Zastosowanie autologicznych mikroprzeszczepów tkankowych w leczeniu trudno gojących się ran. Opis przypadków

Autologiczne mikroprzeszczepy tkankowe są jedną z nowocześniejszych metod leczniczych, znajdujących szerokie zastosowanie w różnych dziedzinach medycyny, np. w: stomatologii, ortopedii, flebologii, leczeniu ran, kardiochirurgii, chirurgii plastycznej, dermatologii oraz medycynie estetycznej. Z uwagi na duże możliwości regeneracyjne pozwalają one na odtworzenie zniszczonych tkanek – zarówno miękkich, jak i twardych. Autologiczne mikroprzeszczepy tkankowe odznaczają się niewielką inwazyjnością oraz wysoką skutecznością. Mogą być stosowane zarówno w warunkach szpitalnych, jak i ambulatoryjnych. W niniejszej pracy zaprezentowano protokół Rigenera wykorzystywany w leczeniu powikłanych ran oraz przedstawiono pozytywne efekty terapii u pacjentów z ranami niegojącymi się.

Ultrakrótkie implanty Bicon® jako wyjście alternatywne w natychmiastowym leczeniu zaawansowanego Periimplantitis – opis przypadku

W pracy przedstawiono możliwości zastosowania ultrakrótkich implantów systemu Bicon® w rozmaitych warunkach anatomicznych. Zaprezentowany przypadek dotyczy zaniku pionowego wyrostka zębodołowego w przebiegu periimplantitis. W trudnej sytuacji klinicznej ultrakrótkie wszczepy okazały się być najbardziej efektywne. Ich użycie pozwoliło na zminimalizowanie ryzyka i skrócenie czasu oraz kosztów leczenia, związanych ze skomplikowaną procedurą augmentacyjną. Autorzy uważają, iż właśnie taka procedura musiałaby mieć miejsce w przypadku zastosowania standardowych wszczepów śrubowych. Użycie ultrakrótkich implantów jest znacznie mniej inwazyjną i bardziej przewidywalną klinicznie alternatywą dla skomplikowanych zabiegów rekonstrukcyjnych w obrębie kości szczękowych.

Reanimacja nerwu twarzowego jako jeden z elementów wieloetapowego leczenia rekonstrukcyjnego deformacji żuchwowo-twarzowej u pacjentów z połowicznym niedorozwojem twarzy – opis przypadku

Połowiczy niedorozwój twarzy jest częstym, wrodzonym schorzeniem twarzoczaszki. Przyczynia się do zaburzenia symetrii twarzy, co – oprócz konsekwencji estetycznych – istotnie wpływa na zaburzenie funkcji struktur twarzy. Pacjenci, u których stwierdza się występowanie tego schorzenia, wymagają wieloetapowego leczenia rekonstrukcyjnego w zakresie szkieletu twarzoczaszki i tkanek miękkich. U znacznej części chorych stwierdza się dysfunkcję mięśni mimicznych objętych procesem chorobowym, wynikającą z upośledzenia unerwienia nerwu twarzowego. W ostatnich latach, w związku z rozwojem technik mikrochirurgicznych, zaproponowano zabieg reanimacji nerwu twarzowego z wykorzystaniem wolnego płata z mięśnia smukłego. W niniejszym artykule przedstawiono przypadek pacjentki z połowiczym niedorozwojem twarzy, u której z powodzeniem wykonano zabieg reanimacji twarzy z wykorzystaniem opisywanej techniki.

Protokół kompleksowej opieki okołooperacyjnej dla poprawy wyników leczenia (ERAS) w chirurgii rekonstrukcyjnej piersi

Protokół kompleksowej opieki okołooperacyjnej dla poprawy wyników leczenia (ERAS) to interdyscyplinarna, multimodalna, oparta na dowodach naukowych procedura okołooperacyjnej opieki nad pacjentem. ERAS został opracowany w celu zmniejszenia stresu okołooperacyjnego i ryzyka powikłań pooperacyjnych oraz skrócenia czasu rekonwalescencji. W 2017 roku ukazał się przewodnik omawianego protokołu w chirurgii rekonstrukcyjnej piersi. W badaniach wykazano, że zastosowanie ERAS u pacjentek poddanych zabiegowi rekonstrukcji piersi skraca czas pobytu w szpitalu, zmniejsza użycie opioidów i częstość rozwoju zakażeń miejsca operowanego oraz redukuje koszty leczenia.

Sepsa u pacjenta oparzonego – trudności i wyzwania

Według aktualnie obowiązującej definicji sepsa to „zagrażająca życiu dysfunkcja narządowa spowodowana zaburzoną regulacją odpowiedzi ustroju na zakażenie”. Obecnie wiadomo już dużo na temat tej niezwykle silnej odpowiedzi organizmu na toczący się proces zapalny, jednak wciąż jest to wiedza niewystarczająca. W populacji chorych oparzonych sepsa stanowi istotną przyczynę zgonów, a co za tym idzie – jest niezwykle ważnym problemem diagnostycznym oraz terapeutycznym. Kluczem do sukcesu w leczeniu tej jednostki chorobowej jest czas. Nadal brak jest narzędzi pozwalających na postawienie szybkiej i – co najważniejsze – wiarygodnej diagnozy, umożliwiając tym samym podjęcie prawidłowych decyzji terapeutycznych. Szanse chorych na przeżycie spadają znacznie wraz ze wzrostem opóźnienia w rozpoczęciu leczenia. Konieczne jest zatem uświadamianie zagrożeń związanych z sepsą oraz dalszy, intensywny rozwój metod diagnostycznych, pozwalający na zwiększenie odsetka prawidłowo wdrożonej terapii oraz poprawy opieki nad chorym, a także na zmniejszenie odsetka zgonów spowodowanych zakażeniem.

Zastosowanie poliheksanidu i żywiczych kwasów świerku norweskiego w oparzeniach pośredniej grubości skóry twarzy u dzieci

Wstęp Oparzenia stanowią istotny problem systemów ochrony zdrowia, ponieważ należą do grupy urazów, które powodują trwałe uszkodzenia i deformacje ciała oraz kalectwo, a niekiedy prowadzą nawet do zgonu. Oparzenia u dzieci zdarzają się dwukrotnie częściej niż u osób dorosłych. Najczęściej w tej grupie występują u pacjentów do czwartego roku życia. Nierzadko oparzenie powoduje nie tylko skutek miejscowy w postaci zaburzeń funkcji skóry, lecz także wywołuje chorobę oparzeniową. Nowoczesne preparaty i wieloaspektowe postępowanie z raną oparzeniową w znaczący sposób wpłynęły na poprawę gojenia się ran oraz na zmniejszenie śmiertelności u osób oparzonych. Cel Celem pracy była ocena zastosowania poliheksanidu i żywicznych kwasów świerku norweskiego u dzieci (N=19), które doznały oparzeń pośredniej grubości skóry twarzy, oraz określenie wpływu tych preparatów na procesy gojenia się rany i stopień redukcji bólu. Materiał i metody W niniejszej pracy zastosowano metodę badawczą studium przypadków. Materiał do analizy stanowiły: historie chorób pacjentów leczonych w Centrum Leczenia Oparzeń w Szczecinie, dokumentacja fotograficzna, wywiady z pacjentami i ich rodzicami oraz obserwacja ran. Do oceny stopnia natężenia bólu wykorzystano behawioralną skalę FLACC i skalę wzrokowo-analogową VAS. Wnioski Zastosowanie poliheksanidu i żywicznych kwasów świerku norweskiego przyczyniło się do utrzymania odpowiedniej wilgotności rany, wpływając na proces ziarninowania i epitelializacji oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych w trakcie hospitalizacji. Preparaty te wpisują się w zalecenia strategii TIME.

Porównanie właściwości mezenchymalnych komórek macierzystych z tkanki tłuszczowej pochodzący od młodych i zaawansowanych wiekowo dawców – badania na modelu

Mezenchymalne komórki macierzyste z tkanki tłuszczowej (ASC) ze względu na swój potencjał do różnicowania się w kierunku różnych typów komórek, właściwości immunomodulacyjne oraz zdolność do parakrynnej regulacji procesów naprawczych, a także łatwość pozyskania bez szkody dla dawcy, mogą być wykorzystywane do terapii regeneracyjnych. Istotnym i nie do końca rozstrzygniętym problemem jest przydatność komórek pozyskanych od zaawansowanych wiekowo dawców do zastosowań terapeutycznych. Celem badań była ocena wpływu wieku dawcy na podstawowe parametry ASC w aspekcie ich przydatności terapeutycznej. W celu maksymalnego wykluczenia różnorodności osobniczej badania przeprowadzono na wsobnym szczepie szczurów. Wiek zwierząt – 6 miesięcy i 2 lata – odpowiadał w przybliżeniu wiekowi człowieka 25 i 80 lat. Analizie poddano parametry rutynowo wykorzystywane do kwalifikacji MSC do przeszczepów oraz potencjał komórek do różnicowania się w kierunku tkanki kostnej, tłuszczowej, chrzęstnej i ich potencjał angiogenny. Zaobserwowano, że wiek dawcy nie wpływa w istotny sposób na fenotypowe właściwości ASC. Potencjały do różnicowania mezenchymalnych komórek macierzystych z tkanki tłuszczowej w kierunku tkanki tłuszczowej, kostnej, chrzęstnej i angiogenezy są zależne od wieku dawcy w stopniu niewpływającym na przydatność ASC pozyskanych od zaawansowanych wiekowo dawców.

The diagnostic and therapeutic management of rare soft tissue tumors in plastic surgery

Introduction Dermatofibrosarcoma protuberans, elastofibroma dorsi, desmoid–type fibromatosis and myoepithelioma belong to the category of rare soft tissue tumors. Due to their uncommonness they are challenging for surgeons and pathologists. Material and methods A retrospective and anonymized scan of our database was performed. All data between January 2010 and October 2018 was included. Results Eight cases were identified: four of dermatofibrosarcoma protuberans, two of elastofibroma dorsi, one of desmoid-type fibromatosis and one of myoepithelioma. Among them were four female and four male individuals with a mean age of 52.3 years (range: 24–77 years). Conclusions Due to their rarity there are still some difficulties concerning their diagnosis and therapy of the above-mentioned tumors. During the last two decades, a noticeable amount of knowledge about rare soft tissue tumors was revealed. Most contributions came along with improvement in immunohistochemical/immunophenotypic and genetic investigation methods. If therapy is indicated, surgical treatment with resection of the tumor mass seems to be the most reliable option. Though many of these tumors are benign, follow-up examinations should be an integral part of the therapeutic concept.

Evereth Publishing