Metoda prone position jako sposób na poprawienie oksygenacji u pacjentów oparzonych z zespołem ostrej niewydolności oddechowej

Wstęp Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ang. acute respiratory distress syndrome – ARDS) charakteryzuje się szybko narastającymi objawami niewydolności oddechowej. W badaniach obrazowych można zaobserwować rozsiane, symetryczne zmiany naciekowe w płucach. Wynikiem tych procesów jest zmniejszenie oksygenacji krwi tętniczej. Ze względu na patofizjologię choroby oparzeniowej zespół ARDS jest często obserwowany u pacjentów ciężko oparzonych. Prone position jest techniką wspomagającą leczenie tych chorych. Materiały i metody Do badania włączono 99 pacjentów, u których, z powodu rozległości i głębokości oparzenia lub z powodu oparzenia dróg oddechowych, została zastosowana wentylacja mechaniczna. Celem badania było stwierdzenie zależności między parametrami oksygenacji a zmianą pozycji ciała z supine na prone position. W tym celu zastosowano badanie gazometryczne krwi tętniczej. Wyniki Pozytywną reakcję na wentylację przy użyciu techniki prone position, w postaci poprawy oksygenacji, odnotowano u 85% badanych. Trwała poprawa parametrów gazometrycznych nastąpiła u 55% pacjentów. Wnioski Leczenie pacjentów ciężko oparzonych z urazem termicznym dróg oddechowych jest znacznie utrudnione. W sytuacji, w której, pomimo prawidłowego leczenia, obserwowane jest znaczne pogorszenie parametrów oddechowych, należy rozważyć alternatywne techniki wspomagające, takie jak prone position.

Narażenie zespołu operacyjnego na związki lotne wytwarzane podczas operacji oparzonej tkanki z użyciem diatermii – doniesienie wstępne

Wstęp Od niedawna zaczęto dostrzegać problem związany z narażeniem członków zespołu operacyjnego na substancje powstające podczas cięcia tkanek nożem wytwarzającym wysoką temperaturę. Problem ten jest szczególnie ważny dla zespołów operujących osoby z rozległymi oparzeniami, ponieważ optymalny sposób postępowania chirurgicznego w leczeniu rozległych i głębokich oparzeń polega na szybkim usunięciu tkanek martwych. W tym celu używa się między innymi noży elektrycznych. Stosowanie tych narzędzi wiąże się z wytwarzaniem wysokiej temperatury podczas zabiegu oraz zwiększeniem ekspozycji na lotne czynniki szkodliwe zawarte w dymie z usuwanych tkanek. Celem badania była analiza jakościowa oraz półilościowa niepolarnych związków lotnych wydzielających się podczas resekcji oparzonej tkanki z użyciem diatermii. Materiały i metody Badanie zostało przeprowadzone podczas operacji resekcji oparzonej tkanki pacjenta w pierwszej dobie po oparzeniu (ponad 30% TBS A, o głębokości III stopnia). Analizowane związki były absorbowane przy użyciu ekstrakcji do fazy stałej, z użyciem włókien SPME. Czas ekspozycji włókien wynosił 30 minut i rozpoczynał się wraz z początkiem zabiegu. Włókna zostały przeanalizowane na chromatografie gazowym sprzężonym ze spektrometrią mas. Wyniki W pilotażowych badaniach własnych składu dymu operacyjnego z wykorzystaniem techniki SPME została wykazana obecność kilkuset niepolarnych związków organicznych. Były to proste związki alifatyczne i aromatyczne, jak: ester kwasu octowego, heksan, aceton oraz skomplikowane pochodne organiczne o nieznanej toksykologii. Analiza wykazała również obecność gazu anestetycznego – sewofluranu. Wnioski Dotychczasowe badania dymu operacyjnego były związane z resekcją tkanki zdrowej. Badania własne Autorów po raz pierwszy prezentują analizę dymu powstającego podczas resekcji tkanki oparzonej. Większość wykrytych związków ma potencjalnie toksyczne działanie i może stanowić, dotychczas nie brany pod uwagę, czynnik ryzyka narażenia zespołu operacyjnego.

Miejsce chirurgii plastycznej w procesie leczenia otyłości

Wzrost ilości osób otyłych, towarzyszący rozwojowi cywilizacyjnemu, jest coraz większym problemem społecznym. Wraz ze wzrostem wykonywanych operacji bariatrycznych obserwuje się znaczne zwiększenie zapotrzebowania na zabiegi plastyczne. Kwalifikację do operacji rozpoczyna się w sposób typowy: zbieranie wywiadu, wykonywanie badań lekarskich oraz podstawowych badań laboratoryjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na: ilość utraconej masy ciała, rodzaj przebytych zabiegów, choroby współistniejące i aktualny stan odżywienia. Pacjenci kwalifikowani do postbariatrycznego leczenia chirurgicznego muszą zaakceptować zmianę, jaka dokona się w ich wyglądzie – nadmierne fałdy skórno-tłuszczowe zostaną zastąpione podłużnymi bliznami.

Operacje plastyczne u pacjentów po leczeniu bariatrycznym

Do operacji plastycznych w ramach chirurgii postbariatrycznej należą, według częstości wykonywania: abdominoplastyka, plastyka opadniętych piersi u kobiet i pseudoginekomastii u mężczyzn, plastyka ramion, plastyka ud oraz plastyka pośladków. Operacje poprawiające kształt powłok ciała po operacjach bariatrycznych są zabiegami względnie bezpiecznymi, jeśli wykonuje się je u osób ze stabilną masą ciała, bez zaburzeń odżywiania i z uregulowanymi chorobami przewlekłymi. W trakcie operacji należy zwrócić uwagę na: prawidłowe ułożenie i ogrzanie pacjenta, profilaktykę przeciwzakrzepową i przeciwodleżynową oraz prowadzenie anestezjologiczne. Do najczęstszych powikłań pooperacyjnych należą krwiaki, surowiczaki i częściowa martwica płatów.

Klebsiella pneumoniae – pięcioletnia analiza retrospektywna Centrum Oparzeniowego w Krakowie

Zakażenie Klebsiella pneumoniae u pacjenta ciężko oparzonego jest jednym z głównych czynników decydujących o śmiertelności. W centrach oparzeniowych dominują zakażenia bakteriami Gram-ujemnymi. W ostatnich latach znacząco wzrosła oporność na antybiotyki szczepów bakteryjnych wyizolowanych od chorych oparzonych. Z tego powodu Autorzy niniejszej pracy przeprowadzili pięcioletnią analizę retrospektywną zakażeń K. pneumoniae pod kątem epidemiologii i oporności na powszechnie stosowane antybiotyki. Materiał i metody Materiał badawczy obejmował 129 posiewów, które potwierdziły obecność K. pneumoniae. Ogólna liczba szczepów bakteryjnych wyizolowanych z 3403 badań mikrobiologicznych przeprowadzonych od 2011 do 2015 roku u 749 pacjentów Małopolskiego Centrum Oparzeniowo-Plastycznego w Krakowie wynosiła 1733. Wyniki Badanie potwierdziło wzrost liczby zakażeń szpitalnych oraz utrzymującą się proporcję pomiędzy liczbą zakażeń K. pneumoniae i pozostałymi szczepami bakterii Gram-ujemnych. Autorzy wykazali małą oporność szczepów na meropenem, amikacynę i kolistynę. Dodatkowo analiza statystyczna potwierdziła nieistotne zmiany we wrażliwości i oporności na antybiotyki w badanym przedziale czasu. Wnioski Zastosowanie maksymalnych dawek antybiotykow wydaje się mieć kluczowe znaczenie. W opinii Autorów jednymi z głównych czynników, które wpływają na ryzyko zakażenia, są ogólny stan pacjentów oraz długość pobytu w szpitalu. Zabieg chirurgiczny, polegający na oczyszczeniu czy wycięciu resztkowej martwicy, może również spowodować translokację bakterii do krwi. Jakkolwiek zwiększona liczba zakażeń wiąże się z niebezpieczeństwem, niekoniecznie oznacza pogorszenie klinicznych wyników leczenia oparzeń.

Media społecznościowe w praktyce chirurga plastyka

Internet, a wraz z nim media społecznościowe, powoli stają się nieodzownym elementem prowadzenia praktyki lekarskiej. Chirurgia plastyczna, jak żadna inna specjalizacja, jest uzależniona od bardzo dobrej komunikacji na linii lekarz-pacjent, a media społecznościowe pełnią obecnie na świecie rolę istotnego medium w tym zakresie. Dlatego podjęto się próby zbadania oraz ocenienia, w jaki sposób media społecznościowe są wykorzystywane przez polskich specjalistów chirurgii plastycznej. W tym celu przeprowadzono anonimową ankietę wśród członków Polskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej. Na pytania odpowiedziało 50 specjalistów chirurgii plastycznej. Zgodnie z wynikami ankiety, przeważającym medium komunikacji z pacjentem pozostawała własna strona internetowa (72% badanych), natomiast aż 40% ankietowanych zadeklarowało, że nie wykorzystuje żadnego medium społecznościowego. Wśród korzystających z social media przeważał portal Facebook, z kolei praktycznie nie deklarowano wykorzystywania Twittera, Instagrama czy YouTube’a. W aspekcie edukacji i wymiany informacji między lekarzami, 86% ankietowanych chirurgów plastycznych zadeklarowało, że nie uznaje mediów społecznościowych jako źródła fachowej wiedzy medycznej dla lekarzy, a 12% zakazałoby publikacji tego typu treści w Internecie. W Polsce wykorzystanie mediów społecznościowych wciąż odbiega od trendów panujących na świecie. Jest to najbardziej widoczne w zróżnicowaniu kanałow komunikacji z pacjentem oraz w marginalizacji roli mediów społecznościowych jako platformy wymiany fachowej wiedzy medycznej między lekarzami.

Biofilm w ortopedii oraz w chirurgii szczękowo-twarzowej – znaczenie zjawiska i modyfikacje biomateriałów ograniczające częstość zakażeń

Infekcje związane z obecnością biofilmu stanowią narastający problem w ortopedii oraz w chirurgii szczękowo-twarzowej. Drobnoustroje w formie biofilmowej cechują się wysoką tolerancją i opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe. Tworzenie biofilmu na implantach kostnych prowadzi do rozprzestrzenienia się infekcji oraz licznych niepowodzeń terapeutycznych. Opracowywanie implantów o zmodyfikowanej powierzchni w celu ograniczenia tworzenia się biofilmu jest jedną z obiecujących strategii mających na celu redukcję częstości zakażeń.

Zastosowanie nalbufiny u dzieci i młodzieży

Leczenie bólu u dzieci stanowi duże wyzwanie terapeutyczne, dlatego trwają badania nad nowymi preparatami o działaniu przeciwbólowym do stosowania w tej grupie chorych, dodatkowo poszukiwane są także nowe zastosowania dobrze znanych substancji. Nalbufina jest lekiem opioidowym o działaniu agonistyczno-antagonistycznym, znajdującym zastosowanie w leczeniu bólu o znacznym i umiarkowanym nasileniu u dzieci. W niniejszej pracy, stanowiącej przegląd piśmiennictwa dotyczącego nalbufiny, omówiono: budowę chemiczną, metabolizm, wskazania do stosowania oraz dawkowanie tego opioidu w leczeniu bólu u dzieci i młodzieży.

Zalety i wady antyseptyków stosowanych w profilaktyce i leczeniu infekcji ran oparzeniowych – okiem mikrobiologa

Powikłania septyczne ran oparzeniowych mogą prowadzić do znacznego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, a nawet do jego śmierci. Głównymi czynnikami zakażeń ran oparzeniowych są drobnoustroje należące do gatunków Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii oraz Staphylococcus aureus. Badania wykazują znaczący wzrost odsetka szczepów antybiotykoopornych izolowanych z oparzeń. W celu eradykacji drobnoustrojów stosowane są zatem coraz częściej antyseptyki, takie jak: chlorheksydyna, powidon jodu, poliheksanidyna, podchloryny oraz oktenidyna. W niniejszej pracy dokonano przeglądu danych dotyczących zalet oraz wad tych antyseptyków.

1 z 1212345...10...Ostatnia »
Evereth Publishing
Right Menu Icon