Zakażenie wirusem cytomegalii w praktyce klinicznej – diagnostyka, objawy i leczenie w świetle aktualnej wiedzy

Zakażenie wirusem cytomegalii (CMV) występuje powszechnie i zazwyczaj ma charakter bezobjawowy lub skąpoobjawowy, samoograniczający się. Jednakże u osób z zaburzeniami odporności lub w przypadku zakażenia wrodzonego infekcja CMV ma w większości poważny przebieg i może stanowić realne zagrożenie dla zdrowia oraz życia pacjenta. W artykule przedstawiono diagnostykę, przebieg i leczenie zakażenia CMV oraz metody prewencji u chorych z grup ryzyka.

Inwazyjna choroba meningokokowa wywołana przez meningokoki W i C – zachorowania u niemowlęcia i nastolatka

W Polsce zdecydowaną większość zakażeń o etiologii Neisseria meningitidis wywołują meningokoki grupy B, a następnie meningokoki C. Jednak od 2014 roku obserwuje się również wzrost zachorowań wywołanych przez meningokoki W. Inwazyjna choroba meningokokowa powodowana przez tę serogrupę charakteryzuje się cięższym przebiegiem, gorszym rokowaniem, występowaniem nietypowych objawów oraz wyższą śmiertelnością. W pracy przedstawiono dwa przypadki inwazyjnej choroby menigokokowej – u niemowlęcia i u nastolatka. Omówiono również epidemiologię meningokoków W w Polsce i Europie oraz zaprezentowano zalecane szczepienia.

Poziom wiedzy personelu pielęgniarskiego na temat procedury higieny rąk

Wstęp W celu poprawy sytuacji w obszarze zakażeń szpitalnych należy upowszechniać zasady higieny rąk i skierować wszystkie wysiłki na zmniejszenie przepaści między zaleceniami a ich właściwym stosowaniem. Najlepszym działaniem na rzecz poprawy sytuacji w zakresie higieny rąk jest rozpoczęcie kampanii w każdej placówce medycznej od oceny poziomu wiedzy, aby ustalić deficytowe obszary i podjąć odpowiednie działania. Cel Celem niniejszej pracy była ocena poziomu wiedzy personelu pielęgniarskiego na temat procedury higieny rąk w warunkach szpitalnych. Materiał i metody Badania przeprowadzono wśród 101 pielęgniarek i pielęgniarzy na terenie powiatu raciborskiego, w okresie od stycznia do marca 2019 roku. Zastosowaną metodą badawczą był sondaż diagnostyczny, technika ankietowania, a narzędziem badawczym – autorski kwestionariusz ankiety do oceny poziomu wiedzy
z metryczką. Wyniki Wśród badanych przeważały: kobiety (87,13%), osoby w wieku 36–45 lat (39,6%), ze stażem pracy 6–10 lat oraz 11–15 lat (po 21,2%), pracujące w oddziałach zabiegowych (53,5%), z wykształceniem licencjackim (66,3%), mieszkające w mieście (70,3%), oceniające swój stan zdrowia jako dobry (63%). W badaniach wykazano, że wysoki poziom wiedzy prezentowało 24,7% badanych, niski – 33,7%, a średni – 41,6% respondentów. Wnioski Poziom wiedzy pielęgniarek na temat higieny rąk określono jako przeciętny. Wykształcenie badanych i ich staż pracy miały wpływ na poziom wiedzy odnośnie higieny rąk. Personel pielęgniarski wykazał się znajomością zasad WHO w zakresie dezynfekcji rąk.

Ocena skażenia mikrobiologicznego powierzchni sprzętu do ćwiczeń w siłowniach

Powierzchnie sprzętów do ćwiczeń mają częsty kontakt ze skórą i wydzielinami osób ćwiczących, w związku z czym stanowią potencjalny wektor przenoszenia drobnoustrojów. W celu ograniczenia transmisji zalecana jest dezynfekcja sprzętu, wykonywana przez użytkownika po każdym zakończonym ćwiczeniu. Podczas prowadzenia badań pobrano 100 wymazów z losowo wybranych powierzchni sprzętów do ćwiczeń w czterech wrocławskich siłowniach i klubach fitness. Niektóre powierzchnie badano przed i po dezynfekcji preparatem dostępnym na terenie siłowni. Badanie mikrobiologiczne pobranego materiału wykonywano z zastosowaniem standardowych metod. Dezynfekcję powierzchni sprzętu do ćwiczeń oceniano z użyciem autorskiej karty obserwacji. Na każdej badanej powierzchni stwierdzono obecność od 1 do 6 gatunków drobnoustrojów. Do najczęściej izolowanych należały: koagulazo-ujemne gronkowce, gronkowce złociste i laseczki Bacillus spp. Bakterie chorobotwórcze, w tym Staphylococcus aureus, były obecne w blisko połowie (45%) badanych próbek. Obserwacje 112 użytkowników siłowni wykazały, że środka dezynfekcyjnego użyło ogółem tylko 14,3% ćwiczących. Tylko jedna z obserwowanych osób przeprowadziła dezynfekcję w pełni zgodną z zaleceniami producenta preparatu dezynfekcyjnego. W celu poprawy sytuacji niezbędna jest edukacja użytkowników w zakresie zasad postępowania ograniczających rozprzestrzenianie się mikroorganizmów.

Aktywność worykonazolu i amfoterycyny B wobec klinicznych izolatów Aspergillus wyizolowanych z próbek BALF pobranych od pacjentów hospitalizowanych na oddziale intensywnej terapii

U pacjentów hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii występuje duże ryzyko rozwoju inwazyjnych zakażeń grzybiczych (IZG). W tej grupie dominują zakażenia wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida, jednak u osób z immunosupresją i innymi czynnikami ryzyka IZG stosunkowo często czynnikami etiologicznymi zakażeń dolnych dróg oddechowych są grzyby pleśniowe z rodzaju Aspergillus, szczególnie Aspergillus fumigatus. Rozpoznanie inwazyjnej aspergilozy płuc polega na wykazaniu obecności grzybni w preparatach biopsyjnych tkanki płuc lub wyizolowaniu grzyba w posiewie materiału pobranego z dolnych dróg oddechowych, przy współistniejących objawach klinicznych. Badania obrazowe (radiologiczne, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny), a także testy serologiczne (wykrywanie antygenów grzybów) mają wartość pomocniczą i muszą być interpretowane w połączeniu z obrazem klinicznym i wynikami badań dodatkowych. Nadal złotym standardem w laboratoryjnej diagnostyce inwazyjnej aspergilozy płuc jest posiew płynu z popłuczyn oskrzelowo-pęcherzykowych. Według wytycznych ECIL-6, IDSA oraz ESCMID/ECMM/ERS, a także zaleceń grup eksperckich, w leczeniu inwazyjnej aspergilozy najwyższe rekomendacje dotyczą stosowania worykonazolu. Wyniki badania in vitro lekowrażliwości izolatów z rodzaju Aspergillus potwierdzają, że lek ten stanowi skuteczną opcję terapeutyczną w leczeniu inwazyjnych zakażeń grzybiczych o tej etiologii.

Przeczucie matki czy ocena lekarzy? Przypadek siedmiomiesięcznego niemowlęcia z gorączką

Meningokoki to bakterie otoczkowe wywołujące zakażenia inwazyjne o wysokim wskaźniku śmiertelności. Zapadalność jest najwyższa w najmłodszych grupach wiekowych. Ze względu na możliwy piorunujący przebieg i wąskie, kilku–kilkunastogodzinne okno terapeutyczne, duże znaczenie odgrywa czujność rodziców. W pracy przedstawiono przypadek siedmiomiesięcznego niemowlęcia, które zostało przyjęte na SOR w dobrym stanie ogólnym. Wstępnie rozpoznano wirusową infekcję przewodu pokarmowego i jedynie ze względu na obawę matki dziecko przyjęto do oddziału. Po kilku godzinach hospitalizacji stan niemowlęcia pogorszył się, wysunięto podejrzenie inwazyjnej choroby meningokokowej i niezwłocznie włączono leczenie, dzięki czemu z powodzeniem opanowano zakażenie bez rozwoju trwałych następstw. Podkreślono rolę matki, której niepokój o zdrowie dziecka spowodował przyjęcie go do szpitala, co w efekcie pozwoliło wcześnie rozpocząć terapię. Uwzględniono znaczenie szczepień ochronnych jako najskuteczniejszego sposobu ochrony przed zakażeniami meningokokowymi.

Zapalenie dróg żółciowych powikłane zapaleniem otrzewnej o etiologii Pseudomonas aeruginosa MDR i Enterococcus faecalis VRE wyleczone w oddziale intensywnej terapii. Opis przypadku

W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku rozwoju zapalenia otrzewnej u 31-letniego mężczyzny (chorującego na sferocytozę wrodzoną) z zapaleniem dróg żółciowych i wszczepioną przed dziesięcioma miesiącami protezą do przewodu żółciowego wspólnego z powodu jego zwężenia. Chory bezpośrednio po zabiegu wymiany protezy, z jednoczasowym drenażem dróg żółciowych, został przyjęty do Oddziału Intensywnej Terapii z objawami niewydolności: oddechowej, nerek i wątroby w przebiegu sepsy. Zapalenie dróg żółciowych powikłane zapaleniem otrzewnej z obrazem klinicznym wstrząsu septycznego zdiagnozowano w 10. dobie leczenia. Dwa dni wcześniej z powodu splenomegalii, przełomu hemolitycznego, anemizacji, wysokich wartości bilirubiny całkowitej w przebiegu sferocytozy wykonano zabieg resekcji śledziony, z jednoczasowym usunięciem pęcherzyka żółciowego. Trudności terapeutyczne wynikały ze zmieniającej się flory patogennej i lekooporności szczepów (Pseudomonas aeruginosa MDR, Enterococcus faecium VRE) odpowiadających za zakażenie wewnątrzbrzuszne. Usunięcie źródła zakażenia w postaci „starej” protezy, rozszerzona diagnostyka mikrobiologiczna, wdrożona skuteczna antybiotykoterapia celowana (kolistyna, ceftazydym – awibaktam, linezolid), leczenie wstrząsu septycznego według ustalonych standardów oraz stosowanie CVVHDF z pozaustrojową eliminacją endotoksyn z użyciem filtra oXiris™ doprowadziły do stabilizacji krążeniowo-oddechowej, poprawy funkcji nerek i wątroby. W 34. dobie hospitalizacji chorego wypisano do dalszego leczenia w Klinice Chirurgii Ogólnej i Małoinwazyjnej, a w 39. dobie ze szpitala.

Dysbioza oraz zastosowania ryfaksyminy-α w jej leczeniu

Jelita są siedliskiem zróżnicowanej i licznej mikrobioty. Stan ludzkiego zdrowia zależy od korzystnych oraz niekorzystnych efektów prowadzonych działań, a także licznych interakcji mikrobioty komensalnej i patologicznej. Oddziaływanie na linii gospodarz–mikrobiota jelitowa ma daleko idące konsekwencje wpływające na całe ciało człowieka oraz większość układów. Dysbioza leży u podstaw wielu schorzeń i dolegliwości. Preparaty określane jako eubiotyki stosuje się w celu uzyskania równowagi jakościowej i ilościowej składowych mikrobioty w przewodzie pokarmowym. Ryfaksymina-α – oprócz właściwości antybakteryjnych – wykazuje również właściwości eubiotyczne, aktywnie oddziałuje na ilościowy i jakościowy skład mikrobioty jelitowej, co znacznie poszerza możliwości jej zastosowania w leczeniu dysbiozy.

Testy igra – co o nich wiemy

Testy IGRA umożliwiają ex vivo ilościową ocenę wydzielania interferonu-γ (IFN-γ) przez uczulone komórki T w odpowiedzi na antygeny specyficzne dla prątków gruźlicy. Stosuje się je przede wszystkim w wykrywaniu utajo ego zakażenia prątkiem gruźlicy (UZPG). Mogą być również wykorzystywane jako testy pomocnicze w diagnostyce gruźlicy. Testy IGRA cechują się dużą czułością i specyficznością. Fałszywie dodatnie wyniki u osób szczepionych BCG nie występują, co stanowi o istotnej przewadze tych testów nad próbą tuberkulinową. Dodatni wynik IGRA nie jest równoznaczny z dużym ryzykiem zachorowania na gruźlicę. Zaleca się, aby wykrywanie UZPG ograniczyć do grup największego ryzyka reaktywacji gruźlicy, które odniosą korzyść z leczenia profilaktycznego. W stanach immunosupresji możliwe są wyniki fałszywie ujemne.

Charakterystyka i zmienność adaptacyjna struktur biofilmu tworzonego przez Staphylococcus aureus

Gronkowiec złocisty, Staphylococcus aureus, jest jednym z najczęstszych czynników etiologicznych infekcji szpitalnych. Drobnoustrój ten występuje przede wszystkim w formie biofilmu, czyli społeczności komórek otoczonej zewnątrzkomórkową macierzą (matrix), pełniącą funkcję ochronną, strukturalną, regulatorową i odżywczą. W przypadku S. aureus macierz biofilmowa może być tworzona przez lipidy, białka, zewnątrzkomórkowe DNA oraz egzopolisacharydy. Dokładne poznanie składu, struktury i funkcji macierzy biofilmu gronkowca złocistego może przyczynić się do opracowania nowych metod zapobiegania i zwalczania infekcji wywoływanych przez ten drobnoustrój. Celem niniejszej pracy jest przegląd najnowszych doniesień dotyczących biofilmu S. aureus, ze szczególnym naciskiem na zależności pomiędzy występowaniem określonych typów macierzy zewnątrzkomórkowej a zmiennością adaptacyjną struktury biofilmu.

Enterobacteriaceae wytwiarzające karbapenemazy – schemat postępowania przeciwepidemicznego w szpitalach na Mazowszu

Rozprzestrzenianie się wieloopornych drobnoustrojów w placówkach leczniczych stanowi poważny problem epidemiologiczny, terapeutyczny i etyczny. Od kilku lat Gram-ujemne pałeczki wytwarzające karbapenemazy (CPE) są jednym z najpoważniejszych zagrożeń epidemicznych ochrony zdrowia. Czy procedury zapobiegające rozprzestrzenianiu się tych drobnoustrojów, tworzone i ograniczone do poziomu pojedynczego podmiotu leczniczego, są wystarczające? Czy wystarczy aktywny nadzór członków zespołu kontroli zakażeń, poprawa w zakresie higieny szpitalnej i higieny rąk w danej placówce, aby opanować rozprzestrzenianie się tych patogenów na skalę regionu czy kraju? Wprowadzona w latach 2016–2018 na Mazowszu skoordynowana, szeroko zakrojona interwencja zapobiegania rozprzestrzenianiu się szczepów CPE wykazała, że w sytuacjach dynamicznie postępującego zagrożenia pozytywne efekty może przynieść tylko współdziałanie szpitali z jednostkami nadzorującymi oraz grupą specjalistów zajmujących się kontrolą zakażeń szpitalnych, wytyczającą kierunki działania. Opracowanie przez grupę ekspertów szczegółowych wytycznych postępowania dla wszystkich szpitali województwa mazowieckiego spowodowało ujednolicenie procedur działania, pozwoliło na zebranie wiarygodnych danych epidemiologicznych, a także wpłynęło na poprawę komunikacji między personelem medycznym i pacjentami oraz organami nadzoru sanitarno-epidemiologicznego.

Skuteczność opatrunku UrgoClean® Ag Pad w eradykacji i sekwestracji in vitro drobnoustrojów będących czynnikiem etiologicznym zakażeń ran przewlekłych

W dobie narastającej oporności drobnoustrojów na antybiotyki skuteczne leczenie infekcji ran stanowi istotne wyzwanie dla pracowników systemów ochrony zdrowia. W celu otrzymania optymalnych warunków do epitelializacji i zamknięcia się rany, konieczne jest uzyskanie właściwego poziomu wilgotności oraz zatrzymanie rozwoju infekcji. Obecnie dostępne są opatrunki oparte na technologiach najnowszej generacji, zawierające zróżnicowane substancje przeciwdrobnoustrojowe, mające służyć wyżej wzmiankowanym celom. Jednym ze stosowanych rozwiązań są wysokochłonne opatrunki lipidokoloidowe zawierające srebro, oparte na matrycy TLC. W niniejszej pracy podjęto się oceny skuteczności in vitro tego typu opatrunku do pochłaniania sztucznego wysięku, oceny siły eradykacyjnej względem patogenów Staphylococcus aureus, Candida albicans i Pseudomonas aeruginosa oraz ich sekwestracji w obrębie matrycy TLC. Uzyskane wyniki wykazały korzystne cechy opatrunku, predysponujące go do wykorzystania w tych obszarach zastosowań, co może stanowić istotny przyczynek do przeprowadzenia badań klinicznych służących pełnemu zrozumieniu interakcji zachodzących między środowiskiem rany, patogenami a matrycą opatrunku.

Przestrzeganie procedur higieny rąk przez pracowników ośrodka diagnostyki medycznej wojskowego instytutu medycznego w Warszawie

Mycie i dezynfekcja rąk w codziennej praktyce personelu szpitalnego są najtańszym, a zarazem najskuteczniejszym sposobem ograniczania zakażeń szpitalnych. Celem badania była próba analizy zachowań w zakresie higieny rąk wybranej populacji personelu medycznego pracującego w Wojskowym Instytucie Medycznym w Warszawie. W 168-osobowej grupie pracowników Ośrodka Diagnostyki Medycznej w wieku 20–72 lata (średnio 45 lat) przeprowadzono anonimową ankietę. Uzyskane wyniki pozwalają stwierdzić, że podczas wykonywania czynności medycznych, pielęgniarskich i laboratoryjnych personel medyczny stosował procedury higienicznego mycia i dezynfekcji rąk, jednak nie w stopniu zadowalającym. Przestrzeganie zaleceń dla personelu medycznego w zakresie korzystania z fartuchów z krótkim rękawem oraz rezygnacji z noszenia na rękach zegarka i/lub biżuterii deklarowało 80% pracowników. Stwierdzono także, że jedynie 55,4% personelu medycznego posiadało wiedzę odnośnie minimalnego czasu potrzebnego do zabicia większości drobnoustrojów na dłoniach pracownika medycznego. Wydaje się, że podstawowe znaczenie w takim przypadku ma kształtowanie nawyków higienicznych i zapewnienie w środowisku szpitalnym łatwego dostępu do środków dezynfekujących.

Rola badań mikrobiologicznych w diagnostyce i leczeniu bakteryjnej waginozy i atypowych zakażeń dróg płciowych

Zakażenia dróg płciowych są trudne do diagnostyki i leczenia ze względu na możliwość występowania różnorodnej flory bakteryjnej bez objawów klinicznych zakażenia, występowania patogenów o specjalnych wymaganiach hodowlanych lub niemożliwych do wyhodowania in vitro oraz ze względu na konieczność jednoczesnego leczenia wszystkich partnerów seksualnych. W pracy przedstawiono i omówiono zagadnienia dotyczące mikrobiologicznej diagnostyki i leczenia waginozy bakteryjnej i atypowych zakażeń dróg płciowych powodowanych przez Chlamydia trachomatis i mykoplazmy płciowe, z uwzględnieniem obecnie dostępnych metod i wytycznych dotyczących antybiotykoterapii.

Aminoglikozydy – mechanizmy działania i oporność drobnoustrojów

Aminoglikozydy stale stanowią ważną grupę antybiotyków stosowanych w leczeniu zakażeń bakteryjnych, szczególnie u hospitalizowanych pacjentów. Decyduje o tym zarówno ich bakteriobójczość, wykazywanie efektu poantybiotykowego, szeroki zakres działania, jak też możliwość skojarzonej terapii z większością innych antybiotyków. Stosowanie aminoglikozydów ogranicza ich toksyczność, brak aktywności wobec beztlenowców, jak też narastanie oporności wśród bakterii. W pracy przedstawiono mechanizmy działania aminoglikozydów oraz oporności bakterii na tę grupę leków.

Zasady prawidłowego cewnikowania moczowego

Wykonanie cewnikowania moczowego związane jest często z wysokim poziomem bólu u pacjenta, a w wielu przypadkach nieprawidłowo wykonana procedura prowadzić może do zakażeń odcewnikowych, a w efekcie do urosepsy. U pacjentów hospitalizowanych, bakterie własne powodujące zakażenie są wypierane przez wielooporne bakterie szpitalne, których eradykacja bywa niezwykle trudna i kosztowna. Z powyższych powodów istnieje potrzeba przedstawienia aktualnych zaleceń dotyczących cewnikowania moczowego w celu dostarczenia jasnych wytycznych przeprowadzenia tej procedury.

Znaczenie kliniczne stopniowego narastania wartości MIC glikopeptydów w leczeniu infekcji wywoływanych przez szczepy Staphylococcus aureus

Antybiotyki glikopeptydowe są powszechnie stosowane w leczeniu poważnych infekcji wywoływanych przez bakterie Gram-dodatnie. Należąca do tej grupy antybiotyków wankomycyna używana jest do zwalczania infekcji, których czynnikiem etiologicznym są β-laktamowe szczepy Staphylococcus aureus (ang. methicillin resistant Staphylococcus aureus – MRSA). Ograniczenia glikopeptydów związane z leczeniem infekcji wywoływanych przez te drobnoustroje wiążą się przede wszystkim ze słabą zdolnością tych antybiotyków do penetracji tkankowej, ich powolnym działaniem przeciwdrobnoustrojowym oraz możliwością selekcji szczepów o zmniejszonej wrażliwości. W literaturze opisano zjawisko postępującego narastania minimalnego stężenia hamującego (MIC) glikopeptydów dla S. aureus zachodzące w obrębie zakresu wrażliwości, określane mianem „glycopeptide creep”. Od dawna wiadomo, że wysoka wartość MIC koreluje ze słabszymi wynikami leczenia, ale w najnowszych badaniach wykazano, że nawet mały wzrost MIC poniżej granicznego punktu wrażliwości może wpływać na skuteczność kliniczną glikopeptydów. Stąd też znajomość bieżących wartości MIC antybiotyków z tej grupy jest niezbędna dla klinicystów planujących przeprowadzenie terapii empirycznej przy podejrzeniu o infekcję wywołaną przez szczepy S. aureus.

Antybiotykoterapia w ciąży

Do czynników etiologicznych powodujących zakażenia u pacjentek w okresie ciąży należą pałeczki Gram-ujemne, ziarenkowce Gram-dodatnie oraz bakterie beztlenowe. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie płuc lub poronienie septyczne mogą być bezpośrednią przyczyną sepsy, a nawet wstrząsu septycznego. Wielorakość czynników ryzyka oraz występujące u niektórych pacjentek zaburzenia odpowiedzi immunologicznej powodują, że leczenie zakażeń w tej grupie należy do jednego z trudniejszych zagadnień antybiotykoterapii. Fizjologia okresu ciąży prowadzi do zmian w procesach wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leków. Ma to bezpośredni wpływ nie tylko na skuteczność antybiotykoterapii, ale również na występowanie działań niepożądanych nie tylko u matki, lecz także u płodu, a w następstwie u noworodka. Antybiotyki i chemioterapeutyki zostały podzielone na grupy w zależności od potencjalnych i prawdopodobnych działań niepożądanych, jakie mogą wywoływać u płodu. Podział nastąpił na podstawie obserwacji działań niepożądanych i teratogennych przeprowadzonych na zwierzętach. Zgodnie z tym podziałem wyróżniono antybiotyki, których profil bezpieczeństwa jest stosunkowo dobry oraz takie, których stosowanie u kobiet ciężarnych jest przeciwwskazane.

Czy i jak należy leczyć zakażenia układu moczowego u kobiet w ciąży?

U około 20–40% ciężarnych występuje co najmniej jeden epizod zakażenia układu moczowego. Najczęstszą postacią zakażeń układu moczowego u kobiet w ciąży jest bezobjawowa bakteriuria, która występuje u 2–13% ciężarnych. Objawowe zakażenia układu moczowego występują u 1–2% ciężarnych i często są następstwem nieleczonej bezobjawowej bakteriurii. 20–40% ciężarnych z nieleczoną bezobjawową bakteriurią choruje na odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenie układu moczowego stanowi poważny problem kliniczny ze względu na możliwość wystąpienia następstw, takich jak niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze lub powikłania dotyczące ciąży: poród przedwczesny, infekcja wewnątrzmaciczna, a u noworodka: niedokrwistość, niska masa urodzeniowa, posocznica oraz martwe urodzenie. W związku z powyższym, standardem jest wykonywanie badania moczu u wszystkich ciężarnych celem jak najwcześniejszego wykrycia bezobjawowej bakteriurii i jej leczenia, aby zapobiec rozwinięciu się infekcji objawowych i powikłań z nimi związanych. Podstawowymi lekami stosowanymi w przypadku zakażeń układu moczowego u kobiet w ciąży są leki z grupy penicylin, cefalosporyn oraz fluorochinolony. Stosować można również nitrofurantoinę oraz fenazopirydynę. Zdecydowanie przeciwwskazane są trimetoprim i sulfametoksazol.

Nowoczesne antyseptyki – definicje, obszar zastosowania, mechanizmy działania i oporności

W dobie narastającej oporności drobnoustrojów na antybiotyki, antyseptyka zajmuje coraz istotniejsze miejsce w profilaktyce i leczeniu infekcji miejscowych. W pracy dokonano zestawienia podstawowych właściwości i rejonów zastosowań trzech popularnych antyseptyków: powidonu jodu, dichlorowodorku oktenidyny oraz chlorheksydyny, a także przedstawiono użyteczne pojęcia pomocne w analizie właściwości produktów antyseptycznych oraz prac doświadczalnych z tej dziedziny medycyny.

Stężenia linezolidu osiągane w tkance miękkiej i kostnej pacjentów cierpiących na zespół stopy cukrzycowej ze współistniejącym zakażeniem bakteryjnym

Celem badania była ocena stężeń niezwiązanego, zewnątrzkomórkowego linezolidu osiąganych w objętej stanem zapalnym tkance miękkiej i kostnej u pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej i współistniejącym zakażeniem bakteryjnym. Badaniem objęto 3 pacjentów. Linezolid podawano dożylnie dwa razy na dobę w dawce 600 mg. Pomiędzy 0–8 godziną, po osiągnięciu stanu stacjonarnego, pobierano za pomocą mikrodializy próbki płynu śródmiąższowego z objętej stanem zapalnym podskórnej tkanki tłuszczowej i kości śródstopia. Średnie stężenie maksymalne wolnego linezolidu w osoczu, zdrowej tkance podskórnej, zmienionej zapalnie tkance podskórnej oraz kości gąbczastej wynosiły odpowiednio: 16,6±3,0, 15,5±2,5, 15,8±2,8 oraz 15,1±4,1 mg/L. Poziom penetracji tkankowej linezolidu określono, obliczając fAUC0–12h tkanki/fAUC0–12h osocza, czyli stosunek pola pod krzywą stężenia w czasie fAUC0–12h w tkance do fAUC0–12h w osoczu. Poziom penetracji tkankowej antybiotyku wyniósł dla zdrowej tkanki podskórnej 1,32±0,09 mg/L; dla objętej stanem zapalnym tkanki podskórnej 1,12±0,22 mg/L, a dla tkanki kostnej 1,09±0,11 mg/L. Opierając się na uzyskanych danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych, stwierdzono, że linezolid podawany dwa razy na dobę w dawce 600 mg może być uważany za skuteczny lek u pacjentów cierpiących na zakażenia w stopie cukrzycowej powikłane zapaleniem kości.

Kolonizacja sieci wodnej szpitali pałeczkami Legionella pneumophila na podstawie analizy danych z badań mikrobiologicznych Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej we Wrocławiu – część 1

W pracy przedstawiono analizę ryzyka zakażenia i kolonizacji sieci wodnej pałeczkami Legionella pneumophila na podstawie badań mikrobiologicznych próbek pochodzących z sześciu szpitali. Ocenę przeprowadzono w odniesieniu do liczby bakterii Legionella (jtk/100 ml) oraz ich zróżnicowania na serogrupy 1 i 2–15. Przedstawiono ogólną charakterystykę bakterii z rodzaju Legionella, aktualne dane epidemiologiczne, akty prawne, metodykę badań oraz miejsca największego ryzyka występowania i namnażania bakterii.

Patogeneza zakażenia Helicobacter pylori – znaczenie wybranych czynników wirulencji

Zakażenie Helicobacter pylori może być czynnikiem inicjującym wiele procesów patologicznych w organizmie człowieka. Są one wynikiem złożonych interakcji pomiędzy drobnoustrojem i gospodarzem oraz prowadzą w konsekwencji do różnych schorzeń, w szczególności do rozwoju choroby wrzodowej żołądka i/lub dwunastnicy i przewlekłego zapalenia żołądka. Na przebieg zakażenia mają wpływ przede wszystkim: zjadliwość bakterii, uwarunkowania genetyczne gospodarza oraz czynniki środowiskowe. Zjadliwość pałeczek H. pylori jest ściśle związana z obecnością określonych czynników wirulencji, z których najważniejsze to: białka błony zewnętrznej, białko CagA, toksyna wakuolizująca VacA, ureaza. W pracy omówiono udział tych czynników w procesie kolonizacji, adaptacji i niszczenia błony śluzowej żołądka człowieka w przebiegu infekcji H. pylori.

Biofilm a kompleksowe zarządzanie jakością w praktyce prywatnej stomatologa. Co ma jedno do drugiego?

Skuteczne zabiegi kontroli biofilmu w jamie ustnej i kontroli biomechaniki układu żucia decydują o jakości leczenia stomatologicznego. Aktywność bakterii w połączeniu z zaburzeniami okluzji są istotnymi czynnikami wywołującymi i nasilającymi choroby przyzębia. Ostatnio podkreśla się związek przyczynowy między chorobami przyzębia a chorobami sercowo-naczyniowymi. Wiedza o interakcji biofilmu i zaburzeń okluzji zwiększa efektywność leczenia i usprawnia zarządzanie jakością praktyki lekarskiej.

Racjonalna antybiotykoterapia w leczeniu szpitalnych zapaleń płuc wywołanych przez metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus

Zapalenie płuc związane z mechaniczną wentylacją (ang. VAP – ventilatory associated pneumonia) oraz zapalenie płuc spowodowane kontaktem ze służbą zdrowia (ang. HCAP – health care associated pneumonia) należą do chorób o ciężkim przebiegu oraz wysokiej śmiertelności. Coraz częściej czynnikiem etiologicznym obu tych chorób są metycylinooporne szczepy S. aureus (ang. MRSA – methicillin resistant Staphylococcus aureus). Jedną z przyczyn tego zjawiska jest nieprawidłowa antybiotykoterapia empiryczna. Leczenie szpitalnych zapaleń płuc stanowi dla klinicystów duże wyzwanie – z jednej strony terapia początkowa powinna obejmować użycie antybiotyków o szerokim spektrum działania, z drugiej jednak – działanie takie prowadzić może do indukcji antybiotykooporności. Skutecznym rozwiązaniem zdaje się być zastosowanie terapii deeskalacyjnej, polegającej na użyciu w początkowej fazie leczenia antybiotyków o szerokim spektrum działania, a po uzyskaniu wyników badań mikrobiologicznych, zmiana terapii na aktywny wobec wyizolowanego drobnoustroju lek o węższym spektrum działania. Stwierdzono, że w przypadku VAP, linezolid jest skuteczny przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, w tym MRSA, i może stanowić alternatywną opcję terapeutyczną dla wankomycyny – szczególnie, gdy MRSA jest potwierdzonym czynnikiem etiologicznym zakażenia.

The Tenth International Congress on Drug Therapy in HIV Infections, Glasgow, UK – przegląd najnowszych badań klinicznych dotyczących atazanawiru wzmacnianego ritonawirem u pacjentów zakażonych HIV

Międzynarodowy kongres poświęcony terapii zakażenia HIV, który odbył się w Glasgow w listopadzie 2010 roku, podobnie jak w latach poprzednich, był doskonałą okazją do wymiany doświadczeń oraz prezentacji najnowszych wyników badań klinicznych dotyczących terapii cART (Combined Antiretroviral Therapy) wśród pacjentów zakażonych HIV. W pracy przedstawiono najnowsze dane z badań dotyczących ATV/r zaprezentowanych podczas powyższego spotkania, ze szczególnym uwzględnieniem skuteczności leku ocenianej w dużych populacjach pacjentów z praktyki klinicznej, których wyniki są potwierdzeniem wcześniej prowadzonych randomizowanych badań klinicznych.

Rola diagnostyki i dokumentacji medycznej w procesie o zakażenie szpitalne

Właściwa diagnostyka i prawidłowe dokumentowanie badań diagnostycznych stanowi ważny środek obrony w procesie o zakażenie szpitalne. Wynik procesu o zakażenie szpitalne w dużej mierze zależy od środków dowodowych, którymi dysponować będzie szpital. Brak tych środków może spowodować przegranie procesu, nawet wówczas, gdy merytorycznie powództwo pacjenta będzie nieuzasadnione.

1 z 1712345...10...Ostatnia »
Evereth Publishing
Right Menu Icon