Jeśli to nie odleżyna, to co? Jak odróżnić zapalenie skóry związane z nietrzymaniem moczu i stolca od odleżyn

Zapalenie skóry związane z nietrzymaniem moczu i/lub stolca (IAD) to termin, który został wprowadzony w celu określenia zmian skórnych powstałych na skutek długotrwałej ekspozycji skóry na mocz oraz kał. Tego rodzaju zmiany często występują u hospitalizowanych pacjentów. Jednakże zagadnienie to jest rzadko poruszane w polskich publikacjach medycznych. Bardzo często IAD jest mylone przez lekarzy i pielęgniarki z odleżynami. Dlatego ważne jest, aby umieć ocenić, prawidłowo diagnozować i różnicować zapalenie skóry związane z nietrzymaniem moczu i/lub stolca od odleżyn.

Multicultural Care in European Intensive Care Units (MICE -ICU ) – międzynarodowy projekt dla pielęgniarek pracujących na oddziałach intensywnej terapii

Nasilające się na świecie procesy migracji ludności stawiają przed systemami opieki zdrowotnej nowe wyzwania. Pracownicy ochrony zdrowia są coraz bardziej świadomi trudności napotykanych podczas świadczenia usług zdrowotnych dla populacji kulturowo i rasowo zróżnicowanej. Przyczynia się to do konieczności podnoszenia kwalifikacji, wiedzy i umiejętności pozwalających na sprawowanie opieki kompetentnej kulturowo. Jak podają Szkup-Jabłońska i wsp., odpowiednie przygotowanie pracowników opieki zdrowotnej jest konieczne, aby uniknąć nieporozumień i problemów związanych z nieznajomością różnic kulturowych, minimalizować zjawisko szoku kulturowego i ograniczać błędy w diagnozowaniu oraz leczeniu.

Odleżyny u pacjentów w terminalnej fazie choroby

Częstość występowania ran – w tym odleżyn – u pacjentów znajdujących się w terminalnej fazie choroby jest w dużej mierze nieznana. Szacuje się, że rany pojawiają się u co najmniej 1/3 chorych przebywających w hospicjum. Obowiązkiem pracowników ochrony zdrowia jest pomoc pacjentowi u schyłku życia, u którego pojawiły się odleżyny, oraz zdecydować jakie podjąć działania. Czy głównym celem w takim przypadku jest podjęcie wzmożonych działań profilaktycznych i leczniczych, które koncentrują się na wyleczeniu odleżyn, czy może objęcie chorego opieką paliatywną? Ważne jest, aby wziąć pod uwagę, że zasady opieki paliatywnej nie negują możliwości wyleczenia odleżyn. Istnieje jednak kilka różnic pomiędzy ogólnymi zasadami profilaktyki i leczenia w opiece paliatywnej a optymalnym planem leczenia odleżyn. W opiece paliatywnej ważne jest przede wszystkim łagodzenie objawów i dbanie o jakość życia pacjenta. Wszelkie działania zapobiegające powstawaniu odleżyn powinny być dostosowane do indywidualnych możliwości chorego, np. tolerancji przebywania w danej pozycji ułożeniowej. Należy zapobiegać ekspozycji skory na wysięk z rany. Ważny jest właściwy dobór opatrunków zmniejszających potencjalny ból pojawiający się podczas ich zmiany. W opiece paliatywnej czynniki ryzyka rozwoju odleżyn najczęściej dotyczą ograniczonej mobilności i aktywności fizycznej u pacjentów. Stanowią one poważne wyzwanie dla personelu medycznego, ale przede wszystkim są bardzo stresujące dla samego chorego. W terminalnym okresie choroby u pacjenta z odleżynami, objętego opieką paliatywną, należy w taki sposób pielęgnować i leczyć rany, aby zminimalizować ból i nieprzyjemny zapach oraz poprawić jakość życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na godność pacjenta i jego jakość życia.

Centralne dostępy żylne w oddziałach intensywnej terapii – indywidualizacja lokalizacji, sprzęt, możliwe powikłania i problemy

Centralny dostęp dożylny w anestezjologii i intensywnej terapii osiągany jest z zastosowaniem centralnych cewników naczyniowych czasowych oraz permanentnych. Różnorodność cewników naczyniowych przyczynia się do rozszerzania zakresu ich stosowania. Ze względu na rożne techniki anestezjologiczne oraz rodzaje dostępu naczyniowego lista możliwych powikłań jest długa. W celu zmniejszenia liczby powikłań i poprawy komfortu pracy anestezjologa korzysta się z ultrasonografii, dzięki której możliwe jest uzyskanie bezpiecznego dostępu nawet w przypadku istnienia anomalii naczyniowych. Z centralnym dostępem naczyniowym wiąże się również ryzyko zakażeń, które można zredukować, wprowadzając rekomendacje zapobiegania infekcjom związanym z obecnością cewnika.

Pielęgnowanie pacjenta po urazie czaszkowo-mózgowym w oddziale intensywnej terapii

Urazy czaszkowo-mózgowe stanowią bezpośrednie zagrożenie życia oraz są bezwzględnym wskazaniem do hospitalizacji. Obrażenia głowy dotyczą w przeważającej części ludzi młodych i są poważnym problemem socjomedycznym. Dlatego w całym procesie leczenia bardzo ważne jest udzielenie pacjentowi natychmiastowej pomocy i – przy udziale wykwalifikowanego zespołu pielęgniarskiego – przygotowanie go do powrotu do aktywnego życia społecznego oraz zawodowego. Celem pracy było przedstawienie głównych problemów pielęgnacyjnych w opiece nad chorym po urazie głowy oraz znaczenia roli i działań pielęgniarza/pielęgniarki, który/a sprawuje opiekę nad pacjentem w warunkach oddziału intensywnej terapii. Zespół pielęgniarski odgrywa bardzo ważną rolę w procesie leczenia, pielęgnowania i rehabilitacji chorych z urazem czaszkowo-mózgowym. W kontekście działań pielęgniarskich bardzo duże znaczenie mają działania związane z przygotowaniem pacjenta do samopielęgnacji i samoopieki.

Żywienie kliniczne w intensywnej terapii

Opieka nad pacjentem krytycznie chorym jest skomplikowanym procesem leczniczo-pielęgnacyjnym. Żywienie kliniczne osób przebywających na oddziale intensywnej terapii (OIT) jest niezbędne ze względu na nasilony katabolizm spowodowany zmianami w układzie neuroendokrynnym, wynikającymi z ciężkiego stanu pacjenta oraz reakcji zapalnej, a w konsekwencji z uwagi na wystąpienie lub nasilenie istniejącego niedożywienia. Preferowaną drogą podaży składników odżywczych u osób z prawidłowo funkcjonującym przewodem pokarmowym jest droga dojelitowa. Utrzymywanie podaży dojelitowej zmniejsza ryzyko dysfunkcji przewodu pokarmowego, utraty bariery jelitowej i translokacji bakteryjnej, a w efekcie – powikłań septycznych. Żywienie pozajelitowe należy stosować u pacjentów, u których podaż enteralna jest niewystarczająca, niewskazana lub niemożliwa. Poprawę rokowania u chorych hospitalizowanych w OIT można osiągnąć dzięki realizacji wczesnego wsparcia żywieniowego (do- i/lub pozajelitowego) oraz kontroli glikemii. Właściwie zaplanowana i przeprowadzona interwencja żywieniowa może zmniejszyć śmiertelność i ilość powikłań oraz skrócić czas hospitalizacji pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii.

Ocena poziomu bólu porodowego – doniesienie wstępne

W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby cięć cesarskich wykonywanych w analgezji przewodowej w trybie planowym. Pacjentki mają prawo do wyboru metody znieczulenia porodu, natomiast szpitale powinny monitorować jakość i sposób postępowania z bólem porodowym. Cel pracy Celem pracy była ocena poziomu bólu porodowego i poporodowego u kobiet rodzących naturalnie oraz przez cięcie cesarskie. Materiał i metody Badania przeprowadzono w okresie od 1 kwietnia do 1 maja 2015 roku na oddziałach położniczych w grupie 151 pacjentek. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego z użyciem autorskiego kwestionariusza ankiety składającego się z 23 pytań. Wyniki 42% kobiet biorących udział w badaniu było w wieku ≥35 lat. Pacjentki w przedziale wiekowym 26–35 lat stanowiły 35%, natomiast pomiędzy 18. a 25. rokiem życia – 23%. 53% ankietowanych rodziło naturalnie i bez znieczulenia, 24,5% respondentek oceniło ból jako bardzo silny i wpływający niekorzystnie na psychikę. Według 96% ankietowanych rodzących naturalnie poziom bólu wynosił powyżej 4 punktów według NRS, natomiast do 4 punktów w przypadku cięcia cesarskiego. Poziom bólu po porodzie (zarówno cięcie cesarskie, jak i poród naturalny) był zdecydowanie niższy. Wnioski Zaleca się tworzenie Zespołów Leczenia Bólu oraz Poradni Bólowych w szpitalach, które objęłyby swoją opieką pacjentki oddziałów położniczych oraz promowałyby certyfikację „Szpital bez bólu”. Położne i/lub lekarze powinni prowadzić edukację dotyczącą możliwości analgezji porodu. W badanej grupie kobiet najczęściej występował ból o łagodnym i umiarkowanym nasileniu.

XIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparzeń

Periimplantitis jest stanem zapalnym tkanek okołowszczepowych otaczających implant zębowy. Zakażenie obejmuje zarówno dziąsło, jak i tkankę kostną; jest wywoływane głownie przez mieszaną, beztlenową florę bakteryjną. Łagodne postaci periimplantitis są leczone za pomocą technik zachowawczych, takich jak mechaniczne oczyszczanie powierzchni implantu oraz miejscowe i ogólnoustrojowe stosowanie środków bakteriobójczych. Leczenie chirurgiczne jest zalecane w bardziej zaawansowanych postaciach choroby. Niestety leczenie periimplantitis często jest trudne i nieprzewidywalne. W wybranych przypadkach nie jest możliwe zachowanie implantu i konieczne jest jego usunięcie. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjentki, u której ze względu na zaawansowany proces zapalny zastosowano protokół eksplantacji wszczepu oraz ogólnoustrojową antybiotykoterapię z wykorzystaniem klindamycyny

Zastosowanie klindamycyny w leczeniu periimplantitis – opis przypadku

Periimplantitis jest stanem zapalnym tkanek okołowszczepowych otaczających implant zębowy. Zakażenie obejmuje zarówno dziąsło, jak i tkankę kostną; jest wywoływane głownie przez mieszaną, beztlenową florę bakteryjną. Łagodne postaci periimplantitis są leczone za pomocą technik zachowawczych, takich jak mechaniczne oczyszczanie powierzchni implantu oraz miejscowe i ogólnoustrojowe stosowanie środków bakteriobójczych. Leczenie chirurgiczne jest zalecane w bardziej zaawansowanych postaciach choroby. Niestety leczenie periimplantitis często jest trudne i nieprzewidywalne. W wybranych przypadkach nie jest możliwe zachowanie implantu i konieczne jest jego usunięcie. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjentki, u której ze względu na zaawansowany proces zapalny zastosowano protokół eksplantacji wszczepu oraz ogólnoustrojową antybiotykoterapię z wykorzystaniem klindamycyny

Blaski i cienie w 20-letnich doświadczeniach w replantacjach

Replantacja to przyszycie odciętej części ciała z odtworzeniem krążenia krwi. Jest to metoda wymagająca nie tylko ogromnych umiejętności, lecz także natychmiastowego działania. W pracy zaprezentowano wybrane aspekty z doświadczenia Autorki, obejmującego ponad 200 replantacji i 300 rewaskularyzacji przeprowadzonych u dzieci i dorosłych. Przedstawione tematy mogą stanowić wskazówki dla młodego pokolenia wkraczającego na drogę mikrochirurgii.

Narastająca lekooporność Acinetobacter baumannii – rosnące zagrożenie dla oddziałów oparzeniowych

W ostatnich latach znacząco wzrosła liczba zakażeń szpitalnych wywoływanych przez Gram-ujemną pałeczkę niefermentującą – Acinetobacter baumannii. Rozpowszechnienie jej w środowisku naturalnym oraz szpitalnym, a także wysoka zdolność przeżycia w niekorzystnych warunkach sprawiły, że A. baumannii jest obecnie jednym z najczęściej izolowanych patogenów oportunistycznych, szczególnie na oddziałach intensywnej opieki: medycznych, chirurgicznych oraz oparzeniowych. Tworzenie silnych struktur biofilmu i szybki rozwój oporności na antybiotyki oraz środki antyseptyczne stawiają Acinetobacter baumannii na czele drobnoustrojów trudnych do eradykacji. W związku ze zmniejszającą się liczbą antybiotyków wykorzystujących skuteczność w zwalczaniu A. baumannii poszukuje się nowych rozwiązań terapeutycznych, takich jak aktywne przeciwdrobnoustrojowo opatrunki czy antyseptyki.

Wymazy z rany oparzeniowej – analiza mikrobiologiczna

W przypadku zakażenia rany oparzeniowej w podejmowaniu decyzji o włączeniu antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma typowa diagnostyka mikrobiologiczna. W celu uzyskania wiarygodnych wyników posiewów najistotniejsze jest prawidłowe pobranie materiału klinicznego (etap przedlaboratoryjny). Ma to szczególne znaczenie w dobie narastania oporności drobnoustrojów i szerzenia się wielolekoopornych szczepów w środowisku oraz wzmagania wysiłków w celu ochrony antybiotyków. Materiał i metody W okresie od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku przeprowadzono retrospektywną analizę uzyskanych wyników badań mikrobiologicznych. W 2016 roku zlecono wykonanie 154 wymazów z ran oparzeniowych. Materiał biologiczny pobrano w tym okresie u 73 pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Leczenia Oparzeń Wielospecjalistycznego Szpitala im. J. Strusia w Poznaniu. Posiewy zostały wykonane w kierunku drobnoustrojów tlenowych i beztlenowych. Wyniki W posiewie 27 próbek (17,5%) nie uzyskano wzrostu drobnoustrojów. Z 66 (43%) wymazów uzyskano izolaty w monokulturze. Z pozostałych próbek, tj. 61 (39,5%), wyosobniono dwa lub więcej izolatów. Ze 127 próbek wyhodowano 209 izolatów: 102 (48,8%) bakterii Gram-dodatnich, 47 (22,5%) pałeczek Gram-ujemnych niefermentujących, 59 (28,2%) szczepów należących do rodziny Enterobacteriaceae oraz jeden szczep z gatunku Candida glabrata. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi zakażeń ran były: Staphylococcus aureus (57 izolatów), Acinetobacter baumannii (33 izolaty), Enterobacter cloacae (25 izolatów), Escherichia coli (13 izolatów), Pseudomonas aeruginosa (13 izolatów) oraz Klebsiella pneumoniae (7 izolatów). 53% szczepów S. aureus było metycylinoopornych (MRSA). W przypadku A. baumannii, 55% wyizolowanych szczepów wykazywało oporność na karbapenemy. 16% szczepów należących do gatunku P. aeruginosa wytwarzało metalo-β-laktamazę typu MBL. 21% izolatów z rodziny Enterobacteriaceae produkowało β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym typu ESBL. Spośród wszystkich izolatów Enterococcus faecalis cztery były oporne na wysokie stężenia aminoglikozydow (HLAR). Jeden izolat Enterococcus faecium wykazywał fenotyp oporności na glikopeptydy (VAN ). Wnioski Najczęściej izolowane drobnoustroje – a zwłaszcza S. aureus, A. baumannii i E. cloacae – w większości były wielolekooporne (MRSA, ESBL, oporność na karbapenemy). Dlatego, aby zapobiegać rozwojowi zakażeń patogenami mającymi szczególne znaczenie kliniczne, ważne jest, aby leczenie empiryczne zawsze było oparte na wiedzy dotyczącej lokalnej sytuacji epidemiologicznej oraz ścisłym przestrzeganiu polityki antybiotykowej szpitala.

Zastosowanie odwróconego płata łydkowego jako alternatywy dla wolnych płatów w celu rekonstrukcji ubytków tkankowych 1/3 dalszej kończyny dolnej, pięty i grzbietu stopy

Dzięki rozwojowi opieki anestezjologicznej oraz techniki mikrochirurgicznej, wolne płaty stały się metodą z wyboru w celu zaopatrywania ubytków tkankowych podudzi. Technika ta posiada niestety ograniczenia wynikające z upośledzenia funkcji miejsca dawczego i/lub biorczego ze względu na np. zmiany naczyniowe w wyniku zaawansowanej miażdżycy, cukrzycy, czy popromiennego uszkodzenia tkanek. Ponadto stan ogólny pacjenta nie zawsze pozwala na wydłużony czas operacji i może niepotrzebnie podwyższać ryzyko powikłań pooperacyjnych. Zmiany pourazowe często wiążą się z uszkodzeniem dużych naczyń krwionośnych kończyny dolnej. W takich przypadkach zastosowanie technik mikrochirurgicznych wiąże się z większą częstością powikłań. Wykorzystanie miejscowych tkanek lub techniki płatów przesuniętych w dolnej części podudzia i stopy jest bardzo ograniczone ze względu na skąpy obszar tkanki miękkiej i jej niską mobilność. We wszystkich tych przypadkach użycie skórno-powięziowych płatów lokalnych stanowi dobrą alternatywę dla płatów wolnych. Celem niniejszej pracy była ocena wykorzystania odwróconego płata łydkowego do pokrycia ubytków skory i tkanki podskórnej okolicy 1/3 dalszej podudzia, kostki i pięty.

Evereth Publishing