Wideorelacja z I Forum Leczenia Ran

To było najważniejsze wydarzenie tego sezonu. Zobacz, co działo się na I Forum Leczenia Ran w Zakopanem –
koniecznie obejrzyj ten film!

Guz Degosa – rzadki guz naskórka. Opis przypadku klinicznego

Guz Degosa (CCA) to łagodna zmiana naskórkowa, zazwyczaj opisywana jako niewielki, pojedynczy, brązowy lub brunatny guzek występujący w obrębie kończyn dolnych. CCA jest nieznacznie uniesiony, pokryty cienką, wilgotną łuską, w większości przypadków rozwija się bezobjawowo przez wiele lat. Guz Degosa rozpoznaje się na podstawie biopsji i badania histopatologicznego, jednakże klinicznie można podejrzewać tę zmianę w oparciu o charakterystyczny obraz dermatoskopowy. Kluczowe znaczenie w postawieniu diagnozy ma rozpoznanie różnicowe, mające na celu wykluczenie złośliwego charakteru choroby. W pracy przedstawiono przypadek 60-letniego mężczyzny, który zgłosił się do Poradni Dermatologicznej w celu diagnostyki zmiany na lewym podudziu. Guz Degosa, o typowym obrazie dermatoskopowym, został potwierdzony w badaniu histopatologicznym, a następnie w całości usunięty.

Fitoterapeutyki w leczeniu zakażeń ran pooparzeniowych

Oparzenia należą do najpoważniejszych urazów, jakich może doznać człowiek. Leczenie ran oparzeniowych jest procesem skomplikowanym i długotrwałym, a rehabilitacja pacjenta trwa jeszcze długo po zabliźnieniu się rany. Stosowane obecnie metody terapii ran oparzeniowych przynoszą zadowalające rezultaty. Jednak istotnym problemem są zakażenia bakteryjne tych ran. Poszukuje się substancji, które byłyby skuteczne w zapobieganiu i leczeniu infekcji, a jednocześnie stymulowały procesy naprawcze w ranie i charakteryzowały się brakiem cytotoksyczności. W licznych pracach badawczych jako skuteczne środki w walce z zakażeniami ran opisywano wyciągi z roślin, takie jak: Senecio serratuloides, Casearia sylvestris, olej z pistacji kleistej i olejek sosnowy. Prowadzone są także badania dotyczące wykorzystania bakteryjnej celulozy czy chitosanu jako nośników tych substancji w opatrunkach na rany. Wiele z opisanych odkryć może być już wykorzystywanych w praktyce w leczeniu ran oparzeniowych, podczas gdy inne są wciąż na etapie testów laboratoryjnych.

Zespół Bindera – przegląd piśmiennictwa

Zespół Bindera stanowi rzadką postać wrodzonego niedorozwoju szczęki oraz szkieletu nosa. Inne cechy kliniczne opisywanej jednostki to: hipoplazja lub brak przedniego kolca nosowego, krótki, płaski nos z krótką przegrodą miękką, ostry kąt nosowo-wargowy, wklęsła warga górna oraz zaburzenia zgryzu klasy III według Angle’a. W pracy przedstawiono obecny stan wiedzy dotyczący etiopatogenezy, diagnostyki oraz metod leczenia zespołu Bindera, z uwzględnieniem zastosowania przeszczepów tkanek własnych oraz materiałów alloplastycznych.

Zastosowanie antyseptyków w leczeniu zakażeń ran oparzeniowych

Powikłanie infekcyjne jest jedną z najczęstszych przyczyn zagrożenia życia podczas leczenia ciężkich i rozległych oparzeń. Przerwanie ciągłości tkanek, zaburzenie homeostazy i niedotlenienie mogą doprowadzić do relokacji i niekontrolowanego rozrostu drobnoustrojów
kolonizujących ranę lub jej brzegi, a w efekcie do zakażenia, które w istotny sposób utrudnia proces gojenia, znacznie wydłużając czas konieczny do reepitelializacji. Utworzona w ranie struktura biofilmu cechuje się odpornością na działanie antybiotyków i elementów układu odpornościowego gospodarza. Obecnie dąży się do zastąpienia antybiotykoterapii miejscowej terapią bezbarwnymi antyseptykami o wysokim indeksie biozgodności, Które – wnikając w głąb struktury biofilmu – prowadzą do jego eradykacji.

Efektywność wysokochłonnych opatrunków lipidokoloidowych zawierających włókna poliakrylanu i jony srebra w fazie zapalnej gojenia ran przewlekłych

Rany przewlekłe, niezależnie od różnorodnej etiopatogenezy, charakteryzują się zawsze spowolnieniem lub zatrzymaniem procesu gojenia. Najczęściej ma to miejsce we wstępnej fazie – oczyszczania – nazywanej także zapalną. Przyczynia się do tego niekorzystna charakterystyka rany: wysoki stopień zanieczyszczenia zdewitalizowanymi tkankami oraz nasilona kolonizacja bakterii zdolnych do tworzenia biofilmu. Niezależnymi czynnikami są współistniejące stany chorobowe osłabiające proces gojenia. W niniejszej pracy przedstawiono problematykę obniżonej efektywności fazy zapalnej ran przewlekłych, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji miejscowego wspomagania gojenia na tym etapie. Zaprezentowano aktualny stan wiedzy, dotyczący nowoczesnych opatrunków przeznaczonych do miejscowego leczenia ran, w przypadku których proces gojenia zatrzymał się w fazie zapalnej. Omówiono także obiecujące wyniki badań jednego z nowatorskich opatrunków z tej grupy, opartego na zaawansowanej technologii koherentnych włókien poliakrylanu, połączonych z matrycą lipidokoloidową, zawierającą aktywne jony srebra.

Evereth Publishing