Zakażenie wirusem Zika – od 1947 do 2016 roku

Zika virus infection – since 1947 until 2016

Agnieszka Tomaszewska | Agnieszka Adamek | Iwona Mozer-Lisewska | Arleta Kowala-Piaskowska

Katedra i Klinika Chorób Zakaźnych Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu

Agnieszka Tomaszewska, Katedra i Klinika Chorób Zakaźnych, Uniwersytet Medyczny im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, ul. Szwajcarska 3, 61-285 Poznań, Tel.: (61) 873 93 76, Fax: (61) 873 92 90

Wpłynęło: 31.05.2016

Zaakceptowano: 15.06.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016025

Forum Zakażeń 2016;7(3):209–215

Streszczenie: Wirus Zika (ZIKV) został odkryty w 1947 roku. Pierwsze przypadki zachorowań u ludzi stwierdzono w 1952 roku, głownie w tropikalnej Afryce, Azji Południowo-Wschodniej i na wyspach Pacyfiku. Wybuch zakażeń ZIKV na wyspie Yap w Mikronezji w 2007 roku dowiódł, że choroba opuściła dotychczasowe rejony występowania. Aktualna transmisja wirusa Zika została po raz pierwszy opisana w Brazylii. ZIKV jest jednoniciowym wirusem RNA z rodzaju Flavivirus, rodziny Flaviviridae, przenoszonym na ludzi głownie poprzez ukłucie zakażonego komara z gatunku Aedes, przede wszystkim Aedes aegypti i Aedes albopictus. Do zakażenia może dojść podczas kontaktu seksualnego, transfuzji krwi oraz z matki na dziecko. Obecność ZIKV RNA wykryto we krwi, moczu, nasieniu, ślinie, płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie owodniowym i mleku matki. Około 80% zakażonych nie wykazuje żadnych objawów infekcji, u pozostałych obserwuje się: ból głowy, wysypkę, gorączkę, jadłowstręt, biegunkę, zaparcia, bole brzucha, zawroty głowy, wymioty, zapalenie spojówek oraz bole mięśni. Potwierdzeniem zakażenia jest wykrycie obecności ZIKV RNA we krwi lub w innych płynach ustrojowych. Aktualnie nie ma dostępnych leków przeciwwirusowych przeznaczonych do terapii zakażenia wirusem Zika. Obserwowanymi powikłaniami są zespół Guillaina-Barrego oraz zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych i mózgu. W 2015 roku Ministerstwo Zdrowia w Brazylii wskazało na możliwy związek pomiędzy zakażeniem wirusem Zika a występowaniem mikrocefalii. Rokowanie odnośnie ZIKV jest dobre. Przebycie zakażenia chroni przed ponownym zachorowaniem.

Słowa kluczowe: diagnostyka, epidemiologia, leczenie, wirus Zika

Abstract: Zika virus (ZIKV) was first discovered in 1947. The first human cases of Zika were reported in 1952, mostly in tropical Africa, Southeast Asia, and the Pacific Islands. In 2007 the outbreak of ZIKV infections occurred on Yap Island (Federated States of Micronesia) shows that ZIKV virus can spread to other geographical areas. Current ZIKV transmission was first reported in Brazil. Zika virus is single-stranded, positive RNA and belongs to Flaviviridae and the genus Flavivirus. This virus is transmitted to human through an infected Aedes albopictus and Aedes aegypti mosquitoes bite. Zika infection can also be transmitted by sexual transmission, maternal infection during pregnancy and blood transfusion. ZIKV RNA has been detected in blood, urine, semen, saliva, cerebrospinal fluid, amniotic fluid, and breast milk. Approximately 80% newly infected persons have no symptoms, the rest of patients presents the most common symptoms as fever, rash, vomiting, conjunctivitis (red eyes), muscle pain, headaches, dizziness, anorexia, diarrhea, constipation and abdominal pain. The diagnosis of Zika infection can only be confirmed by detection of the presence of ZIKV RNA in the blood or other body fluids. Currently, there are no available antiviral drugs for Zika infection. Data present that Zika virus can cause Guillain-Barre syndrome, as well as meningitis. In 2015 the Ministry of Health of Brazil published an announcement confirming the relationship between Zika virus infection and the fetal microcephaly outbreak. The prognosis in ZIKV infections is good. The infection confers long-life immunity.

Key words: diagnostics, epidemiology, treatment, Zika virus

Endokrynopatie u zakażonych HIV i HCV

Endocrine dysfunctions in HIV- and HCV-infected patients

Waldemar Misiorowski

Klinika Endokrynologii, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, Szpital Bielański – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej, ul. Cegłowska 80, 01-809 Warszawa, Tel.: (22) 834 31 31

Wpłynęło: 09.05.2016

Zaakceptowano: 23.05.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016022

Forum Zakażeń 2016;7(3):217–224

Streszczenie: Endokrynopatie w przebiegu przewlekłych zakażeń wirusowych (HIV, HCV) obejmują szerokie spektrum zaburzeń. Infekcja wirusowa może bezpośrednio wpływać na czynność prawie wszystkich narządów wydzielania wewnętrznego. Częściej, z powodu zakażeń oportunistycznych i nowotworów w stanie obniżonej odporności, dochodzi do wtórnych zaburzeń endokrynologicznych. Złożone interakcje pomiędzy zakażeniem wirusowym i układem hormonalnym mogą przejawiać się następującymi obrazami klinicznymi: od subtelnych, subklinicznych zaburzeń biochemicznych, do jawnej niewydolności gruczołowej. Leczenie antyretrowirusowe, a także inne przyjmowane przez chorego leki, również mogą prowadzić do negatywnych skutków endokrynologicznych. Znacznie mniej wiadomo o zaburzeniach hormonalnych w przebiegu przewlekłego zakażenia HCV, poza szeroką dokumentacją bezpośredniego wpływu tego zakażenia oraz leczenia interferonem na funkcję tarczycy. Ocena czynności układu wydzielania wewnętrznego powinna przebiegać podobnie jak u innych pacjentów z podejrzeniem zaburzeń endokrynologicznych. Dostępne opcje terapeutyczne wykazały istotny korzystny wpływ na poprawę jakości życia i śmiertelności długoterminowej u pacjentów z AIDS.

Słowa kluczowe: endokrynopatie, HCV, HIV, leczenie antyretrowirusowe

Abstract: Endocrine dysfunctions in HIV-infected patients encompasses a broad spectrum of disorders. Almost all the endocrine organs are virtually affected by chronic HIV infection. HIV can directly alter glandular function. More commonly secondary endocrine dysfunction occurs due to opportunistic infections and neoplasms in immunocompromised state. The complex interaction between chronic viral infection and endocrine system may be manifested as subtle biochemical and hormonal perturbation to overt glandular failure. Antiretroviral therapy as well as other essential medications often result in adverse endocrinal consequences. Much less is known about hormonal disorders due to chronic HCV infection, except for extensive documentation of the direct impact of this infection, as well as interferon treatment, on the thyroid function. Endocrinal evaluation should proceed as in other patients with suspected endocrine dysfunction. Available treatment options have been shown to improve quality of life and long-term mortality in AIDS patients.

Key words: antiretroviral therapy, endocrinopathy, HCV, HIV

Problemy nefrologiczne u pacjentów zakażonych HIV

Renal involvement in patients with HIV

Jolanta Małyszko1 | Jacek Małyszko2

1 II Klinika Nefrologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
2 I Klinika Nefrologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

Jolanta Małyszko II Klinika Nefrologii, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, ul. M. Skłodowskiej-Curie 24A, 15-276 Białystok, Tel.: (85) 831 78 72

Wpłynęło: 30.06.2016

Zaakceptowano: 15.07.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016033

Forum Zakażeń 2016;7(3):225–231

Streszczenie: Choroby nerek są coraz częściej rozpoznawane u osób zainfekowanych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), co przyczynia się do zwiększenia i tak ich znacznej zachorowalności oraz śmiertelności. Do najczęstszych powikłań nefrologicznych zalicza się: ostre uszkodzenie nerek, przewlekłą chorobę nerek, nefropatię związaną bezpośrednio z HIV (HIVAN) i inne kłębuszkowe choroby nerek wywołane przez HIV oraz powikłania leczenia pacjentów z tym wirusem (najczęściej w wyniku nefrotoksycznego działania leków oddziałujących na wirus czy też innych leków stosowanych u osób z wirusem niedoboru odporności). Dodatkowo w starzejącej się kohorcie pacjentów z zakażeniem HIV wzrasta ryzyko schorzeń nerek związanych z koinfekcją chorób wirusowych wątroby (wzw B, wzw C) oraz innych towarzyszących schorzeń, takich jak cukrzyca i nadciśnienie tętnicze. Obecnie rokowania pacjentów z HIV i chorobami nerek są diametralnie lepsze, a wyniki leczenia nerkozastępczego (dializoterapia i transplantacja) są porównywalne z leczeniem grup chorych z innymi schorzeniami towarzyszącymi, np. cukrzycą.

Słowa kluczowe: HIV, HIVAN, IRIS, mikroangiopatia zakrzepowa, nefrotoksyczność, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek

Abstract: Renal involvement is becoming more and more prevalent in HIV- positive patients, leading to increased mortality and morbidity. The most common are: acute kidney injury, chronic kidney disease, HIVAN, and other glomerulonephritis as well as the complications of the therapy including antiretroviral therapy and toxicity of other drugs administered in these patients. In aging population of HIV positive subjects, renal involvement could be also associated with coinfection with HBV, HVC, and other comorbidities as diabetes and hypertension. Outcome of HIV positive patients changed dramatically owing the appropriate antiretroviral therapy, and patients on renal replacement therapy (dialyses, transplantation) have similar survival to those with other comorbidities such as diabetes.

Key words: acute kidney injury, chronic kidney disease, HIV, HIVAN, IRIS, nephrotoxicity, thrombotic microangiopathy

Czynniki ryzyka infekcji Clostridium difficile w środowisku szpitalnym – doświadczenia własne

Risk factors for Clostridium difficile infection in a hospital environment – own experience

Grzegorz Ziółkowski1 | Iwona Pawłowska2| Sylwia Pełka2

1 Wyższa Szkoła Medyczna w Sosnowcu
2 Wojewódzki Szpitala Specjalistyczny nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu

Grzegorz Ziółkowski Wyższa Szkoła Medyczna w Sosnowcu, ul. Wojska Polskiego 6, 41-200 Sosnowiec, Tel.: (32) 291 10 19, Fax: (32) 263 40 13 wew. 219

Wpłynęło: 04.07.2016

Zaakceptowano: 20.07.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016029

Forum Zakażeń 2016;7(4):233–240

Streszczenie: Trudnym i poważnym problemem medycznym XXI wieku stają się zakażenia Clostridium difficile jako zdarzenia niepożądane. Ta przetrwalnikująca beztlenowa laseczka wywołuje zakażenia nie tylko jelitowe (głównie wodniste biegunki poantybiotykowe charakteryzujące się bólem brzucha i wzrostem temperatury ciała), lecz także pozajelitowe. Oprócz infekcji związanych z opieką zdrowotną, traktowanych jako kwestia współzależna z bezpieczeństwem pacjenta, C. difficile przyczynia się także do zakażeń pozaszpitalnych. W przypadku infekcji szpitalnych istotne jest zwrócenie uwagi na kryteria rozpoznawania szpitalnego ogniska epidemicznego. Ze względu na pojawienie się wirulentnego, hiperepidemicznego szczepu NAP1/BI/027 o podwyższonym stopniu produkcji toksyn białkowych typu A i B, wzrosła częstość zakażeń u pacjentów hospitalizowanych, a także częstość rejestrowanych z tego powodu zgonów. Pojawiają się również nawroty zachorowania o ciężkim przebiegu i podwyższonej śmiertelności, wymagające szczególnego postępowania terapeutycznego z użyciem nowych leków (fidaksomycyny) czy zasad leczenia bakteriami kałowymi, a nawet podawania szczepionki zawierającej anatoksyny A i B C. difficile. Dlatego też uznano za istotne przedstawienie czynników ryzyka modyfikowalnych i niemodyfikowalnych, sprzyjających rozprzestrzenianiu się tego współczesnego zagrożenia biologicznego związanego także ze stosowaniem alkoholi i probiotyków w środowisku szpitalnym. Retrospektywnie przeanalizowano wyniki badań kału w kierunku C. difficile w latach 2013–2015 w celu oceny zagrożenia ze strony tego drobnoustroju oraz oceny zapadalności na choroby związane z Clostridium difficile wśród pacjentów hospitalizowanych w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu.

Słowa kluczowe: choroba związana z Clostridium difficile, czynniki ryzyka modyfikowalne i niemodyfikowalne, śmiertelność z powodu zakażeń Clostridium difficile

Abstract: Difficult and serious medical problem of XXI century is an infection of Clostridium difficile to as an adverse event. This causes the rod-sporing not only intestinal infections, especially antibiotic-associated diarrhea, infections, but also parenteral routes. In addition to hospital- acquired infections treated as an issue related to patient safety, Clostridium difficile infections also cause community-acquired. In the case of hospital infections, it is important to draw attention to the criteria for recognition of the hospital epidemic outbreak. Due to the emergence of a virulent, hyperepidemic strain NAP1/BI/027 with increased production toxin protein, the incidence of infections in hospitalized patients has been increasing. There are also recurrent need special therapeutic, it was therefore considered important to present the epidemiology of infections, ways of survival of the organism in the non-living environment and risk factors conducive to the spread of modern biological hazard in a hospital environment. We retrospectively analyzed the results of stool in the CD direction in the years 2013–2015 to assess the threat posed by this organism and evaluation of the incidence Clostridium difficile associated disease among hospitalized patients Provincial Hospital No. 5 in Sosnowiec.

Key words: Clostridium difficile-associated disease, mortality due to infections of Clostridium difficile, risk factors modifiable and non-modifiable

Lewofloksacyna i moksyfloksacyna w leczeniu zakażeń bakteryjnych

Levofloxacin and moxifloxacin in treatment of bacterial infections

Tadeusz Płusa

Oddział Chorób Wewnętrznych i Chorób Płuc, Szpital im. św. Anny w Piasecznie, EMC Instytut Medyczny SA , ul. Mickiewicza 39, 05-500 Piaseczno

Wpłynęło: 12.07.2016

Zaakceptowano: 26.07.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016031

Forum Zakażeń 2016;7(4):241–251

Streszczenie: Klasyfikacja fluorochinolonów została oparta na spektrum mikrobiologicznym i cechach farmakokinetycznych kolejno wprowadzanych preparatów, które charakteryzowały się lepszymi właściwościami farmakodynamicznymi, w tym znaczną penetracją do wnętrza makrofagów i miejsca toczącego się procesu zapalnego. Przeprowadzona porównawcza analiza lewofloksacyny i moksyfloksacyny wskazuje na ich skuteczność kliniczną w kontrolowaniu zakażeń układowych zarówno w obrębie układu oddechowego, jak i moczowego, zwłaszcza w przypadku lewofloksacyny. Z tego powodu obydwa preparaty znalazły się w obowiązujących obecnie rekomendacjach postępowania w zakażeniach. Narastająca oporność na antybiotyki zmusza do ich racjonalnego stosowania – zgodnego ze światowymi wytycznymi.

Słowa kluczowe: lewofloksacyna, moksyfloksacyna, zakażenie

Abstract: Classification of fluoroquinolones is based on the spectrum of microbiological and pharmacokinetic characteristics in turn introduced preparations, which were characterized by improved pharmacodynamic properties, including significant penetration into the macrophages and inflammatory tissue. Conducted a comparative analysis of levofloxacin and moxifloxacin indicates clinically effective in controlling systemic infections both within the respiratory tract and urinary tract, particularly levofloxacin. For this reason, two products had been included in the recommendations of conduct infections developed in recent years. Increasing antibiotic resistance forces to their rational use – in accordance with international guidelines.

Key words: infection, levofloxacin, moxifloxacin

Polimyksyny – miejsce we współczesnej medycynie

Polymyxins – a place in modern medicine

Beata Kowalska-Krochmal

Zakład Mikrobiologii Farmaceutycznej i Parazytologii, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu, ul. Borowska 211a, 50-556 Wrocław, Tel.: (71) 784 05 11

Wpłynęło: 25.08.2016

Zaakceptowano: 09.09.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016046

Forum Zakażeń 2016;7(4):253–259

Streszczenie: W pracy omówiono znaczenie polimyksyn w leczeniu ciężkich zakażeń, zwłaszcza wywoływanych przez wielooporne szczepy bakterii. Przedstawiono charakterystykę polimyksyn, ze szczególnym uwzględnieniem dostępnej w Polsce kolistyny (kolistymetatu sodowego). Omówiono mechanizm i zakres działania, a także wskazania do stosowania tego antybiotyku. Opisano aktualne zasady dawkowania, zwiększające szansę na skuteczną terapię kolistyną. Zwrócono też uwagę na rozwijającą się oporność bakterii na coraz częściej stosowane polimyksyny.

Słowa kluczowe: kolistyna, polimyksyny

Abstract: The paper discusses the importance of polymyxin in the treatment of severe infections, especially those caused by multi-resistant strains of bacteria. It was presented the characteristics of polymyxin, with particular emphasis available in Poland colistin (colistimethate sodium). It was described the mechanism and scope of action and indications for use of this antibiotic. The paper presents current rules of use and dosage increase the chance of successful treatment colistin. Attention was also paid to the growing resistance of bacteria to more and more used polymyxin.

KEY WORDS: colistin, polymyxin

Prokalcytonina jako marker rozpoznawania i monitorowania sepsy

Procalcitonin as a marker for the diagnosis and monitoring of sepsis

Violetta Dymicka-Piekarska

Zakład Laboratoryjnej Diagnostyki Klinicznej, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, ul. Waszyngtona 15A, 15-276 Białystok

Wpłynęło: 01.08.2016

Zaakceptowano: 16.08.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016040

Forum Zakażeń 2016;7(4):261–263

STRESZCZENIE: W niniejszej pracy omówiono kliniczne i diagnostyczne znaczenie prokalcytoniny (PCT) jako wskaźnika uogólnionej odpowiedzi zapalnej o etiologii bakteryjnej oraz jej przydatność do oceny skuteczności leczenia (antybiotykoterapii).

SŁOWA KLUCZOWE: antybiotykoterapia, biomarker, prokalcytonina, sepsa

Abstract: The article discusses the importance of clinical and diagnostic procalcitonin (PCT) as an indicator of systemic inflammatory response of bacterial and its utility for assessing the effectiveness of antibiotic therapy.

Key words: antibiotic therapy, biomarker, procalcitonin, sepsis

Profilaktyka i leczenie inwazyjnych zakażeń grzybiczych u chorych na nowotwory. Omówienie aktualnych wytycznych według NCCN

Prophylaxis and treatment of invasive fungal infections in oncological patients. Review of current NCCN guidelines

Piotr Kacprzyk1 | Beata Sulik-Tyszka2 | Grzegorz Władysław Basak1

1 Klinika Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
2 Zakład Mikrobiologii Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w Warszawie

Grzegorz Władysław Basak Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych, Hematologii i Onkologii, Warszawski Uniwersytet Medyczny, ul. Banacha 1a, 02-097 Warszawa, Tel.: (22) 599 28 18, Fax: (22) 599 14 18

Wpłynęło: 02.08.2016

Zaakceptowano: 16.08.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016042

Forum Zakażeń 2016;7(4):265–274

Streszczenie: Inwazyjne zakażenia grzybicze (IZG) stanowią poważne zagrożenie dla życia i zdrowia chorych na nowotwory, a zwłaszcza choroby rozrostowe układu krwiotwórczego i chłonnego. W niniejszej pracy przedstawiono najnowsze wytyczne dotyczące profilaktyki i leczenia IZG w oparciu o aktualne zalecenia Narodowej Kompleksowej Sieci Nowotworowej (NCCN) Stanów Zjednoczonych (wersja 2.2016) w ramach wytycznych „Zapobieganie i leczenie zakażeń związanych z nowotworami”. Jednocześnie Autorzy zastrzegają, że każdy przypadek powinien być traktowany indywidualnie, na podstawie uważnej obserwacji pacjenta w kontekście zrozumienia czynników ryzyka oraz lokalnej epidemiologii, w tym analizy profilu lekowrażliwości szczepów w badanym ośrodku.

Słowa kluczowe: inwazyjne zakażenia grzybicze, leczenie przeciwgrzybicze, NCCN, profilaktyka przeciwgrzybicza

Abstract: Invasive fungal infections (IFI) are considered to be serious and live-threatening conditions for patients with cancer, especially for those with hematooncological malignancies. In this article, it was presented the most recent guidelines for diagnosing and treatment of invasive fungal infections according to National Comprehensive Cancer Network (ver. 2.2016). Authors underline the necessity of individualization of attitude towards every patient. Every singular therapy and diagnostic process ought to be revised on the basis of meticulous observation of patient, local epidemiology of pathogens and drug resistance panel.

Key words: antifungal prophylaxis, antifungal therapy, invasive fungal infections, NCCN

Zakażenia cytomegalowirusowe

Cytomegalovirus infections

Damian Piotrowski | Barbara Sobala-Szczygieł | Lucjan Kępa | Barbara Oczko-Grzesik | Wojciech Stolarz| Anna Boroń-Kaczmarska

Katedra i Oddział Kliniczny Chorób Zakaźnych w Bytomiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

Damian Piotrowski Katedra i Oddział Kliniczny Chorób Zakaźnych w Bytomiu, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, al. Legionów 49, 41-902 Bytom, Tel.: (32) 281 92 41, Fax: (32) 291 92 45

Wpłynęło: 08.08.2016

Zaakceptowano: 25.08.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016045

Forum Zakażeń 2016;7(4):275–280

Streszczenie: Zakażenie cytomegalowirusem (CMV) może być związane z objawową chorobą, jednak nie należy zapominać, że CMV – podobnie jak pozostałe herpeswirusy – pozostaje dożywotnio w komórkach żywiciela. W przypadku zachowanej prawidłowej odporności zakażenie jest bezobjawowe, jednak w sytuacji jej obniżenia może dojść do reaktywacji. W związku z tym problem stanowią między innymi biorcy przeszczepów, u których leczenie immunosupresyjne odgrywa kluczową rolę jako metoda zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu. W prezentowanym artykule poruszono problematykę diagnostyki, leczenia i profilaktyki zakażenia oraz reaktywacji infekcji cytomegalowirusowej.

Słowa kluczowe: cytomegalowirus, leczenie, profilaktyka

Abstract: Cytomegalovirus (CMV) infection may be associated with symptomatic disease, but it must be noticed that CMV – similarly like other herpesviruses – remains in the host’s cells lifelong. While person is immunocompetent, this latent infection remain asymptomatic, but in case of immunodeficiency it may lead to reactivation of infection. The problem arises among others in transplant recipients in whom immunosuppressive treatment plays pivotal role as a method to prevent organ rejection. This article raises issues of diagnostic, treatment and prophylaxis of CMV infection and its reactivation.

KEY WORDS: cytomegalovirus, prophylaxis, treatment

Czy możliwa jest minimalizacja ryzyka zakażeń u pacjentów krytycznie chorych?

Is it possible to reduce the amount of hospital-acquired infections?

Joanna Rudek1 | Izabela Fajfer2

1 3M Healthcare Business Group
2 Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii Kliniki Alergii i Immunologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie

Joanna Rudek 3M Healthcare Business Group

Wpłynęło: 05.08.2016

Zaakceptowano: 25.08.2016

DOI: dx.doi.org/10.15374/FZ2016037

Forum Zakażeń 2016;7(4):281–288

Streszczenie: Pomimo ogromnego postępu medycyny, problem zakażeń szpitalnych (HAI) nadal dotyczy placówek medycznych na całym świecie. HAI są jedną z głównych przyczyn współczesnych chorób zakaźnych. Przyczyniają się do pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, wydłużenia hospitalizacji oraz zwiększenia kosztów leczenia. Celem pracy było omówienie wybranych typów HAI u pacjentów krytycznie chorych oraz próba odpowiedzi na pytanie jak zminimalizować ryzyko zakażeń w tej grupie i czy w ogóle jest to możliwe. Ze względu na obszerność tematu omówiono wybrane zagadnienia: higiena rąk i środki ochrony osobistej, zakażenia związane z cewnikiem w żyle centralnej, pielęgnacja skóry narażonej na działanie wilgoci, zapalenie płuc związane z intubacją i wentylacją mechaniczną, zakażenie układu moczowego oraz zakażenie miejsca operowanego. Znajomość i przestrzeganie standardów medycznych oraz procedur postępowania w zakresie profilaktyki HAI w znacznym stopniu przyczynia się do zmniejszenia ilości zakażeń. Ważna jest także systematyczna edukacja personelu medycznego oraz współpraca i nadzór zespołów ds. kontroli zakażeń szpitalnych.

Słowa kluczowe: pacjent krytycznie chory, profilaktyka, zakażenia szpitalne

Abstract: Despite the great progress in medical care hospital-acquired infections (HAI) is still a concern of medical care units all over the world. HAI are one of the main causes of infectious diseases nowadays. These infections contribute to deterioration of patient’s condition, increase of hospitalization time, and increase in hospitalization costs. The aim of the study is analysis of occurrence of selected hospital-acquired infections in critically ill patients with the view to answer the question whether and how occurrences of these infections can be minimized. Due to a vast scope of the subject, the analysis is focused on selected aspects, related to types of infections and preventive actions: hand hygiene and personal protection central venous catheter infections, moisture-associated skin damage prevention, ventilator-associated pneumonia, urinary tract infections, surgical site infections. Knowledge of and compliance with medical standards and procedures of conduct with regard to prevention of nosocomial infections contributes significantly to the reduction of infections. Education of medical personnel, as well as the cooperation and supervision of teams for infection control is of vital importance.

Key words: critically ill patient, hospital-acquired infections, prophylaxis

Evereth Publishing
Right Menu Icon