Wsparcie żywieniowe w procesie leczenia odleżyn – opis przypadku

Niedożywienie pacjenta stanowi jeden z czynników predysponujących do powstawania ran odleżynowych, a także w istotny sposób zaburza proces gojenia. Obecnie w coraz większej liczbie badań zajmujących się problematyką odleżyn i trudno gojących ran podkreśla się znaczenie leczenia żywieniowego w kompleksowej opiece nad chorym. Zastosowanie odpowiedniej interwencji żywieniowej w celu wyrównania niedoborów pokarmowych w pozytywny sposób wpływa na proces gojenia oraz przyspiesza powrót pacjenta do zdrowia. Celem niniejszej pracy było przedstawienie – na podstawie zaprezentowanego opisu przypadku – korzyści płynących ze stosowania specjalistycznych preparatów doustnych i dojelitowych o wzbogaconym składzie w leczeniu ran odleżynowych.

Leczenie miejscowe ran przewlekłych

W niniejszej pracy przedstawiono rekomendacje miejscowego leczenia ran przewlekłych, omówiono dostępne nowoczesne opatrunki i zasady ich doboru. Dodatkowo zaprezentowano algorytm postępowania z owrzodzeniem przewlekłym/raną niegojącą się zakażoną.

Poprawa wyników leczenia, bezpieczeństwa i komfortu pacjentów poddanych operacjom kardiochirurgicznym z minidostępu

W ostatnich latach opublikowano wyniki badań potwierdzające poprawę leczenia, związaną z działaniem w ramach protokołu kompleksowej opieki okołooperacyjnej (ERAS) w różnych dyscyplinach chirurgicznych. ERAS wymaga zaangażowania i współdziałania osób z różnych specjalności medycznych. Celem niniejszej pracy jest omówienie założeń wielopłaszczyznowego i interdyscyplinarnego programu opieki nad chorymi poddawanymi operacjom kardiochirurgicznym z minitorakotomii w celu: zmniejszenia odsetka powikłań okołooperacyjnych, skrócenia czasu pobytu w szpitalu oraz zniwelowania konieczności ponownej hospitalizacji, co ostatecznie obniża koszty leczenia. Praca ma charakter poglądowy, została opracowana na podstawie analizy wyników badań naukowych opublikowanych w czasopismach recenzowanych w latach 2008–2018 (ostatnie 10 lat) oraz doświadczeń własnych. Znajomość zasad kompleksowej opieki okołooperacyjnej wśród personelu medycznego pozwala na sprawowanie nad pacjentami w pełni profesjonalnej opieki.

Aktualizacja z 2017 roku wytycznych CDC odnośnie stosowania opatrunków z CHG w celu zapobiegania zakażeniom związanym ze stosowaniem cewników naczyniowych oraz Standardy Praktyki Infuzyjnej INS

W 2011 roku Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (ang. Centers for Disease Control and Prevention – CDC) oraz Komisja Doradcza ds. Kontroli Zakażeń w Ochronie Zdrowia (ang. Healthcare Infection Control Practices Advisory Committee – HICPAC) wydały „Wytyczne zapobiegania zakażeniom krwi związanym ze stosowaniem cewników naczyniowych” [1]. W zaleceniach tych zawarto dwie
rekomendacje dotyczące stosowania opatrunków z chlorheksydyną (CHG), a także szereg strategii w obrębie wieloskładnikowych pakietów interwencyjnych, których stosowanie ma na celu zapobieganie zakażeniom związanym z cewnikami naczyniowymi (ang. catheter-related bloodstream infections – CRBSI).

Eradykacja szczepów MRSA u pacjentów hospitalizowanych

Metycylinooporny Staphylococcus aureus (MRSA) jest jednym z głównych czynników etiologicznych zakażeń szpitalnych. Odsetek osób stale lub przejściowo skolonizowanych waha się w granicach od 20–30 do nawet 70%. Nosicielstwo szczepu MRSA zwiększa ryzyko zakażenia wywołanego przez ten patogen, w związku z czym pacjenci w immunosupresji, przed zabiegami inwazyjnymi oraz dializowani podlegają procesom dekolonizacji. Częste współistnienie szeregu mechanizmów oporności na powszechnie stosowane w terapii antybiotyki utrudnia eradykację szczepów S. aureus opornych na metycylinę. W Polsce lekiem z wyboru stosowanym w tym celu jest 2% mupirocyna w postaci maści do nosa. Jednakże wobec narastającej oporności gronkowca złocistego na mupirocynę oraz niskiej dostępności preparatu na rynku, istnieje konieczność poszukiwań nowego środka do dekolonizacji. Obiecującą substancją wydaje się być poliheksanidyna, która ze względu na brak indukowania oporności u bakterii, brak działania drażniącego i cytotoksycznego oraz łatwość stosowania wydaje się być dobrą alternatywą dla mupirocyny.

Chory chirurgiczny na OIT

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Dekontaminacja środowiska szpitalnego przy użyciu różnych metod dezynfekcji

Zakażenia szpitalne wywoływane przez mikroorganizmy chorobotwórcze – m.in.: Staphylococcus aureus, Acinetobacter baumannii, Clostridium difficile czy Streptococcus pneumoniae – stanowią realne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Wiążą się ze zwiększoną zachorowalnością oraz śmiertelnością wśród pacjentów. Skażenie środowiska szpitalnego ma duży wpływ na rozprzestrzenianie się zakażeń, dlatego coraz większą rolę w ich przeciwdziałaniu odgrywa dezynfekcja. Usprawnienie technik dezynfekcji zapobiega kontaminacji miejsc przebywania ludzi i zwiększa bezpieczeństwo pacjentów oraz personelu medycznego.

Dalbawancyna – nowa opcja terapeutyczna w empirycznym leczeniu zakażonych zbiorników okołoodbytniczych u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Opis przypadku

Gram-dodatnie bakterie są najczęstszą przyczyną zakażeń skóry oraz tkanek miękkich. W pracy przedstawiono przypadek pacjentki z chorobą Leśniowskiego-Crohna i z zakażonym zbiornikiem okołoodbytniczym, u której empirycznie, w sytuacji braku możliwości wykonania drenażu chirurgicznego i pobrania materiału do posiewów bakteriologicznych,
włączono dalbawancynę.

Najczęstsze problemy w realizacji szczepień ochronnych

Szczepienia ochronne są jedną z najczęściej wykonywanych procedur medycznych w dziedzinie pediatrii. Mimo że powstało na ich temat mnóstwo podręczników, wytycznych czy opracowań, lekarze praktycy nadal mają problemy z prawidłową realizacją szczepień u swoich pacjentów oraz ze znalezieniem najbardziej użytecznych źródeł pogłębiania wiedzy. W artykule przedstawiono najczęściej spotykane i najaktualniejsze problemy związane z wykonywaniem szczepień ochronnych w Polsce oraz wskazano najważniejsze pozycje piśmiennictwa pomocne dla lekarzy praktyków.

Zapobieganie zapaleniom płuc związanym z wentylacją mechaniczną u pacjentów Oddziałów Intensywnej Terapii – przegląd aktualnych doniesień

Powikłania oddechowe u pacjentów wentylowanych mechanicznie leczonych na oddziałach intensywnej terapii (OIT) występują u około 10%, przyczyniając się tym samym do zwiększenia śmiertelności (9–13%). Zapobieganie tym powikłaniom, w tym VAP, stanowi ważny element terapii i opieki pielęgniarskiej nad osobami hospitalizowanymi w OIT. Przegląd aktualnych doniesień wskazuje na konieczność wprowadzenia pakietu działań charakteryzujących się najwyższą skutecznością oraz kontynuację badań w tym zakresie, z uwzględnieniem roli poszczególnych składowych pakietu prewencyjnego.

Analiza pokrewieństwa i lekooporności szczepów Klebsiella produkujące karbapenemazy NDM-1, izolowanych w szpitalach Dolnego Śląska

Celem pracy była analiza fenotypowa i genotypowa szczepów Klebsiella podejrzanych o produkcję karbapenemaz typu NDM-1, izolowanych od pacjentów przebywających w szpitalach Dolnego Śląska, oraz analiza ich klonalnego pokrewieństwa konieczna do potwierdzenia ogniska epidemicznego. W ostatnich latach doszło do lawinowego wzrostu zakażeń wywoływanych przez pałeczki Klebsiella pneumoniae NDM-1 w Europie i Polsce. W związku z zagrożeniami jakie niosą za sobą te infekcje, przeprowadzono badania zgodnie ze schematem postępowania w ognisku epidemicznym: od wykrycia obecności karbapenemaz metodą enzymatyczną (test CarbaNP) i dyfuzyjno-krążkową, poprzez analizę lekooporności, do potwierdzenia obecności genu blaNDM-1 oraz określenia pokrewieństwa szczepów metodą ERIC-PCR. Uzyskane wyniki w przypadku wszystkich szczepów potwierdziły obecność genów dla karbapenemaz NDM-1. Analiza lekooporności wykazała bardzo wysoki stopień oporności na wiele grup leków, przy czym wzory oporności różniły się w zakresie niektórych antybiotyków. Analiza pokrewieństwa dowiodła wysokiego podobieństwa klonalnego większości szczepów, z wyjątkiem dwóch. Sugeruje to obecność jednego klonu (ST11) i dwóch niespokrewnionych izolatów. Porównanie wzorów pokrewieństwa i lekooporności wykazało, że szczepy niespokrewnione mogą mieć identyczny antybiogram, a szczepy pochodzące z tego samego klonu mogą wykazywać różne wzory oporności. Zależy to najprawdopodobniej od ilości kopii plazmidu NDM-1 oraz obecności innych plazmidów noszących geny oporności.

Evereth zorganizuje Oparzenia 2019

Wydawnictwo Evereth Publishing zajmie się kompleksową organizacją konferencji Oparzenia 2019 – XIV Zjazdu Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparzeń.

Evereth Publishing
Right Menu Icon