X Jubileuszowe Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe z cyklu: „Biofilm tworzony przez drobnoustroje w patogenezie zakażeń”

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Chory chirurgiczny na OIT

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Probiotyki – warunki podawania i powikłania

W niniejszym opracowaniu Autor postarał się zawrzeć najnowszą definicję probiotyków oraz postępy poczynione w dziedzinie badań nad tymi korzystnie działającymi drobnoustrojami w ostatnich latach. W pracy określono przede wszystkim zastosowanie tych szczepów w celach zdrowotnych u ludzi, z pominięciem licznych zastosowań w przemyśle żywieniowym i hodowlanym czy też w weterynarii. Podsumowano zastosowanie probiotyków w medycynie oraz opisane w literaturze działania niepożądane, kładąc nacisk na bezpieczeństwo stosowania tych żywych szczepów u ludzi.

Rola mikrobioty jelit w występowaniu autyzmu

Wpływ mikrobioty na prawidłowe funkcjonowanie organizmu człowieka jest bardzo ważny i szczególnie w ostatnim czasie wnikliwie analizowany. W ostatnich latach opublikowano badania, w których powiązano zmiany jakościowe i ilościowe w składzie mikrobioty jelitowej z występowaniem chorób ze spektrum autyzmu. Mikrobiota przewodu pokarmowego została włączona do dwukierunkowej osi jelita-mózg, która może wpływać na układ nerwowy poprzez mechanizmy neuronalne, endokrynne oraz immunologiczne. Większość badań przeprowadzonych do tej pory wskazuje na związek pomiędzy zaburzeniami w składzie mikrobioty a występowaniem autyzmu. Należy podkreślić, że nie są one jednoznaczne, a ograniczeniem dotychczasowych badań są niejednorodne wyniki, różnorodność stosowanych metod, małe grupy badanych i ich heterogeniczność. Dopóki przeszkody te nadal będą obecne, trudne będzie przyjęcie jednoznacznego stanowiska na temat udziału mikrobioty jelitowej w rozwoju autyzmu. Jeśli w przyszłości badania potwierdziłyby jej wpływ na występowanie autyzmu, możliwe byłoby zastosowanie probiotyków w jego leczeniu.

Streptococcus pyogenes jako czynnik etiologiczny rzadkich zakażeń u dzieci

Streptococcus pyogenes, należący do paciorkowców ropotwórczych grupy A, jest głównym czynnikiem wywołującym ostre zapalenie gardła i/lub migdałków podniebiennych. Odpowiedzialny jest także za szereg innych inwazyjnych oraz nieinwazyjnych zakażeń występujących zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Jednym ze słabiej poznanych schorzeń są powierzchniowe infekcje skóry, obejmujące okolice krocza i odbytu, które często pozostają nieprawidłowo zdiagnozowane i w związku z tym są nieskutecznie leczone.

Przegląd nowoczesnych technik obrazowych i analitycznych w badaniu cech biofilmów

Jedną z najefektywniejszych strategii przeżycia mikroorganizmów w trudnych warunkach mikrośrodowiska jest tworzenie biofilmu. Jego rozwój może mieć zarówno pozytywne, jak i negatywne znaczenie w różnych obszarach działalności człowieka. Dlatego też tak ważne jest prowadzenie badań dotyczących metod eliminacji i kontrolowania rozwoju biofilmu oraz ewentualnie wykorzystywania jego powstania. Pierwsze mikrobiologiczne metody badań nad cechami biofilmów obejmowały powszechnie znane procedury, tj.: założenie hodowli, oglądanie struktury pod mikroskopem świetlnym, użycie technik kolorymetrycznych do szybkiej detekcji objętości biomasy, czy też oceny jej metabolizmu. Dzięki dostępnym obecnie nowoczesnym technikom wiedza na temat struktury przestrzennej, składu gatunkowego i relacji między komórkami, składu polimeru zewnątrzkomórkowego oraz innych ważnych cech populacji biofilmowych jest znacznie bardziej zaawansowana. W niniejszej pracy przedstawiono wybrane metody obrazowania i analizowania biofilmu – z uwzględnieniem zarówno zalet płynących z ich zastosowania, jak i ograniczeń.

Diagnostyka laboratoryjna i leczenie zakażeń grzybiczych w okulistyce

Układowe zakażenia grzybicze wywoływane są najczęściej przez grzyby z rodzaju Candida i Aspergillus. Zakażenie gałki ocznej może być powikłaniem 2–45% kandydemii, jednak endophthalmitis występuje w tych przypadkach rzadko. Infekcje oka mogą też być wywołane przez grzyby pleśniowe, z których w okulistyce duże znaczenie mają grzyby z rodzaju Aspergillus spp. oraz Fusarium spp. Ocena mikroskopowa preparatów bezpośrednich ma szczególne znaczenie w rekomendacjach diagnostyki okulistycznej. Umożliwia szybkie stwierdzenie czynnika etiologicznego infekcji grzybiczej i właściwy wybór terapii. Hodowla i identyfikacja szczepu grzyba wyizolowanego z materiału klinicznego nadal stanowi tzw. złoty standard w diagnostyce grzybic. Metoda ta pozwala na identyfikację wyhodowanego patogenu do gatunku i umożliwia ocenę lekowrażliwości danego szczepu, a tym samym zastosowanie u pacjenta antybiotykoterapii celowanej.

Udział mikrobiomu przewodu pokarmowego w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego poprzez wpływ na zaburzenia gospodarki lipidowej

Choroby układu sercowo-naczyniowego pozostają w społeczeństwach krajów wysoko rozwiniętych główną przyczyną zgonów. Pomimo licznych badań nadal nie wyjaśniono w pełni ich patogenezy. Nadzieję na poprawę sytuacji wiąże się z poznaniem roli mikroflory jelitowej, która poprzez wytwarzane metabolity, a także interakcję z organizmem gospodarza może wywierać wpływ na procesy zdrowia i choroby. W niniejszej pracy porównano wyniki badań własnych oraz europejskich badań populacyjnych w aspekcie wpływu drobnoustrojów na występowanie chorób układu sercowo-naczyniowego. Ustalono, iż wybrane grupy bakterii są istotne w kontekście występowania zaburzeń gospodarki lipidowej, odgrywających kluczową rolę w rozwoju miażdżycy. Dzięki wykorzystaniu badań molekularnych możliwe staje się porównywanie wyników badań mikrobiomu i poszukiwanie związków mikroflory z procesami patologicznymi w różnych populacjach.

Rola amfoterycyny liposomalnej w skojarzonej terapii aspergilozy płucnej po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych

Inwazyjna aspergiloza płucna (IAP) u pacjentów poddawanych przeszczepianiu komórek krwiotwórczych (HSCT) wiąże się z dużym ryzykiem zagrożenia życia. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie opisu przypadku dziecka z nabytą ciężką anemią aplastyczną powikłaną licznymi infekcjami (w tym IAP), u którego skojarzona terapia przeciwgrzybicza umożliwiła przeprowadzenie transplantacji, a w efekcie wyleczenie inwazyjnej aspergilozy płucnej. Przedstawiono również aktualne rekomendacje dotyczące stosowania skojarzonej terapii przeciwgrzybiczej.

Metody edukacji pacjentów i ich rodzin w zakresie profilaktyki oraz zwalczania zakażeń

Edukacja pacjentów i ich rodzin w zakresie profilaktyki oraz zwalczania zakażeń szpitalnych (HAI) jest wyzwaniem dla pracowników opieki zdrowotnej. Budowanie świadomości prozdrowotnej, wyjaśnienie istoty zakażeń w sposób dostosowany do potencjału intelektualnego chorych oraz ich opiekunów z samego założenia jest wyzwaniem trudnym, lecz nie niemożliwym. Cały zespół terapeutyczny – z uwagi na swoje wykształcenie – jest aktywnym propagatorem zdrowia, odpowiedzialnym za wytworzenie u pacjenta postawy, która będzie miała na celu eliminowanie czynników ryzyka choroby. Do dyspozycji pracowników opieki zdrowotnej jest szeroki wachlarz metod i środków dydaktycznych, które można wykorzystać w edukacji chorego i jego najbliższych. Do tradycyjnych środków, wspomagających metody werbalne, należą m.in.: ulotki, broszury i plakaty; natomiast do środków wspierających metody aktywizujące – poradniki. Bardzo popularną metodą edukacji pacjentów, stosowaną często w praktyce, jest korzystanie z materiałów przygotowanych w postaci poradników, broszur i filmów dydaktycznych. Często wykorzystuje się także zestawy edukacyjne, czyli zestawy próbek produktów reklamowych. Motywacja – a co za tym idzie – aktywny udział w edukacji i realizacja zaleceń po powrocie pacjenta do domu stanowią klucz do skutecznego zapobiegania zakażeniom oraz kształtowania postawy świadomej odpowiedzialności za własne zdrowie. Niezależnie od tego, jakie formy edukacji zostały wykorzystane, zachodzi konieczność weryfikacji stosowanych metod oraz doskonalenia narzędzi edukacyjnych.

Zastosowanie dalbawancyny w leczeniu zakażonego stentgraftu po zaopatrzeniu rozwarstwienia aorty piersiowej i brzusznej – opis przypadku

W chirurgii naczyniowej zakażenie stentgraftu jest jednym z najpoważniejszych powikłań o bardzo niepewnym rokowaniu. Większość autorów zaleca usunięcie wszczepu oraz różne sposoby rekonstrukcji aorty. Istnieją również nieliczne doniesienia na temat skutecznego leczenia zachowawczego. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek chorego po kilkukrotnych zabiegach wewnątrznaczyniowego zaopatrzenia rozwarstwienia aorty typu B i tętniaka aorty brzusznej (w latach 2014–2016), przyjętego do Kliniki Chirurgii Naczyniowej po trzech latach od operacji pierwotnej z objawami zakażenia wszczepu. Chorego zakwalifikowano do leczenia zachowawczego. Zastosowano empiryczne leczenie z zastosowaniem trzech cykli dalbawancyny. Po pierwszym cyklu ustąpiły objawy kliniczne (spadek gorączki, normalizacja CRP i liczby krwinek białych). Kontrolne badanie PE T po drugim cyklu wykazało częściową regresję zmian zapalnych wokół aorty, co było przesłanką do kontynuacji terapii. W kolejnym badaniu PET/CT, po trzech miesiącach od zakończenia leczenia, uwidoczniono całkowite wycofanie się zmian zapalnych wokół stentgraftu. Chory jest w stanie ogólnym dobrym, bez klinicznych objawów zakażenia.

Czy wynalezienie skutecznej szczepionki przeciwko HIV jest możliwe?

Zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) wciąż pozostaje poważnym problemem zdrowia publicznego. Od początku trwania epidemii opracowano ponad 40 leków antyretrowirusowych, jednak wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART) posiada pewne ograniczenia, takie jak: problemy z adherencją chorych do wieloletniej terapii, krótko- i długoterminowe skutki uboczne, interakcje lekowe, wysokie koszty i możliwość pojawienia się oporności na leki. Ponadto HAART nie daje możliwości całkowitego wyleczenia z infekcji HIV, a przerwanie terapii prowadzi do szybkiego wzrostu wiremii. Z kolei profilaktyka przedekspozycyjna, wdrożona po raz pierwszy w 2012 roku w Stanach Zjednoczonych i obecnie rekomendowana także w Polsce, mimo że wysoce skuteczna, wymaga przyjmowania kosztownych i nieobojętnych dla zdrowia leków. W związku z powyższym niezbędne jest opracowanie skutecznej szczepionki przeciw wirusowi HIV. W niniejszej pracy przedstawiono wyniki najważniejszych, przeprowadzonych dotychczas prób skuteczności testowanych szczepionek.

Reprocesowanie endoskopów giętkich – aktualne zalecenia

Właściwe postępowanie w zakresie reprocesowania endoskopów giętkich i akcesoriów – tj. odpowiednie czyszczenie, odkażanie i przechowywanie – ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjentom, w tym ochrony przed jatrogennymi zakażeniami nabytymi w trakcie endoskopii. Wszystkie osoby zaangażowane w przygotowanie endoskopu do ponownego użycia są zobowiązane do stałego kształcenia w zakresie prawidłowego postępowania na każdym etapie reprocesowania oraz do przestrzegania zaleceń producenta, aktualnych rekomendacji towarzystw naukowych i wymagań prawnych.

Wymazy z rany oparzeniowej – analiza mikrobiologiczna

W przypadku zakażenia rany oparzeniowej w podejmowaniu decyzji o włączeniu antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma typowa diagnostyka mikrobiologiczna. W celu uzyskania wiarygodnych wyników posiewów najistotniejsze jest prawidłowe pobranie materiału klinicznego (etap przedlaboratoryjny). Ma to szczególne znaczenie w dobie narastania oporności drobnoustrojów i szerzenia się wielolekoopornych szczepów w środowisku oraz wzmagania wysiłków w celu ochrony antybiotyków. Materiał i metody W okresie od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku przeprowadzono retrospektywną analizę uzyskanych wyników badań mikrobiologicznych. W 2016 roku zlecono wykonanie 154 wymazów z ran oparzeniowych. Materiał biologiczny pobrano w tym okresie u 73 pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Leczenia Oparzeń Wielospecjalistycznego Szpitala im. J. Strusia w Poznaniu. Posiewy zostały wykonane w kierunku drobnoustrojów tlenowych i beztlenowych. Wyniki W posiewie 27 próbek (17,5%) nie uzyskano wzrostu drobnoustrojów. Z 66 (43%) wymazów uzyskano izolaty w monokulturze. Z pozostałych próbek, tj. 61 (39,5%), wyosobniono dwa lub więcej izolatów. Ze 127 próbek wyhodowano 209 izolatów: 102 (48,8%) bakterii Gram-dodatnich, 47 (22,5%) pałeczek Gram-ujemnych niefermentujących, 59 (28,2%) szczepów należących do rodziny Enterobacteriaceae oraz jeden szczep z gatunku Candida glabrata. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi zakażeń ran były: Staphylococcus aureus (57 izolatów), Acinetobacter baumannii (33 izolaty), Enterobacter cloacae (25 izolatów), Escherichia coli (13 izolatów), Pseudomonas aeruginosa (13 izolatów) oraz Klebsiella pneumoniae (7 izolatów). 53% szczepów S. aureus było metycylinoopornych (MRSA). W przypadku A. baumannii, 55% wyizolowanych szczepów wykazywało oporność na karbapenemy. 16% szczepów należących do gatunku P. aeruginosa wytwarzało metalo-β-laktamazę typu MBL. 21% izolatów z rodziny Enterobacteriaceae produkowało β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym typu ESBL. Spośród wszystkich izolatów Enterococcus faecalis cztery były oporne na wysokie stężenia aminoglikozydow (HLAR). Jeden izolat Enterococcus faecium wykazywał fenotyp oporności na glikopeptydy (VAN ). Wnioski Najczęściej izolowane drobnoustroje – a zwłaszcza S. aureus, A. baumannii i E. cloacae – w większości były wielolekooporne (MRSA, ESBL, oporność na karbapenemy). Dlatego, aby zapobiegać rozwojowi zakażeń patogenami mającymi szczególne znaczenie kliniczne, ważne jest, aby leczenie empiryczne zawsze było oparte na wiedzy dotyczącej lokalnej sytuacji epidemiologicznej oraz ścisłym przestrzeganiu polityki antybiotykowej szpitala.

Występowanie nużycy u pacjentów z podejrzeniem zapalenia brzegów powiek w różnych grupach wiekowych – analiza i omówienie wyników badań przeprowadzonych w Płocku w latach 2014–2017

Coraz większa liczba doniesień oraz dowodów wskazujących na znaczący udział nużeńca jako etiologicznego czynnika zapalenia brzegów powiek zwraca uwagę na istotność diagnozowania oraz leczenia demodekozy. Celem pracy była analiza częstości występowania Demodex spp. u pacjentów zgłaszających się do Pracowni Mikrobiologii Laboratorium Przygoda (Grupa ALAB) w Płocku w latach 2014–2017. Częstość występowania nużeńca wśród wszystkich badanych wyniosła ponad 63%, przy najwyższej infestacji u osób starszych (p<0,005) oraz niezależnie od płci (p>0,05). W badaniach wykazano, iż ryzyko zarażenia nużeńcem wzrasta wraz w wiekiem, jednakże chorobę należy brać pod uwagę w każdej grupie wiekowej, zwłaszcza u pacjentów z objawami przewlekłego zapalenia brzegów powiek.

Historia aseptypki i antyseptyki

Pierwszego lipca 2018 roku mija 200. rocznica narodzin wybitnego prekursora antyseptyki, nazywanego ,,wybawicielem matek” – Ignaza Semmelweisa. Wydarzenie to jest okazją do przypomnienia kluczowych odkryć, które ukształtowały wizerunek dzisiejszej medycyny i znacząco ograniczyły liczbę zakażeń szpitalnych. Naukowe podstawy aseptyki i antyseptyki kształtowały się w XIX wieku, a ich korzeni należy szukać w chirurgii. Na kartach historii zapisały się trzy wybitne postacie: Ignaz Semmelweis (1818–1865), Joseph Lister (1827–1912) oraz Louis Pasteur (1822–1895). Ich odkrycia stanowiły kamienie milowe w walce z zakażeniami szpitalnymi, z których istnienia ówcześni lekarze nawet nie zdawali sobie sprawy. Stanowiły one podwalinę relatywnie młodej dziedziny, jaką jest epidemiologia, i stały się podstawą pracy każdego pracownika medycznego. W piśmiennictwie dotyczącym tej tematyki przedstawiono także innych uczonych, których działalność zmieniła oblicze współczesnej chirurgii. Okoliczności, jakie towarzyszyły pionierskim dokonaniom naukowców, są niezwykle intrygujące, a czasem tragiczne. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie historii odkryć kluczowych dla aseptyki i antyseptyki oraz przybliżenie uczonych, którzy w istotny sposób przysłużyli się do ograniczenia problemu zakażeń szpitalnych i w konsekwencji do obniżenia śmiertelności chorych.

NPWT Avelle™ a novel system for treating ulcerations associated with Charcot foot syndrome – a case report

Diabetic neuroosteoarthropathy, also known as Charcot joint, is a rare and severe complication occurring in patients with diabetes. The evolution of this process results in bone and joint destruction and recurrent foot ulcers. It leads to total malfunction of the affected joint level. The aim of this case report is to emphasise, that successful wound therapy as well as therapy of osteomyelitic changes are essential before deciding on further reconstructive treatment.

UrgoTul® Ag/Silver dressing as an intermediate layer in negative pressure wound therapy in a patient with a chronic wound and history of multiple laparotomies

Treating of postoperative complications in patients after numerous laparotomies is difficult. In the case of dehiscence the surgical wound, infection and the coexisting formation of intestinal fistulas requires a multidisciplinary approach. In these cases, vacuum assisted therapy is very useful. However, it is necessary to protect the intestines, fistula and surrounding tissues from the action of polyurethane foam – protect the intestines and skin against ingrowing into the black foam. A 54-years-old male patient, with a history of numerous laparotomies was admitted to Clinic to treat complications after left-sided nephrectomy. The patient developed intestinal and enterocutaneous fistulas. Wound dehiscence and necrosis of surrounding tissues was present. Negative pressure wound therapy was applied. Dressing was changed three times. Correction of the stomy was performed. UrgoTul® Ag/Silver was applied each time between the wound and the polyurethane foam as a protective intermediate layer. The use of UrgoTul® Ag/Silver (in patients with infection, dehiscence of wounds, and with enterocutaneous fistulas) showed a significant decrease in the secretion from the intestinal fistula. Healing and closure of the surgical wound, its epithelialization and elimination of inflammation of the abdominal wall was observed.

Superbakteria w zespole stopy cukrzycowej – wygrana w nierównej walce

Wzrost oporności bakterii na antybiotyki jest coraz większym problemem współczesnej medycyny. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej (ZSC), u których owrzodzenia są podatne na zakażenia różnymi szczepami bakterii, w tym także szczepami wielolekoopornymi (tzw. superbugs). Infekcje patogenami wielolekoopornymi są trudne do leczenia, kosztochłonne, a przede wszystkim mogą indukować liczne działania niepożądane. Jeżeli dojdzie do krwiopochodnego rozsiewu takiego szczepu, prawie zawsze wiąże się to z ryzykiem zgonu chorego. Z tego powodu w leczeniu ran zaleca się ograniczenie wskazań do antybiotykoterapii i stosowania antyseptyków w istotnych klinicznie przypadkach oraz wykorzystywanie różnych form terapii niefarmakologicznych. Należą do nich: głębokie i powtarzane opracowywanie owrzodzeń, bezwzględne stosowanie systemów odciążających ranę oraz różne terapie alternatywne, np. terapia fagami. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek kliniczny pacjenta z ZSC, u którego stwierdzono obecność bakterii wielolekoopornej zagrażającej życiu.

Nowe oblicze znanych związków w postępowaniu miejscowym w ranach przewlekłych

Rany przewlekłe są poważnym i narastającym problemem zdrowotnym. Powikłania ran tego typu mogą być efektem obecności w nich drobnoustrojów w formie biofilmowej. Obecnie brak jest powszechnie dostępnych metod diagnostyki biofilmowej, natomiast najwyższą skutecznością w zwalczaniu tej formy bytowania mikroorganizmów cechują się antyseptyki. W niniejszej pracy dokonano przeglądu cech i aktywności substancji antyseptycznych stosowanych w leczeniu ran, takich jak: poliheksanidyna, poliwinylopirolidon jodu, chlorheksydyna i oktenidyna.

Nawrotowy charakter owrzodzeń żylnych kończyn dolnych. Problem wciąż aktualny

Owrzodzenia żylne charakteryzują się dużą nawrotowością (26–70%). Zdarza się, że chorzy wielokrotnie doświadczają nawrotu owrzodzenia. Utrzymujące się przez wiele lat nadciśnienie w naczyniach żylnych sprawia, że skóra na kończynie jest osłabiona, staje się podatniejsza na zniszczenie, urazy mechaniczne i postęp choroby. W związku z tym prewencja trzeciorzędowa stanowi podstawę zapobiegania nadciśnieniu żylnemu, które może prowadzić do reakcji zapalnych, zmian troficznych i zniszczenia tkanek. Istotną rolę w profilaktyce wtórnej odgrywa systematycznie stosowana kompresjoterapia, podejmowanie odpowiednich form aktywności fizycznej, regularne wizyty w poradni i ciągła edukacja chorego oraz jego rodziny.

Nowoczesne metody oceny dynamiki gojenia ran przewlekłych – termografia medyczna

We współczesnej medycynie coraz większe znaczenie mają nowoczesne i nieinwazyjne metody diagnostyki obrazowej. W ostatnich latach obserwuje się wzrost zainteresowania technikami opierającymi się na pomiarze temperatury ciała i jej rozkładu na powierzchni skóry. W procesie gojenia ran następują po sobie kolejno fazy: wysiękowa, proliferacyjna oraz przebudowy i bliznowacenia. Charakteryzuje je zmienna dynamika procesów naczyniowych i zapalnych. Procesy te nie zawsze manifestują się zewnętrznie i mogą być trudne do oceny wizualnej, np. za pomocą planimetrii. Ich natężenie wpływa jednak na emisję podczerwieni i może być obserwowane w obrazie termograficznym. W pracy omówiono wybrane metody pomiaru rany, m.in.: planimetrię, fotografię cyfrową i obrazowanie 3D. Zaprezentowano także możliwości zastosowania termografii w podczerwieni w diagnostyce medycznej procesu gojenia ran przewlekłych.

Combination therapy of Crohn’s anal fistulas with a single dose of dalbavancin and negative pressure therapy

Introduction The perirectal fistulas in patients with CD (Crohn’s disease) lead to a significant deterioration in quality of life with a high rate of failures and recurrences after conservative and surgical treatment. Biological therapy represents a major advance in the treatment of CD. However, introduction of such treatment should be preceded with drainage of pus accompanying anal fistulas and supplementation with intravenous antibiotic therapy. Material and methods The study was a preliminary pilot research. The survey was entered by 4 patients suffering from active, simple or branched Crohn’s anal fistulas with accompanying abscesses requiring surgical drainage. The type of fistulas was confirmed on MRI. Culture was taken every time an abscess was evacuated and a single intravenous injection of dalbavancin (Xydalba®) was administered, if viable. Subsequently, surgical debridement of fistulous tracts was performed with application of negative pressure dressings (NPWT) to evacuate discharge more effectively. After assessing wound healing, the patients were released home and recommended to continue therapy at the outpatient clinic. Results Rapid resolution of inflammation and decrease of infection markers was observed in all cases. None of the patients required further antibiotic treatment. The average length of hospitalization was 4 days. The healing time until the complete elimination of inflammation was on average 12 days and after an average of 14 days the patients started biological treatment. Conclusions Single intravenous injection of 1500 mg dalbavancin with additional application of negative pressure dressings (V.A.C. therapy) may be an effective and well-tolerated alternative treatment of infected anal fistulas in CD.

Przydatność wybranych metod oczyszczania ran przewlekłych u chorych objętych opieką hospicyjną w warunkach domowych

Wstęp Podstawowymi zasadami miejscowego leczenia rany przewlekłej są: możliwie jak najszybsze oczyszczenie jej z tkanek martwych, minimalizacja infekcji i kontrola wysięku. W warunkach domowych można wykorzystać większość metod oczyszczania ran rekomendowanych przez Polskie Towarzystwo Leczenia Ran. Cel Przedstawienie własnych doświadczeń z zastosowania metod oczyszczania ran przewlekłych u chorych objętych długoterminową opieką hospicyjną w warunkach domowych. Materiał i metody Grupa badana liczyła 15 pacjentów z odleżynami III /IV° według NPUAP , objętych domową opieką hospicyjną w latach 2012–2017, u których zastosowano oczyszczenie ran z wykorzystaniem: chirurgicznego debridementu, larw Lucilia sericata, ujemnego kontrolowanego ciśnienia i autolizy. Jako metody badawcze wykorzystano obserwację oraz analizę dokumentacji medycznej. Analizę zebranych danych wykonano z zastosowaniem programu IBM SPSS Statistics 20. W analizie użyto metod statystyki opisowej. Wyniki Badana grupa pacjentów objętych opieką domową (opieka hospicyjna – 40,0%; długoterminowa – 60,0%) liczyła 9 kobiet (60,0%) i 6 mężczyzn (40,0%), średnia wieku wynosiła 73,67±11,68, a przedział wiekowy – 47–92 lata. Wydolność samoopiekuńcza w oparciu o skalę Barthel oscylowała na poziomie 0–25 punktów. U 9 pacjentów (60,0%) odnotowano współwystępowanie odleżyn i rany współistniejące (minimum 2), w tym u jednej pacjentki 4 rany. Były one zlokalizowane głównie w okolicy: krzyżowej (42,3%; n=11), pięty (27,0%; n=7), krętarzy (19,2%; n=5), piersiowego odcinka kręgosłupa (7,7%; n=2), guza kulszowego (3,8%; n=1). W oparciu o klasyfikację kolorową wyróżniono rany czarne (53,3%; n=14), żółte (42,3%; n=11) oraz jedną czerwoną (3,8%). Średni czas oczyszczenia tkanki martwiczej u badanych wynosił 2,53 tygodnia, zaś najdłuższy 4 tygodnie. Spośród 15 pacjentów objętych obserwacją odleżyny całkowicie wyleczono u 3 pacjentów (20,0%), a zmniejszenie powierzchni ran i głębokości uszkodzenia uzyskano u 12 badanych (80,0%). Wnioski Zastosowanie chirurgicznego debridementu z uzupełnieniem terapią biologiczną larwami L. sericata znacząco skróciło czas oczyszczania tkanek martwych w ranie. Kontrolowane ujemne ciśnienie jest bezpieczną metodą przyspieszającą proces oczyszczenia rany z obfitym wysiękiem.

Ocena skuteczności opatrunku UrgoClean® Ag względem form biofilmowych patogenów ran przewlekłych

Infekcje ran przewlekłych wywołane biofilmem tworzonym przez drobnoustroje stanowią poważne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej oraz zagrożenie dla zdrowia i życia pacjentów. W pracy przedstawiono wyniki oceny aktywności przeciwdrobnoustrojowej wysokochłonnego opatrunku czyszczącego nowej generacji UrgoClean® Ag względem biofilmu tworzonego przez Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella pneumoniae oraz Candida albicans, przeprowadzonej za pomocą testu (ang.) antibiofilm dressing activity measurement (A.D.A.M.). Wyniki wykazały wysoką zdolność eradykacji biofilmu przez opatrunek UrgoClean® Ag.

Trepanacja czaszki na przestrzeni wieków

Trepanacja czaszki polega na odsłonięciu opon mózgowych w celu umożliwienia przeprowadzenia właściwego zabiegu, np. leczenia krwiaka wewnątrzczaszkowego. Pierwsze operacje tego typu datowane są na protoneolit i wiązane były z rytuałami. Udział w zgłębianiu historii trepanacji przypisuje się Polakom z Instytutu Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu, prowadzącym w 2016 roku badania w Omdurmanie (Sudan). W starożytności chirurdzy potrafili przeprowadzać skomplikowane operacje, o których nawet nie marzyli nowożytni medycy przed XX wiekiem. Obecnie, wraz z postępem możliwości technicznych, obserwuje się dynamiczny rozwój neurochirurgii.

1 z 212
Evereth Publishing