyli (ang. morbidly obese), ze względu na liczne obciążenia oraz choroby towarzyszące (głownie ze strony układu krążenia i oddechowego oraz zaburzenia metaboliczne) stanowią istotny problem terapeutyczny i pielęgnacyjny w oddziale intensywnej terapii (OIT). Opieka nad chorym bariatrycznym powinna opierać się na indywidualnym, kompleksowym oraz starannie zaplanowanym schemacie postępowania. Celem pracy było przedstawienie najistotniejszych problemow związanych z leczeniem i pielęgnacją pacjenta bariatrycznego w OIT. W niniejszej pracy posłużono się metodą studium indywidualnego przypadku. Dokonano analizy dokumentacji medycznej: historii choroby, procesu pielęgnowania, wyników badań. Przedstawiono opis przypadku 35-letniego chorego z otyłością olbrzymią, który został przyjęty na OIT z powodu ciężkiej postaci ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) i wstrząsu septycznego. Pacjent był nieprzytomny, sedowany, zaintubowany, mechanicznie wentylowany. Z uwagi na niestabilność hemodynamiczną u mężczyzny stosowano aminy katecholowe we wlewach infuzyjnych. W kolejnych dniach hospitalizacji wystąpiły objawy ostrego uszkodzenia nerek (AKI), zdecydowano o rozpoczęciu ciągłej terapii nerkozastępczej. W dniu przyjęcia chorego do OIT na pośladkach zlokalizowano zmiany skórne (odleżyny) w postaci żywoczerwonej, obficie krwawiącej rany. Na plecach znajdowały się liczne otarcia naskórka. Ze względu na otyłość występowały trudności w pielęgnacji, tj.: w zmianie pozycji, toalecie ciała, pielęgnacji odleżyny. Mimo intensywnego leczenia nie uzyskano poprawy stanu chorego. Pielęgnacja i leczenie pacjenta bariatrycznego w warunkach OIT stanowi wyzwanie dla całego zespołu terapeutycznego, wymaga rzetelnej wiedzy i umiejętności. Holistyczna opieka, opracowanie standardów i procedur dotyczących pielęgnacji oraz leczenia osób otyłych może bezpośrednio wpływać na jakość opieki i gwarantować skuteczność terapeutyczną.

Noworodek z wyłonioną przetoką jelitową – opis przypadku

Opieka nad noworodkiem z przetoką jelitową wymaga podejmowania wielokierunkowych działań. Około 75% stomii u pacjentów poniżej 18. roku życia jest wyłanianych w grupie noworodków i niemowląt. Z powodu niejednokrotnie nakładających się innych chorób – wad serca czy niewydolności oddechowej – a także obecności niekorzystnych czynników, wzrasta ryzyko powikłań pooperacyjnych w postaci zaburzenia procesu gojenia się stomii i prawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego. W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku noworodka z wyłonioną ileostomią, u którego proces terapeutyczny odbywał się bez powikłań, a podjęte działania były zgodne z obowiązującymi rekomendacjami.

Rola pielęgniarki w opiece nad dzieckiem z wyłonioną przetoką jelitową

Operacje zakończone wytworzeniem stałej lub czasowej stomii należą do najbardziej obciążających zabiegów okresu noworodkowego. Konsekwencją ingerencji chirurgicznej jest utrata naturalnych funkcji wydalania. Jeżeli stomia została wyłoniona na stałe, wiąże się z obciążeniem psychicznym z powodu nieodwracalności sytuacji oraz dyskomfortu dotyczącego dalszego życia. Stomia czasowa stanowi natomiast sytuację przejściową między kolejnymi operacjami. W pierwszym okresie po zabiegu wyłonienia przetoki personel pielęgniarski stara się ułatwić rodzicom oraz opiekunom odnalezienie się w tej trudnej dla nich sytuacji – edukuje, jak właściwie pielęgnować stomię dziecka, a ponadto jest źródłem wiedzy na temat samej choroby oraz operacji i opieki. Na proces leczenia i zdrowienia dziecka wpływa nie tylko wczesna i trafna diagnoza, lecz także odpowiednia pielęgnacja (gwarantująca jakość i ciągłość opieki) oraz umiejętne włączenie rodziców do procesu leczenia i pielęgnowania dziecka już w oddziale intensywnej terapii (OIT). Wiedza, odpowiedzialność i profesjonalizm personelu mają wpływ na końcowy pozytywny wynik terapii. Celem pracy było przedstawienie informacji dotyczących opieki pielęgniarskiej nad noworodkiem z wyłonioną przetoką jelitową oraz przedstawienie zadań w aspekcie działań pielęgnacyjnych i edukacyjnych podejmowanych zarówno wobec dziecka, jak i jego opiekunów. W polskiej literaturze medycznej wciąż jest stosunkowo niewiele pozycji poświęconych problematyce pielęgnowania stomii jelitowej u noworodków. Ciągły postęp w medycynie wymaga stosowania nowszych metod leczenia. Skutkuje to tym, że personel pielęgniarski musi mieć coraz większą wiedzę – dotyczącą zarówno samych schorzeń, jak i planowania procesu pielęgnowania.

Możliwości zastosowania niefarmakologicznych metod łagodzenia bólu u noworodków w pracy położnej i pielęgniarki

Pobyt noworodka w oddziale intensywnej terapii (OIT) wiąże się z licznymi bolesnymi procedurami medycznymi. Zgodnie z aktualną wiedzą, w postępowaniu przeciwbólowym w tej grupie pacjentów zaleca się stosowanie zarówno farmakologicznych, jak i niefarmakologicznych sposobów łagodzenia bólu. Do najważniejszych niefarmakologicznych metod należą: nieodżywcze ssanie smoczka, kangurowanie, facilitated tucking (FT), podawanie roztworu glukozy lub sacharozy oraz karmienie piersią. W zapobieganiu bólu u noworodków należy podkreślić szczególną rolę personelu pielęgniarskiego, który opiekuje się pacjentem w sposób ciągły oraz odpowiada za przebieg wielu procedur terapeutycznych i diagnostycznych. W niniejszej pracy przedstawiono niefarmakologiczne strategie łagodzenia bólu u noworodków. Omówiono poszczególne techniki, wskazania oraz przeciwwskazania do ich stosowania, a także uwzględniono ocenę ich skuteczności.

System infuzyjny – zamknięty czy otwarty?

O bezpiecznej terapii infuzyjnej powiedziano i napisano już wiele. Nadal jednak pozostają zagadnienia, odnośnie których pojawiają się wątpliwości. Należy pamiętać, że na bezpieczeństwo infuzji składa się cały system elementów pozwalających na prawidłowe postępowanie, które ma zapobiec jatrogennym zakażeniom. Myśląc o infuzji, ma się na myśli przede wszystkim aparat do przetoczeń i wybrany płyn infuzyjny, stanowiące dwa kluczowe elementy procesu. Ale już nawet w tym zakresie wiele wątpliwości wzbudza sposób postępowania z aparatem do przetoczeń. Czym jest otwarty i zamknięty system infuzji? Należy używać odpowietrznika aparatu czy nie? Czy ma to wpływ na bezpieczeństwo infuzji? Czy tą drogą można wprowadzić zakażenie? A jeśli konieczne jest odpowietrzenie opakowania? Bardzo wiele pytań, czy znamy na nie odpowiedzi? Niniejsza praca stanowi próbę odpowiedzi na pojawiające się wątpliwości oraz wskazania prawidłowej drogi postępowania, w oparciu o przegląd piśmiennictwa dotyczącego tej problematyki.

Wsparcie społeczne jako istotny modyfikator jakości życia pacjentów chorych na nowotwory w bezpośrednim okresie przedoperacyjnym – doświadczenia własne

Wstęp Wsparcie społeczne jest pojęciem bardzo trudnym do jednoznacznego zdefiniowania. Mimo wielu lat nie zostało ono precyzyjnie określone, nie ustalono także dokładnych mechanizmów jego działania. Cel Celem badania było określenie poziomu wsparcia społecznego w grupie chorych na nowotwory w bezpośrednim okresie przedoperacyjnym oraz zdefiniowanie jego wpływu na jakość życia badanych. Materiał i metody Badaniami objęto 101 osób z rozpoznaniem choroby nowotworowej, hospitalizowanych w okresie od listopada 2009 do czerwca 2010 roku w Oddziałach Okręgowego Szpitala Kolejowego w Lublinie: Chirurgicznym z Pododdziałem Laryngologicznym, Urologicznym i Ginekologicznym. W grupie badanej dominowały kobiety (57,43%). Średnia wieku wynosiła 67,61 roku. Narzędzie badawcze stanowił Kwestionariusz Wsparcia Społecznego Norbeck (NSSQ), umożliwiający wnikliwy opis źródeł wsparcia. Wnioski 1. W przeprowadzonym badaniu sieć wsparcia pacjentów onkologicznych była niewielka i składała się głownie z najbliższej rodziny oraz przyjaciół. 2. Najważniejszym źródłem wsparcia badanych była najbliższa rodzina. 3. Wsparcie społeczne odczuwane przez badane osoby było niższe niż w grupach porównawczych, co może być skutkiem ubogiej sieci kontaktów społecznych. 4. Wsparcie społeczne odczuwane przez badanych pozytywnie wpływało na poziom ich jakości życia. W badanym aspekcie głównym związkiem był związek pomiędzy poziomem wsparcia społecznego a funkcjonowaniem społecznym osób chorych.

Evereth Publishing