Poliheksanid w miejscowym leczeniu ran – przegląd piśmiennictwa i doświadczenia własne

Rany przewlekłe stanowią bardzo poważny interdyscyplinarny problem medyczny. Ze względu na starzenie się społeczeństwa wskaźnik częstości ich występowania stale wzrasta, a dodatkowo rośnie wraz z wiekiem chorych. Z uwagi na współistnienie wielu czynników miejscowych oraz ogólnych, mających wpływ na prawidłowy przebieg gojenia rany, zagadnienie to nabiera jeszcze większego znaczenia. Kluczową rolę pełni tu skuteczne i nowoczesne leczenie miejscowe, optymalnie dobrane do stanu rany. W niniejszej pracy omówiono rolę, cechy i działanie oraz wskazania do stosowania poliheksametylenu biguanidu (PHMB) w leczeniu ran. Poliheksanid to antyseptyk o szerokim spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, w tym wobec MRSA, VRE, Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa. Jest bezpiecznym, nietoksycznym preparatem antyseptycznym o niskim progu podrażnienia (1,3–1,6) i wysokim indeksie biozgodności, nie wywołuje oporności krzyżowej na antybiotyki, działa selektywnie wyłącznie na błonę cytoplazmatyczną drobnoustrojów, nie uszkadzając białka komórek ludzkich. Poliheksanid, mimo wcześniejszych kontrowersji, jest obecnie rekomendowany jako antyseptyk pierwszego wyboru w leczeniu ran skolonizowanych, oparzeń i w zapobieganiu zakażeniom miejsca operowanego. Wykazano jego korzystny wpływ na tworzącą się ziarninę w ranach przewlekłych, co przyspiesza gojenie, oraz działanie wpływające na znaczną lub całkowitą redukcję bólu u pacjentów z ranami.

Mikrobiota pochwy a poród przedwczesny

Bakterie obecne w organizmie człowieka stanowią nawet do 2% jego masy ciała. Mikrobiota pochwy zapewnia homeostazę oraz tworzy barierę zapobiegającą kolonizacji przez drobnoustroje chorobotwórcze. W przypadku, gdy dojdzie do zachwiania równowagi mikrobiologicznej w ekosystemie pochwy, może rozwinąć się stan zwany waginozą bakteryjną, który zwiększa ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową, infekcji układu moczowego czy wystąpienia porodu przedwczesnego. W najnowszych badaniach, w których użyto sekwencji 16S rRNA do identyfikacji bakterii, opisano ponad 250 gatunków bakterii występujących w pochwie. Mikrobiota pochwy podczas trwania ciąży jest z reguły stabilniejsza, lecz niejednokrotnie występują w niej znaczące zmiany. Niewyjaśnione są nadal mechanizmy, w wyniku których u kobiet ciężarnych dochodzi do modyfikacji w składzie mikrobioty. Pomimo przeprowadzenia skutecznego leczenia waginozy bakteryjnej podczas ciąży, nie zmniejsza się ryzyko porodu przedwczesnego. Znajomość mechanizmów wpływających na zmiany mikrobioty i ograniczenie częstości zakażeń pochwy u kobiet ciężarnych może znacząco zmniejszyć odsetek porodów przedwczesnych.

Przedwczesne pęknięcie błon płodowych o etiologii infekcyjnej – opis przypadku

Przedwczesne pęknięcie błon płodowych (PROM ) stanowi istotny problem współczesnej perinatologii. Ta patologia położnicza odpowiedzialna jest za niebezpieczne – zarówno dla życia matki, jak i płodu – powikłania ciąży, takie jak: poród przedwczesny i związane z nim wcześniactwo, zapalenie błon płodowych oraz sepsa. Do czynników ryzyka wystąpienia PROM zalicza się: ciążę mnogą, niewydolność szyjki macicy, urazy brzucha oraz inwazyjne badania prenatalne. Nie bez znaczenia jest też pochodzenie etniczne, masa ciała oraz wiek matki. W licznych doniesieniach naukowych zwraca się uwagę na istotną i niezaprzeczalną rolę „nieprawidłowej” mikrobioty pochwy matki w powstawaniu tego powikłania. Udowodniono negatywny wpływ bakterii Streptococcus agalactiae, która poprzez degradację kolagenu przyczynia się do osłabienia i ograniczenia podatności łożyska na rozciąganie. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek kliniczny pacjentki, u której w 22. tygodniu ciąży doszło do PROM o etiologii infekcyjnej. Ukazuje on potrzebę wykonywania profilaktycznych badań mikrobiologicznych u kobiet w poszczególnych trymestrach ciąży w celu wykrycia potencjalnych czynników patogennych. Odpowiednio wczesne wykrycie zagrożenia i zastosowanie profilaktyki antybiotykowej może uchronić przed powikłaniami ciąży.

Mankiety do mierzenia ciśnienia – niedoceniane wektory zakażeń szpitalnych

Zakażenia szpitalne stanowią istotną przyczynę zgonów na całym świecie. Celem badania było sprawdzenie, jaką rolę odgrywają mankiety do mierzenia ciśnienia w przenoszeniu patogenów szpitalnych. Materiał badawczy stanowiło 50 wymazów z wewnętrznych powierzchni mankietów do mierzenia ciśnienia. Skażenie badanych mankietów świadczyło o braku przestrzegania zasad prawidłowej ich dekontaminacji przez personel medyczny. Wysoki odsetek mankietów z obecnością szczepów o znanym potencjale chorobotwórczym wskazuje na potencjalnie istotną rolę ciśnieniomierzy w transmisji drobnoustrojów.

Powikłania infekcyjne po implantacji urządzeń do stałej stymulacji serca – przegląd piśmiennictwa i opis przypadku

Elektroterapia serca jest dynamicznie rozwijającą się dziedziną medycyny i niekwestionowaną metodą leczenia zaburzeń rytmu serca oraz przewodzenia. Obejmuje implantację wielu urządzeń do stałej stymulacji serca, takich jak kardiostymulatory, kardiowertery-defibrylatory i układy resynchronizujące. Wraz ze wzrostem implantacji urządzeń do stałej stymulacji serca obserwuje się rosnącą liczbę powikłań elektrostymulacji. Stały wzrost liczby powikłań poimplantacyjnych wynika z faktu, iż pacjenci poddawani procedurze implantacji urządzeń są coraz trudniejszymi przypadkami pod względem medycznym, a zabiegi stają się bardziej skomplikowane. Rozwój powikłań infekcyjnych następuje częściej po wymianie urządzenia, reoperacji, zabiegach naprawczych, a także w przypadku pozostawienia w ciele pacjenta starych, nieczynnych elektrod, które z czasem ulegają uszkodzeniu, doprowadzając do rozprzestrzenienia się infekcji. Miejscowa infekcja loży i/lub uogólniona infekcja organizmu (zapalenie wsierdzia, sepsa) należą do najpoważniejszych powikłań infekcyjnych ze względu na niespecyficzny charakter dolegliwości, trudności diagnostyczne oraz zbyt późne rozpoczęcie leczenia. Działania wpływające na minimalizowanie czynników ryzyka powikłań infekcyjnych to przede wszystkim: stosowne zabiegi higieniczne przed operacją, profilaktyka okołooperacyjna, właściwa pielęgnacja rany po zabiegu oraz doświadczenie operatora.

Leczenie ropowicy szyi i mnogich ropni śródpiersia górnego tylnego o etiologii Candida glabarta – opis przypadku pacjenta leczonego w oddziale intensywnej terapii PCCHP w Rzeszowie

W niniejszej pracy przedstawiono przypadek ciężkiej ropowicy szyi i mnogich ropni śródpiersia o etiologii Candida glabrata u 68-letniego otyłego mężczyzny, chorującego przewlekle na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę typu 2. Pacjent został przekazany do Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej w celu pilnej interwencji chirurgicznej ze Szpitala Powiatowego, gdzie na podstawie stanu klinicznego, wyników badań obrazowych i laboratoryjnych rozpoznano ropowicę szyi i śródpiersia. Chory po zabiegu mediastinotomii nadmostkowej, rewizji i drenażu śródpiersia górnego oraz setonażu okolicy nadobojczykowej prawej został przyjęty bezpośrednio do Oddziału Intensywnej Terapii (OIT) z powodu niewydolności krążeniowo-oddechowej. Z pobranego śródoperacyjnie materiału wyhodowano C. glabrata nieposiadający mechanizmów oporności na azole. Pomimo zastosowania flukonazolu zgodnie z antybiogramem, u pacjenta w 6. dobie leczenia na OIT doszło do pogorszenia stanu klinicznego, fungemii i rozwoju wstrząsu septycznego. Oprócz wdrożenia szerokospektralnej antybiotykoterapii, w porozumieniu z mikrobiologiem zadecydowano o zmianie leczenia przeciwgrzybiczego – włączono flucytozynę. Korekta leczenia spowodowała sukcesywną poprawę stanu klinicznego, normalizację parametrów biochemicznych oraz negatywizację posiewów. W 23. dobie hospitalizacji chorego w stanie zadowalającym przekazano do Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej w celu kontynuacji leczenia.

Komunikacja – udzielanie i przyjmowanie informacji zwrotnej

Informacja zwrotna jest potrzebna zarówno osobie, która jej udziela (bo chce wpłynąć na zmianę zachowania drugiej osoby), jak i osobie, która ją przyjmuje (bo chce wiedzieć, jak jej zachowanie zostało odebrane i co może zmienić w przyszłości). Nie zmienia to faktu, że informacje są potrzebne, jednakże bywają też trudne – do przekazania i do odebrania. Efekt często jest taki, że unika się dawania informacji zwrotnej, szczególnie jeśli jest ona krytyczna, i jednocześnie pozbawia drugą stronę okazji do rozwoju. Jeśli z kolei udziela się jej nieumiejętnie, to można spotkać się z reakcją obronną, co nie daje korzyści ani jednej, ani drugiej stronie. Dlatego w przypadku, gdy chce się funkcjonować w środowisku, w którym można się rozwijać, mieć wpływ na innych i zachować dobre relacje, warto nauczyć się udzielania i przyjmowania informacji zwrotnyc

Jak aplikacje mogą poprawić monitorowanie zakażenia miejsca operowanego i mieć wpływ na zmniejszenie częstości zakażeń szpitalnych?

Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) stanowią jeden z istotniejszych problemów opieki nad pacjentem leczonym operacyjnie i jedną z najczęstszych form zakażeń szpitalnych. W celu zmniejszenia ryzyka ZMO należy podejmować działania kompleksowe na każdym etapie terapii leczniczej. Bardzo ważnym elementem tego postępowania jest monitorowanie pacjenta po zakończeniu leczenia szpitalnego. Wśród wielu możliwości monitorowania rany oraz wspomagania procesu jej gojenia warto zwrócić uwagę na narzędzia telemedyczne. Ze względu na specyfikę problemów związanych z raną (kluczowa rola obrazu, powtarzalne elementy oceny podmiotowej i przedmiotowej) systemy telemedyczne oparte na aplikacjach dedykowanych pacjentom wydają się mieć olbrzymi potencjał praktyczny. Optymalna aplikacja powinna posiadać cechy zawarte w akronimie IDEAL: I (ang. intuitiveness) – intuicyjność, czyli prostota; D (ang. dedicated) – dedykowanie, czyli personalizowanie; E (ang. economy) – dostępność ekonomiczna dla pacjenta; A (ang. all aspects of treatment) – obejmować wszelkie aspekty zaleceń, dawać całościowe, jednoznaczne i kompletne zalecenia dotyczące dalszego postępowania; L (ang. legal) – zgodność z obowiązującymi przepisami prawnymi. Dzięki połączeniu tych cech nowa aplikacja iWound, obecnie wprowadzana do użytku przez przedsiębiorstwo POLMEDI Sp z o.o., pozwala na kompleksowe monitorowanie rany pooperacyjnej, nadzór nad ZMO po zakończeniu hospitalizacji, a także wspomaganie procesu gojenia rany.

Pacjent wentylowany mechanicznie – jak zmniejszyć ryzyko VAP?

Intubacja dotchawicza i wdrożenie wentylacji mechanicznej to jedna z najczęściej wykonywanych procedur u pacjentów krytycznie chorych. Pomimo niewątpliwych zalet wynikających ze wspomagania układu oddechowego, może wiązać się ona z wystąpieniem zdarzeń niepożądanych, w tym zapalenia płuc związanego z wentylacją mechaniczną (VAP). Wnikliwa obserwacja i postępowanie zgodne z rekomendacjami oraz zaleceniami medycyny opartej na dowodach naukowych mogą przyczynić się do zmniejszenia ryzyka rozwoju szpitalnego odrespiratorowego zapalenia płuc. Jednak działania te muszą być skoordynowane i wdrażane jednoczasowo przez wszystkich członków multidyscyplinarnego zespołu terapeutycznego.

Clostridioides (Clostridium) difficile – skuteczne działania w kontroli zakażeń

Zakażenie o etiologii Clostridioides difficile (wcześniej należące do rodzaju Clostridium) stanowi jedno z największych zagrożeń epidemicznych dla zdrowia publicznego i jest najczęstszą przyczyną biegunek poantybiotykowych. Infekcja może przebiegać pod postacią łagodnej, samoograniczającej się biegunki oraz ciężkich, piorunujących zakażeń, ze wstrząsem i zgonem włącznie. Profilaktyka CDI w zakładach opieki zdrowotnej obejmuje działania ograniczające rozprzestrzenianie się infekcji (kontaktowe środki ostrożności, izolacja, dekontaminacja środowiska, higiena rąk) oraz kontrolę ryzyka wystąpienia zakażeń (antybiotykoterapia, środki hamujące wydzielanie soku żołądkowego). Na skuteczną kontrolę zakażeń C. difficile mają również wpływ: właściwe monitorowanie, diagnostyka i terapia, a także programy edukacyjne dla personelu oraz pacjentów.

Mikrobiologiczne mapowanie szpitala

Mapowanie szpitala oparte na analizach wyników badań mikrobiologicznych jest podstawą zarówno do kształtowania szpitalnej polityki antybiotykowej, jak i do wdrażania skutecznych programów kontroli zakażeń szpitalnych oraz rozprzestrzeniania się drobnoustrojów. Mapy tworzone w celach epidemiologicznych dotyczą oceny częstości występowania MDRO opartej na: utworzeniu listy pacjentów z rzadkimi MDRO, monitorowaniu zmian lekowrażliwości drobnoustrojów, szacowaniu obciążenia infekcją z udziałem MDRO, szacowaniu narażenia na zakażenie/kolonizację MDRO oraz określeniu nabywania MDRO w trakcie leczenia szpitalnego. Mapa mikrobiologiczna dla celów terapeutycznych oparta jest na zbiorczych antybiogramach tworzonych tylko dla gatunków, z których uzyskano co najmniej 30 izolatów z próbek klinicznych.

Monitorowanie zakażeń

W niniejszej pracy przedstawiono rys historyczny rozwoju kontroli zakażeń w Polsce i na świecie oraz historię monitorowania zakażeń w Polsce. Omówiono najważniejsze publikacje z ostatnich lat, oparte na analizie polskich danych, programy monitorowania zakażeń funkcjonujące w wybranych krajach oraz założenia, na których powinny opierać się współczesne programy monitorowania zakażeń w szpitalach na szczeblu regionalnym i krajowym.

Zarządzanie ryzykiem zakażeń związanych z opieką zdrowotną

Zarządzanie ryzykiem zakażeń jest procesem, który stanowi podstawę działania programu kontroli zakażeń szpitalnych. Obejmuje on trzy etapy: rozpoznanie ryzyka, opracowanie i wdrożenie działań zmniejszających ryzyko oraz monitorowanie podjętych czynności naprawczych w celu określenia akceptowalnego stopnia ryzyka. Ryzyko zakażeń, występujących w następstwie pobytu chorego w szpitalu, może być określone jako wewnętrzne lub zewnętrzne. Ryzyko wewnętrzne jest generowane przez placówkę ochrony zdrowia w związku z wykonywanymi procedurami diagnostycznymi i terapeutycznymi, określanymi na podstawie danych pozyskanych na skutek monitorowania zakażeń i procesów medycznych, obserwacji prowadzonych w oddziałach oraz doniesień z piśmiennictwa, m.in. w zakresie zachorowalności oczekiwanej według CDC/NHSN. Ocena istotności ryzyka jest określana na podstawie prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz wymiaru związanych z nim konsekwencji zdrowotnych. Celem pracy jest przeprowadzenie analizy możliwych rozwiązań zmniejszających lub eliminujących ryzyko. Ryzyko powinno zostać zredukowane do minimalnego, akceptowalnego poziomu, przy uwzględnieniu kosztów wdrożenia działań. Po skutecznym zmniejszeniu lub wyeliminowaniu ryzyka należy wdrożyć proces oceniający skuteczność podjętych działań.

Antiseptic non-touch technique – profilaktyka zakażeń związanych z założonym cewnikiem moczowym

Zakażenia układu moczowego należą do jednych z najczęściej występujących postaci zakażeń szpitalnych, z których nawet do 80% związanych jest z założonym cewnikiem moczowym. Niniejsza praca jest skierowana do pracowników medycznych we wszystkich placówkach opieki zdrowotnej; przedstawiono w niej przegląd wytycznych dotyczących zapobiegania zakażeniom układu moczowego związanym z założonym cewnikiem moczowym. Wytyczne oparte są na ocenie obecnie dostępnych dowodów.

Nieantybiotykowe metody ograniczania zakażeń związanych z założonym cewnikiem moczowym (CAUTI)

Cewnikowanie dróg moczowych jest powszechnym zabiegiem stosowanym w szpitalach oraz placówkach sprawujących długoterminową opiekę nad chorymi. Jest to zabieg inwazyjny, wykonywany ze wskazań medycznych oraz w celu poprawy jakości życia pacjenta. Obecność cewnika w drogach moczowych wiąże się z wysokim ryzykiem wystąpienia infekcji dróg moczowych. Stosowanie antybiotyków w leczeniu zakażeń układu moczowego związanych z obecnością cewnika niesie za sobą ryzyko izolacji szczepów wielolekoopornych, co jest szczególnie niebezpieczne dla pacjentów, którzy muszą być cewnikowani przewlekle. Z tego względu szczególny nacisk kładzie się na profilaktykę zakażeń odcewnikowych. Pojawienie się na rynku polskim systemów do płukania cewników Uro-Tainer® jest szansą na poprawę jakości opieki nad cewnikami w placówkach polskiej ochrony zdrowia. Różnorodność produktów Uro-Tainer® pozwala dobrać system do sytuacji klinicznej pacjenta. Udowodniono, że płukanie cewnika z użyciem tego systemu pozwala na: długie utrzymanie cewnika drożnego i czystego; zmniejszenie częstości konieczności zmiany cewnika oraz usunięcie z cewnika i pęcherza moczowego inkrustacji struwitowych oraz drobnoustrojów chorobotwórczych, nawet w postaci biofilmu. Dzięki temu znacznie maleje ryzyko powstania infekcji i indukcji szczepów wielolekoopornych. Dodatkowo systemy Uro-Tainer® są odpowiednie do samodzielnego stosowania przez pacjenta.

Krwioplucie jako wspólny objaw zapalenia płuc i guza płuca niewidocznego w badaniu radiologicznym klatki piersiowej – opis przypadku

W niniejszej pracy przedstawiono przypadek kliniczny 75-letniej pacjentki hospitalizowanej z powodu izolowanego krwioplucia, u której w drugiej dobie ujawniło się zapalenie płuc. W wykonanym podczas przyjęcia do szpitala zdjęciu radiologicznym klatki piersiowej nie uwidoczniono istotnych nieprawidłowości. Diagnostykę poszerzono o badanie tomograficzne, w którym stwierdzono obecność guza płuca prawego. Celem pracy było przedstawienie przypadku, w którym zapalenie płuc i krwioplucie stanowiły punkt wyjścia do diagnostyki guza nowotworowego płuca.

Powikłanie, trudno gojące się, głębokie zakażenie rany mostka u pacjenta po CABG leczone wieloma metodami – opis przypadku

Głębokie zakażenie rany mostka jest jednym z najgorzej rokujących powikłań w kardiochirurgii. Często wymaga długiej i złożonej terapii z zastosowaniem: leczenia miejscowego, metod chirurgicznych, w tym chirurgii plastycznej, oraz ogólnoustrojowej antybiotykoterapii. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 68-letniego pacjenta obarczonego wieloma czynnikami ryzyka głębokiego zakażenia mostka, który przeszedł zabieg pomostowania aortalno-wieńcowego. W czwartym dniu po operacji zdiagnozowano u niego niestabilność mostka oraz zakażenie miejsca operowanego. Wykonano reosteosyntezę mostka z założeniem drenażu przepływowego oraz wdrożono systemową antybiotykoterapię. Działania te okazały się nieskuteczne, u chorego nadal obserwowano niestabilność mostka, a z rany wydzielała się ropna treść. Wymusiło to zastosowanie innej strategii terapeutycznej, a mianowicie debridementu rany, usunięcia całości materiału chirurgicznego z ciała pacjenta (w tym drutów zespalających mostek) oraz wdrożenia terapii podciśnieniowej z instillacją (NPWTi). Po uzyskaniu jałowości rany, co zajęło około 4 tygodnie, wykonano drugą reosteosyntezę mostka (według metody Robicseka) i ostatecznie zamknięto ranę. Pacjent został wypisany do domu po trwającej 16 tygodni hospitalizacji. Przedłużające się leczenie skutkowało licznymi powikłaniami. U chorego wystąpiły: zaburzenia depresyjne, epizody majaczenia pooperacyjnego, a także stan kataboliczny, który wymagał żywienia parenteralnego i suplementacji żywieniowej. Zastosowanie antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania wywołało biegunkę o etiologii Clostridium difficile. Przedstawiony przypadek dowodzi skuteczności NPWTi, która – według badań – powinna być leczeniem z wyboru głębokich zakażeń mostka, a także innych metod kompleksowej terapii zakażeń miejsca operowanego. Ponadto podkreślono konieczność holistycznego podejścia do pacjenta, z zastosowaniem leczenia żywieniowego i wsparcia psychologicznego, szczególnie u osób wymagających długiej hospitalizacji.

Sprzęt jednorazowego użytku: wymagania, cechy

Wyroby medyczne są wszechobecne w praktyce klinicznej. Znajdują szerokie zastosowanie w każdym szpitalu i każdej, nawet najmniejszej przychodni. Często są kojarzone jedynie z drobnym, jednorazowym sprzętem (np. kaniule dożylne czy strzykawki). Rzadziej jako wyrób medyczny postrzega się urządzenia, np. elektrokardiografy, łóżka szpitalne czy też urządzenia do hemodializy. Od pewnego czasu coraz częściej podejmowana jest dyskusja w zakresie definicji, zasad i zakresu zastosowania jednorazowego sprzętu medycznego, polegająca na dość dowolnym i niespójnym ich interpretowaniu. Zjawisko to stało się przyczyną polemiki i rozważań dotyczących prawidłowych zasad stosowania sprzętu jednorazowego użycia. Niniejsza praca stanowi głos w dyskusji, poparty przykładami z praktyki odnoszącymi się do sprzętu dedykowanego realizacji różnych procedur medycznych, w tym procedur terapii infuzyjne

Diagnostyka patogenów wywołujących biegunki szpitalne

Diagnostyka biegunek szpitalnych jest bardzo istotna ze względu na różnorodność czynników je wywołujących, zwłaszcza zakaźnych, takich jak: Salmonella sp., Clostridium difficile, Campylobacter sp., rota-, adeno-, norowirusy czy Cryptosporidium sp. Ze względu na szeroki profil patogenów podczas diagnostyki kału biegunkowego wykorzystuje się wiele zróżnicowanych metod, np.: posiew, badania immunologiczne poszukujące koproantygenów i/lub toksyn bakteryjnych, mikroskopię czy badania genetyczne. Wszystko to wiąże się z różnymi sposobami pobrania, przechowywania i transportu materiału do badań. Należy zwrócić szczególną uwagę na procedury dotyczące wymienionych etapów przedlaboratoryjnego postępowania z próbką, opisane i dostarczone przez laboratorium współpracujące z oddziałem szpitalnym. Czynności te źle wykonane mogą skutkować odrzuceniem próbki i niewykonaniem oznaczenia. Końcowym etapem badania mikrobiologicznego jest przygotowanie wyniku. Powinien on zawierać informacje o poszukiwanych drobnoustrojach oraz w przypadku metod wykonywanych testami komercyjnymi: nazwę zestawu, jego producenta, czułość i specyficzność. Polskie dane epidemiologiczne wskazują na duży odsetek udziału Clostridium difficile w zakażeniach szpitalnych, co zdaniem Autora jest ściśle związane z częstszym zlecaniem badań w tym kierunku, w stosunku do ilości zleceń na badania wykrywające inne ważne klinicznie drobnoustroje (wirusy, Campylobacter sp).

Dlaczego wankomycyna nie jest właściwym wyborem w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich?

Celem pracy było przedstawienie przyczyn ograniczonej skuteczności lub nawet braku skuteczności wankomycyny w terapii zakażeń skóry i tkanek miękkich (SSTI), w tym zakażeń ostrych (ABSSSI), wywołanych przez S. aureus, oraz określenie najskuteczniejszych opcji terapeutycznych. Zwrócono uwagę na spadek stopnia wrażliwości S. aureus na wankomycynę, słabą penetrację tego glikopeptydu do skóry i tkanek miękkich, a także wysokie ryzyko powikłań, do których zalicza się jego toksyczne działanie na nerki. Jako alternatywę dla wankomycyny wyszczególniono nowy lipoglikopeptyd – dalbawancynę, której skuteczność wobec zakażeń ABSSSI wywołanych przez S. aureus jest nie gorsza niż w przypadku zastosowania linezolidu czy kombinacji wankomycyna/linezolid, a farmakokinetyka jest zdecydowanie lepsza. Możliwość leczenia z użyciem jednej lub maksymalnie dwóch dawek dalbawancyny pozwala na osiągnięcie efektu klinicznego przy znacznym ograniczeniu pobytu pacjenta w szpitalu oraz kosztów i niepożądanych zdarzeń związanych z wydłużoną hospitalizacją.

„Nic poniżej łokcia”. Część 2: znaczenie dla higieny rąk

Profilaktyka jest lepsza niż leczenie. Praktykowanie higieny rąk od dawna uważane jest za złoty standard w kontroli zakażeń, który pozwala na skuteczne zapobieganie ich powstawaniu w opiece zdrowotnej. Wiele czynników może potencjalnie wpływać na ryzyko skażenia rąk, na ich mycie oraz dezynfekcję. Niemniej jednak ciągle nie ma ostatecznej odpowiedzi na powiązanie z zakażeniami szpitalnymi wielu czynników, takich jak: pomalowane paznokcie, sztuczne paznokcie, długie paznokcie, noszenie pierścionków, zegarków na rękę, bransoletek lub długich rękawów. Opublikowano wiele badań na ten temat, lecz ich wyniki były częściowo sprzeczne. Niespójność dostępnych wyników znajduje odzwierciedlenie w zróżnicowanych zaleceniach dostępnych w aktualnych wytycznych dotyczących higieny rąk. Potrzeba zatem więcej danych, by określić rolę czynników ryzyka (pomalowane, sztuczne, długie paznokcie, zegarki, pierścionki, bransoletki, długi rękaw) w celu optymalizacji higieny rąk wśród pracowników ochrony zdrowia. Ważnym aspektem działań jest obniżenie liczby zakażeń szpitalnych oraz zidentyfikowanie możliwych wektorów transmisji bakterii z personelu medycznego.

Eradykacja szczepów MRSA u pacjentów hospitalizowanych

Metycylinooporny Staphylococcus aureus (MRSA) jest jednym z głównych czynników etiologicznych zakażeń szpitalnych. Odsetek osób stale lub przejściowo skolonizowanych waha się w granicach od 20–30 do nawet 70%. Nosicielstwo szczepu MRSA zwiększa ryzyko zakażenia wywołanego przez ten patogen, w związku z czym pacjenci w immunosupresji, przed zabiegami inwazyjnymi oraz dializowani podlegają procesom dekolonizacji. Częste współistnienie szeregu mechanizmów oporności na powszechnie stosowane w terapii antybiotyki utrudnia eradykację szczepów S. aureus opornych na metycylinę. W Polsce lekiem z wyboru stosowanym w tym celu jest 2% mupirocyna w postaci maści do nosa. Jednakże wobec narastającej oporności gronkowca złocistego na mupirocynę oraz niskiej dostępności preparatu na rynku, istnieje konieczność poszukiwań nowego środka do dekolonizacji. Obiecującą substancją wydaje się być poliheksanidyna, która ze względu na brak indukowania oporności u bakterii, brak działania drażniącego i cytotoksycznego oraz łatwość stosowania wydaje się być dobrą alternatywą dla mupirocyny.

„Nic poniżej łokcia”. Część 1: Dlaczego tyle kontrowersji?

W 2007 roku w Wielkiej Brytanii została wprowadzona polityka pod hasłem „nic poniżej łokcia” (BBE) w zakresie wymogów w ubiorze personelu medycznego. Celem tych działań była redukcja transmisji zakażeń pacjentów za pośrednictwem pracowników opieki medycznej. Jednakże wprowadzona strategia obejmująca liczne ograniczenia dotyczące odzieży nie została poparta odpowiednimi dowodach naukowymi, mogącymi potwierdzać zasadność tych działań. Brakuje jednoznacznych dowodów potwierdzających tezę, że eliminacja z ubioru biżuterii (zegarki, pierścionki, bransoletki), sztucznych, długich i malowanych paznokci czy długich rękawów mogłaby ograniczyć transmisję bakterii do pacjenta lub zmniejszyć liczbę zakażeń szpitalnych. Dlatego też polityka BBE wzbudziła wiele dyskusji i kontrowersji w środowisku medycznym, zwłaszcza wśród lekarzy. Mimo toczącej się polemiki strategia BBE jest wprowadzana w kolejnych krajach, w tym w Polsce.

Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego zdiagnozowane w wojewódzkim szpitalu specjalistycznym w Sosnowcu

Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN), w tym zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, stanowią bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia człowieka. Czynnikami etiologicznymi infekcji mogą być: bakterie, pasożyty, wirusy, grzyby i priony, jednakże ze względu na częstość występowania i ciężkość przebiegu najpoważniejszym problemem klinicznym
są zakażenia bakteryjne. Zastosowanie skutecznej terapii przeciwbakteryjnej ma decydujący wpływ na rokowanie pacjenta, dlatego niezbędna jest szybka i precyzyjna diagnostyka krytycznych badań mikrobiologicznych – takich jak krew i płyn mózgowo-rdzeniowy – już na etapie szpitalnego oddziału ratunkowego. Według statystyk prowadzonych przez KOROUN najczęstszymi patogenami, które mogą doprowadzić do rozwinięcia się zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, są: Neisseria meningitidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus agalactiae, Escherichia coli, Listeria monocytogenes i Haemophilus influenzae. Rzadziej obserwuje się infekcje wywołane przez Staphylococcus spp. lub Enterococcus spp. U noworodków i niemowląt może dochodzić do inwazyjnych zakażeń powodowanych głównie przez Streptococcus agalactiae, Escherichia coli i Listeria monocytogenes. Śmiertelność w takich przypadkach przekracza 50%. W badaniach własnych wykazano różnicę w częstości występowania infekcji o etiologii gronkowcowej względem wartości średniej. Celem pracy była retrospektywna analiza występowania zakażeń ośrodkowego układu nerwowego oraz mechanizmów oporności wybranych czynników etiologicznych u pacjentów hospitalizowanych w oddziałach Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu w latach 2014–2016.

Wpływ TNF-α na poziom adhezji i inwazji szczepów Escherichia coli w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

Badania przeprowadzone w ostatnich latach wykazały rolę patogennych adherentno-inwazyjnych szczepów Escherichia coli (AIEC) w indukcji sekrecji TNF-α oraz ich zdolność adhezji do cząstek powierzchniowych CEACAM6 na komórkach nabłonka jelita człowieka. Wzrost sekrecji TNF-α indukuje z kolei zwiększoną ekspresję cząstek adhezyjnych CEACAM6, co nasila adhezję pałeczek AIEC. Bardzo ważne jest wyjaśnienie roli w procesie adhezji do nabłonka jelita człowieka fimbrii typu 1, dzięki którym szczepy AIEC wchodzą w interakcję z cząstkami CEACAM6.

Nosicielstwo wybranych patogenów alarmowych u pacjentów z chorobami krwi hospitalizowanych w szpitalu klinicznym

W ostatnich latach znacznie wzrosła liczba zakażeń związanych z opieką zdrowotną. Ma na to wpływ zarówno stosowanie inwazyjnych technik diagnostycznych i leczniczych, jak i indywidualne cechy hospitalizowanych pacjentów. W prezentowanej pracy przedstawiono analizę epidemiologiczną nosicielstwa w przewodzie pokarmowym wybranych patogenów alarmowych wyizolowanych od pacjentów hospitalizowanych na oddziale hematologii. Analizą objęto patogeny alarmowe wytwarzające mechanizmy oporności typu: VRE, ESBL, KPC oraz MBL. W badanym materiale Gram-ujemne pałeczki z rzędu Enterobacterales wytwarzające ESBL wykryto u >26% pacjentów. W analizowanym okresie pałeczki Gram-ujemne o fenotypie MBL były obecne w próbkach pobranych od prawie 5% badanych, natomiast wyizolowano tylko dwa szczepy KPC(+). Nosicielstwo szczepów VRE wykryto u 12,6% pacjentów. Kolonizacja jelitowa wymienionymi patogenami stanowi ogromne zagrożenie zarówno dla chorego, jak i dla innych pacjentów z jego otoczenia, toteż powinna być stale monitorowana.

X Jubileuszowe Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe z cyklu: „Biofilm tworzony przez drobnoustroje w patogenezie zakażeń”

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Chory chirurgiczny na OIT

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Probiotyki – warunki podawania i powikłania

W niniejszym opracowaniu Autor postarał się zawrzeć najnowszą definicję probiotyków oraz postępy poczynione w dziedzinie badań nad tymi korzystnie działającymi drobnoustrojami w ostatnich latach. W pracy określono przede wszystkim zastosowanie tych szczepów w celach zdrowotnych u ludzi, z pominięciem licznych zastosowań w przemyśle żywieniowym i hodowlanym czy też w weterynarii. Podsumowano zastosowanie probiotyków w medycynie oraz opisane w literaturze działania niepożądane, kładąc nacisk na bezpieczeństwo stosowania tych żywych szczepów u ludzi.

1 z 1612345...10...Ostatnia »
Evereth Publishing