Zasadność stosowania infuzyjnych systemów zamkniętych w leczeniu przewlekłych chorób wątroby

Przewlekłe choroby wątroby rozwijają się w wyniku działania szeregu czynników, wśród których wymienia się: alkohol, wirusy hepatotropowe, leki, toksyny spożywcze, metale ciężkie oraz nieprawidłowe produkty przemiany materii [1, 2]. Oprócz wskazanych przyczyn wymienia się także niektóre choroby metaboliczne powodujące cholestazę, przewlekłe schorzenia dróg żółciowych oraz autoagresję [1, 2]. W wyniku przewlekłego procesu chorobowego w wątrobie może dojść do marskości, stanowiącej końcowe stadium schorzenia. Stan ten dotyczy 4–10% populacji (marskość częściej występuje u mężczyzn) [2].

Aktualnie dostępne terapie zakażeń HCV GT 2–6 na bazie interferonu

W ciągu kilku ostatnich lat nastąpił gwałtowny rozwój w zakresie terapii chorych z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C (pzw C). Rejestrowane są nowe leki o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym (ang. direct acting antivirals – DAAs), będące inhibitorami wirusowej proteazy, polimerazy lub kompleksu replikacyjnego NS5A. Preparaty te mogą być ze sobą kojarzone i stosowane w terapii wyłącznie doustnej, a także mogą stanowić składnik schematów trójlekowych wraz z pegylowanym interferonem (PEG-IFN alfa) i rybawiryną (RBV).

Problemy terapeutyczne w zakażeniu HCV – interakcje lekowe

Przewlekłe zapalenie wątroby typu C (pzw C) jest – w skali ogólnoświatowej – jedną z głównych przyczyn przewlekłych chorób wątroby i marskości oraz raka wątrobowokomórkowego (ang. hepatocellular carcinoma – HCC). Choroba ta przyczynia się u osób zakażonych do pogorszenia jakości życia i skrócenia jego długości. Szacuje się, że liczba osób zakażonych wirusem HCV (ang. hepatitis C virus, wirusowe zapalenie wątroby typu C – wzw C) sięga 160 milionów, jednakże – z uwagi na bezobjawowy lub skąpoobjawowy charakter wzw C – rzeczywista liczba chorych może być dużo wyższa. Wczesna identyfikacja zakażonych oraz podjęte skuteczne leczenie przeciwwirusowe pozwalają uniknąć powikłań i wydłużyć życie pacjentów z HCV, co stanowi nadrzędny cel terapii [1–5].

Marskość wątroby i pierwotny rak wątroby związany z HBV – postępowanie terapeutyczne

Wirusowe zapalenie wątroby typu B (wzw B, ang. hepatitis B virus – HBV), będące najczęstszą manifestacją kliniczną zakażenia HBV, jest w skali ogólnoświatowej ważnym problemem społecznym, choć szybko zmniejszającym się w świecie zachodnim. W przybliżeniu 30% światowej populacji wykazuje serologiczne dowody na obecne lub przebyte zakażenie wzw B [1]. Przewlekłe zapalenie wątroby typu B (pzw B) może prowadzić do rozwoju marskości i raka wątrobowokomórkowego (ang. hepatocellular carcinoma – HCC), a ryzyko przedwczesnej śmierci z powodu powikłań marskości czy HCC u zakażonych HBV jest oceniane na 15–25% [2].

Terapia trójlekowa wirusowego zapalenia wątroby typu C

Według Światowej Organizacji Zdrowia (ang. World Health Organization – WHO) na świecie około 150 milionów ludzi jest przewlekle zakażonych HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C), a liczba zgonów w wyniku następstw tego zakażenia wynosi około 350 000 rocznie.

Evereth Publishing