Surgical treatment of basal cell carcinoma of the angle of the mouth – a case report

The Authors present the case of a 82-year-old patient suffering from basal cell carcinoma. The ulcer was located in the area of the left angle of the mouth and was surgically treated. Twelve months of topical treatment has proved to be ineffective. Biopsy of the tumor (T1) was performed and was followed by a histopathological analysis. In addition, a detailed immunohistochemical analysis revealed a high mitotic index and high expression of cytokeratin AE1 and vimentin. The lesion was removed with a 5 mm margin of healthy tissue. Reconstructive plastic surgery of the skin and mucosa was performed. Final histopathological examination confirmed the initial diagnosis and the radicality of the procedure.

Rola miedzi, selenu i cynku w leczeniu oparzeń

Jednym z prawidłowych elementów żywienia szpitalnego pacjentów oparzonych jest uzupełnianie podstawowych składników odżywczych, które zapobiegają niedoborom związanym z hipermetabolizmem. Podczas oparzenia organizm jest narażony na znaczne straty pierwiastków, takich jak: selen, miedź, cynk, żelazo, magnez czy fosfor. Preparaty do żywienia pozajelitowego często nie zawierają mikroelementów i witamin, które mogłyby zrekompensować straty, dlatego konieczna jest ich suplementacja. W przypadku oparzeń dochodzi do znacznych strat miedzi i cynku, dlatego ważne jest, aby uzupełniać ich niedobory. Jest to istotne również z uwagi na szybkie gojenie ran. Wczesna suplementacja selenu zmniejsza ryzyko peroksydacji lipidów, wspomaga systemy antyoksydacyjne, poprawia odporność i zapewnia lepsze gojenie ran, co wpływa na wyższą przeżywalność oraz krótszy pobyt pacjentów na oddziale intensywnej terapii.

Pęknięcia implantów piersi – krótki przegląd literatury i opis przypadków klinicznych

Powiększanie piersi przy pomocy implantów silikonowych należy do najczęściej przeprowadzanych operacji w ramach chirurgii plastycznej. Jednym z możliwych późnych powikłań po zabiegach augmentacji lub rekonstrukcji jest uszkodzenie protezy piersi. W niniejszej pracy przedstawiono cztery przypadki kliniczne uszkodzenia protez piersiowych – zarówno po procedurach rekonstrukcji chirurgicznej, jak i chirurgii estetycznej piersi.

Substytuty skóry stosowane u chorych z urazem termicznym w Centrum Leczenia Oparzeń im. dr. Stanisława Sakiela w Siemianowicach Śląskich

Rozlegle i głęboko oparzeni pacjenci z niedostatkiem zdrowej, nieuszkodzonej skóry (pola dawcze), którą można wykorzystać jako przeszczep autologiczny, wymagają alternatywnych metod terapeutycznych. Metody te mogą opierać się na wykorzystaniu naturalnych lub syntetycznych substytutów skóry, do których należy zaliczyć: allogeniczną biostatyczną skórę ludzką, allogeniczną biostatyczną owodnię ludzką, hodowane in vitro komórki skóry (fibroblasty i keratynocyty), pozbawioną komórek matrycę ludzkiej skóry właściwej oraz komercyjnie dostępne, syntetyczne substytuty skóry, takie jak Suprathel® czy Biobrane®. Zaprezentowane substytuty skóry dostarczają wielu możliwości leczenia ran oparzeniowych i stanowią uzupełnienie dla tradycyjnych metod.

Zastosowanie opatrunku hemostatycznego w leczeniu krwawienia z rany oparzeniowej – doświadczenia własne

W wyniku rozległego i głębokiego urazu oparzeniowego dochodzi do rozwoju choroby oparzeniowej. Wśród wielu niekorzystnych zaburzeń metabolicznych z nią związanych można wymienić m.in. żylną chorobę zakrzepowo-zatorową lub konieczność wdrożenia terapii nerkozastępczej. Wymusza to stosowanie określonych dawek niskocząsteczkowych heparyn, co z kolei może spowodować wystąpienie zaburzeń krzepnięcia. Mechaniczne usuwanie martwej skóry powoduje w grupie chorych z oparzeniami trudne do zatamowania krwawienia. Celem pracy była ocena kliniczna opatrunku hemostatycznego Tromboguard® u oparzonych pacjentów, u których stosowano terapię nerkozastępczą i terapeutyczne dawki niefrakcjonowanych heparyn. U leczonych osób uzyskano efekt całkowitego zatamowania krwawienia. Opatrunek hemostatyczny Tromboguard® może być stosowany do tamowania krwawienia podczas zabiegów związanych z usuwaniem martwicy lub ran powstałych wskutek pobrania autologicznych przeszczepów skóry.

Peripheral giant cell granuloma with an atypical location – a case report

The Authors would like to present a case of an atypical, non-alveolar location of peripheral giant cell granuloma and its short characterization based on literature. A slowly growing nodule in the soft tissues of the cheek has been confirmed with a biopsy under the control of an ultrasound scanner. The change was enucleated from intraoral access. The final histopathological examination was consistent with the biopsy result.

Wpływ dożylnych płynów infuzyjnych na równowagę kwasowo-zasadową ustroju

Dożylna podaż płynów infuzyjnych jest interwencją medyczną stosowaną w codziennej praktyce klinicznej. Dlatego też niezmiernie istotna jest wiedza na temat składu elektrolitowego oraz wartości różnicy stężeń silnych jonów (SID) płynów infuzyjnych w aspekcie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej (RKZ ). Interpretacja zaburzeń RKZ w oparciu o fizykochemiczną metodę Stewarta pozwala poznać ich rzeczywistą przyczynę i opiera się na analizie trzech zmiennych niezależnych: różnicy silnych jonów (głównie sodu i chloru), stężeniu słabych kwasów (Atot, głównie albumin i fosforanów) oraz prężności dwutlenku węgla (pCO2). Tylko zmiana w zakresie jednej lub kilku zmiennych niezależnych przyczynia się do zmiany stopnia dysocjacji wody, a więc zmiany w stężeniu H+ i w konsekwencji zmiany wartości pH osocza. Wartość SID, która dotyczy także płynów przetaczanych chorym, wpływa na różnicę silnych jonów osocza i przez to kształtuje stan RKZ . Zależnie od składu elektrolitowego płyny infuzyjne mogą obniżać, zwiększać lub pozostawiać bez zmian wartość osoczowego pH. Z zasady płyny infuzyjne, których SID jest większa od wartości HCO3 osocza pacjenta, powodują zasadowicę, gdy SID jest mniejsza od HCO3 – kwasicę, natomiast gdy SID jest równa stężeniu HCO3, pH pozostaje bez zmian, niezależnie od stopnia rozcieńczenia krwi. W czasie podaży płynów różnica silnych jonów osocza ulega redukcji, zbliżając się do SID przetaczanego płynu, co równocześnie jest równoważone przez poinfuzyjny spadek stężenia albumin (Atot). W celu uniknięcia zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej w trakcie infuzji płynów należy podawać te, których różnica silnych jonów jest większa od 0 i mniejsza od SID osocza. Najbardziej polecane są płyny, których SID zbliża się do aktualnego osoczowego stężenia HCO3 – roztwory tzw. zbilansowane. W niniejszym artykule podsumowano wiedzę dotyczącą wpływu krystaloidów i koloidów na RKZ.

Osteogeneza dystrakcyjna i rekonstrukcja implantoprotetyczna przedniego odcinka żuchwy po usunięciu olbrzymiokomórkowej zmiany wewnątrzkostnej – opis przypadku

W niniejszej pracy zaprezentowano rzadki przypadek zaawansowanej rekonstrukcji odcinka przedniego żuchwy z zastosowaniem dystraktora wewnątrzustnego, wspomaganej użyciem przeszczepu kości autogennej. Ponadto zęby w odcinku przednim odtworzono przy pomocy czterech wszczepów śródkostnych i stałej konstrukcji protetycznej opartej na nich. Młoda pacjentka została poddana zabiegowi po pięciu latach od radykalnego usunięcia olbrzymiokomórkowej zmiany wewnątrzkostnej. Wykonano wtedy odcinkową resekcję brzeżną, połączoną z ekstrakcją siekaczy i kłów dolnych.

Metody oceny ryzyka zgonu pacjenta ciężko oparzonego

Ocena ryzyka zgonu pacjenta oparzonego jest od lat jednym z podstawowych wyzwań w kombustiologii. Temat ten od ponad 50 lat jest poruszany w literaturze światowej, co pośrednio dowodzi trudności w aspekcie braku wystarczająco zadowalającej oceny. Dostępna literatura potwierdza kliniczne zastosowanie różnych skal – zarówno w ocenie pojedynczych przypadków, jak i przy opracowaniu danych epidemiologicznych dotyczących danej populacji czy opisywanej grupy badanej. Na przestrzeni ostatnich lat, w czasie których doszło do najbardziej dynamicznego rozwoju protokołów postępowania i metod leczenia oparzeń, powstawało wiele klasyfikacji, pozwalających na ocenę ryzyka zgonu pacjenta. W dostępnej obecnie literaturze wyróżnionych i podlegających ocenie spośród nich jest zazwyczaj od 5 do 6 skal, takich jak: skala ABSI, Baux oraz Baux z modyfikacją Oslera, skala Ryan, skala BOBI, skala FLAME, a także skale stosowane nie tylko w oparzeniach – takie jak APACHE II oraz III. Duża liczba klasyfikacji jest jednocześnie dowodem na brak jednej skutecznej metody, co podkreśla stopień złożoności tematu. Należy jednocześnie pamiętać, że rozmaite wskaźniki, skale i indeksy rokownicze są tylko oceną pomocniczą, a indywidualizacja postępowania pozostaje najważniejszą zasadą leczenia.

Study of risk factors in patients where pectoralis major flap was used in head and neck onco-reconstruction

Introduction The pectoralis major myocutaneous (PMMC) flap is a workhorse flap used in non-microvascular centers, as well as in patients who underwent a salvage procedure resulting in free flap loss. The complication rates documented in literature are wide, between 13% and 60% and risk factors are multiple. Materials and methods We performed a retrospective study of 111 patients where the PMMC flap was used for reconstruction of patients suffering from head and neck cancers. The risk factors were documented and complications were grouped into four groups: group A with all complications, group B with flap-related complications, group C with major complications, group D with minor complications and group E with non-flap related complications. The association between risk factors and complications was calculated with the use of the chi-squared test and t-test for equality of means. Risk was calculated with the odds ratio. Results Tobacco use was statistically significant in groups A, B, C and E at p<0.05. The bipaddle PMMC flap had more than a 5 times increased risk of flap-related complications. Conclusions Complications are associated with smoking, diabetes mellitus, hypoalbuminemia, anemia, use of the PMMC flap together with DP flap and bipaddlel PMMC flap alone.

1 z 1012345...10...Ostatnia »
Evereth Publishing
Right Menu Icon