Rola amfoterycyny liposomalnej w skojarzonej terapii aspergilozy płucnej po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych

Inwazyjna aspergiloza płucna (IAP) u pacjentów poddawanych przeszczepianiu komórek krwiotwórczych (HSCT) wiąże się z dużym ryzykiem zagrożenia życia. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie opisu przypadku dziecka z nabytą ciężką anemią aplastyczną powikłaną licznymi infekcjami (w tym IAP), u którego skojarzona terapia przeciwgrzybicza umożliwiła przeprowadzenie transplantacji, a w efekcie wyleczenie inwazyjnej aspergilozy płucnej. Przedstawiono również aktualne rekomendacje dotyczące stosowania skojarzonej terapii przeciwgrzybiczej.

Metody edukacji pacjentów i ich rodzin w zakresie profilaktyki oraz zwalczania zakażeń

Edukacja pacjentów i ich rodzin w zakresie profilaktyki oraz zwalczania zakażeń szpitalnych (HAI) jest wyzwaniem dla pracowników opieki zdrowotnej. Budowanie świadomości prozdrowotnej, wyjaśnienie istoty zakażeń w sposób dostosowany do potencjału intelektualnego chorych oraz ich opiekunów z samego założenia jest wyzwaniem trudnym, lecz nie niemożliwym. Cały zespół terapeutyczny – z uwagi na swoje wykształcenie – jest aktywnym propagatorem zdrowia, odpowiedzialnym za wytworzenie u pacjenta postawy, która będzie miała na celu eliminowanie czynników ryzyka choroby. Do dyspozycji pracowników opieki zdrowotnej jest szeroki wachlarz metod i środków dydaktycznych, które można wykorzystać w edukacji chorego i jego najbliższych. Do tradycyjnych środków, wspomagających metody werbalne, należą m.in.: ulotki, broszury i plakaty; natomiast do środków wspierających metody aktywizujące – poradniki. Bardzo popularną metodą edukacji pacjentów, stosowaną często w praktyce, jest korzystanie z materiałów przygotowanych w postaci poradników, broszur i filmów dydaktycznych. Często wykorzystuje się także zestawy edukacyjne, czyli zestawy próbek produktów reklamowych. Motywacja – a co za tym idzie – aktywny udział w edukacji i realizacja zaleceń po powrocie pacjenta do domu stanowią klucz do skutecznego zapobiegania zakażeniom oraz kształtowania postawy świadomej odpowiedzialności za własne zdrowie. Niezależnie od tego, jakie formy edukacji zostały wykorzystane, zachodzi konieczność weryfikacji stosowanych metod oraz doskonalenia narzędzi edukacyjnych.

Zastosowanie dalbawancyny w leczeniu zakażonego stentgraftu po zaopatrzeniu rozwarstwienia aorty piersiowej i brzusznej – opis przypadku

W chirurgii naczyniowej zakażenie stentgraftu jest jednym z najpoważniejszych powikłań o bardzo niepewnym rokowaniu. Większość autorów zaleca usunięcie wszczepu oraz różne sposoby rekonstrukcji aorty. Istnieją również nieliczne doniesienia na temat skutecznego leczenia zachowawczego. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek chorego po kilkukrotnych zabiegach wewnątrznaczyniowego zaopatrzenia rozwarstwienia aorty typu B i tętniaka aorty brzusznej (w latach 2014–2016), przyjętego do Kliniki Chirurgii Naczyniowej po trzech latach od operacji pierwotnej z objawami zakażenia wszczepu. Chorego zakwalifikowano do leczenia zachowawczego. Zastosowano empiryczne leczenie z zastosowaniem trzech cykli dalbawancyny. Po pierwszym cyklu ustąpiły objawy kliniczne (spadek gorączki, normalizacja CRP i liczby krwinek białych). Kontrolne badanie PE T po drugim cyklu wykazało częściową regresję zmian zapalnych wokół aorty, co było przesłanką do kontynuacji terapii. W kolejnym badaniu PET/CT, po trzech miesiącach od zakończenia leczenia, uwidoczniono całkowite wycofanie się zmian zapalnych wokół stentgraftu. Chory jest w stanie ogólnym dobrym, bez klinicznych objawów zakażenia.

Czy wynalezienie skutecznej szczepionki przeciwko HIV jest możliwe?

Zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) wciąż pozostaje poważnym problemem zdrowia publicznego. Od początku trwania epidemii opracowano ponad 40 leków antyretrowirusowych, jednak wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART) posiada pewne ograniczenia, takie jak: problemy z adherencją chorych do wieloletniej terapii, krótko- i długoterminowe skutki uboczne, interakcje lekowe, wysokie koszty i możliwość pojawienia się oporności na leki. Ponadto HAART nie daje możliwości całkowitego wyleczenia z infekcji HIV, a przerwanie terapii prowadzi do szybkiego wzrostu wiremii. Z kolei profilaktyka przedekspozycyjna, wdrożona po raz pierwszy w 2012 roku w Stanach Zjednoczonych i obecnie rekomendowana także w Polsce, mimo że wysoce skuteczna, wymaga przyjmowania kosztownych i nieobojętnych dla zdrowia leków. W związku z powyższym niezbędne jest opracowanie skutecznej szczepionki przeciw wirusowi HIV. W niniejszej pracy przedstawiono wyniki najważniejszych, przeprowadzonych dotychczas prób skuteczności testowanych szczepionek.

Reprocesowanie endoskopów giętkich – aktualne zalecenia

Właściwe postępowanie w zakresie reprocesowania endoskopów giętkich i akcesoriów – tj. odpowiednie czyszczenie, odkażanie i przechowywanie – ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjentom, w tym ochrony przed jatrogennymi zakażeniami nabytymi w trakcie endoskopii. Wszystkie osoby zaangażowane w przygotowanie endoskopu do ponownego użycia są zobowiązane do stałego kształcenia w zakresie prawidłowego postępowania na każdym etapie reprocesowania oraz do przestrzegania zaleceń producenta, aktualnych rekomendacji towarzystw naukowych i wymagań prawnych.

Wymazy z rany oparzeniowej – analiza mikrobiologiczna

W przypadku zakażenia rany oparzeniowej w podejmowaniu decyzji o włączeniu antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma typowa diagnostyka mikrobiologiczna. W celu uzyskania wiarygodnych wyników posiewów najistotniejsze jest prawidłowe pobranie materiału klinicznego (etap przedlaboratoryjny). Ma to szczególne znaczenie w dobie narastania oporności drobnoustrojów i szerzenia się wielolekoopornych szczepów w środowisku oraz wzmagania wysiłków w celu ochrony antybiotyków. Materiał i metody W okresie od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku przeprowadzono retrospektywną analizę uzyskanych wyników badań mikrobiologicznych. W 2016 roku zlecono wykonanie 154 wymazów z ran oparzeniowych. Materiał biologiczny pobrano w tym okresie u 73 pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Leczenia Oparzeń Wielospecjalistycznego Szpitala im. J. Strusia w Poznaniu. Posiewy zostały wykonane w kierunku drobnoustrojów tlenowych i beztlenowych. Wyniki W posiewie 27 próbek (17,5%) nie uzyskano wzrostu drobnoustrojów. Z 66 (43%) wymazów uzyskano izolaty w monokulturze. Z pozostałych próbek, tj. 61 (39,5%), wyosobniono dwa lub więcej izolatów. Ze 127 próbek wyhodowano 209 izolatów: 102 (48,8%) bakterii Gram-dodatnich, 47 (22,5%) pałeczek Gram-ujemnych niefermentujących, 59 (28,2%) szczepów należących do rodziny Enterobacteriaceae oraz jeden szczep z gatunku Candida glabrata. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi zakażeń ran były: Staphylococcus aureus (57 izolatów), Acinetobacter baumannii (33 izolaty), Enterobacter cloacae (25 izolatów), Escherichia coli (13 izolatów), Pseudomonas aeruginosa (13 izolatów) oraz Klebsiella pneumoniae (7 izolatów). 53% szczepów S. aureus było metycylinoopornych (MRSA). W przypadku A. baumannii, 55% wyizolowanych szczepów wykazywało oporność na karbapenemy. 16% szczepów należących do gatunku P. aeruginosa wytwarzało metalo-β-laktamazę typu MBL. 21% izolatów z rodziny Enterobacteriaceae produkowało β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym typu ESBL. Spośród wszystkich izolatów Enterococcus faecalis cztery były oporne na wysokie stężenia aminoglikozydow (HLAR). Jeden izolat Enterococcus faecium wykazywał fenotyp oporności na glikopeptydy (VAN ). Wnioski Najczęściej izolowane drobnoustroje – a zwłaszcza S. aureus, A. baumannii i E. cloacae – w większości były wielolekooporne (MRSA, ESBL, oporność na karbapenemy). Dlatego, aby zapobiegać rozwojowi zakażeń patogenami mającymi szczególne znaczenie kliniczne, ważne jest, aby leczenie empiryczne zawsze było oparte na wiedzy dotyczącej lokalnej sytuacji epidemiologicznej oraz ścisłym przestrzeganiu polityki antybiotykowej szpitala.

Występowanie nużycy u pacjentów z podejrzeniem zapalenia brzegów powiek w różnych grupach wiekowych – analiza i omówienie wyników badań przeprowadzonych w Płocku w latach 2014–2017

Coraz większa liczba doniesień oraz dowodów wskazujących na znaczący udział nużeńca jako etiologicznego czynnika zapalenia brzegów powiek zwraca uwagę na istotność diagnozowania oraz leczenia demodekozy. Celem pracy była analiza częstości występowania Demodex spp. u pacjentów zgłaszających się do Pracowni Mikrobiologii Laboratorium Przygoda (Grupa ALAB) w Płocku w latach 2014–2017. Częstość występowania nużeńca wśród wszystkich badanych wyniosła ponad 63%, przy najwyższej infestacji u osób starszych (p<0,005) oraz niezależnie od płci (p>0,05). W badaniach wykazano, iż ryzyko zarażenia nużeńcem wzrasta wraz w wiekiem, jednakże chorobę należy brać pod uwagę w każdej grupie wiekowej, zwłaszcza u pacjentów z objawami przewlekłego zapalenia brzegów powiek.

Historia aseptypki i antyseptyki

Pierwszego lipca 2018 roku mija 200. rocznica narodzin wybitnego prekursora antyseptyki, nazywanego ,,wybawicielem matek” – Ignaza Semmelweisa. Wydarzenie to jest okazją do przypomnienia kluczowych odkryć, które ukształtowały wizerunek dzisiejszej medycyny i znacząco ograniczyły liczbę zakażeń szpitalnych. Naukowe podstawy aseptyki i antyseptyki kształtowały się w XIX wieku, a ich korzeni należy szukać w chirurgii. Na kartach historii zapisały się trzy wybitne postacie: Ignaz Semmelweis (1818–1865), Joseph Lister (1827–1912) oraz Louis Pasteur (1822–1895). Ich odkrycia stanowiły kamienie milowe w walce z zakażeniami szpitalnymi, z których istnienia ówcześni lekarze nawet nie zdawali sobie sprawy. Stanowiły one podwalinę relatywnie młodej dziedziny, jaką jest epidemiologia, i stały się podstawą pracy każdego pracownika medycznego. W piśmiennictwie dotyczącym tej tematyki przedstawiono także innych uczonych, których działalność zmieniła oblicze współczesnej chirurgii. Okoliczności, jakie towarzyszyły pionierskim dokonaniom naukowców, są niezwykle intrygujące, a czasem tragiczne. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie historii odkryć kluczowych dla aseptyki i antyseptyki oraz przybliżenie uczonych, którzy w istotny sposób przysłużyli się do ograniczenia problemu zakażeń szpitalnych i w konsekwencji do obniżenia śmiertelności chorych.

Evereth Publishing
Right Menu Icon