Zasady postępowania miejscowego i ogólnego w ranach/owrzodzeniach przewlekłych objętych procesem infekcji

Zakażenia ran/owrzodzeń przewlekłych są wywoływane przez biofilm tworzony przez drobnoustroje. Trudności w terapii zainfekowanych ran wynikają ze szczególnej tolerancji biofilmu na czynniki środowiskowe, środki przeciwdrobnoustrojowe oraz aktywność układu immunologicznego. Obserwowany w ostatnich latach wzrost odsetka pacjentów z ranami i owrzodzeniami przewlekłymi wskazuje na potrzebę zmiany schematów postępowania i ustalenia zasad działania, również ze względów ekonomicznych. Właściwe przygotowanie rany do leczenia ma kluczowe znaczenie w kontekście oczekiwanych efektów. Wybór sposobu oczyszczania rany, diagnostyka mikrobiologiczna, zastosowanie miejscowo działających środków przeciwdrobnoustrojowych, dobór odpowiednich opatrunków i wspomaganie procesu gojenia metodami dodatkowymi powinny być zgodne z rodzajem i aktualnym stanem rany. Holistyczne podejście do pacjenta i współpraca interdyscyplinarnego zespołu medycznego pełnią istotną rolę w opiece nad pacjentem z raną/owrzodzeniem przewlekłym.

Rejestracja antyseptyku jako produktu leczniczego

Rejestracja stanowi ważny i konieczny element reglamentowania obrotu produktów leczniczych na płaszczyźnie bezpieczeństwa, skuteczności oraz ochrony zdrowia publicznego. Wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty Europejskiej (WE) proces rejestracyjny produktów leczniczych jest regulowany nie tylko ustawodawstwem polskim, lecz także przepisami unijnym, które obowiązują na terenie państwa polskiego.

Choroba wirusowa Ebola

Choroba wirusowa Ebola (ang. Ebola virus disease – EVD), dawniej znana pod nazwą „gorączka krwotoczna Ebola”, jest wywoływana przez wirus o tej samej nazwie sklasyfikowany w rodzinie Filoviridae, rodzaj Filovirus. Zidentyfikowano 5 gatunków tego wirusa. Epidemia trwająca od 2013 roku jest największą epidemią od momentu wykrycia wirusa Ebola (EBOV) w 1976 roku. Obecnie nie istnieje szczepionka profilaktyczna przeciwko tej chorobie; nie ma także leków o swoistym działaniu. Nieliczne preparaty znajdują się na etapie badań eksperymentalnych. W pracy przedstawiono właściwości EBOV, epidemiologię, patogenezę, objawy kliniczne oraz badania nad szczepionkami i lekami.

Clostridium difficile – źródła zakażeń, czynniki wirulencji

Najnowsze badania wykazują wzrost częstości występowania, nawrotów oraz ciężkości przebiegu zakażeń Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection – CDI). W ostatnim dziesięcioleciu w skali światowej odnotowano wyraźne zmiany w epidemiologii CDI. Obecnie coraz częściej laseczki C. difficile są uznawane za przyczynę biegunki u ludzi. Standardowo CDI odnosi się do zakażeń szpitalnych, jednak infekcje o etiologii Clostridium difficile pojawiają się obecnie w populacji zaliczanej uprzednio do grupy niskiego ryzyka, tj. wśród osób bez czynników predysponujących do tego zakażenia. Ostatnie badania wykazały bardzo dużą zmienność genetyczną C. difficile. Ważnym źrodłem tego typu zakażeń, związanym z rozprzestrzenianiem spor, mogą być pacjenci z objawami, bezobjawowi nosiciele, a także: zwierzęta, rośliny, woda, żywność i środowisko szpitalne. W pracy przedstawiono epidemiologię, wzrost znaczenia, źródła zakażenia oraz czynniki wirulencji C. difficile.

Niezamierzona hipotermia okołooperacyjna a zakażenie miejsca operowanego

Niezamierzona hipotermia okołooperacyjna wiąże się z obniżeniem temperatury ciała poniżej 36 C i jest częstym powikłaniem okołooperacyjnym, powodującym szereg niekorzystnych następstw, między innymi zakażenie miejsca operowanego (ZMO). Właściwe postępowanie okołooperacyjne pozwala w znacznym stopniu ograniczyć skalę zjawiska, poprawia komfort pacjenta i ma bezpośredni znaczący wpływ na jakość oraz ostateczny wynik leczenia. W pracy zaprezentowano powikłania hipotermii, głownie infekcyjne.

Znaczenie tobramycyny w leczeniu zakażeń, w tym szczególnie z udziałem Pseudomonas aeruginosa

Należąca do aminoglikozydów tobramycyna wykazuje – podobnie jak wszystkie leki z tej grupy – silne właściwości bakteriobójcze oraz efekt poantybiotykowy (ang. postantibiotic effect – PAE). Wyrożnia ją wysoka aktywność wobec Pseudomonas aeruginosa oraz niższa od gentamycyny nefro- i ototoksyczność. Z uwagi na zakres działania oraz farmakokinetykę tobramycyny, jej stosowanie rekomenduje się zwłaszcza w ciężkich zakażeniach szpitalnych oraz w zaostrzeniach przewlekłych zmian w obrębie dolnych drog oddechowych, a także w powikłanych zakażeniach układu moczowego. Skuteczność preparatu jest zależna od osiągnięcia co najmniej dziesięciokrotnie wyższego stężenia maksymalnego (Cmax), utrzymującego się w zakresie stężeń terapeutycznych, w odniesieniu do minimalnego stężenia hamującego (ang. minimal inhibitory concentration – MIC). Dawkowanie w ustalonych odstępach czasu (nie częściej niż raz na dobę) zwiększa efekt terapeutyczny przy jednoczesnym obniżeniu toksyczności. Dostępność gotowych roztworow do infuzji wpływa na redukcję błędow związanych z samodzielnym przygotowaniem preparatow do wlewow, a jednocześnie zwiększa bezpieczeństwo stosowanej terapii aminoglikozydem.

Rola flucytozyny w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych w Oddziale Intensywnej Terapii

Rozpoznawanie ciężkich zakażeń grzybiczych w oddziałach intensywnej terapii (OIT) opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym. Ze względu na brak charakterystycznych cech oraz trudności w izolacji patogenu, w przypadku każdego zakażenia, którego objawy (w tym gorączka) nie ustępują pomimo prawidłowo prowadzonej antybiotykoterapii, należy brać pod uwagę możliwość rozwoju infekcji grzybiczej. Indeks Candida (IC) jest zalecany jako czynnik decyzyjny włączenia terapii przeciwgrzybiczej, a decyzja o wdrożeniu leczenia zapada najczęściej po izolacji grzyba i określeniu jego lekowrażliwości. Relacja pomiędzy skalą Candida (ang. Candida Score – CS) a IC pozwala rozróżnić kolonizację od inwazji Candida sp. Wartość referencyjna dla CS wynosi <3. Skala Candida to system oceny ryzyka kandydozy, który pozwala na wczesne włączenie leczenia przeciwgrzybiczego u pacjentów OIT. W przypadku nałożenia się kandydemii na inny trudny problem medyczny, jakim jest zespół niewydolności wielonarządowej (ang. multiple organ dysfunction syndrome – MODS), chorych przebywających w OIT zalicza się do grupy najwyższego ryzyka związanego z niepowodzeniem leczenia. Flucytozynę podaje się zazwyczaj w terapii alternatywnej (razem z amfoterycyną B) w ciężkim zapaleniu opon mózgowych, zapaleniu mięśnia sercowego oraz zapaleniu drog moczowych.

Bezpieczeństwo narzędzi w dezynfekcji manualnej

Narzędzia i urządzenia medyczne stosowane w szpitalach oraz gabinetach zabiegowych są narażone na ryzyko zanieczyszczenia rożnymi patogennymi drobnoustrojami. Zgodnie z Ustawą o wyrobach medycznych, wyroby te muszą zapewnić bezpieczeństwo pacjentom, pracownikom oraz osobom trzecim. Bezpieczeństwo narzędzi jest wymagane przez prawo. Skuteczna dekontaminacja wyrobow medycznych wielokrotnego użytku jest niezbędna w celu zmniejszenia ryzyka infekcji. Dezynfekcja jest częścią procesu dekontaminacji. Podstawową cechą preparatow dezynfekcyjnych jest ich skuteczność sprawdzona odpowiednimi metodami określonymi w normach europejskich (EN ). Przy wyborze środka dezynfekującego należy zwrocić uwagę na jego zakres działania, stężenie i zalecany czas kontaktu, a także na okres trwałości roztworu. Procesy czyszczenia i dezynfekcji powinny być zawsze przeprowadzane zgodnie z instrukcjami środkow i procesow sprawdzonych pod względem skuteczności oraz dostosowanych do danego urządzenia medycznego. Ponadto powinny być zwalidowane. Należy przestrzegać zasad bezpiecznego stosowania środkow dezynfekcyjnych. Personel medyczny przeprowadzający dekontaminację wyrobów medycznych musi mieć odpowiednią wiedzę praktyczną i teoretyczną, która powinna być stale uzupełniana.

Jakość instrumentarium chirurgicznego a zakażenia szpitalne

Zakażenia szpitalne stanowią przedmiot rozważań epidemiologow, osob zarządzających podmiotami leczniczymi, finansistow oraz prawnikow. Częstotliwość ich występowania jest istotnym wskaźnikiem jakości świadczonych przez szpital usług medycznych. Wśrod monitorowanych infekcji ważne miejsce zajmuje zakażenie miejsca operowanego (ZMO). W czasie dochodzeń epidemiologicznych związanych z występowaniem ZMO brane są pod uwagę np. traumatyczne techniki operacyjne oraz przedłużający się czas zabiegu. Wydaje się jednak, że zbyt rzadko (lub nawet wcale) rozpatrywany jest wpływ jakości instrumentarium chirurgicznego na dobry efekt przeprowadzonej procedury. W niniejszym opracowaniu przedstawiono zależności między stanem instrumentarium a przebiegiem zabiegu operacyjnego i ewentualnym ryzykiem wystąpienia ZMO. Rozpatrzono rownież inne zagrożenia związane np. z zakażeniami wirusowymi u operowanych.

Zastosowanie doustnych płynów nawadniających i probiotyków w leczeniu ostrej biegunki infekcyjnej u dzieci

Zgodnie z aktualnymi wytycznymi w ostrej biegunce o przebiegu lekkim i umiarkowanym zaleca się stosowanie doustnych płynow nawadniających (DNP), jako uznanej metody zapobiegania i leczenia odwodnienia. Coraz lepiej udokumentowane są rownież skuteczność i bezpieczeństwo wybranych szczepow probiotycznych w terapii uzupełniającej ostrej biegunki. Udowodniono, że podawanie wybranych probiotykow skraca czas choroby oraz wpływa na zmniejszenie objętości oddawanego stolca.

Wielonienasycone kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3 – wpływ na układ immunologiczny u pacjentów żywionych pozajelitowo z nowotworem złośliwym

Pacjent z nowotworem złośliwym, u którego konieczne jest prowadzenie żywienia pozajelitowego (ŻP, ang. parenteral nutrition – PN), jest narażony na rozwój nadmiernej odpowiedzi zapalnej przy jednoczesnym niedostatku odpowiedzi układu odpornościowego. Tradycyjnie w sztucznym żywieniu wykorzystywany jest olej sojowy (bogaty w kwasy tłuszczowe omega-6), jednak może on promować zapalenie i tłumić odpowiedź immunologiczną. Dodanie oleju rybiego do mieszaniny żywieniowej wykazało zdolność do modyfikacji składu lipidów osocza, komórek i tkanek. Wzrost zawartości kwasów tłuszczowych (KT) omega-3 w błonach komórkowych może wpływać na funkcje komórek w rożnych mechanizmach poprzez: zmianę płynności błony komórkowej, oddziaływanie na szlaki sygnałowe i ekspresję genów oraz zmianę w strukturze mediatorów lipidowych (eikozanoidów). Mieszaniny do żywienia pozajelitowego wzbogacane o KT omega-3 potencjalnie poprawiają funkcjonowanie systemu odpornościowego, co zostało szczegołowo omówione w niniejszej pracy.

Zakażenie krwi związane z dostępem naczyniowym o etiologii Candida glabrata – opis przypadku

Pacjenci hospitalizowani w oddziałach intensywnej terapii (OIT) są grupą chorych, u ktorych częściej niż u innych pacjentow w przebiegu hospitalizacji dochodzi do powikłań infekcyjnych. W artykule przedstawiono przypadek fungemii o etiologii Candida glabrata związanej z obecnością cewnika. Po szybkim zidentyfikowaniu czynnika etiologicznego z powodzeniem terapeutycznym zastosowano terapię mykafunginą.

Zapalenie płuc o etiologii Legionella pneumophila leczone w oddziale intensywnej terapii z zastosowaniem pozaustrojowej eliminacji endotoksyn

W pracy przedstawiono opis przypadku legionellozy płucnej u 62-letniego pacjenta. Ciężki przebieg choroby – wynikający z objawów wstrząsu septycznego – wymagał leczenia w oddziale intensywnej terapii (OIT). U mężczyzny konieczne było zastosowanie noradrenaliny (0,07–0,3 μg/kg/minutę) oraz zaintubowanie tchawicy i prowadzenie mechanicznej wentylacji płuc (PaO2/FiO2 – 124,3; saturacja – 88%). Bezpośrednio po przyjęciu do OIT rozpoczęto antybiotykoterapię empiryczną (ceftriakson, klarytromycyna). W drugim dniu hospitalizacji potwierdzono zakażenie Legionella pneumophila serotyp 1 (antygen Legionella w moczu). Z powodu ostrej niewydolności nerek i wysokiego poziomu endotoksyn zastosowano ciągłą żylno-żylną hemodiafiltrację (ang. continuous veno-venous hemodiafiltration – CVVHDF) z pozaustrojową eliminacją endotoksyn z krwi metodą perfuzji za pomocą filtru oXiris™. Poziom aktywności endotoksyn po 24 godzinach uległ obniżeniu z 0,67 EAU (ang. endotoxin activity units) do 0,37 EAU . Wczesna diagnostyka mikrobiologiczna, szybkie wdrożenie właściwej antybiotykoterapii, prowadzenie standardowego leczenia wstrząsu septycznego, a także zastosowanie niestandardowej metody pozaustrojowej eliminacji endotoksyn umożliwiły wyleczenie chorego.

Ryzykować, mierzyć, oceniać i decydować

Podstawowym aktem prawnym definiującym zakażenie szpitalne jest Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, która zobowiązuje kierowników placówek ochrony zdrowia do oceny złożonych czynników ryzyka występujących po stronie pacjenta i szpitala, a także związanych ze stosowaniem mnogich procedur wysokiego ryzyka, jako nieodłącznego zjawiska biologicznego podlegającego ocenie w zdefiniowanej populacji poprzez określone metody, narzędzia badawcze oraz opisowe analizy epidemiologiczne oparte na uniwersalnych współczynnikach epidemiologicznych. Nadzór nad infekcjami to nadzór nad negatywnymi miernikami zdrowia, służącymi do oceny stanu zdrowia poprzez badanie natężenia zgonów (umieralność – ang. mortality rate; śmiertelność – ang. mortality) i choroby (zapadalność – ang. incidence; zachorowalność skumulowana – ang. cumulative incidence; gęstość zachorowania – ang. incidence density; chorobowość – ang. prevalance; chorobowość drobnoustrojów). Kontrola zakażeń w podmiocie działalności leczniczej (szpitalu) jest sprawowana głownie przez pielęgniarki epidemiologiczne. Postęp w zdrowiu publicznym dotyczy przede wszystkim edukacji personelu medycznego w zakresie popełnianych błędów oraz nauki, jak ich nie popełniać w przyszłości. Unikanie zdarzeń niepożądanych – w tym zakażeń szpitalnych związanych z oceną ryzyka – jest kwestią nie tylko utrzymania poziomu jakości; wiąże się także ze świadomością możliwości jego wystąpienia. Czynniki ryzyka zdarzeń niepożądanych – w tym rownież zakażeń związanych z opieką zdrowotną (ang. healthcare-associated infection – HAI) – można podzielić na zależne od: pacjenta, drobnoustrojow i szpitalnej polityki antybiotykowej oraz procedur wysokiego ryzyka związanych z procesem terapeutycznym lub pielęgnacyjnym. Jednakże oprocz świadomości istniejącego ryzyka, istotne jest także jego mierzenie. Stosowanie pomiarow ryzyka umożliwia świadome podejmowanie go i odpowiednie nim zarządzanie. Aktywne monitorowanie zakażeń i ryzyka infekcji to obecnie priorytetowy, najpilniejszy i najnowocześniejszy standard wspołczesnej medycyny. Prowadzone działania zapobiegające szerzeniu się zakażeń i chorob infekcyjnych obejmują między innymi ocenę ryzyka ich wystąpienia. Do miar ryzyka zalicza się: ryzyko względne RR (ang. relative risk) (iloraz zachorowalności w grupie eksponowanej do zachorowalności w grupie nieeksponowanej) oraz iloraz szans OR (ang. odds ratio) (prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia niepożądanego w grupie eksponowanej do prawdopodobieństwa tego zdarzenia w grupie nieeksponowanej).

Wykorzystanie oceny ryzyka zakażenia przy przyjęciu do szpitala

Powikłania związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych są istotnym czynnikiem oddziałującym na jakość opieki. Znajomość zagrożeń wynikająca z oceny ryzyka powinna mieć wpływ na zminimalizowanie niepożądanych efektów wiążących się z podejmowanymi wobec pacjenta działaniami terapeutycznymi. W tym celu niezbędne staje się stworzenie i wykorzystanie narzędzi badawczych, pozwalających na szacowanie poziomu dopuszczalnego ryzyka. Obecnie nie jest to kwestią innowacyjności w zarządzaniu jakością, lecz obowiązkiem wynikającym z Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Przygotowanie pacjenta do zabiegu operacyjnego – kąpiel/prysznic przedoperacyjny. Przegląd światowych wytycznych

Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) po zabiegach czystych prawie we wszystkich przypadkach są wywoływane przez organizmy endogenne kolonizujące skórę pacjenta, dlatego przygotowanie skory do operacji odgrywa ogromną rolę w profilaktyce ZMO. Na świecie opublikowano wiele wytycznych omawiających przygotowanie chorego do zabiegu operacyjnego. W większości z nich rekomendowany jest prysznic/kąpiel z użyciem mydła zwykłego lub antybakteryjnego, przynajmniej wieczorem przed planowanym zabiegiem operacyjnym. Badania naukowe z randomizowaną grupą kontrolną udowadniają nieskuteczność przedoperacyjnego prysznica/kąpieli z zastosowaniem mydła z chlorheksydyną w odniesieniu do redukcji ZMO. Celem pracy była analiza wniosków z wytycznych oraz podsumowanie ogólnych ustaleń rekomendacji.

Znaczenie biofilmu Candida w leczeniu zakażeń grzybiczych

W literaturze światowej istnieje wiele publikacji dotyczących tworzenia biofilmu. Na podstawie badań udowodniono, że wraz ze wzrostem tej struktury rośnie również oporność na leki przeciwgrzybicze. Dalsze prace dotyczące powstawania biofilmu grzybów drożdżopodobnych, ze szczegolnym zwroceniem uwagi na zjawisko występowania oporności drobnoustrojów na leki przeciwgrzybicze, mogą przyczynić się do powstania nowych możliwości w leczeniu grzybic układowych.

Rola probiotyków w nawracających zakażeniach Clostridium difficile u dzieci

Wraz ze wzrostem ilości przepisywanych przez lekarzy pierwszego kontaktu antybiotyków, rośnie również liczba zakażeń wywoływanych przez Clostridium difficile w populacji pediatrycznej. Związane jest to ze spustoszeniem, jakie pozostawiają po sobie w mikrobiomie jelitowym szerokospektralne antybiotyki. Z tego samego powodu zwiększa się częstość nawrotów tych infekcji. Prowadzone są badania mające na celu zapobieganie nawrotom zakażeń wywoływanych przez C. difficile. Idealnym rozwiązaniem wydają się być probiotyki, jednak zdania dotyczące skuteczności tych preparatów są podzielone. W pracy podsumowano najnowsze piśmiennictwo dotyczące roli, jaką odgrywają probiotyki w nawracających zakażeniach Clostridium difficile u dzieci.

Lactobacillus rhamnosus – mechanizm działania, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania

Probiotyki – dzięki wielokierunkowemu działaniu, dobrej dostępności i stosunkowo niskiej cenie – stanowią interesującą opcję terapeutyczną w zapobieganiu i leczeniu licznych schorzeń, zwłaszcza takich, w przebiegu których dochodzi do zakłócenia homeostazy mikrobiologicznej jelit. Jednym z najszczegółowiej przebadanych oraz najbardziej rozpowszechnionych szczepów probiotycznych jest Lactobacillus rhamnosus GG (LGG). Liczne badania udowodniły skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania tego probiotyku u dzieci i dorosłych w leczeniu ostrej biegunki infekcyjnej oraz w profilaktyce biegunki poantybiotykowej. Wykazano również korzystne działanie LGG jako terapii wspomagającej standardowe leczenie w następujących jednostkach chorobowych: atopowe zapalenie skory, choroby infekcyjne dróg oddechowych, zespoł jelita drażliwego oraz zakażenie Helicobacter pylori. Podjęto także próby stosowania tego probiotyku w zapobieganiu NAFLD (ang. non-alcoholic fatty liver disease, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby). W niniejszej pracy omówiono główne mechanizmy działania Lactobacillus rhamnosus GG, a także przedstawiono wyniki wybranych badań naukowych dotyczących klinicznego znaczenia tego probiotyku.

Ludzkie wirusy Boca – nowe parwowirusy wywołujące zakażenia u ludzi

W 2005 roku opisano nowy chorobotwórczy wirus dla człowieka – wirus Boca (ang. human bocavirus – HBoV). Obecnie znane są cztery typy bokawirusa, wykrywane zarówno w próbkach kału, jak i w materiałach z układu oddechowego. Głównym czynnikiem etiologicznym zakażeń układu oddechowego jest HBoV1, a układu pokarmowego – HBoV2. Zakażenia bokawirusem dotyczą przede wszystkim małych dzieci, w wieku od 6. miesiąca do 3. roku życia. Szacuje się, że HBoV jest u człowieka trzecim – po RSV (ang. respiratory syncytial virus) i hMPV (ang. human metapneumovirus) – pod względem liczby zachorowań patogenem wywołującym infekcje układu oddechowego u dzieci do 5. roku życia. Częstość zakażeń bokawirusem u człowieka wynosi 0,9–20%. Objawy są nieswoiste, jednak w przebiegu najczęściej stwierdza się: kaszel, katar, gorączkę, trudności w oddychaniu, zapalenie spojówek, rumień, wysypkę, nudności i ból gardła. Ze względu na częste współzakażenia innymi wirusami objawy te mogą ulec nasileniu. Zachorowania wywoływane przez bokawirusy człowieka występują w ciągu całego roku, jednak najczęściej odnotowuje się je w miesiącach zimowych. Badania w kierunku HBoV są oparte przede wszystkim na metodach biologii molekularnej, niekiedy także badań serologicznych. Leczenie w przebiegu zakażenia tym wirusem jest objawowe.

Zasadność stosowania infuzyjnych systemów zamkniętych w leczeniu przewlekłych chorób wątroby

Wśród przyczyn przewlekłych chorób wątroby najczęściej wymienia się nadużywanie alkoholu oraz przewlekłe zapalenia wywoływane przez HBV (ang. hepatitis B virus, wirus zapalenia wątroby typu B – wzw B) i HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C). Prowadzą one do marskości wątroby oraz jej powikłań, których leczenie wymaga stosowania roztworów koloidowych w infuzji. Pacjent, u którego konieczna jest taka terapia, wymaga wzmożonego nadzoru – w tym pielęgniarskiego, którego zadaniem jest bezpieczne przygotowanie i prowadzenie infuzji opartej o charakterystykę produktu leczniczego stosowanego preparatu. W pracy wskazano na konieczność prowadzenia terapii infuzyjnej z zastosowaniem albumin, uwzględniając przestrzeganie procedur stanowiących gwarancję pracy w systemie zamkniętym.

Boceprewir w przewlekłych zakażeniach genotypem 1 HCV u chorych po niepowodzeniu leczenia pegylowanym interferonem alfa i rybawiryną

W ostatnich latach nastąpił znaczący postęp w terapii przewlekłych zakażeń HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C). Pierwszymi lekami o udowodnionym bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym (ang. direct antiviral agents – DAAs) były inhibitory proteazy I generacji (ang. protease inhibitor – PI) – boceprewir (BOC) i telaprewir (TVR). Ich skuteczność u osób, u których nie uzyskano eliminacji HCV, pozwoliła na eradykację wirusa i uniknięcie niekorzystnych następstw zakażenia u dziesiątek tysięcy pacjentów. W pracy omówiono problemy związane ze skutecznością i bezpieczeństwem terapii z boceprewirem w tej grupie chorych, zarówno w badaniach rejestracyjnych, jak i w obserwacjach z codziennej praktyki klinicznej.

Współczesna terapia antyretrowirusowa – kryteria racjonalnego wyboru nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NRTI s)

Wprowadzenie do terapii zakażeń HIV (ang. human immunodeficiency virus) leków antyretrowirusowych pozwoliło na zahamowanie progresji choroby, a co za tym idzie – zmniejszenie częstości występowania powikłań oraz obniżenie śmiertelności. Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (ang. nucleoside reverse transcriptase inhibitors – NRTIs) od prawie 20 lat stanowią podstawę wysoce aktywnej terapii antyretrowirusowej (ang. highly active antiretroviral therapy – HAART). Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi, w terapii dwa leki z tej grupy powinny zostać połączone z jednym lekiem z grupy wybranej z następujących: nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (ang. non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors – NNRTIs), inhibitory proteazy (ang. protease inhibitors – PIs) lub inhibitory integrazy (ang. integrase inhibitors – INSTIs). Powodzenie HAART w dużej mierze zależy od współpracy ze strony pacjenta, jednak nie można zapominać, że odpowiedni dobór leków również ma znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie aktualnych doniesień, dotyczących stosowania zalecanych przez obowiązujące wytyczne leków z grupy NRTIs: abakawiru w połączeniu z lamiwudyną (ABC/3TC) oraz tenofowiru w połączeniu z emtrycytabiną (TDF/FTC), ze szczególnym uwzględnieniem ich skuteczności i profilu bezpieczeństwa.

Dezynfekcja w medycynie – problemy prawne dawniej i dziś

Rola oraz znaczenie dezynfekcji we współczesnej medycynie są niekwestionowane. Dezynfekcja kształtowała się wraz z rozwojem nowoczesnych metod leczenia. Obecnie stanowi konieczny element procesu leczniczego, a stosowanie środków dezynfekcyjnych jest obowiązkiem zawodowym każdego podmiotu leczniczego.

1 z 1612345...10...Ostatnia »
Evereth Publishing
Right Menu Icon