Badanie częstości występowania HCV wśród pacjentów zgłaszających się do Izby Przyjęć i Poradni Wojewódzkiego Szpitala Zakaźnego w Warszawie

Rozwój terapii wzw C (wirusowe zapalenie wątroby typu C, ang. hepatitis C virus – HCV) przyczynia się do tego, że kluczową rolę w eliminowaniu zakażenia odgrywa identyfikowanie docelowej populacji. Z badań wynika, że w Polsce osoby z HCV stanowią 1,9% populacji, lecz jedynie 10% chorych jest świadomych zakażenia, co ma wpływ na dynamikę epidemii wirusowego zapalenia wątroby. Obecnie nie wykonuje się rutynowo badań w kierunku obecności przeciwciał anty-HCV, co powoduje, iż większość zakażonych wirusem jest narażonych na rozwój późnych konsekwencji chorobowych pod postacią dekompensacji funkcji wątroby (rozwoju marskości czy raka wątrobowokomórkowego). Podstawową rolę w leczeniu odgrywa wykrycie wirusa. Celem badania było oszacowanie częstości występowania HCV wśród pacjentów zgłaszających się do Poradni Chorób Zakaźnych oraz Izby Przyjęć Wojewódzkiego Szpitala Zakaźnego w Warszawie. W ramach projektu proponowano rutynowe oznaczenie przeciwciał anty-HCV z powodów innych niż wirusowe zapalenie wątroby. W przeprowadzonym badaniu wykazano, że seroprewalencja HCV była niska (0,5%), co oznacza, że rutynowe testowanie w kierunku obecności zakażenia w wyżej wymienionych ośrodkach nie jest skuteczną formą przerwania łańcucha epidemicznego. Niezbędne jest podjęcie innych działań, mających na celu zwiększenie inicjatyw na rzecz wczesnego diagnozowania wirusowego zapalenia wątroby typu C, opartego na populacyjnych czynnikach ryzyka.

Ocena ryzyka występowania Clostridium difficile w środowisku szpitalnym

Zakażenia Clostridium difficile jako zdarzenia niepożądane stanowią poważny problem medyczny XXI wieku. Obowiązkiem każdego podmiotu leczniczego jest właściwe zarządzanie ryzykiem infekcji szpitalnych oraz ochrona zdrowia pacjentów. Ocena prawdopodobieństwa zakażenia jest możliwa tylko na podstawie własnych wyników epidemiologicznych, a podstawową i zarazem najważniejszą metodą oceny stanu zdrowia w kontekście kontroli zakażeń jest określenie współczynnika zachorowalności. W Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu przeanalizowano retrospektywnie wyniki badań kału z lat 2013–2016 w kierunku obecności Clostridium difficile w celu określenia ryzyka wystąpienia infekcji wywołanej przez CD poprzez określenie poziomu zapadalności. Wyniki testu diagnostycznego wskazały jedynie na obecność lub brak drobnoustroju oraz jego toksyn, dlatego badanie mikrobiologiczne konfrontowano z obrazem klinicznym, czyli biegunką – zaburzeniem trawienia, którego głównym objawem są częste i luźne stolce dopasowujące się do kształtu pojemnika.

Ocena aktywności antyseptyków względem drobnoustrojów w formie planktonicznej i biofilmowej

Zakażenia układu moczowego (ZUM ) należą do najczęściej występujących postaci infekcji szpitalnych (HAI) w grupie pacjentów z drenażem pęcherza moczowego. Drobnoustrojami odpowiedzialnymi za rozwój ZUM są zazwyczaj mikroorganizmy pochodzące z endogennej mikrobioty chorego. Obecnie w literaturze pojawia się coraz więcej doniesień na temat roli biofilmu w patogenezie HAI oraz jego wpływu na niepowodzenia terapeutyczne. W niniejszej pracy porównano aktywność przeciwdrobnoustrojową poliheksanidyny (PHMB), oktenidyny (OCT) i chlorheksydyny (CHX) względem drobnoustrojów izolowanych z zakażeń dróg moczowych u pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii Szpitala św. Wojciecha w Gdańsku. Uzyskane wyniki pozwoliły na stwierdzenie różnic w skuteczności antyseptyków względem form planktonicznych i biofilmowych. W badaniach najskuteczniejszym antyseptykiem zarówno wobec form biofilmowych, jak i planktonicznych drobnoustrojów Gram-ujemnych była oktenidyna, a obserwowane rożnice w skuteczności między OCT a pozostałymi substancjami były istotne statystycznie. Poliheksanidyna cechowała się wyższą skutecznością od chlorheksydyny, ale obserwowany trend nie był istotny statystycznie, co jest związane z dużymi różnicami w minimalnym stężeniu hamującym, obserwowanymi między poszczególnymi gatunkami i szczepami analizowanych drobnoustrojów. Względem patogenów Gram-dodatnich w formie planktonicznej PHMB oraz OCT cechowały się zbliżoną skutecznością, obydwa te antyseptyki były w sposób statystycznie istotny skuteczniejsze od CHX. Odmienne wyniki uzyskano w ocenie aktywności przeciwdrobnoustrojowej badanych substancji względem drobnoustrojów Gram-dodatnich w formie biofilmowej. Wszystkie antyseptyki cechowała zbliżona aktywność przeciwdrobnoustrojowa i nie wykazywały one różnic istotnych statystycznie.

Analiza epidemiologiczna i ocena lekowrażliwości in vitro na mykafunginę klinicznych szczepów Candida spp wywołujących fungemie u pacjentów hospitalizowanych w oddziale intensywnej terapii

W ostatnich latach wśród przypadków inwazyjnych zakażeń grzybiczych nadal obserwuje się dużą liczbę kandydemii i uogólnionych kandydoz. Według doniesień literaturowych grzyby z rodzaju Candida mogą być czynnikiem etiologicznym nawet 6–11% wszystkich przypadków szpitalnych zakażeń krwi z dodatnim posiewem krwi. W Polsce w oddziałach intensywnej terapii (OIT) ciężką sepsę rozpoznano u około 16% pacjentów, przy wysokiej śmiertelności wynoszącej 50%. Poważnym problemem terapeutycznym są kandydemie odcewnikowe związane z kolonizacją cewnika naczyniowego przez endogenną florę grzybiczą. W niniejszej analizie stwierdzono wrażliwość na mykafunginę wszystkich klinicznych szczepów: Candida albicans, Candida glabrata, Candida parapsilosis oraz Candida krusei, wyizolowanych z próbek krwi pobranych od pacjentów hospitalizowanych na OIT. Najniższe wartości MIC mykafunginy stwierdzono w przypadku szczepów C. albicans.

Wpływ sieci większej (omentum majus) na redukcję biofilmu bakteryjnego z implantów wprowadzonych do jam brzusznych szczurów laboratoryjnych

Zakażenia związane z obecnością biofilmu stanowią 60–80% wszystkich infekcji szpitalnych. Wysoka tolerancja biofilmu na środki przeciwdrobnoustrojowe, antyseptyki i antybiotyki skłania do poszukiwania nowych rozwiązań terapeutycznych. W niniejszej pracy przedstawiono analizę zdolności uszypułowanej sieci większej, traktowanej jako prototypowy autogenny opatrunek wewnętrzny, do eradykacji biofilmu bakteryjnego Staphylococcus aureus i Klebsiella pneumoniae z jam brzusznych szczurów rasy Wistar. Uzyskane wyniki wskazują na zdolność sekwestracyjną sieci, ale nie na jej aktywność przeciwdrobnoustrojową.

Evereth Publishing