Peripheral giant cell granuloma with an atypical location – a case report

The Authors would like to present a case of an atypical, non-alveolar location of peripheral giant cell granuloma and its short characterization based on literature. A slowly growing nodule in the soft tissues of the cheek has been confirmed with a biopsy under the control of an ultrasound scanner. The change was enucleated from intraoral access. The final histopathological examination was consistent with the biopsy result.

Wpływ dożylnych płynów infuzyjnych na równowagę kwasowo-zasadową ustroju

Dożylna podaż płynów infuzyjnych jest interwencją medyczną stosowaną w codziennej praktyce klinicznej. Dlatego też niezmiernie istotna jest wiedza na temat składu elektrolitowego oraz wartości różnicy stężeń silnych jonów (SID) płynów infuzyjnych w aspekcie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej (RKZ ). Interpretacja zaburzeń RKZ w oparciu o fizykochemiczną metodę Stewarta pozwala poznać ich rzeczywistą przyczynę i opiera się na analizie trzech zmiennych niezależnych: różnicy silnych jonów (głównie sodu i chloru), stężeniu słabych kwasów (Atot, głównie albumin i fosforanów) oraz prężności dwutlenku węgla (pCO2). Tylko zmiana w zakresie jednej lub kilku zmiennych niezależnych przyczynia się do zmiany stopnia dysocjacji wody, a więc zmiany w stężeniu H+ i w konsekwencji zmiany wartości pH osocza. Wartość SID, która dotyczy także płynów przetaczanych chorym, wpływa na różnicę silnych jonów osocza i przez to kształtuje stan RKZ . Zależnie od składu elektrolitowego płyny infuzyjne mogą obniżać, zwiększać lub pozostawiać bez zmian wartość osoczowego pH. Z zasady płyny infuzyjne, których SID jest większa od wartości HCO3 osocza pacjenta, powodują zasadowicę, gdy SID jest mniejsza od HCO3 – kwasicę, natomiast gdy SID jest równa stężeniu HCO3, pH pozostaje bez zmian, niezależnie od stopnia rozcieńczenia krwi. W czasie podaży płynów różnica silnych jonów osocza ulega redukcji, zbliżając się do SID przetaczanego płynu, co równocześnie jest równoważone przez poinfuzyjny spadek stężenia albumin (Atot). W celu uniknięcia zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej w trakcie infuzji płynów należy podawać te, których różnica silnych jonów jest większa od 0 i mniejsza od SID osocza. Najbardziej polecane są płyny, których SID zbliża się do aktualnego osoczowego stężenia HCO3 – roztwory tzw. zbilansowane. W niniejszym artykule podsumowano wiedzę dotyczącą wpływu krystaloidów i koloidów na RKZ.

Osteogeneza dystrakcyjna i rekonstrukcja implantoprotetyczna przedniego odcinka żuchwy po usunięciu olbrzymiokomórkowej zmiany wewnątrzkostnej – opis przypadku

W niniejszej pracy zaprezentowano rzadki przypadek zaawansowanej rekonstrukcji odcinka przedniego żuchwy z zastosowaniem dystraktora wewnątrzustnego, wspomaganej użyciem przeszczepu kości autogennej. Ponadto zęby w odcinku przednim odtworzono przy pomocy czterech wszczepów śródkostnych i stałej konstrukcji protetycznej opartej na nich. Młoda pacjentka została poddana zabiegowi po pięciu latach od radykalnego usunięcia olbrzymiokomórkowej zmiany wewnątrzkostnej. Wykonano wtedy odcinkową resekcję brzeżną, połączoną z ekstrakcją siekaczy i kłów dolnych.

Metody oceny ryzyka zgonu pacjenta ciężko oparzonego

Ocena ryzyka zgonu pacjenta oparzonego jest od lat jednym z podstawowych wyzwań w kombustiologii. Temat ten od ponad 50 lat jest poruszany w literaturze światowej, co pośrednio dowodzi trudności w aspekcie braku wystarczająco zadowalającej oceny. Dostępna literatura potwierdza kliniczne zastosowanie różnych skal – zarówno w ocenie pojedynczych przypadków, jak i przy opracowaniu danych epidemiologicznych dotyczących danej populacji czy opisywanej grupy badanej. Na przestrzeni ostatnich lat, w czasie których doszło do najbardziej dynamicznego rozwoju protokołów postępowania i metod leczenia oparzeń, powstawało wiele klasyfikacji, pozwalających na ocenę ryzyka zgonu pacjenta. W dostępnej obecnie literaturze wyróżnionych i podlegających ocenie spośród nich jest zazwyczaj od 5 do 6 skal, takich jak: skala ABSI, Baux oraz Baux z modyfikacją Oslera, skala Ryan, skala BOBI, skala FLAME, a także skale stosowane nie tylko w oparzeniach – takie jak APACHE II oraz III. Duża liczba klasyfikacji jest jednocześnie dowodem na brak jednej skutecznej metody, co podkreśla stopień złożoności tematu. Należy jednocześnie pamiętać, że rozmaite wskaźniki, skale i indeksy rokownicze są tylko oceną pomocniczą, a indywidualizacja postępowania pozostaje najważniejszą zasadą leczenia.

Study of risk factors in patients where pectoralis major flap was used in head and neck onco-reconstruction

Introduction The pectoralis major myocutaneous (PMMC) flap is a workhorse flap used in non-microvascular centers, as well as in patients who underwent a salvage procedure resulting in free flap loss. The complication rates documented in literature are wide, between 13% and 60% and risk factors are multiple. Materials and methods We performed a retrospective study of 111 patients where the PMMC flap was used for reconstruction of patients suffering from head and neck cancers. The risk factors were documented and complications were grouped into four groups: group A with all complications, group B with flap-related complications, group C with major complications, group D with minor complications and group E with non-flap related complications. The association between risk factors and complications was calculated with the use of the chi-squared test and t-test for equality of means. Risk was calculated with the odds ratio. Results Tobacco use was statistically significant in groups A, B, C and E at p<0.05. The bipaddle PMMC flap had more than a 5 times increased risk of flap-related complications. Conclusions Complications are associated with smoking, diabetes mellitus, hypoalbuminemia, anemia, use of the PMMC flap together with DP flap and bipaddlel PMMC flap alone.

Propozycja procedur pielęgniarskich oceny głębokości oparzenia, stosowanych w wycięciu martwicy w okresie wstrząsu

Standardem postępowania w leczeniu głębokich oparzeń jest wczesne usunięcie martwicy oraz pokrycie ran przeszczepami skóry. Z tego względu szybka i dokładna ocena głębokości oparzenia jest priorytetem. Wyniki leczenia pacjentów zależą od składu zespołu pracującego w centrum oparzeniowym oraz od ścisłej współpracy między jego członkami. Personel pielęgniarski odgrywa kluczową rolę w procesie terapii chorych oparzonych. Celem pracy jest przedstawienie pielęgniarskich procedur diagnostycznych dotyczących pomiaru głębokości oparzenia, które to decyduje o wskazaniach do wycięcia oraz o wyborze techniki wycięcia. Doświadczenia dotyczące diagnostyki głębokości oparzeń i wycinania martwicy oparto na materiale oparzonych, leczonych we Wschodnim Centrum Leczenia Oparzeń i Chirurgii Rekonstrukcyjnej w Łęcznej w latach 2009–2017. Wykorzystano również dane z najnowszych i wiarygodnych doniesień naukowych. Metodyka stworzenia procedur wiąże się z zasadami EBP i pracy zespołowej. Utworzono procedurę diagnostyczną oceny głębokości oparzenia opartą na wyglądzie rany, mechanizmie urazu i ocenie bólu. Drugą procedurę oparto na badaniu przepływu w okolicy oparzonej z wykorzystaniem aparatu laser Doppler. Przedstawiono przykłady jej stosowania. Zaprezentowane procedury diagnostyczne dotyczące głębokości oparzenia są nieinwazyjne, opierają się na doświadczeniu wielu autorów oraz na obowiązującej współcześnie wiedzy (EBP). Z zachowaniem niektórych zastrzeżeń, z powodzeniem mogą być one stosowane jako procedury pielęgniarskie.

Resuscytacja płynowa we wstrząsie oparzeniowym z punktu widzenia procedur pielęgniarskich

Procedury pielęgniarskie w leczeniu oparzeń nie zajmują zbyt wiele miejsca w polskiej literaturze medycznej. Nieliczne opracowania dotyczą postępowania w zakresie pierwszej pomocy i w oparzeniach powierzchownych. W niniejszej pracy podjęto próbę przedstawienia procedur w leczeniu chirurgicznym, we wczesnym okresie, w pierwszym i drugim dniu po oparzeniu. Celem opracowania było przedstawienie i omówienie stosowanych procedur pielęgniarskich resuscytacji płynowej we wstrząsie oparzeniowym. Doświadczenia leczenia wstrząsu oparto na materiale oparzonych leczonych we Wschodnim Centrum Leczenia Oparzeń w latach 2009–2017. Wykorzystano również dane z najnowszych i wiarygodnych doniesień naukowych. Pielęgniarskie procedury monitorowania resuscytacji płynowej we wstrząsie oparzeniowym stanowią opracowanie zgodne z EBP dostępne w innych, nielicznych krajach. Mogą one zostać z powodzeniem zastosowane w polskich warunkach. Przedstawione procedury resuscytacji płynowej dla personelu pielęgniarskiego są dostosowane do potrzeb leczenia wstrząsu oparzeniowego i umożliwiają wykonanie zabiegu.

Przykłady klinicznego wykorzystania tętnicy skroniowej powierzchownej

Tętnica powierzchowna skroniowa (STA) jest jedną z gałęzi końcowych tętnicy szyjnej zewnętrznej; zaopatruje skórę i mięśnie zlokalizowane na skórze głowy oraz bocznej powierzchnitwarzy, ślinianki przyusznej oraz stawu skroniowo-żuchwowego. Ważnym klinicznym aspektem unaczynienia przez STA jest możliwość przeprowadzenia rozmaitych procedur rekonstrukcyjnych opartych na płatach skroniowo-ciemieniowych, ciemieniowo-potylicznych, czołowych i z okolicy przedusznej. Różne płaty oparte na tętnicy powierzchownej skroniowej są używane do rekonstrukcji ubytków tkanek głowy lub w rekonstrukcji małżowiny usznej w mikrocji. Tętnica sama w sobie może być również źródłem unaczynienia dla mikrochirurgicznych wolnych płatów wskazanych do zamknięcia pourazowych lub poresekcyjnych ubytków. Właściwe zaplanowanie operacji rekonstrukcyjnej jest podstawowym krokiem do uzyskania zadowalającego efektu. Znajomość anatomii, topografii, angiosomów, płatów i procedur mikrochirurgicznych jest niezbędna w celu wykonywania właściwych procedur rekonstrukcyjnych i estetycznych. W niniejszym artykule opisano różne rodzaje rekonstrukcji chirurgicznych opartych na STA.

Siatki syntetyczne w chirurgii piersi – czy mogą być rozwiązaniem alternatywnym dla siatek biologicznych? Podsumowanie aktualnego stanu wiedzy

Wykorzystywanie siatek biologicznych oraz syntetycznych w zabiegach z zakresu chirurgii piersi staje się coraz bardziej popularne. Wskazania do ich zastosowania są znane, jednak różnice, związane z ostatecznym efektem operacji, zachęcają do przeanalizowania wyników, by dobrać najodpowiedniejszy typ. W niniejszej pracy przedstawiono dane dotyczące powikłań, uzyskiwanych efektów estetycznych i kosztów operacji piersi z użyciem siatek syntetycznych. Dodatkowo porównano wyniki użycia siatek biologicznych i syntetycznych, a także spróbowano odpowiedzieć na pytanie, czy siatki syntetyczne mogą stanowić korzystną alternatywę dla biologicznych. Do znalezienia odpowiednich artykułów posłużono się bazami danych PubMed i Medline, kolejno zastosowano następujące słowa kluczowe: „reconstructive breast surgery”, „acellular dermal matrix”, „synthetic surgical mesh”, „breast implant”, „cost”. Uzyskane wyniki dotyczące powikłań, efektów estetycznych, kosztów i specjalnych czynników ryzyka poszczególnych rodzajów siatek pozwalają stwierdzić, że siatki syntetyczne stanowią istotną i tańszą alternatywę do stosowanych wcześniej w chirurgii piersi siatek biologicznych. Wiążą się jednak z większym ryzykiem przykurczu torebkowego, a mniejszym rozwinięcia infekcji po operacji. Analizowane wyniki wskazują także na korzystniejsze efekty zastosowania siatek biologicznych w przypadku pacjentek wcześniej napromienianych i grubości płata mającego pokryć ekspander/implant mniejszej niż 8 mm. Ograniczenia tej pracy polegały na małej dostępności wyników związanych z zastosowaniem siatek syntetycznych, a także różnych kryteriów na podstawie których włączano pacjentki do badań, technik operacyjnych oraz niejednakowych implantów i ekspanderów piersi stosowanych łącznie z siatkami, dlatego wymagane są dalsze prospektywne, długoterminowe badania obejmujące dużą grupę kobiet przy wystandaryzowanych kryteriach włączających.

Wykorzystanie uszypułowanego płata promieniowego w celu rekonstrukcji tkanek w obrębie kończyny górnej po resekcji zmian nowotworowych. Doświadczenia własne

Po rozległych operacjach resekcyjnych należy wybrać najodpowiedniejszą rekonstrukcyjną metodę operacyjną. Podstawowe techniki obejmują fundamenty drabiny rekonstrukcyjnej, tj. bezpośrednie zamknięcie rany i plastykę miejscową, które w większości przypadków są niewystarczające w celu zaopatrzenia złożonych ubytków tkankowych z zachowaniem funkcji kończyny. Chirurgia rekonstrukcyjna daje możliwość zaopatrywania takich ubytków płatami uszypułowanymi oraz wolnymi. Dzięki rozwojowi mikrochirurgii zastosowanie wolnych płatów tkankowych stało się podstawową metodą wykorzystywaną do zamknięcia ubytków w zakresie kończyny górnej. Wybór płatów uszypułowanych może być rozważany w szczególnych przypadkach, takich jak: dyskwalifikacja z zabiegu mikrochirurgicznego, choroby dodatkowe, podeszły wiek oraz istniejąca patologia naczyniowa. Choć wiele rodzajów płatów lokalnych w oparciu o główne tętnice przedramienia i ich gałęzie zostało opisanych przez licznych autorów, nadal najwszechstronniejszym i najczęściej używanym płatem uszypułowanym jest płat promieniowy. Celem niniejszej pracy było przedstawienie możliwości rekonstrukcji tkanek po usunięciu guzów nowotworowych w obrębie kończyny górnej z zastosowaniem uszypułowanego płata promieniowego w oparciu o własne doświadczenia.

High-dose rate brachytherapy with surgical excision. An effective combination therapy for treatment of keloids – own experience

Aim The aim of this study is to study the treatament efficacy of surgical excision of keloids with postoperative high dose-rate (HDR) brachytherapy. Material and methods Between January 2013 and April 2016, 30 patients with 42 keloids were treated with excision of the keloid scar followed by postoperative HDR brachytherapy. Patients were followed-up after 10 days, 3 months and 6 months. Patient satisfaction and recurrence of keloids were measured. Results No patient had symptoms of any recurrence, but 4 had unacceptable results (score of more than 3). Conclusions Surgical excision with postoperative high-dose rate brachytherapy is effective in preventing recurrence of keloid scars. It also provides cosmetically acceptable results. However, the cost involved in such treatment is a hindrance on the Indian subcontinent.

Wpływ dwóch różnych technik chirurgicznych preparacji płata śluzówkowo-okostnowego na proces gojenia tkanek po zabiegu chirurgicznego usunięcia częściowo zatrzymanych zębów ósmych w żuchwie

Wstęp Na przebieg dłutowania zatrzymanego w żuchwie zęba ósmego ma wpływ jego położenie w kości. Czynniki, takie jak: budowa anatomiczna, głębokość położenia zęba w kości i jego umiejscowienie w stosunku do sąsiadującego zęba oraz kanału nerwu zębodołowego dolnego znacząco wpływają na wybór techniki zabiegowej. Sposób preparacji płata śluzówkowo-okostnowego, ilość usuniętej kości, a w konsekwencji rozległość ubytku kostnego po procedurze medycznej mają wpływ na proces gojenia i architektonikę tkanek twardych oraz miękkich po wygojeniu rany. Cel Celem przeprowadzonych badań było porównanie i ocena sposobu gojenia tkanek po zabiegu dłutowania częściowo zatrzymanych trzecich zębów trzonowych w żuchwie w zależności od sposobu preparacji płata. Materiał i metody Badanie zostało przeprowadzone w grupie 20 ogólnie zdrowych osób w wieku 19–28 lat, które zostały przydzielone do dwóch podgrup (po 10 osób każda). W grupie I zastosowano technikę preparacji płata trójkątnego, a w II – płata kopertowego. Wykonano pomiary przed, w trakcie i 4 miesiące po zabiegu. Przy porównywaniu obu technik wzięto pod uwagę następujące parametry: głębokość szczelin dziąsłowych, punkty pomiaru wyznaczone na powierzchni przedsionkowej (mezjalnie (BM), środkowo (M), dystalnie (BD)) w rzucie korony zęba siódmego, stopień resorpcji kości i grubość dziąsła zbitego za zębem siódmym. Wyniki Niezależnie od grupy, największe zmiany występowały w punkcie pomiaru BD i zależały od resorpcji kości. Wnioski Stwierdzono, że preparacja płata kopertowego jest korzystniejsza dla procesu gojenia tkanek twardych i miękkich. Usunięcie częściowo zatrzymanego zęba ósmego spłycało szczeliny dziąsłowe za zębem siódmym. W połowie przypadków w obydwu grupach doszło do pogrubienia dziąsła za drugim zębem trzonowym, co może świadczyć o kompensacji tkanek miękkich.

Diagnostyka wizualizacyjna liszaja płaskiego o wysokiej dynamice wzrostu – opis przypadku

Liszaj płaski (LP) jest chorobą śluzówkowo-skórną, występującą u około 0,5–2% populacji. Potencjał przemiany nowotworowej zmian o charakterze LP w jamie ustnej jest – zgodnie z doniesieniami literaturowymi – kwestią sporną, ale stanowi istotne zagadnienie
kliniczne ze względu na możliwość nowotworzenia również zmian lichenoidalnych i kontaktowych, z którymi ta jednostka jest różnicowana. W pracy przedstawiono przypadek szybkiego przejścia liszaja błony śluzowej policzka w raka przedinwazyjnego i omówiono czynniki ryzyka takiej przemiany.

Powikłania po rekonstrukcji piersi: problem zakażeń i strategii prewencyjnej – przegląd literaturowy

W niniejszej pracy przedstawiono dane dotyczące powikłań po rekonstrukcji piersi. Manuskrypt ma na celu usystematyzowanie wyników badań z ostatnich lat wraz z aspektami, takimi jak: częstotliwość występowania powikłań oraz ich rodzaj, czynniki predysponujące, a także możliwości profilaktyki. Przeanalizowano dane literaturowe z ogólnie dostępnych artykułów z okresu ostatnich pięciu lat, ze szczególnym uwzględnieniem zakażeń. Do ich znalezienia posłużono się następującymi bazami danych: PubMed, Medline i Scopus, a do wyszukania zastosowano następujące słowa kluczowe: rekonstrukcja piersi/mastektomia, powikłania/powikłania pooperacyjne, komplikacje, infekcje, czynniki ryzyka, epidemiologia, prewencja. Uzyskano wyniki dotyczące: częstotliwości występowania powikłań, czynników predysponujących i metod prewencyjnych. Do najczęściej występujących powikłań po rekonstrukcji
piersi zalicza się: obrzęk, wysięk, krwiaki, problemy z gojeniem ran oraz infekcje. Najpopularniejszymi czynnikami predysponującymi do ich rozwoju są: otyłość, palenie, cukrzyca i zaburzenia w tkance skórnej. Zakłada się, że infekcja jest głównym czynnikiem prowadzącym
do utraty implantu i/lub przeszczepu. Do najczęściej izolowanych szczepów bakteryjnych zalicza się: Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus epidermidis. Stwierdza się, że infekcje wczesne i późne mają różny profil mikrobiologiczny. Dane dostępne w literaturze są niejednoznaczne. Zauważono, że leczenie konwencjonalne, według trendów instytucjonalnych, może przyczynić się do powikłań, dlatego wydaje się zasadne wprowadzenie zewnętrznych (odgórnych) wytycznych postępowania. Zakłada się, że należy postawić większy nacisk na profilaktykę w celu maksymalnego zminimalizowania ryzyka powikłań

Guz Degosa – rzadki guz naskórka. Opis przypadku klinicznego

Guz Degosa (CCA) to łagodna zmiana naskórkowa, zazwyczaj opisywana jako niewielki, pojedynczy, brązowy lub brunatny guzek występujący w obrębie kończyn dolnych. CCA jest nieznacznie uniesiony, pokryty cienką, wilgotną łuską, w większości przypadków rozwija się bezobjawowo przez wiele lat. Guz Degosa rozpoznaje się na podstawie biopsji i badania histopatologicznego, jednakże klinicznie można podejrzewać tę zmianę w oparciu o charakterystyczny obraz dermatoskopowy. Kluczowe znaczenie w postawieniu diagnozy ma rozpoznanie różnicowe, mające na celu wykluczenie złośliwego charakteru choroby. W pracy przedstawiono przypadek 60-letniego mężczyzny, który zgłosił się do Poradni Dermatologicznej w celu diagnostyki zmiany na lewym podudziu. Guz Degosa, o typowym obrazie dermatoskopowym, został potwierdzony w badaniu histopatologicznym, a następnie w całości usunięty.

Fitoterapeutyki w leczeniu zakażeń ran pooparzeniowych

Oparzenia należą do najpoważniejszych urazów, jakich może doznać człowiek. Leczenie ran oparzeniowych jest procesem skomplikowanym i długotrwałym, a rehabilitacja pacjenta trwa jeszcze długo po zabliźnieniu się rany. Stosowane obecnie metody terapii ran oparzeniowych przynoszą zadowalające rezultaty. Jednak istotnym problemem są zakażenia bakteryjne tych ran. Poszukuje się substancji, które byłyby skuteczne w zapobieganiu i leczeniu infekcji, a jednocześnie stymulowały procesy naprawcze w ranie i charakteryzowały się brakiem cytotoksyczności. W licznych pracach badawczych jako skuteczne środki w walce z zakażeniami ran opisywano wyciągi z roślin, takie jak: Senecio serratuloides, Casearia sylvestris, olej z pistacji kleistej i olejek sosnowy. Prowadzone są także badania dotyczące wykorzystania bakteryjnej celulozy czy chitosanu jako nośników tych substancji w opatrunkach na rany. Wiele z opisanych odkryć może być już wykorzystywanych w praktyce w leczeniu ran oparzeniowych, podczas gdy inne są wciąż na etapie testów laboratoryjnych.

Zespół Bindera – przegląd piśmiennictwa

Zespół Bindera stanowi rzadką postać wrodzonego niedorozwoju szczęki oraz szkieletu nosa. Inne cechy kliniczne opisywanej jednostki to: hipoplazja lub brak przedniego kolca nosowego, krótki, płaski nos z krótką przegrodą miękką, ostry kąt nosowo-wargowy, wklęsła warga górna oraz zaburzenia zgryzu klasy III według Angle’a. W pracy przedstawiono obecny stan wiedzy dotyczący etiopatogenezy, diagnostyki oraz metod leczenia zespołu Bindera, z uwzględnieniem zastosowania przeszczepów tkanek własnych oraz materiałów alloplastycznych.

Zastosowanie antyseptyków w leczeniu zakażeń ran oparzeniowych

Powikłanie infekcyjne jest jedną z najczęstszych przyczyn zagrożenia życia podczas leczenia ciężkich i rozległych oparzeń. Przerwanie ciągłości tkanek, zaburzenie homeostazy i niedotlenienie mogą doprowadzić do relokacji i niekontrolowanego rozrostu drobnoustrojów
kolonizujących ranę lub jej brzegi, a w efekcie do zakażenia, które w istotny sposób utrudnia proces gojenia, znacznie wydłużając czas konieczny do reepitelializacji. Utworzona w ranie struktura biofilmu cechuje się odpornością na działanie antybiotyków i elementów układu odpornościowego gospodarza. Obecnie dąży się do zastąpienia antybiotykoterapii miejscowej terapią bezbarwnymi antyseptykami o wysokim indeksie biozgodności, Które – wnikając w głąb struktury biofilmu – prowadzą do jego eradykacji.

Treating burn injuries of less than 30% of total body surface area: not difficult, but requires caution

Introduction Treatment of burn injuries is challenging even after many years of research. A dedicated burn centre would be ideal for management of burn injury patients, however it may not be available in all hospitals. This study was performed in order to assess the possibilities of treatment physical without isolation. Material and methods A retrospective analysis of patients with less than 30% TBSA (total burn surface area) burn injury was performed. Patients were divided into groups of those with less than 20% and 20–29% TBSA of burn injury as well as those with electrical burn injury. The type of the admitting ward, the treatment given and the recovery time were also analysed. Results A majority of the patients recovered within 10 days of injury. A delay in recovery time was seen in electrical injuries and deeper burn injuries. The admitting ward or the physical isolation of the patient did not affect the recovery time. Conclusions Less than 30% TBSA burn injuries can be treated in centres without dedicated burn units. Maintaining strict asepsis during burn wound care and a closed method of treatment help prevent infection of the burn wounds. Hence, limiting the patient’s movement to a perimeter or physical isolation is not required in less than 30% TBSA burn injuries.

XIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparzeń

Periimplantitis jest stanem zapalnym tkanek okołowszczepowych otaczających implant zębowy. Zakażenie obejmuje zarówno dziąsło, jak i tkankę kostną; jest wywoływane głownie przez mieszaną, beztlenową florę bakteryjną. Łagodne postaci periimplantitis są leczone za pomocą technik zachowawczych, takich jak mechaniczne oczyszczanie powierzchni implantu oraz miejscowe i ogólnoustrojowe stosowanie środków bakteriobójczych. Leczenie chirurgiczne jest zalecane w bardziej zaawansowanych postaciach choroby. Niestety leczenie periimplantitis często jest trudne i nieprzewidywalne. W wybranych przypadkach nie jest możliwe zachowanie implantu i konieczne jest jego usunięcie. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjentki, u której ze względu na zaawansowany proces zapalny zastosowano protokół eksplantacji wszczepu oraz ogólnoustrojową antybiotykoterapię z wykorzystaniem klindamycyny

Zastosowanie klindamycyny w leczeniu periimplantitis – opis przypadku

Periimplantitis jest stanem zapalnym tkanek okołowszczepowych otaczających implant zębowy. Zakażenie obejmuje zarówno dziąsło, jak i tkankę kostną; jest wywoływane głownie przez mieszaną, beztlenową florę bakteryjną. Łagodne postaci periimplantitis są leczone za pomocą technik zachowawczych, takich jak mechaniczne oczyszczanie powierzchni implantu oraz miejscowe i ogólnoustrojowe stosowanie środków bakteriobójczych. Leczenie chirurgiczne jest zalecane w bardziej zaawansowanych postaciach choroby. Niestety leczenie periimplantitis często jest trudne i nieprzewidywalne. W wybranych przypadkach nie jest możliwe zachowanie implantu i konieczne jest jego usunięcie. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjentki, u której ze względu na zaawansowany proces zapalny zastosowano protokół eksplantacji wszczepu oraz ogólnoustrojową antybiotykoterapię z wykorzystaniem klindamycyny

Blaski i cienie w 20-letnich doświadczeniach w replantacjach

Replantacja to przyszycie odciętej części ciała z odtworzeniem krążenia krwi. Jest to metoda wymagająca nie tylko ogromnych umiejętności, lecz także natychmiastowego działania. W pracy zaprezentowano wybrane aspekty z doświadczenia Autorki, obejmującego ponad 200 replantacji i 300 rewaskularyzacji przeprowadzonych u dzieci i dorosłych. Przedstawione tematy mogą stanowić wskazówki dla młodego pokolenia wkraczającego na drogę mikrochirurgii.

Narastająca lekooporność Acinetobacter baumannii – rosnące zagrożenie dla oddziałów oparzeniowych

W ostatnich latach znacząco wzrosła liczba zakażeń szpitalnych wywoływanych przez Gram-ujemną pałeczkę niefermentującą – Acinetobacter baumannii. Rozpowszechnienie jej w środowisku naturalnym oraz szpitalnym, a także wysoka zdolność przeżycia w niekorzystnych warunkach sprawiły, że A. baumannii jest obecnie jednym z najczęściej izolowanych patogenów oportunistycznych, szczególnie na oddziałach intensywnej opieki: medycznych, chirurgicznych oraz oparzeniowych. Tworzenie silnych struktur biofilmu i szybki rozwój oporności na antybiotyki oraz środki antyseptyczne stawiają Acinetobacter baumannii na czele drobnoustrojów trudnych do eradykacji. W związku ze zmniejszającą się liczbą antybiotyków wykorzystujących skuteczność w zwalczaniu A. baumannii poszukuje się nowych rozwiązań terapeutycznych, takich jak aktywne przeciwdrobnoustrojowo opatrunki czy antyseptyki.

Wymazy z rany oparzeniowej – analiza mikrobiologiczna

W przypadku zakażenia rany oparzeniowej w podejmowaniu decyzji o włączeniu antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma typowa diagnostyka mikrobiologiczna. W celu uzyskania wiarygodnych wyników posiewów najistotniejsze jest prawidłowe pobranie materiału klinicznego (etap przedlaboratoryjny). Ma to szczególne znaczenie w dobie narastania oporności drobnoustrojów i szerzenia się wielolekoopornych szczepów w środowisku oraz wzmagania wysiłków w celu ochrony antybiotyków. Materiał i metody W okresie od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku przeprowadzono retrospektywną analizę uzyskanych wyników badań mikrobiologicznych. W 2016 roku zlecono wykonanie 154 wymazów z ran oparzeniowych. Materiał biologiczny pobrano w tym okresie u 73 pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Leczenia Oparzeń Wielospecjalistycznego Szpitala im. J. Strusia w Poznaniu. Posiewy zostały wykonane w kierunku drobnoustrojów tlenowych i beztlenowych. Wyniki W posiewie 27 próbek (17,5%) nie uzyskano wzrostu drobnoustrojów. Z 66 (43%) wymazów uzyskano izolaty w monokulturze. Z pozostałych próbek, tj. 61 (39,5%), wyosobniono dwa lub więcej izolatów. Ze 127 próbek wyhodowano 209 izolatów: 102 (48,8%) bakterii Gram-dodatnich, 47 (22,5%) pałeczek Gram-ujemnych niefermentujących, 59 (28,2%) szczepów należących do rodziny Enterobacteriaceae oraz jeden szczep z gatunku Candida glabrata. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi zakażeń ran były: Staphylococcus aureus (57 izolatów), Acinetobacter baumannii (33 izolaty), Enterobacter cloacae (25 izolatów), Escherichia coli (13 izolatów), Pseudomonas aeruginosa (13 izolatów) oraz Klebsiella pneumoniae (7 izolatów). 53% szczepów S. aureus było metycylinoopornych (MRSA). W przypadku A. baumannii, 55% wyizolowanych szczepów wykazywało oporność na karbapenemy. 16% szczepów należących do gatunku P. aeruginosa wytwarzało metalo-β-laktamazę typu MBL. 21% izolatów z rodziny Enterobacteriaceae produkowało β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym typu ESBL. Spośród wszystkich izolatów Enterococcus faecalis cztery były oporne na wysokie stężenia aminoglikozydow (HLAR). Jeden izolat Enterococcus faecium wykazywał fenotyp oporności na glikopeptydy (VAN ). Wnioski Najczęściej izolowane drobnoustroje – a zwłaszcza S. aureus, A. baumannii i E. cloacae – w większości były wielolekooporne (MRSA, ESBL, oporność na karbapenemy). Dlatego, aby zapobiegać rozwojowi zakażeń patogenami mającymi szczególne znaczenie kliniczne, ważne jest, aby leczenie empiryczne zawsze było oparte na wiedzy dotyczącej lokalnej sytuacji epidemiologicznej oraz ścisłym przestrzeganiu polityki antybiotykowej szpitala.

Zastosowanie odwróconego płata łydkowego jako alternatywy dla wolnych płatów w celu rekonstrukcji ubytków tkankowych 1/3 dalszej kończyny dolnej, pięty i grzbietu stopy

Dzięki rozwojowi opieki anestezjologicznej oraz techniki mikrochirurgicznej, wolne płaty stały się metodą z wyboru w celu zaopatrywania ubytków tkankowych podudzi. Technika ta posiada niestety ograniczenia wynikające z upośledzenia funkcji miejsca dawczego i/lub biorczego ze względu na np. zmiany naczyniowe w wyniku zaawansowanej miażdżycy, cukrzycy, czy popromiennego uszkodzenia tkanek. Ponadto stan ogólny pacjenta nie zawsze pozwala na wydłużony czas operacji i może niepotrzebnie podwyższać ryzyko powikłań pooperacyjnych. Zmiany pourazowe często wiążą się z uszkodzeniem dużych naczyń krwionośnych kończyny dolnej. W takich przypadkach zastosowanie technik mikrochirurgicznych wiąże się z większą częstością powikłań. Wykorzystanie miejscowych tkanek lub techniki płatów przesuniętych w dolnej części podudzia i stopy jest bardzo ograniczone ze względu na skąpy obszar tkanki miękkiej i jej niską mobilność. We wszystkich tych przypadkach użycie skórno-powięziowych płatów lokalnych stanowi dobrą alternatywę dla płatów wolnych. Celem niniejszej pracy była ocena wykorzystania odwróconego płata łydkowego do pokrycia ubytków skory i tkanki podskórnej okolicy 1/3 dalszej podudzia, kostki i pięty.

Dalbawancyna w eradykacji Gram-dodatnich patogenów u ciężko oparzonych pacjentów – opis przypadków

Zakażenia ran oparzeniowych stanowią istotny problem terapeutyczny oraz ekonomiczny. Obecność drobnoustrojów w ranach to zjawisko powszechne, niezakłócające zazwyczaj procesu gojenia. Praktycznie żadna rana otwarta nie jest raną jałową. Do najczęstszych, a zarazem najgroźniejszych patogenów spotykanych w ranach oparzeniowych u pacjentów przebywających na Oddziale Leczenia Oparzeń Kliniki Chirurgii Urazowej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu należą: Staphylococcus aureus (MSSA i MRSA), Acinetobacter baumannii oraz Pseudomonas aeruginosa. Zakażenia wywoływane przez metycylinooporne szczepy S. aureus są obciążone wyższą śmiertelnością, szczególnie u chorych z rozległymi oparzeniami. W niektórych przypadkach, mimo wrażliwości in vitro, wyleczenie pacjenta z zastosowaniem wankomycyny jest trudne. Z uwagi na złą penetrację tego glikopeptydu do tkanek, najlepszy efekt terapeutyczny można uzyskać przy niskich wartościach MIC, nieprzekraczających 1,0 mg/L. Alternatywą dla wankomycyny wydaje się być nowy, syntetyczny lipoglikopeptyd – dalbawancyna. Cechuje się on niską toksycznością i lepszą penetracją do tkanek, w tym do płynu wypełniającego pęcherze na skórze. Dalbawancyna posiada właściwości bakteriobójcze i jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich. Zaletą terapii z użyciem tego lipoglikopeptydu jest maksymalne skrócenie pobytu chorego w szpitalu (po jednorazowym podaniu dawki 1,5 g w infuzji stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez okres dwóch tygodni). Właściwości dalbawancyny wykazane w badaniach klinicznych oraz korzystny efekt terapeutyczny jej zastosowania u pacjentów przebywających na Oddziale Leczenia Oparzeń pozwalają stwierdzić, że antybiotyk ten może być skuteczną bronią w walce z zakażeniami Gram-dodatnimi szczepami alarmowymi u chorych w ciężkim stanie.

Śródoperacyjna morfologia nerwu łokciowego po dziewięciu miesiącach od rekonstrukcji przy wykorzystaniu prowadnika NeuraGenR® – opis przypadku

Uszkodzenia nerwów obwodowych są częstymi urazami zaopatrywanymi w Oddziałach Chirurgii Ręki. Skutkują upośledzeniem funkcji kończyny: zaburzeniami czucia, dysfunkcją ruchową, a w dłuższej perspektywie zanikami mięśniowymi oraz kostnymi. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 46-letniego pacjenta po urazie nerwu łokciowego, który został zaopatrzony w pierwszej dobie po wypadku przez szycie nerwu typu koniec do końca. W kontrolnym badaniu fizykalnym 8 miesięcy po pierwotnym zabiegu zaobserwowano brak funkcji nerwu łokciowego, w wyniku czego mężczyzna został zakwalifikowany do zabiegu rewizyjnego. Śródoperacyjnie stwierdzono nerwiak o długości około 2 cm w miejscu szycia. Po wycięciu nerwiaka i zmobilizowaniu kikutów, dwucentymetrowy ubytek zrekonstruowano z użyciem neurotuby NeuraGen®. Z powodu przykurczającej blizny nad miejscem zespolenia oraz zaburzeń ruchomości palców IV i V, pacjent 9 miesięcy później został zakwalifikowany do kolejnego zabiegu rekonstrukcyjnego. Śródoperacyjnie w ocenie makroskopowej stwierdzono pełną przebudowę nerwu w miejscu pierwotnej implantacji NeuraGenu®. W kontroli 12 miesięcy po rekonstrukcji nerwu obserwowano czucie dwupunktowe 10 mm; siłę mięśniową oceniono na 3 w skali Lovetta. Śródoperacyjnie makroskopowo stwierdzona prawidłowa przebudowa nerwu korelowała z dobrymi wynikami w badaniu klinicznym. Zgodnie z dostępną literaturą pacjent wymagał kolejnych kontroli z uwagi na oczekiwaną dalszą poprawę funkcji.

Patofizjologia stresu bojowego ze szczególnym uwzględnieniem oparzeń

Medycyna wojenna stanowi temat bardzo różnorodnych badań i poszukiwań, w wielu sytuacjach jeszcze niewyjaśnionych. Podstawowe mechanizmy molekularne prowadzące do uszkodzeń tkankowych to: apoptoza, martwica, zaburzenia produkcji tlenku azotu, aktywacja układu dopełniacza, odpowiedź układu immunologicznego na urazy oraz dysregulacja przemian biochemicznych komórek. Dochodzi do uszkodzeń wielu narządów, między innymi skory. W niniejszej pracy opisano molekularne mechanizmy stresu oraz najnowsze koncepcje związane z badaniami nad patologią uszkodzeń oparzeniowych i próbami ich odwracania, w szczególności w warunkach wojennych.

Zastosowanie klindamycyny w leczeniu periimplantitis

Zagadnienia związane z etiologią, zapobieganiem i leczeniem periimplantitis są stale przedmiotem dyskusji. Infekcje bakteryjne są częstą przyczyną utraty implantu i klinicznie mogą przypominać choroby przyzębia. Postępowanie w przypadku periimplantitis jest skomplikowane i trudne – zwłaszcza, że nie zostały dotychczas opracowane sprawdzone protokoły jego leczenia. W ostatnich latach zaobserwowano również wzrost lekooporności bakterii na antybiotyki powszechnie stosowane w zakażeniach jamy ustnej. W niniejszej pracy omówiono wstępne doniesienia na temat zastosowania klindamycyny w leczeniu periimplantitis.

1 z 41234
Evereth Publishing
Right Menu Icon