Ostra biegunka infekcyjna u dzieci

Ostra biegunka infekcyjna jest definiowana jako zmiana konsystencji stolca i/lub wystąpienie ≥3 luźnych lub wodnistych stolców w ciągu 24 godzin. U dzieci najczęstszą przyczyną ostrej biegunki są zakażenia rotawirusowe. Nowe dane wskazują, że w krajach, w których szeroko stosuje się szczepienia przeciwko rotawirusom, zakażenia są częściej wywoływane przez norowirusy. W praktyce klinicznej zwykle nie ma potrzeby wykonywania badań laboratoryjnych, w tym badań mikrobiologicznych stolca. Podstawową metodą leczenia jest podawanie doustnego płynu nawadniającego (DPN) oraz żywienie. Hospitalizacji i nawadniania dożylnego wymagają tylko najciężej chorujące dzieci. Jako uzupełnienie leczenia można rozważyć stosowanie probiotyków o udowodnionym działaniu (np. Lactobacillus GG, Saccharomyces boulardii), smektynu dwuoktanościennego lub racekadotrylu. Stosowanie leków przeciwwymiotnych (wyjątek może stanowić ondansetron) oraz hamujących perystaltykę jelitową nie jest zalecane. Tylko w wyjątkowych przypadkach wskazane jest zastosowanie antybiotykoterapii.

Lekooporność u osób z zakażeniem HIV-1

Lekooporność HIV (ang. human immunodeficiency virus) jest skutkiem dynamiki replikacyjnej wirusa pod działaniem presji selekcyjnej leku, a jej rozwój jest zarówno przyczyną, jak i konsekwencją niepowodzenia terapii antyretrowirusowej. Selekcja mutacji lekooporności jest zależna od interakcji między szeregiem czynników: aktywnością replikacyjną wirusa, siłą działania leku, barierą genetyczną czynnika przeciwwirusowego, adherencją (przyleganiem) do terapii czy zmiennością genetyczną gospodarza. Początkowo pod wpływem tych czynników powstają populacje HIV zawierające kluczowe mutacje zmniejszające wrażliwość na leki antyretrowirusowe, ale także często o zmniejszonej aktywności replikacyjnej. Następnie pojawiają się mutacje wtórne, najczęściej w niewielkim stopniu podwyższające stężenie leków konieczne do zahamowania replikacji, ale działające jako mechanizm kompensacyjny pozwalający na utrzymanie zdolności do namnażania w środowisku leku. Mutacje lekooporności mogą nie tylko powstawać de novo po ekspozycji na lek przeciwwirusowy, lecz także być wynikiem oporności przeniesionej między osobami zakażonymi HIV. W opiece nad chorymi żyjącymi z HIV, badania lekooporności i ich interpretacja stanowią stały element praktyki klinicznej. Dane te są integrowane z oceną możliwości dostosowania terapii do potrzeb i ograniczeń pacjenta wraz z siłą wybranej kombinacji, możliwością adherencji, możliwymi działaniami niepożądanymi, wygodą dawkowania czy interakcjami lekowymi.

Ocena przydatności badań metabolomicznych w diagnostyce zakażeń wirusowych

Wzrost liczby zachorowań na różnorodne infekcje wirusowe stanowi ogólnoświatowy problem. Pomimo dostępności wielu testów diagnostycznych nadal brakuje skutecznych metod szybkiego i taniego rozpoznawania chorób zakaźnych. Naprzeciw tym wymaganiom wychodzi metabolomika, interdyscyplinarna dziedzina nauki, która w połączeniu z metodami analitycznymi (spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego (ang. nuclear magnetic resonance – NMR), spektrometria mas (ang. mass spectrometry – MS) oraz chemometrycznymi pozwala na zrozumienie mechanizmów chorobotwórczych na poziomie szlaków biochemicznych.

Technologia xMAP® nowatorską formą multipleksowania w diagnostyce i badaniach naukowych

Wychodząc naprzeciw rosnącym wymaganiom rynku diagnostycznego, Luminex opracował technologię xMAP®, która – łącząc w sobie elastyczność i łatwość multipleksowania – usuwa dotychczasowe ograniczenia powszechnie stosowanej cytometrii przepływowej. Opierając swój nowatorski patent na solidnych podstawach metody ELISA, Luminex oddaje w ręce użytkowników innowacyjną platformę do analizy materiału klinicznego w czasie rzeczywistym, gwarantując wysoką przepustowość i zaawansowaną obróbkę danych. W przeciwieństwie do tradycyjnych technologii, mogących zidentyfikować jeden lub kilka biomarkerów w danej próbce, użytkownicy są w stanie zwiększyć ilość parametrów oznaczanych w pojedynczym dołku płytki pomiarowej i dostosować ilość wykonywanych testów do własnych wymagań.

Rola laktoferyny w zakażeniach i zapaleniu

Działanie przeciwmikrobiologiczne laktoferyny (LF) należy do najwcześniej odkrytych i obecnie najlepiej udokumentowanych właściwości tego białka, potwierdzonych licznymi badaniami laboratoryjnymi i testami klinicznymi. LF jest aktywna wobec wszystkich grup drobnoustrojów: bakterii, grzybów, pierwotniaków chorobotwórczych i wirusów. Mechanizm działania białka wobec trzech pierwszych jest podobny i obejmuje głównie różne sposoby bezpośredniego uszkadzania komórek patogenów oraz blokowania ich interakcji z komórkami gospodarza. Aktywność wobec wirusów polega przede wszystkim na hamowaniu wczesnych etapów zakażenia, czyli adsorpcji i wnikania cząsteczek wirusów do komórek gospodarza. W zwalczaniu wszystkich typów drobnoustrojów duże znaczenie ma pośrednie działanie laktoferyny, aktywujące własne siły obronne ustroju. LF wykazuje synergistyczne działanie z innymi naturalnymi białkami o działaniu przeciwmikrobiologicznym oraz standardowo stosowanymi chemioterapeutykami. Jako produkt naturalny jest całkowicie bezpieczna i może być przyjmowana przez pacjentów w różnym wieku i stanie zdrowia w celach profilaktyki oraz terapii zakażeń i stanów zapalnych. W zbliżającej się dobie poantybiotykowej, laktoferyna może zatem stanowić jeden z alternatywnych elementów terapii zakażeń oraz terapii działających synergistycznie z antybiotykami.

Zastosowanie badań molekularnych w rozpoznawaniu i różnicowaniu chorób zakaźnych

Techniki biologii molekularnej znalazły szerokie zastosowanie w diagnostyce (w tym diagnostyce chorób zakaźnych), tworząc nowy obszar badań na poziomie molekularnym. Diagnostyka molekularna jest oparta na analizie kwasów nukleinowych, która pozwala na: wiarygodną identyfikację patogenów, diagnostykę różnicową, epidemiologię na poziomie molekularnym, a także szybkie określenie lekowrażliwości oraz monitorowanie skuteczności terapii. Takie badania stanowią najczęściej narzędzie uzupełniające i nie mają na celu zastąpienia klasycznych metod, wykorzystywanych powszechnie w rozpoznawaniu i różnicowaniu chorób zakaźnych. Należy jednak podkreślić, że w wielu przypadkach jedynie oznaczenia prowadzone tymi technikami – charakteryzujące się wysoką czułością i swoistością diagnostyczną – dostarczają w krótkim czasie wiarygodnych wyników będących podstawą rozpoznania choroby oraz dalszego postępowania klinicznego.

Zapobieganie i leczenie zakażenia wirusem cytomegalii u chorych po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych

Choroba wywoływana wirusem cytomegalii (ang. Cytomegalovirus – CMV) i reaktywacja zakażenia CMV wciąż pozostają poważnymi powikłaniami po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych. W ciągu 6 miesięcy po allotransplantacji u 40% chorych rozwija się choroba cytomegalowirusowa. W celu zmniejszenia ryzyka powstawania tego powikłania opracowano dwie metody postępowania: profilaktykę oraz terapię wyprzedzającą. W pracy przedstawiono strategie postępowania profilaktycznego i leczenia zakażenia CMV u chorych po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych.

Inwazyjna choroba meningokokowa u dzieci

Mianem inwazyjnej choroby meningokokowej (IChM) określa się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR) i sepsę, wywoływane przez meningokoki. Za 90% zakażeń inwazyjnych odpowiada 5 serogrup meningokoków: A, B, C, W135, Y; w Polsce dominują zakażenia wywołane serogrupami B i C. Zachorowania dotyczą osób w każdym wieku, jednak największą zapadalność notuje się u dzieci w pierwszych pięciu latach życia (zwłaszcza u niemowląt) oraz u nastolatków. Choroba zaczyna się zwykle nagle i może mieć piorunujący przebieg. Początkowo objawy są niecharakterystyczne, co niejednokrotnie opóźnia rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia. Znajomość obrazu klinicznego IChM ma ogromne znaczenie dla właściwego postępowania, a tym samym dla zmniejszenia ryzyka powikłań i zgonu.

Szczepienia niemowląt przeciwko rotawirusom – czy ochronę populacyjną zyskują starsze dzieci i dorośli?

W pracy omówiono pośrednie efekty powszechnych szczepień rotawirusowych – ochronę populacyjną starszych dzieci i dorosłych. Zakażenia rotawirusowe w Polsce często przebiegają pod postacią zakażeń wewnątrzszpitalnych (około 20– 30%) i mogą dotyczyć przewlekle chorych dzieci z obniżoną odpornością. W celu zobrazowania problemów epidemiologicznych, jakie wywołują rotawirusy wśród pacjentów przewlekle chorych, przedstawiono dwa przypadki kliniczne zakażeń rotawirusowych starszych dzieci, które nie mogły być zaszczepione. Omówiono także chorobotwórczość rotawirusów. Opanowanie zakażeń rotawirusowych wymaga wprowadzenia powszechnych szczepień, które pośrednio zmniejszą liczbę zachorowań w starszych grupach wiekowych oraz zredukują liczbę zakażeń szpitalnych.

Rola wyciągów z żurawiny wielkoowocowej i pietruszki zwyczajnej w leczeniu wspomagającym zakażenia układu moczowego

Zakażenia układu moczowego (ZUM) są powszechnym schorzeniem, występującym często zwłaszcza u kobiet. Wywoływane są przez mikroorganizmy patogenne, głównie bakterię Escherichia coli. U pacjentów z nawracającymi infekcjami układu moczowego wprowadza się profilaktyczną terapię antybiotykową, która może prowadzić do lekooporności. W związku ze zwiększającą się liczbą szczepów bakteryjnych opornych na leki przeciwbakteryjne – jako alternatywne metody leczenia lub w celach profilaktycznych – coraz częściej stosuje się surowce roślinne i probiotyki. Żurawina wielkoowocowa (Vaccinium macrocarpon Aiton, syn. Vaccinium oxycoccus L.) i pietruszka zwyczajna (Petroselinum crispum Mill., syn. Petroselinum sativum Hoffm.) są stosowane w profilaktyce ZUM od wielu lat. Bakterie E. coli posiadają fimbrie, które ułatwiają adhezję komórek bakteryjnych do nabłonka wyściełającego drogi moczowe. W owocach żurawiny znajdują się substancje czynne, takie jak proantocyjanidyny oraz fruktoza, które hamują przyczepianie się bakterii do podłoża oraz kolonizację dróg moczowych. Pietruszka zwyczajna jest stosowana w medycynie tradycyjnej w leczeniu hiperurykemii oraz dny moczanowej. Wykazuje także aktywność antyseptyczną oraz moczopędną.

Ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania cefakloru w anginie paciorkowcowej u dzieci – przegląd piśmiennictwa

Zapalenie gardła i migdałków podniebiennych, wywołane paciorkowcem β-hemolizującym grupy A, należy do najczęstszych infekcji bakteryjnych u dzieci. W leczeniu rekomenduje się 10-dniową doustną terapię penicyliną. W pracy dokonano przeglądu dostępnych badań i metaanaliz prezentujących wyniki badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo innych antybiotyków w leczeniu anginy paciorkowcowej, takich jak grupa cefalosporyn. Analiza wyników stanowi potwierdzenie, iż kuracja cefaklorem jest równie skuteczna i bezpieczna oraz może stanowić alternatywę dla leczenia penicyliną. Terapia cefaklorem okazuje się być porównywalnie skuteczna jak 10-dniowa terapia amoksycyliną i charakteryzuje ją lepsze przestrzeganie zaleceń.

Wybrane doniesienia z konferencji CROI i IC AAC ze szczególnym uwzględnieniem danych na temat atazanawiru wzmacnianego rytonawirem

Przedstawione w pracy wyniki badania, przeprowadzonego w ramach programu D:A:D (ang. The Data Collection on Adverse Events of Anti-HIV Drugs), dowodzą braku wpływu wybranych leków antyretrowirusowych (tenofowir, atazanawir/ rytonawir, lopinawir/rytonawir i inne leki z grupy inhibitorów proteazy wzmacniane rytonawirem) na rozwój zaawansowanej lub schyłkowej niewydolności nerek. Zaprezentowano dane na temat skuteczności, bezpieczeństwa oraz tolerancji nowego złożonego preparatu STB (elwitegrawir/kobicystat/emtrycytabina/tenofowir) vs. ATV/r (atazanawir/rytonawir) w połączeniu z TDF/FTC (tenofowir/ emtrycytabina) oraz vs. EFV/TDF/FTC (efawirenz/tenofowir/ emtrycytabina). Ponadto przedstawiono wyniki badania ATADAR, w którym oceniano zaburzenia lipidowe i insulinooporność w trakcie 24-tygodniowej terapii preparatami atazanawir/rytonawir i darunawir/rytonawir (DRV/r) w połączeniu z TDF/FTC. Zaobserwowano tendencję w kierunku korzystniejszego profilu zmian LDL (ang. low-density lipoprotein), HDL (ang. high-density lipoprotein) i TC/HDL (ang. total cholesterol high-density lipoprotein) przy zastosowaniu schematu z ATV/r, choć różnice nie były istotne statystycznie. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy zmianami stężenia bilirubiny a zmianami parametrów lipidowych. W badaniu METABOLIK DRV/r i ATV/r wykazywały podobny, umiarkowany wpływ na insulinowrażliwość w badaniu techniką klamry euglikemicznej. HOMA-IR (ang. calculated homeostatic model assessment of insulin resistance) i szacunkowy HOMA-β wzrastały przy leczeniu DRV/r, lecz nie przy leczeniu ATV/r.

Doniesienie z 14. konferencji EACS

W trakcie międzynarodowej konferencji EACS (ang. European AIDS Clinical Society) w październiku 2013 roku przedstawiono siódmą edycję europejskich wytycznych dotyczących opieki oraz leczenia osób zakażonych HIV. Niewielkim zmianom uległy między innymi zasady rozpoczynania terapii antyretrowirusowej (ang. antiretroviral – ARV) u osób dotychczas nieleczonych oraz zalecenia dotyczące leczenia ARV u kobiet ciężarnych. Podczas kongresu przedstawiono również wyniki dwóch obserwacyjnych badań skuteczności i bezpieczeństwa stosowania terapii ATV/r (atazanawir wzmacniany rytonawirem) w populacjach osób zakażonych HIV w tzw. warunkach „real-life”.

Zamknięty system do kontrolowanej zbiórki stolca jako alternatywna metoda pielęgnacji pacjenta z biegunką w oddziale intensywnej terapii

Biegunka (ang. diarrhea) jest często występującym działaniem niepożądanym, komplikującym leczenie pacjentów przebywających w oddziałach intensywnej terapii (OIT). Pojawia się w wyniku podawania dużych ilości leków (w tym antybiotyków) oraz zaburzeń przewodu pokarmowego związanych z zakażeniem. Choroba ta (infekcyjna i nieinfekcyjna) przyczynia się do pogorszenia ostatecznego wyniku leczenia. Pielęgnacja chorego z biegunką jest bardzo czasochłonna i kosztowna, wiąże się ze zużyciem dużej ilości materiałów medycznych, tj.: pieluchomajtek, podkładów jednorazowych, odzieży ochronnej (fartuchy, rękawiczki, maseczki), bielizny pościelowej oraz środków myjących i pielęgnujących skórę pacjenta.

Charakterystyka mikrobiologiczna bakterii z rodzaju Legionella: klasyfikacja, morfologia i fizjologia, czynniki wirulencji – część I

Bakterie z rodzaju Legionella to Gram-ujemne pałeczki. Klasyfikacja jest oparta o cechy antygenowe, analizę kwasów nukleinowych i ich homologię. Obecnie opisano 52 gatunki Legionella i 72 grupy serologiczne, z czego ponad 20 gatunków uznano za chorobotwórcze dla ludzi. Bakterie te posiadają w ścianie komórkowej rozgałęzione kwasy tłuszczowe, wykazują słabą aktywność metaboliczną, a do wzrostu wymagają L-cysteiny i soli żelaza. Istnieją dwie fazy cyklu życiowego Legionella: replikacyjna oraz inwazyjna.

Zastosowanie mikroskopu sił atomowych w badaniach mikrobiologicznych

Mikroskop sił atomowych (ang. atomic force microscope – AFM) stosuje się eksperymentalnie w biologii, mikrobiologii i medycynie do badania topografii powierzchni oraz oceny własności mechanicznych komórek. Siły działające pomiędzy sondą AFM a badaną powierzchnią są mierzone z dokładnością do pikoniutonów, co pozwala na uzyskanie precyzyjnych informacji o kształcie struktur biologicznych i rozmiarach badanych obiektów, a także o własnościach mechanicznych badanych powierzchni.

Zasadność stosowania kontroli biologicznej w procesie sterylizacji w nawiązaniu do wytycznych CDC

Zakażenie miejsca operowanego (ZMO, ang. surgical site infection – SSI) może być spowodowane nieprawidłowym przygotowaniem instrumentarium medycznego podczas dekontaminacji. Sterylizacja jest procesem „specjalnym”, wymagającym zastosowania sposobów kontroli, które jednoznacznie potwierdzą jej skuteczność. Najbardziej obiektywną metodą monitorowania tego procesu jest kontrola biologiczna, która najwierniej odzwierciedla środowisko mikrobiologiczne wewnątrz komory w czasie cyklu sterylizacji. Jej ujemny wynik potwierdza skuteczność procesu, czyli zniszczenie wszystkich drobnoustrojów i ich przetrwalników na wyrobach medycznych.

Profilaktyka zakażeń w gabinecie dentystycznym

Gabinet dentystyczny jest miejscem, w którym wykonywane są zabiegi inwazyjne. W czasie leczenia stomatologicznego istnieje wysokie ryzyko zakażenia zarówno pacjentów, jak i personelu. Podstawowymi drogami ich przenoszenia są drogi: krwiopochodna, kontaktu bezpośredniego i powietrzna. W gabinecie stomatologicznym ryzyko zakażenia jest takie samo jak w sali operacyjnej. Można je zredukować dzięki przestrzeganiu podstawowych zasad higieny. Pacjenci dentystyczni są coraz bardziej świadomi zagrożeń. Ponieważ najczęściej sami płacą za wykonywane zabiegi, oczekują od personelu gabinetów dentystycznych zapewnienia wysokiej jakości usług oraz bezpieczeństwa.

Koinfekcja HCV/HIV – współczesne opcje terapeutyczne leczenia HCV

Wydłużenie i poprawa jakości życia pacjentów poddanych skutecznej terapii antyretrowirusowej (ang. antiretroviral – ARV, ang. combined antiretroviral therapy – cART) zwiększa liczbę osób współzakażonych HCV (ang. hepatitis C virus, wirusowe zapalenie wątroby typu C – wzw C), u których możliwe oraz celowe jest równoległe prowadzenie terapii anty- HCV . Jest to jednak skomplikowany problem kliniczny. W pracy omówiono wpływ koinfekcji HIV/HCV na wątrobę, w tym: progresję włóknienia, możliwości terapeutyczne terapii zakażenia HCV i cART oraz interakcje lekowe.

Znaczenie flucytozyny w leczeniu kryptokokowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu u chorych z AIDS – opis przypadku

Kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu (ang. cryptococcal meningoencephalitis – CM) jest ciężkim zakażeniem oportunistycznym, które rozwija się u chorych z niedoborami odporności. Do najważniejszych czynników ryzyka należą: późna faza zakażenia HIV (ang. human immunodeficiency virus), intensywna immunosupresja, przebyta transplantacja, białaczki i chłoniaki. Wprowadzenie terapii antyretrowirusowej (ang. highly active antiretroviral therapy – HAART) obniżyło śmiertelność wśród pacjentów zakażonych HIV i zmniejszyło zapadalność na kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Obecnie choroba występuje u osób nieleczonych, często nieświadomych zakażenia HIV. Niezależnie od postępu w leczeniu przeciwgrzybiczym i antyretrowirusowym, śmiertelność w przebiegu CM jest nadal wysoka. Kuracja polega na stosowaniu skojarzonej terapii przeciwgrzybicznej, przebiegającej w trzech fazach: indukcyjnej, konsolidacyjnej i podtrzymującej oraz intensywnemu leczeniu wysokiego ciśnienia śródczaszkowego. Wyniki badań klinicznych wskazują, że najlepsze efekty uzyskuje się podczas stosowania amfoterycyny B (AmB) i flucytozyny oraz terapii antyretrowirusowej. W pracy przedstawiono opis przypadku pacjenta z AIDS chorego na kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu oraz informacje dotyczące współczesnej wiedzy na temat leczenia i przebiegu tej choroby.

Neuroinfekcja o etiologii Candida krusei – opis przypadku

W pracy przedstawiono przypadek neuroinfekcji o etiologii grzybiczej. W terapii początkowo zastosowano flukonazol, jednak po szybkim zidentyfikowaniu czynnika etiologicznego, jakim była Candida krusei, lek zmieniono na worykonazol. Leczenie zakończyło się sukcesem terapeutycznym.

Charakterystyka mikrobiologiczna bakterii z rodzaju Legionella: postacie kliniczne zakażeń, diagnostyka i leczenie – część II

Legionella spp. występują powszechnie w środowisku naturalnym i sztucznym. Bakterie z rodzaju Legionella spp. są patogenami wewnątrzkomórkowymi i mogą powodować szerokie spektrum chorób – od zakażeń o łagodnym przebiegu o objawach grypopodobnych (gorączka Pontiac), do ciężkich atypowych zapaleń płuc (choroba legionistów). Do infekcji dochodzi poprzez inhalację aerozolu wodno-powietrznego lub aspirację wody zanieczyszczonej bakteriami Legionella. Podstawowe metody diagnostyczne w kierunku legionelozy to oznaczanie przeciwciał w surowicy oraz antygenu L. pneumophila SG 1 w moczu. W leczeniu stosuje się głównie antybiotyki makrolidowe i fluorochinolony.

Hipotermia okołooperacyjna – czynnik zwiększający ryzyko powikłań infekcyjnych

Stan obniżenia temperatury centralnej poniżej 36°C u operowanego pacjenta jest częstym powikłaniem różnego rodzaju zabiegów operacyjnych. Określa się go terminem „niezamierzonej śródoperacyjnej hipotermii”. Jej następstwa w istotny sposób rzutują na przebieg pooperacyjny. Zwiększona częstość istotnych powikłań dotyczy również komplikacji infekcyjnych, których występowanie może być użyte do oceny jakości szeroko pojętej opieki okołooperacyjnej. W pracy zwrócono uwagę na powszechność występowania problemu oraz jego etiopatogenezę.

Lactobacillus rhamnosus GG w świetle badań klinicznych

W ostatnich latach w medycynie klinicznej obserwuje się powrót koncepcji stosowania preparatów probiotycznych w profilaktyce i leczeniu chorób u dzieci i dorosłych. Wzrostowi zainteresowania klinicystów towarzyszy rosnąca liczba poprawnie zaplanowanych i przeprowadzonych badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dowiedziono, że efekty stosowania probiotyków nie są jednakowe i ściśle zależą od dawki i rodzaju szczepu probiotyczego. Jednym z probiotyków z najbogatszą dokumentacją kliniczną jest Lactobacillus rhamnosus GG (LGG). W pracy dokonano przeglądu piśmiennictwa oceniającego skuteczność i bezpieczeństwo LGG w różnych wskazaniach klinicznych. Skuteczność probiotyku udowodniono w profilaktyce i leczeniu: biegunki związanej z antybiotykoterapią, ostrej biegunki infekcyjnej, biegunki podróżnych, biegunki szpitalnej. Ponadto dowiedziono wpływu LGG na układ odpornościowy oraz pozytywnego oddziaływania w profilaktyce atopowego zapalenia skóry, jako leczenia wspomagające u osób z zespołem jelita drażliwego oraz w zmniejszaniu częstości i nasilenia czynnościowego bólu brzucha u dzieci. Przeprowadzone badanie retrospektywne wykazało bezpieczeństwo mikrobiologiczne stosowania LGG u wcześniaków z bardzo niską urodzeniową masą ciała.

Czy powierzchnie wykonane z miedzi i stopów miedzi mogą pomóc w zapobieganiu rozprzestrzeniania się infekcji wirusowych?

Zakażenia przewodu pokarmowego wywoływane przez norowirusy (NoV) stanowią poważny problem epidemiologiczny na całym świecie. W zapobieganiu ich rozprzestrzeniania podkreśla się znaczenie restrykcyjnego przestrzegania zasad higieny. W temperaturze pokojowej i suchym środowisku miedź (Cu) i jej stopy wykazują działanie inaktywujące wirusy w ciągu dwóch godzin po ekspozycji na patogen. Szybkość tego procesu jest proporcjonalna do zawartości Cu w stopie. Stal nie posiada takich właściwości. Zastosowanie powierzchni dotykowych wykonanych z miedzi lub jej stopów może pomóc w ograniczaniu epidemii zakażeń wywoływanych przez NoV.

Rola azytromycyny w bakteryjnych zakażeniach górnych dróg oddechowych u dzieci

W populacji dziecięcej infekcyjne zapalenia górnych dróg oddechowych należą do jednych z częściej występujących chorób i nierzadko mają charakter nawrotowy. Wiąże się on z: wielogodzinnym przebywaniem w zbiorowiskach dziecięcych (żłobki, przedszkola, szkoły), posiadaniem rodzeństwa, narażeniem na dym tytoniowy i zwykle zbyt krótkim okresem karmienia piersią przez matkę. W wielu badaniach klinicznych wykazano skuteczność azytromycyny w leczeniu bakteryjnych infekcji górnych dróg oddechowych (zapalenie zatok przynosowych, gardła i migdałków podniebiennych, krtani i tchawicy), a także bakteryjnego zapalenia ucha środkowego. Najczęściej zakażenia te powodują bakterie typowe, ale zapalenia narządów laryngologicznych mogą być także wywoływane przez bakterie atypowe lub mieć etiologię mieszaną (bakterie typowe i atypowe). Wnikliwe rozważenie etiologii zapalenia jest niezbędne w każdym przypadku, gdyż ma to wpływ na wdrożenie optymalnej antybiotykoterapii. Przy braku poprawy klinicznej po zastosowaniu antybiotyków β-laktamowych należy rozważyć zmianę leku lub zastosowanie terapii skojarzonej z azytromycyną, która jest skuteczna zarówno w leczeniu typowych, jak i atypowych zakażeń u dzieci w obrębie górnych dróg oddechowych.

Strategie leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B w 2014 roku: pegylowany interferon alfa-2a analogi nukleot(z)ydowe 2 – kryteria wyboru

Celem leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (pwzw typu B), zgodnym z ustaleniami najważniejszych towarzystw naukowych, jest poprawa jakości życia oraz przeżywalności pacjentów, którą można osiągnąć poprzez zahamowanie progresji choroby do marskości, niewydolności narządu czy rozwoju pierwotnego raka wątroby (ang. hepatocellular carcinoma – HCC). Jest to możliwe dzięki trwałemu zahamowaniu replikacji HBV (ang. hepatitis B virus, wirus zapalenia wątroby typu B – wzw B). Z uwagi na brak możliwości eliminacji wzw B z ustroju wskutek tworzenia formy episomalnej (cccDNA), opornej na działanie leków i stanowiącej rezerwuar wirusa, wskaźnik ten staje się miernikiem skuteczności leczenia. Najbardziej pożądanym końcowym punktem terapii pwzw typu B – chociaż nadal stosunkowo rzadko obserwowanym – jest utrata antygenu HBs (HBsAg) z wytworzeniem (lub bez) przeciwciał anty-HBs. Obecnie dominują dwa sposoby leczenia pwzw B: krótkotrwała terapia pegylowanym interferonem alfa-2a (PEG-IFN alfa-2a) oraz wieloletnia, nierzadko dożywotnia kuracja doustnymi analogami nukleot(z)ydowymi (NUC). Zaletami terapii PEG-INF są: brak rozwoju opornych szczepów wirusa HBV, najkrótszy czas leczenia, a także jego najwyższa skuteczność leczenia mierzona odsetkiem utraty HBsAg. Ten schemat powinien być oferowany wszystkim pacjentom bez przeciwwskazań do stosowania IFN. NUC stanowią podstawę leczenia u chorych z zaawansowaną chorobą wątroby, u których stosowanie interferonu wiąże się z ryzykiem dekompensacji funkcji tego narządu, a także u osób z poważnymi schorzeniami ogólnoustrojowymi lub nieodpowiadających na leczenie IFN. Z uwagi na powyższe ograniczenia, szczególnie istotny jest indywidualny i staranny dobór poszczególnych schematów terapeutycznych do pacjenta. Decyzja ta ma ogromny wpływ na ostateczny wynik leczenia.

Wstępne wyniki leczenia tlenem hiperbarycznym zakażeń tkanek miękkich

Wstęp Medycyna hiperbaryczna wykorzystuje ciśnienie wyższe od normalnego ciśnienia atmosferycznego. Leczenie tlenem hiperbarycznym posiada ponad pięćdziesięcioletnią tradycję zarówno w medycynie eksperymentalnej, jak i klinicznej. Lecznicze właściwości zwiększonego utlenowania krwi zależą od mechanizmu działania podwyższonego ciśnienia. Wiele typów komór hiperbarycznych służy obecnie do leczenia pacjentów zarówno planowych, jak i ze wskazań ostrych. Materiał i metody Przedstawiona praca jest próbą oceny zastosowania tlenu hiperbarycznego w leczeniu zakażeń tkanek miękkich. W badaniu wzięło udział sześciu pacjentów, u których zastosowano od 3 do 30 zabiegów sprężeń w wieloosobowej komorze hiperbarycznej w warunkach ciśnienia równego 2,5 ciśnienia absolutnego (ATA). Wyniki U wszystkich badanych zaobserwowano znaczącą poprawę gojenia ran po przeprowadzeniu terapii hiperbarii. Wnioski Dostarczenie organizmowi tlenu pod ciśnieniem zwiększonym do 2,5 ATA wydaje się być pomocną metodą w kompleksowym leczeniu zakażeń tkanek miękkich.

Terapia przeciwwirusowa chorych z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C i zaawansowanym włóknieniem lub marskością wątroby

Na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C (pwzw C) choruje ponad 160 milionów ludzi na świecie, a u około 20% spośród nich po 20 latach zakażenia rozwija się marskość wątroby. W przypadku chorych z zaawansowanym włóknieniem lub skompensowaną marskością rekomendowane jest – o ile nie występują bezwzględne przeciwwskazania – natychmiastowe wdrożenie terapii przeciwwirusowej. Uzyskanie trwałego klirensu wirusa HCV (ang. hepatitis C virus, wirusowe zapalenie wątroby typu C – wzw C) jest dla tych pacjentów pierwszym krokiem na drodze terapeutycznej, prowadzącej do: normalizacji biochemicznej, poprawy histologicznej, zmniejszenia ryzyka powikłań choroby, w tym dekompensacji marskości oraz rozwoju raka wątrobowokomórkowego (ang. hepatocellular carcinoma – HCC). Ze względu na duże ryzyko występowania poważnych objawów ubocznych, leczenie przeciwwirusowe chorych z zaawansowanym włóknieniem i skompensowaną marskością wątroby musi być prowadzone ze szczególną uwagą. Terapia powinna odbywać się w wyspecjalizowanych ośrodkach pod nadzorem personelu dysponującego odpowiednią wiedzą i doświadczeniem.

1 z 3123
Evereth Publishing
Right Menu Icon