BIEGUNKA I ZAPARCIE U DZIECI W PODRÓŻY

W związku z rosnącą popularnością zagranicznych podróży, wzrasta również liczba podróżujących dzieci. Problem zmiany rytmu wypróżnień w trakcie podróżowania w populacji pediatrycznej staje się coraz powszechniejszy. Za główną przyczynę biegunki podróżnych (BP) uznaje się infekcje bakteryjne i wirusowe. Do rzadszych czynników etiologicznych należą pierwotniaki i pasożyty. W każdym przypadku biegunki w pierwszej kolejności należy pamiętać o nawodnieniu dziecka. Przydatne w skróceniu trwania tej choroby mogą okazać się również leki hamujące perystaltykę, ale do ich stosowania należy podchodzić z dużą ostrożnością. W prewencji zaleca się: przestrzeganie zasad higieny, przyjmowanie odpowiednio przyrządzonych pokarmów oraz picie butelkowanej wody. Skuteczną formą zapobiegania BP może okazać się również stosowanie probiotyków zawierających Saccharomyces boulardii oraz Lactobacillus GG. Za główną przyczynę zaparcia w podróży można uznać zmianę diety i rytmu dnia oraz ograniczenie przyjmowania płynów. Jeśli problem zaparć nie ustępuje pomimo odpowiedniego nawodnienia oraz modyfikacji diety, należy rozważyć włączenie do leczenia preparatów zawierających makrogole. Obecnie nie ma wystarczających dowodów potwierdzających skuteczność stosowania probiotyków w prewencji zaparcia stolca u dzieci.

POSTĘPOWANIE Z ODPADAMI MEDYCZNYMI W OPARCIU O WNIOSKI AUDYTU NAJWYŻSZEJ IZBY KONTROLI

W latach 2011–2014 Najwyższa Izba Kontroli (NIK) przeprowadziła kontrolę 12 publicznych szpitali, 6 powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych oraz instalacji w zakładach termicznego przekształcania odpadów. Celem audytów było sprawdzenie, jak odpady medyczne są przetwarzane w polskich szpitalach, ponieważ niewłaściwe z nimi postępowanie może być przyczyną poważnych problemów, a nawet stwarzać zagrożenie epidemiologiczne. Prawidłowe postępowanie z odpadami medycznymi ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa epidemiologicznego.

ZMIANY W JAMIE USTNEJ W PRZEBIEGU HIV/AIDS

Wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (ang. highly active antiretroviral therapy – HAART) całkowicie zmieniła częstość i przebieg chorób wskaźnikowych w jamie ustnej, poprawiając tym samym jakość życia pacjentów zakażonych HIV (ang. human immunodeficiency virus). Jednocześnie długoterminowe stosowanie HAART stwarza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Wczesne rozpoznanie i leczenie zmian w jamie ustnej ma wpływ na przebieg choroby oraz na długość przeżycia pacjentów z AIDS (ang. acquired immunodeficiency syndrome). Celem pracy było omówienie – na podstawie dostępnej literatury – najważniejszych schorzeń jamy ustnej, występujących u osób zakażonych HIV.

POWIKŁANIA INFEKCYJNE U CHORYCH HEMATOONKOLOGICZNYCH Z NEUTROPENIĄ JAKO GŁÓWNYM CZYNNIKIEM RYZYKA

Powikłania infekcyjne są najważniejszą przyczyną zgonów w grupie pacjentów hematoonkologicznych. Głównym czynnikiem ryzyka wystąpienia tych powikłań jest neutropenia oraz czas jej trwania. Najczęściej izolowanymi patogenami u chorych z neutropenią są bakterie, z przewagą ziarenkowców Gram-dodatnich. U pacjentów z grup wysokiego ryzyka oraz w niektórych ośrodkach wzrasta liczba zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi i szczepami opornymi. Drugą w kolejności izolowaną grupę patogenów wywołujących infekcje u chorych z neutropenią stanowią grzyby, zwłaszcza z rodzajów Candida i Aspergillus. W pracy przedstawiono najczęstsze przyczyny powikłań infekcyjnych u pacjentów hematoonkologicznych oraz podstawowe zasady postępowania w gorączce neutropenicznej.

GORĄCZKA KRWOTOCZNA EBOLA – CZYNNIKI RYZYKA, ŚRODKI OCHRONY OSOBISTEJ

W trwającej od ponad półtora roku epidemii zachorowań wywołanych przez wirus Ebola (ang. Ebola virus disease – EVD) przyjęto zasady klasyfikacji krajów w zakresie ryzyka, zależne od stopnia nasilenia epidemii i dynamiki rozpoznawania nowych przypadków. Tak długo trwająca epidemia EVD umożliwia zebranie danych, które pozwolą na weryfikację wiedzy oraz wielu zaleceń i rekomendacji dotyczących tego wirusa. Szczególnie istotna, w aspekcie zdrowia publicznego i kontroli zakażeń w populacji, jest weryfikacja poprawności przyjęcia najdłuższego okresu wylęgania EVD, wynoszącego 21 dni. W wielu opracowaniach podkreśla się rolę środków ochrony osobistej i właściwego ich stosowania – zarówno podczas opieki nad pacjentem, jak i w kontekście przestrzegania zasad prawidłowego ich zdejmowania. Doświadczenia z trwającej obecnie epidemii pokazują, że – mimo prawidłowego stosowania środków ochrony osobistej podczas kontaktu z chorym – do zakażenia pracownika medycznego może dojść w przypadku nieprzestrzegania zasad ich bezpiecznego zdejmowania, inaktywowania oraz usuwania. Nowym zagadnieniem jest ocena zakaźności pacjenta po przebyciu EVD ze względu na możliwość pozostania wirusa w organizmie człowieka przez okres nawet kilku miesięcy po wyzdrowieniu.

ZAPOBIEGANIE ZAKAŻENIOM MIEJSCA OPEROWANEGO A PROTOKÓŁ KOMPLEKSOWEJ OPIEKI OKOŁOOPERACYJNEJ DLA POPRAWY WYNIKÓW LECZENIA – „SZYBKI POWRÓT DO ZDROWIA PO OPERACJI” (ERAS)

Częstość występowania zakażeń miejsca operowanego (ZMO, ang. surgical site infections – SSI) na oddziałach chirurgicznych waha się w zależności od dziedziny chirurgii – od 2,6 do 38%. Większość przypadków ZMO jest możliwych do uniknięcia. W profilaktyce zakażenia miejsca operowanego wykorzystuje się postępowanie zgodnie z protokołem ERAS (ang. Enhanced Recovery After Surgery).

OCENA CZYNNIKÓW RYZYKA ZWIĄZANYCH Z ZAKAŻENIEM CLOSTRIDIUM DIFFICILE – BADANIE PILOTAŻOWE

W pracy omówiono najczęstsze czynniki ryzyka rozwoju zakażeń Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection – CDI). Do powstania CDI w sposób szczególny predysponuje przyjmowanie antybiotyków, szczególnie cefalosporyn II i III generacji. Swój udział w rozwoju zakażenia mają również inhibitory pompy protonowej (IPP), leki immunosupresyjne oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Kluczowe znaczenie ma także wiek pacjentów. Szczególnie narażone na wystąpienie CDI są osoby >65. roku życia. Duży wpływ ma również sama hospitalizacja. Od kilku lat wzrasta wskaźnik zapadalności na zakażenia związane z C. difficile: od 0,1/100 i 1,03/1000 hospitalizowanych pacjentów w 2012 roku do 0,28/100 i 2,89/1000 hospitalizowanych pacjentów w 2014 roku i 0,7/100 i 7,03/1000 w I kwartale 2015 roku.

AKTYWNOŚĆ IN VITRO POZAKONAZOLU WOBEC SZCZEPÓW ASPERGILLUS WYIZOLOWANYCH Z MATERIAŁÓW KLINICZNYCH OD CHORYCH HOSPITALIZOWANYCH W SZPITALU KLINICZNYM W LATACH 2011–2014

W każdym przypadku prawdopodobieństwa infekcji grzybiczej konieczne jest ustalenie czynnika etiologicznego, oznaczenie jego lekowrażliwości i monitorowanie skuteczności leczenia odpowiednim antymikotykiem. Powodzenie terapii w dużym stopniu zależy od wczesnego rozpoznania oraz wdrożenia właściwego leczenia przeciwgrzybiczego. Celem pracy była ocena aktywności in vitro pozakonazolu wobec 77 szczepów Aspergillus na podstawie wartości minimalnego stężenia hamującego (ang. minimal inhibitory concentration – MIC). Zakres wartości MIC dla szczepów Aspergillus fumigatus wynosił 0,006–0,19 μg/ml, dla szczepów Aspergillus flavus – 0,016–0,25 μg/ml, a dla szczepów Aspergillus niger – 0,012–0,25 μg/ml. Wyniki interpretowano według obowiązujących wytycznych. Na podstawie oceny in vitro nie stwierdzono szczepów A. fumigatus, A. flavus i A. niger opornych na pozakonazol.

Evereth Publishing
Right Menu Icon