Sir Aleksander Fleming – znaczenie jego odkryć dla ludzkości. Czego możemy się od niego nauczyć dzisiaj?

W 133. rocznicę urodzin

Kazimierz Kochman

Instytut Fizjologii i Żywienia Zwierząt im. J. Kielanowskiego w Jabłonnie, Polska Akademia Nauk, ul. Instytucka 2, 05-110 Jabłonna, Tel.: (22) 756 33 00, Fax: (22) 756 33 02

Wpłynęło: 25.04.2014

Zaakceptowano: 20.05.2014

DOI : dx.doi.org/10.15374/FZ2014023

Forum Zakażeń 2014;5(3):143–149

Napady padaczkowe jako dominujący objaw kleszczowego zapalenia mózgu u 14-letniego chłopca – opis przypadku

Seizure as a predominant symptom of tick-borne encephali tis in 14-years-old boy – case report

Leszek Szenborn1 | Ernest Kuchar1 | Marta Wołkowska-Mączka2 | Barbara Ujma-Czapska2 | Izabela Zaleska1

1 Katedra i Klinika Pediatrii i Chorób Infekcyjnych Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu
2 Oddział Neurologii Dziecięcej Dolnośląskiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu

Leszek Szenborn Katedra i Klinika Pediatrii i Chorób Infekcyjnych, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu, ul. Bujwida 44, 50–345 Wrocław, Tel.: (71) 770 31 50, Fax: (71) 770 31 52

Wpłynęło: 02.05.2014

Zaakceptowano: 19.05.2014

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2014025

Forum Zakażeń 2014;5(3):191–197

Streszczenie: W pracy przedstawiono przypadek kleszczowego zapalenia mózgu (KZ M, ang. tick-borne encephalitis – TBE), który miał miejsce poza terenami endemicznego występowania KZ M na Dolnym Śląsku w miesiącach zimowych. Pacjent zaprzeczał ukłuciu przez kleszcza, spożywaniu niepasteryzowanych produktów mlecznych oraz wyjazdom za granicę w ciągu czterech tygodni przed zachorowaniem. Przebieg choroby był dwufazowy z bardzo krótką pierwszą niespecyficzną fazą zakażenia wirusem KZ M (ang. tick-borne encephalitis virus) (1–2 dni) oraz bardzo krótkim odstępem pomiędzy fazą pierwszą a fazą mózgową (jeden dzień). U chłopca nie występowały symptomy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZO MR) ani odczyn komórkowy w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR). Pośród objawów klinicznych dominowały często powtarzające się napady padaczkowe uogólnione i ogniskowe o zróżnicowanej morfologii, objawy zajęcia móżdżku i psychotyczne. Wykazano uogólnione zmiany w zapisie EEG oraz zmiany w badaniach obrazowych (TK i MR), które pojawiły się po dwóch tygodniach trwania choroby. W pierwszym okresie drugiej fazy KZ M chłopiec nie miał istotnych zaburzeń świadomości, a w okresach pomiędzy napadami był w dobrym kontakcie i stanie ogólnym. Rozpoznanie kleszczowego zapalenia mózgu postawiono na podstawie: objawów klinicznych, wykrycia specyficznych przeciwciał IgM we krwi, wykluczenia innych przyczyn zapalenia mózgu oraz nieskuteczności leczenia acyklowirem. Podstawową trudność w leczeniu stanowiło opanowanie częstych napadów drgawek oraz objawów wytwórczych. Objawy neurologiczne wycofywały się stopniowo, chory po 38 dniach hospitalizacji został wypisany do domu. Nagłe wystąpienie jakichkolwiek objawów neurologicznych (nawet z krótkotrwałą gorączką), szczególnie przy braku znanych przyczyn zachorowania, powinno być wskazaniem do przeprowadzenia diagnostyki w kierunku KZ M. Ze względu na brak specyficznego leczenia, jedynym sposobem zapobiegania skutkom zakażeń wirusem kleszczowego zapalenia mózgu jest wcześniejsze przeprowadzenie szczepień profilaktycznych oraz systematyczne podawanie dawek przypominających.

Słowa kluczowe: kleszczowe zapalenie mózgu, napady padaczkowe, nastolatek, wirus kleszczowego zapalenia mózgu

Abstract: It was presented a case of tick-borne encephalitis (TBE) in 14-year-old boy living outside the endemic areas of TBE in Lower Silesia, which occurred in the winter period. The patient denied a tick bite, consuming unpasteurized dairy products and travelling abroad in last 4 weeks before the onset of symptoms (February). The case was characterized by a biphasic course with a very short (1–2 days) first, nonspecific phase of infection and a very short interval between that phase and the cerebral symptoms (one day). The patient presented no signs of meningitis and the pleocytosis in cerebrospinal fluid was normal. Repeated generalized and focal seizures of different morphology, symptoms of cerebellar involvement and psychotic symptoms predominated among clinical symptoms. Generalized, non-specific abnormalities in the EEG were observed. Nonspecific changes in imaging studies (CT and MRI) appeared after 2 weeks. Initially, in the second phase of disease, the patient had no consciousness disturbances and in the periods between seizures he was in a good contact and stayed in a good general condition. TBE diagnosis was based on clinical symptoms, the presence of specific IgM antibodies in serum and exclusion of the other causes of encephalitis as well as acyclovir treatment failure. The control of seizure and psychotic symptoms was the main difficulty in the treatment. Neurologic symptoms subsided gradually. The patient was discharged home after 38 days of hospitalization. The sudden occurrence of neurological symptoms even with shortterm fever, especially with no known causes of disease should be an indication for TBE testing. Due to the lack of specific treatment the only way to prevent sequelae of TBE infection is prior immunization and regular administration of booster doses.

Key words: adolescent, epileptic seizures, tick-borne encephalitis, tick-borne encephalitis

Zastosowanie pozakonazlu w inwazyjnych zakażeniach grzybiczych u dzieci w polskich pediatrycznych ośrodkach hematologii, onkologii i przeszczepiania komórek krwiotwórczych

Posaconazole in invasive fungal infections in children treated in Polish pediatric hemato-oncology or stem cell transplant units

Jan Styczyński1 | Krzysztof Czyżewski1 | Mariusz Wysocki1 | Olga Zając-Spychała2 | Jacek Wachowiak2 | Karolina Siewiera3 | Jowita Frączkiewicz3 | Krzysztof Kałwak3 | Ewa Gorczyńska3 | Alicja Chybicka3 | Agnieszka Zaucha-Prażmo4 | Jerzy Kowalczyk4 | Jolanta Goździk5 | Tomasz Ociepa6 | Tomasz Urasiński6 | Weronika Stolpa7 | Grażyna Sobol-Milejska7 | Zofia Małas8 | Wanda Badowska8

1 Katedra Pediatrii, Hematologii i Onkologii Collegium Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy Uniwersytetu M. Kopernika w Toruniu Szpitala Uniwersyteckiego nr 1 im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy
2 Klinika Onkologii, Hematologii i Transplantologii Pediatrycznej Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu
3 Katedra i Klinika Transplantacji Szpiku, Onkologii i Hematologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu
4 Klinika Hematologii, Onkologii i Transplantologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
5 Katedra Immunologii i Transplantologii Klinicznej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
6 Klinika Pediatrii, Hematologii i Onkologii Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie
7 Oddział Onkologii, Hematologii i Chemioterapii Kliniki Pediatrii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach
8 Oddział Hematologii i Onkologii Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w Olsztynie

Jan Styczyński Katedra Pediatrii, Hematologii i Onkologii, Collegium Medicum im. L. Rydygiera   w Bydgoszczy Uniwersytetu M. Kopernika   w Toruniu, Szpital Uniwersytecki nr 1 im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy, ul. M. Skłodowskiej-Curie 9, 85-094 Bydgoszcz, Tel.: (52) 585 43 29, Fax: (52) 585 43 49

Wpłynęło: 01.06.2014

Zaakceptowano: 24.06.2014

DOI : dx.doi.org/10.15374/FZ2014033

Forum Zakażeń 2014;5(3):151–155

Streszczenie: Wstęp Pozakonazol jest lekiem rekomendowanym do stosowania u dorosłych pacjentów w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych (ang. invasive fungal infections – IFI) w ostrych białaczkach i w chorobie przeszczep przeciwko gospodarzowi (ang. graftversus- host-disease – GVHD) po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych (ang. hematopoietic stem cell transplantation – HSCT ) oraz w terapii mukormykoz i drugiej linii inwazyjnej aspergilozy. Stosunkowo mało jest natomiast danych dotyczących stosowania pozakonazolu u dzieci. Cel pracy Ocena skuteczności zastosowania pozakonazolu u dzieci w polskich oddziałach hematologii i onkologii dziecięcej (ang. pediatric hematology and oncology – PHO) i HSCT w latach 2012–2013. Materiał i metody Analizą retrospektywną objęto łącznie 37 pacjentów, u których zastosowano pozakonazol w profilaktyce lub terapii IFI. Czworo badanych otrzymało pozakonazol dwukrotnie. Wyniki Pozakonazol w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych po HSCT stosowano łącznie u 15 pacjentów w wieku 1,3–17,9 roku, w tym u 10 chorych poniżej 12. roku życia. U badanych po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych pozakonazol był stosowany w terapii u 11 osób w przedziale wiekowym 0,9 roku–18 lat, w tym u czterech pacjentów poniżej 12. roku życia. Leczenie zakończyło się powodzeniem u wszystkich chorych, niezależnie od tego czy lek stosowano w monoterapii (n=5), czy w terapii skojarzonej (n=6). U dzieci z chorobami nowotworowymi przebywających w oddziałach PHO pozakonazol był podawany 11 pacjentom w przedziale wiekowym 0,4 roku–18 lat, w tym 6 badanym poniżej 12. roku życia. Czterech chorych otrzymało pozakonazol dwukrotnie. Terapia zakończyła się powodzeniem w 14/15 przypadków, w tym w 8/8 monoterapii oraz u 6/7 pacjentów poddanych terapii skojarzonej. Wnioski Doświadczenia przedstawione w analizie, poparte publikacjami z zagranicznych ośrodków, sugerują, że pozakonazol można również bezpiecznie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia.

Słowa kluczowe: białaczki, dzieci, inwazyjna choroba grzybicza, inwazyjne zakażenia grzybicze, pozakonazol, przeszczepianie komórek krwiotwórczych

Abstract: Introduction Posaconazole is the antifungal drug recommended for use in adult patients in prophylaxis of invasive fungal infections (IFI) in acute leukemia or graft-versus-host disease (GVHD) after hematopoietic stem cell transplantation (HSCT ), as well as in therapy of mucormycoses and second-line therapy of invasive aspergillosis. There is a paucity of studies on posaconazole use in children. Aim Analysis of efficacy of therapy of posaconazole in children in Polish pediatric hematology and oncology (PHO) or HSCT centers in 2012–2013. Material and methods A total number of 37 children were included into retrospective study of posaconazole use in prophylaxis or therapy of IFI. Four patients were treated twice. Results Posaconazole was used in prophylaxis of IFI in 15 patients after HSCT aged 1.3–17.9 years, including 10 children under 12 years. In 11 HSCT patients aged 0.9–18 years, including 4 children under 12 years, posaconazole was used in therapy of IFI. Therapy was successful in all 11 cases, both in monotherapy (n=5) and therapy combined with other antifungals (n=6). In 11 PHO patients, aged 0.4–18 years, including 6 children under 12 years, a total number of 15 therapies of IFI with posaconazole was performed. Therapy was successful in 14/15 cases, in 8/8 monotherapies and 6/7 combined therapies. Conclusions Results presented in this study, confirmed by studies from other centers published in the literature, strongly suggest that posaconazole might be safely administered in children under 12 years of age.

Key words: children, hematopoietic stem cell transplantation, invasive fungal disease, invasive fungal infection, leukemia, posaconazole

Ocena wpływu długości hospitalizacji pacjentów po replantacjach kończyn na ryzyko zakażenia i utraty replantowanej kończyny

Evaluation of the impact of the lenght of a hospital stay of patients after limbs replantation at risk for infection and limb loss

Anna Chrapusta1 | Ryszard Mądry2

1 Małopolskie Centrum Oparzeniowo-Plastyczne, Replantacji Kończyn z Ośrodkiem Terapii Hiperbarycznej Szpitala Specjalistycznego im. L. Rydygiera w Krakowie

2  Wschodnie Centrum Leczenia Oparzeń i Chirurgii Rekonstrukcyjnej w Łęcznej

Anna Chrapusta Małopolskie Centrum Oparzeniowo-Plastyczne, Replantacji Kończyn z Ośrodkiem Terapii Hiperbarycznej, Szpital Specjalistyczny im. L. Rydygiera w Krakowie, os. Złotej Jesieni 1, 31-826 Kraków, Tel.: (12) 646 86 63, Fax: (12) 646 84 52

Wpłynęło: 20.01.2014

Zaakceptowano: 15.05.2014

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2014017

Forum Zakażeń 2014;5(3):157–160

Streszczenie: Wstęp Urazowe amputacje kończyn należą do najcięższych urazów i wymagają natychmiastowej pomocy chirurgicznej. Replantacje są wciąż jednym z największych wyzwań w chirurgii plastycznej i rekonstrukcyjnej. Ich sukces zależy od wielu czynników, przede wszystkim od mechanizmu i wysokości amputacji oraz od czasu jaki minął od urazu do zabiegu chirurgicznego. Replantacja musi zapewnić zarówno wydolny napływ tętniczy, jak i zbalansowany odpływ żylny z replantowanej kończyny. Miernikiem ukrwienia są kolor i temperatura skóry. Jednym z najrzadziej analizowanych czynników ryzyka niepowodzenia zabiegu jest miejscowa infekcja rany. Materiał i metody Dokonano analizy ryzyka powikłań po zabiegu replantacyjnym w zależności od długości trwania hospitalizacji. Wyniki U żadnego z pacjentów przebywających w szpitalu od pięciu do siedmiu dni dobry wynik replantacji nie uległ pogorszeniu po wypisie. U 66% chorych hospitalizowanych powyżej siedmiu dni (z powodu dużej odległości od miejsca zamieszkania – ponad 500 km) doszło do miejscowego zakażenia rany z wtórną koniecznością amputacji całej kończyny lub jej części. Omowienie i Wnioski Ryzyko miejscowego zakażenia rany po replantacji wydaje się wzrastać wraz z długością trwania hospitalizacji. Obecność tkanek martwiczych w miejscu urazu zwiększa ryzyko zakażenia nawet w przypadku prawidłowego ukrwienia replantowanej kończyny. Czas leczenia szpitalnego po replantacji powinien być tak krótki, jak tylko pozwala na to ustalone dożylne leczenie farmakologiczne.

Słowa kluczowe: amputacja, rana, uraz, zakażenie

Abstract: Introduction Traumatic amputations belongs to the most severe injury and required an immediate surgical help. Replantation is the most challenging area of plastic and reconstructive surgery. Successful replantation depends mostly on the mechanism and the level of traumatic limb amputation as well as on the time from the injury to the replantation. The replantation requires restoration of sufficient arterial inflow and balanced venous outflow from the limb. Skin color and temperature are indicators of blood circulation. Less often mentioned danger for replanted finger, hand or limb is the infection. Material and methods Authors try to evaluate the risk of complications after replantation of the various level of the upper limb taking under consideration the time of hospitalization. Results In all cases of patients discharged within 5 to 7 days after successful replantation the result was good and never exacerbated with the time. In 66% of patients with prolonged hospitalization due to the long distance from home to the hospital (more than 500 km) a local infection occurred and caused the necessity of re-amputation. Discussion and Conclusions The risk of infection of the wound seems to be higher when the patient is long time hospitalized. The time of healing is dependent of the amount of traumatic injured tissues. The presence of areas with post-traumatic necrosis brings the risk of bacterial contamination even by the optimal blood circulation. The time of hospitalization after successful replantation should be as short as the time of required pharmacological management.

Key words: amputation, infection, injury, wound

Postępowanie w zakażeniach Clostridium difficile

Proceeding in Clostridium difficile-associated infections

Gayane Martirosian

Katedra i Zakład Mikrobiologii Lekarskiej, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, ul. Medyków 18, 40-752 Katowice, Tel./Fax: (32) 252 60 75

Wpłynęło: 12.05.2014

Zaakceptowano: 30.05.2014

DOI : dx.doi.org/10.15374/FZ2014026

Forum Zakażeń 2014;5(3):161–164

Streszczenie: Clostridium difficile – beztlenowo rosnąca Gram-dodatnia laseczka – to czynnik etiologiczny szeregu schorzeń: od biegunek poantybiotykowych o średniej ciężkości do bardzo ciężkich postaci rzekomobłoniastego zapalenia jelit, doprowadzających do okrężnicy olbrzymiej, posocznicy, perforacji jelit, a nawet zgonu chorego. Na początku XXI wieku zaobserwowano wzrost częstotliwości występowania ciężkich śmiertelnych przypadków zakażeń C. difficile – najpierw w Kanadzie, później w Stanach Zjednoczonych i w krajach Europy. Badania molekularne wykazały, że infekcje o ciężkim przebiegu były spowodowane przez hiperepidemiczny szczep o rybotypie 027 (RT 027). W celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń Clostridium difficile w warunkach szpitalnych należy: prowadzić rozważną antybiotykoterapię, przestrzegać środków ostrożności w opiece nad chorymi zakażonymi (stosowanie rękawiczek i odzieży ochronnej), używać jednorazowego sprzętu medycznego, myć ręce pod bieżącą wodą z użyciem mydła, nie stosować środków alkoholowych do dezynfekcji, izolować pacjentów zakażonych w osobnych salach lub kohortować ich, zbierając kilku w jednej sali. Do czyszczenia i dezynfekcji powierzchni należy stosować środki sporobójcze na bazie podchlorynu, rozcieńczając je według instrukcji producenta. Diagnostyka zakażeń polega na wykrywaniu antygenu GDH (ang. glutamate dehydrogenase, dehydrogenaza glutaminianowa) oraz toksyn A/B C. difficile w kale biegunkowym pacjenta. W terapii stosuje się głównie metronidazol, wankomycynę oraz fidaksomycynę (w zapobieganiu nawrotom), natomiast w ciężkich przypadkach zaleca się przeszczep kału od osoby zdrowej.

Słowa kluczowe: Clostridium difficile, diagnostyka, leczenie, postępowanie podczas epidemii, zakażenia szpitalne

Abstract: Clostridium difficile – Gram-positive anaerobic bacilli, etiologic factor of different diseases from middle antibiotic-associated diarrhea to severe pseudomembranous c olitis with toxic megacolon, perforation and fatality. Starting from beginning of XXI century attention was payed on increasing of severe, fatal cases of C. difficile-associated diseases in Canada, USA and European countries. Molecular studies demonstrated, that these cases were caused by hyperepidemic strains of C. difficile ribotype 027 (RT 027). Preventing transmission of C. difficile in hospitals is based on judiciously antibiotic using, contact precautions for patients with known and suspected C. difficile infections (gloves, gowns, special hand hygiene), using medical equipment only for these patients, washing hands with tap water and soap, not using alcohol containing reagents, isolation of patients in separate rooms or cohorting them together in one room. Implement an environmental cleaning and disinfection strategy: consider using disinfectants with sporicidal claim, based on hypochlorite, according to manufacturer’s instruction. Infection diagnostics is based on detection of GDH (glutamate dehydrogenase) and toxins A/B C. difficile in diarrhoeal fecal samples, obtained from patients. For treatment of C. difficile-associated infection are used mainly metronidazole, vancomicin and fidaxomicine (to prevent reccurrences) and in more severe cases fecal transplants from healthy person.

Key words: Clostridium difficile, diagnostics, hospital infection, infection prevention practice, treatment

Przygotowanie pacjenta do zabiegu jako proces redukcji ryzyka zakażeń miejsca operowanego

Preparing patient for operation as a process to reduce risk of surgical site infection

Maria Ciuruś

Zakład Nauczania Pielęgniarstwa z Pracowniami Praktycznymi, Katedra Nauczania Pielęgniarstwa, Uniwersytet Medyczny w Łodzi, ul. Narutowicza 58, 90-145 Łódź, Tel.: (42) 678 87 53, Fax: (42) 678 37 26

Wpłynęło: 05.06.2014

Zaakceptowano: 26.06.2014

DOI : dx.doi.org/10.15374/FZ2014034

Forum Zakażeń 2014;5(3):171–176

Streszczenie: Wszystkie zabiegi operacyjne, niezależnie od specjalności, są procedurami inwazyjnymi, z którymi związane jest wysokie ryzyko zakażeń szpitalnych. Dlatego w okresie okołooperacyjnym konieczne jest zapewnienie każdemu operowanemu pacjentowi wszechstronnej i interdyscyplinarnej opieki. Szczególnie ważne jest odpowiednie przygotowanie chorego do operacji. Przestrzeganie klinicznie potwierdzonych standardów ma wpływ na sukces chirurgów, zmniejszenie kosztów leczenia oraz satysfakcję pacjenta.

Słowa kluczowe: przygotowanie pacjenta do operacji, redukcja zakażeń miejsca operowanego, standardy okołooperacyjne

Abstract: All operations, despite the operation specialty are invasive, which means a high risk of nosocomial infections. Thus it is necessary to provide each operated patient with comprehensive, interdisciplinary perioperative care. Particularly important is preparing the patient for operation. Observing clinically confirmed standards will affect the surgeons’ success, reducing the costs of treatment and patients’ satisfaction.

Key words: perioperative standards, preparing patient for operation, reduction of surgical site infection

Czy w erze trojlekowych terapii przeciwwirusowych u chorych przewlekle zakażonych genotypem 1 HC V jest nadal miejsce dla leczenia dwulekowego z interferonem pegylowanym?

Is there still a place for dual treatment with pegylated interferon in era of triple antiviral therapy in patients chronically infected with HCV genotype 1?

Włodzimierz Mazur

Kliniczny Oddział Obserwacyjno-Zakaźny, Hepatologii Zakaźnej i Nabytych Niedoborów Odporności, Śląski Uniwersytet Medyczny, Szpital Specjalistyczny w Chorzowie, ul. Zjednoczenia 10, 41-500 Chorzów, Tel.: (32) 346 36 40, Fax: (32) 241 71 92

Wpłynęło: 10.06.2014

Zaakceptowano: 25.06.2014

DOI : dx.doi.org/10.15374/FZ2014036

Forum Zakażeń 2014;5(3):165–169

Streszczenie: Obecnie leczenie przeciwwirusowe przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (pwzw C, ang. chronic hepatitis C virus) u chorych zakażonych genotypem 1 nabrało nowego wymiaru dzięki wprowadzeniu trójlekowych terapii przeciwwirusowych z wykorzystaniem boceprewiru (BOC) i telaprewiru (TPV) oraz coraz bardziej realnej perspektywie wdrożenia terapii przeciwwirusowych bez konieczności stosowania interferonu (IFN). W związku z tym należy zastanowić się, czy dotychczas stosowane dwulekowe terapie przeciwwirusowe – oparte na skojarzonym podawaniu interferonu pegylowanego i rybawiryny (PEG-IFN+RBV) – nadal będą miały zastosowanie w codziennej praktyce klinicznej. Wprowadzenie terapii trójlekowej było niewątpliwie przełomem w leczeniu chorych zakażonych genotypem 1 HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C), niemniej jednak ten typ terapii niesie ze sobą ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o poważnym charakterze (niekiedy zagrażających życiu), a także jest kilkakrotnie droższy niż stosowane dotychczas schematy dwulekowe z PEG-IFN+RBV. Dlatego podejmowane są próby opracowania schematów postępowania mających na celu wybranie tych chorych, u których terapie dwulekowe cechują się zbliżoną skutecznością do trójlekowych, przy równocześnie mniejszym ryzyku wystąpienia działań niepożądanych i odpowiednio niższych kosztach kuracji. Zaproponowany ostatnio model predykcyjny odpowiedzi na dwulekowe leczenie przeciwwirusowe obejmuje: wiek pacjenta, indeks masy ciała (ang. body mass index – BMI), poziom wiremii HCV-RNA, poziom płytek krwi oraz indeks aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT ) i asparaginianowej (AspAT ). Wydaje się on być bardzo perspektywiczny i przydatny przy kwalifikacji do leczenia przeciwwirusowego chorych zakażonych genotypem 1 HCV.

Słowa kluczowe: genotyp 1, leczenie przeciwwirusowe, przewlekłe zakażenie HCV

Abstract: In last decade the antiviral treatment of patients chronically infected with HCV (hepatitis C virus) genotype 1 creates a new dimension mainly related to the introduction of a triple therapy pegylated inteferon plus ribavirin (PEG-IFN+RBV) combined with boceprevir (BOC) or telaprevir (TPV) as well as with a real perspective of implementation of interferon-free antiviral therapies. Thus a question arises whether is still a place in real practice for dual treatment with pegylated interferon in era of triple antiviral therapy among patients chronically infected with HCV genotype 1. Although these new triple therapies are a real breakthrough in efficacy of antiviral treatment of patients with chronic HCV genotype 1 hepatitis, there are risk of severe side effects, some of them even with life endanger as well their costs are several times higher than standard of care therapies based on interferon and ribavirin. Thus there are attempts to establish some algorithms which allow to identify patients who could benefit from antiviral dual therapy at the level of the same efficacy as triple therapy, but at the same time with significantly lower risk of severe side effects and substantially lower costs. Proposed recently predictive model of response for dual therapy take into account: patient’s age, body mass index (BMI), level of HCV-RNA viremia, level of platelets as well as ALT and AST activities. It seems to be very perspective and useful as far as assessment patients infected with HCV genotype 1 as candidates for antiviral treatment are concerned.

Key words: antiviral treatment, chronic HCV infection, genotype 1

Bezpieczeństwo narzędzi w dezynfekcji manualnej – ochrona personelu medycznego centralnych sterylizatorni i bloków operacyjnych

The safety of tools in manual disinfection – security of medical personel of the central processing unit and operating theatre

Elżbieta Kutrowska

Szpital Specjalistyczny im. św. Wojciecha w Gdańsku, Al. Jana Pawła II 50, 80-462 Gdańsk-Zaspa, Tel.: (58) 768 44 22, Fax: (58) 788 45 21

Wpłynęło: 25.05.2014

Zaakceptowano: 11.06.2014

DOI : dx.doi.org/10.15374/FZ2014031

Forum Zakażeń 2014;5(3):177–183

Streszczenie: W zakładach ochrony zdrowia codziennie wykonuje się kilka tysięcy inwazyjnych zabiegów medycznych. Każda taka procedura medyczna wiąże się z kontaktem instrumentu medycznego albo chirurgicznego z jałową tkanką lub błoną śluzową pacjenta. Podstawowym ryzykiem zabiegu jest możliwość wprowadzenia patogenów, które wywołują infekcje. W celu zagwarantowania braku przenoszenia zakaźnych patogenów na pacjentów konieczna jest dezynfekcja i sterylizacja instrumentów medycznych. Wpływ na bezpieczeństwo chorych i personelu ma także stan sanitarny pomieszczeń w szpitalach, przychodniach i gabinetach. Dekontaminacja narzędzi, sprzętu medycznego i środowiska służącego do wykonywania świadczeń medycznych powinna być dostosowana do stopnia ryzyka infekcji związanego z użyciem narzędzi i sprzętu oraz wpływu otoczenia na ludzi.

Słowa kluczowe: dezynfekcja, szkodliwe działanie na pacjentów, zgodność materiałowa

Abstract: Every day a few thousands of invasive medical procedures are performed in healthcare facilities. Each procedure involves contact by a medical device or surgical instrument with a patient’s sterile tissue or mucous membranes. A major risk of all such procedures is the introduction of pathogens that can lead to infection. Disinfection and sterilization are essential for ensuring that medical and surgical instruments do not transmit infectious pathogens to patients. The sanitary condition of the rooms in hospitals, medical clinics and private practices also affects the safety of stuff and patients. Decontamination of tools, medical equipment and environment used for the performance of medical services should be tailored to the risk of infection associated with the use of tools and equipment, and the impact of the environment on people.

Key words: adverse effect on patients, disinfection, material compatibility

Nowe instrumenty prawne w zakresie profilaktyki zranień pracowników medycznych

New legal instruments regarding sharps injuries prevention in healthcare personnel

Beata Świątkowska

Zakład Epidemiologii Środowiskowej, Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi, ul. św. Teresy od Dzieciątka Jezus 8, 91-348 Łódź, Tel.: (42) 631 45 66, Fax: (42) 631 45 62

Wpłynęło: 14.05.2014

Zaakceptowano: 10.06.2014

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2014030

Forum Zakażeń 2014;5(3):185–189

Streszczenie: Pracownicy zatrudnieni w sektorze opieki zdrowotnej są podczas codziennej pracy narażeni na przypadkowe zranienia ostrymi narzędziami medycznymi. Szacuje się, że w Polsce ma miejsce około 37 tysięcy incydentów tego typu w skali roku. Znaczna część tych zdarzeń nie jest nigdzie zgłaszana. Celem pracy było przybliżenie zagadnień związanych z zapobieganiem i eliminacją zranień ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w świetle polskich przepisów prawnych. Analiza najnowszych rozwiązań prawnych umożliwia całościowe spojrzenie na podejmowane obecnie działania prowadzące do redukcji zagrożenia związanego z chorobami krwiopochodnymi. Obowiązujące w Polsce przepisy prawa pracy w kompleksowy sposób zobowiązują wszystkie podmioty prowadzące działalność leczniczą do zapewnienia pracownikom sektora medycznego bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, ochrony przed wypadkami oraz do zapobiegania szerzenia się zakażeń będących skutkiem zranień. Nowe Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 czerwca 2013 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z narażeniem na zranienie ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych stanowi dopełnienie przepisów dotyczących obowiązku pracodawcy w zakresie zapewnienia bezpiecznego środowiska pracy. Rozporządzenie w głównej mierze kładzie nacisk na działania z zakresu organizacji pracy oraz opracowywania i wdrażania procedur zmierzających do eliminacji lub ograniczenia ryzyka zranień wśród pracowników.

Słowa kluczowe: bezpieczeństwo i higiena pracy, pracownicy służby zdrowia, zranienia ostrymi narzędziami

Abstract: Workers employed in the healthcare sector in the context of everyday work are exposed to accidental sharps injuries. The number of sharps in Poland is estimated at about 37,000 per year. A significant number of these incidents is never reported. The objective is to bring issues related to the prevention and elimination of injuries caused by sharp instruments used in providing health services in the light of Polish law. An analysis of the latest legal solutions provides a comprehensive look at the currently taken actions leading to a reduction the risk of blood-borne diseases. In Poland the provisions of labour law in a comprehensive way oblige all healthcare institutions to provide safe and healthy working conditions to employees of the medical sector, protection against accidents at work and the prevention the spread of infections resulting from injuries. The provisions of the new regulation complement the legislation on the obligation on employers to provide a safe working environment and mainly put emphasis on work organization and development and implementation of procedures designed to eliminate or reduce the risk of injuries among employees.

Key words: healthcare workers, occupational health and safety, sharps injury

Kolonizacja Streptococcus agalactiae u ciężarnych – częstość występowania w regionie Krapkowic

The colonization of Streptococcus agalactiae in pregnant women – prevalence in the region Krapkowice

Katarzyna Seweryn-Serkis1 | Beata Kowalska-Krochmal2

1 Oddział Ginekologiczno-Położniczy Krapkowickiego Centrum Zdrowia
2 Zakład Mikrobiologii Farmaceutycznej i Parazytologii Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu

Katarzyna Seweryn-Serkis Oddział Ginekologiczno-Położniczy, Krapkowickie Centrum Zdrowia, XXX-lecia 21, 47-300 Krapkowice, Tel.: (77) 446 72 70,

Wpłynęło: 22.08.2014

Zaakceptowano: 15.09.2014

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2014046

Forum Zakażeń 2014;5(4):199–203

Streszczenie: Celem pracy była ocena częstości występowania kolonizacji Streptococcus agalactiae należącego do grupy B paciorkowców (ang. group B Streptococcus – GBS) w przedsionku pochwy i odbytnicy u kobiet ciężarnych rodzących w Krapkowickim Centrum Zdrowia oraz ustalenie zależności kolonizacji GBS od czynników, takich jak: wiek, cukrzyca, liczba porodów. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono brak korelacji pomiędzy częstością nosicielstwa Streptococcus agalactiae a wiekiem pacjentek oraz współistnieniem cukrzycy. Wykazano znamiennie wyższy odsetek kolonizacji GBS u wieloródek w porównaniu do pierworódek (odpowiednio 60% vs. 40%).

Słowa kluczowe: kobieta ciężarna, nosicielstwo GBS, wielorództwo

Abstract: The aim of the study was to evaluate the prevalence of colonization of Streptococcus agalactiae (GBS) in vagina and rectum of pregnant women giving birth in Krapkowice Health Center and the establishment of the GBS colonization factors such as age, diabetes, the number of births. Based on the results, there was no correlation between the frequency of GBS colonization and the age of patients and the coexistence of diabetes. It has been shown a significantly higher proportion of GBS colonization in multiparous compared to nulliparous (60% vs. 40%).

Key words: GBS carrier, parity, pregnant woman

Evereth Publishing
Right Menu Icon