Zastosowanie strategii Biofilm Based Wound Care w leczeniu pacjenta z infekcją rany w formie biofilmowej – opis przypadku

W najdawniejszych cywilizacjach metody leczenia ran przewlekłych wywodziły się z empirii. Stosowano roślinne środki opatrunkowe w postaci kory (jako środek o działaniu wysuszającym) oraz przemywano rany wywarami z roślin. Współcześnie leczenie ran opiera się na badaniach naukowych i zaleceniach oraz rekomendacjach ekspertów, co pozwala na skuteczną reakcję w przypadku ryzyka powstania infekcji. W procesie leczenia ran przewlekłych bardzo istotne są działania kompleksowe, m.in.: kontrola wilgotności i temperatury, prawidłowa pielęgnacja oraz stosowanie specjalistycznych opatrunków. Istotnym problemem, zakłócającym proces leczenia, jest infekcja rany. Badania z wykorzystaniem mikroskopii świetlnej i elektronowej wykazały, że 60% próbek pobranych podczas oczyszczania ran przewlekłych zawierało biofilm. Biofilm nawet po dokładnym oczyszczeniu szybko się odbudowuje, przez co utrudnia samooczyszczanie rany oraz zmniejsza penetrację antybiotyków. Skuteczną metodą w leczeniu ran przewlekłych wywoływanych przez drobnoustroje w formie biofilmowej jest strategia Biofilm Based Wound Care (BBWC), którą zastosowano w zaprezentowanym w niniejszej pracy studium przypadku.

Zastosowanie nowego glikopeptydu (dalbawancyna) w leczeniu zakażeń u chorych w OIT – opis przypadków

Zakażenia skory i tkanek miękkich u pacjentów przebywających w oddziale intensywnej terapii (OIT) stanowią istotny problem. U chorych niewydolnych oddechowo i krążeniowo oraz we wstrząsie występuje zmniejszone ukrwienie tkanek na obwodzie, co utrudnia penetrację antybiotyku i przedłuża leczenie. Zastosowanie dalbawancyny w tej grupie pacjentów wykazuje dużą skuteczność z uwagi na dobrą penetrację do tkanek miękkich i skóry oraz silne działanie bakteriobójcze. W niniejszej pracy przedstawiono dwa opisy przypadków pacjentów z zakażeniami skory i tkanek miękkich leczonych dalbawancyną. W obydwu przypadkach antybiotyk wpłynął na poprawę stanu ogólnego chorych.

Przygotowanie instrumentarium medycznego – dekontaminacja endoskopów

Endoskopia to stale rozwijająca się dziedzina. Z zastosowaniem endoskopu wykonywanych jest wiele badań diagnostycznych oraz zabiegów operacyjnych. Należy zatem pamiętać, iż zarówno endoskop, jak i jego oprzyrządowanie mogą być przyczyną zakażenia. Dlatego bardzo istotne jest odpowiednie przygotowanie instrumentarium medycznego do ponownego użycia.

Bezpieczeństwo porodu domowego – profilaktyka zakażeń

Odwrócenie się od fizjologii porodu spowodowało jego nadmierną medykalizację, co w konsekwencji doprowadziło do postrzegania każdego porodu jako niebezpiecznej sytuacji i stosowania zbyt wielu nieuzasadnionych interwencji medycznych. W wyniku tego większość porodów – również tych niskiego ryzyka – odbywa się w warunkach szpitalnych. Jednak obecnie obserwuje się rosnące zainteresowanie ideą porodów naturalnych, w tym także domowych. Zasady kwalifikacji ściśle określają grupę kobiet mogących bezpiecznie urodzić w domu. Położna prowadząca ciążę i asystująca przy porodzie powinna zapewnić ciężarnej dostęp do rzetelnej edukacji dotyczącej: fizjologicznego porodu, okresu połogu, opieki nad noworodkiem i profilaktyki powikłań poporodowych (w tym zakażeń połogowych). Porody domowe z udziałem wykwalifikowanej położnej stanowią bezpieczną i korzystną alternatywę dla szpitalnej opieki okołoporodowej w przypadku kobiet w ciążach fizjologicznych z grupy niskiego ryzyka. Położne są kompetentnymi edukatorkami w zakresie profilaktyki zakażeń w okresie koncepcyjnym i okołoporodowym.

Aspekty kliniczne zakażeń wywoływanych przez wielooporne bakterie Gram-ujemne

Zakażenia wywoływane przez wielooporne bakterie Gram-ujemne (MDR -GN B) – szczególnie przez Enterobacteriaceae (głownie Escherichia coli i Klebsiella pneumoniae), Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter baumannii – stanowią poważne zagrożenie dla światowego zdrowia publicznego. Wiążą się ze zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością oraz trudnościami w leczeniu, a także mają istotne znaczenie ekonomiczne dla systemów opieki zdrowotnej. W większości przypadków manifestacja kliniczna zakażenia wieloopornymi bakteriami Gram-ujemnymi jest podobna do infekcji wywoływanych przez bakterie wrażliwe. MDR -GN B mogą wystąpić u pacjentów leczonych w warunkach szpitalnych i ambulatoryjnych oraz pensjonariuszy zakładów opiek długoterminowej. Zakażenia rejestrowane są zarówno w populacji osób dorosłych, jak i dzieci. Wielooporne bakterie Gram-ujemne mogą być odpowiedzialne za więcej niż 50% infekcji związanych z opieką medyczną. W przypadku pacjentów z ciężkimi zakażeniami MDR -GN B, antybiotykoterapia skojarzona może być skuteczniejsza niż monoterapia. Z awibaktamem wiązane są obiecujące nowe możliwości leczenia. Lek ten może być z powodzeniem stosowany w połączeniu z ceftazydymem, ceftaroliną lub aztreonamem.

Epidemiologia zakażeń dróg moczowych u pacjentów cewnikowanych

U pacjentów z założonym cewnikiem moczowym występują zakażenia dróg moczowych, polegające na przedostaniu się do tych miejsc mikroorganizmów chorobotwórczych. Infekcja może być wywoływana przez jeden lub więcej gatunków. Wyróżnia się gatunki najczęściej spotykane w przypadku zakażeń CAUTI . Im dłużej cewnik pozostaje w pęcherzu u pacjenta, tym większe jest prawdopodobieństwo rozwoju infekcji. Praktycznie u każdej osoby, u której cewnik jest obecny przez ponad dwa tygodnie, diagnozuje się bakteriomocz. Czynniki wirulencji umożliwiają bakteriom bytowanie w drogach moczowych. Biofilm zwiększa szanse na przeżycie mikroorganizmów patogennych na cewniku, ponieważ wpływa na międzygatunkową współpracę metaboliczną. Dlatego też mikroorganizmy w biofilmie są mniej wrażliwe na środki odkażające i antybiotyki. Istnieje wiele sposobów przeciwdziałania CAUTI : stosowanie kateteryzacji w przypadkach koniecznych i możliwie szybkie usuwanie cewników, impregnacja lub powlekanie cewnika substancjami redukującymi adhezję drobnoustrojów lub posiadającymi właściwości antyseptyczne, niszczenie biofilmu za pomocą ultradźwięków i inne.

Zastosowanie lewofloksacyny w urologii

Lewofloksacyna jest chemioterapeutykiem z grupy fluorochinolonow III generacji. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu gyrazy DNA i topoizomerazy IV w komórce bakteryjnej. Bardzo dobre właściwości farmakokinetyczne lewofloksacyny pozwalają na zastosowanie jej w profilaktyce oraz w terapii zakażeń układu moczowego. W urologii jest profilaktycznie wykorzystywana u pacjentów poddawanych: biopsji przezodbytnicznej stercza, badaniom urodynamicznym lub przewlekłemu cewnikowaniu. W leczeniu stosuje się ją u chorych z powikłanymi zakażeniami dróg moczowych, zapaleniem stercza czy zapaleniem najądrza. Optymalna dawka zapobiegająca selekcji szczepów opornych wynosi 750 mg na dzień. Lek wykazuje efekt poantybiotykowy.

Metabolity antybiotyków i ich rola w zakażeniach

Główną funkcją metabolizmu leków jest obniżenie ich toksyczności poprzez ułatwienie eliminacji metabolitów z organizmu. Podczas zachodzących w organizmie przemian metabolicznych, wiele leków – w tym również antybiotyków i chemioterapeutyków – jest konwertowanych do związków zachowujących aktywność związku macierzystego. W niniejszej pracy omówiono dziesięć leków oraz ich aktywnych metabolitów stosowanych w terapii zakażeń. Metabolity z zachowaną aktywnością przeciwdrobnoustrojową często osiągają we krwi wyższe stężenia niż związek macierzysty, ponieważ ulegają wolniejszej eliminacji z organizmu. Dlatego też mogą wykazywać przybliżoną, a nawet podwyższoną aktywność przeciwdrobnoustrojową w porównaniu do związku macierzystego. Z jednej strony, dzięki powstającym aktywnym metabolitom, możliwe jest zastosowanie mniejszych dawek danego leku, a co za tym idzie – obniżenie jego toksyczności. Z drugiej strony metabolity zachowujące aktywność przeciwdrobnoustrojową mogą być także odpowiedzialne za indukcję oporności bakteryjnej. W przypadku stosowania terapii z użyciem antybiotyków i chemioterapeutyków należy wziąć pod uwagę nie tylko związki macierzyste, lecz także aktywne metabolity oraz ich potencjalny wpływ na drobnoustroje.

Zastosowanie roztworów fosforanowo-wapniowych w zapaleniu jamy ustnej u pacjentów paliatywnych – doświadczenia własne

Wstęp Zapalenie śluzówki jamy ustnej jest istotną dolegliwością pacjentów objętych opieką paliatywną. Chorym paliatywnym z zapaleniem jamy ustnej towarzyszą następujące objawy: zaburzenia połykania, utrata łaknienia, zaburzenia trawienia w fazie wydzielania, niechęć do przyjmowania pokarmów, zaburzenia odżywiania z utratą masy ciała oraz pogorszenie jakości życia. Jednym z wielu preparatów, które można stosować w zapaleniu jamy ustnej, jest mieszanina elektrolitowa przesyconego roztworu jonów wapnia i fosforu. Substancja ta uzupełnia brakujące kluczowe minerały, wapń i fosforany, które są zaangażowane w naprawę oraz utrzymane integralności błony śluzowej. Większa mineralizacja płynu jamy ustnej sprzyja ograniczeniu rozwoju zapalenia, a nawet przyspiesza gojenie i ułatwia leczenie stanu zapalnego. Materiał i metody Celem pracy była 30-dniowa obserwacja śluzówki jamy ustnej po zastosowaniu płukanek z CaphosoluR u pacjentów z zapaleniem jamy ustnej i schyłkową chorobą nowotworową, znajdujących się pod opieką paliatywną. Chorym zalecono stosowanie płukanki z preparatów przesyconego roztworu jonów wapnia i fosforanów przynajmniej trzy razy na dobę co najmniej przez miesiąc. Zmiany na śluzowce oceniono w czterostopniowej skali World Health Organization TGS , dolegliwości bólowe wyrażono w formie skali numerycznej (NRS), a do oceny sprawności oraz jakości życia zastosowano skalę oceny jakości życia QLQ-C15-PAL . Wyniki Do ostatecznej analizy włączono 16 pacjentów. U 57,2% chorych wykazano poprawę lub zatrzymanie procesu zapalanego. W grupie wszystkich stosujących preparat uzyskano zmniejszenie zapalenia o 1,4 punktu (p<0,1 SEM 0,5). U pacjentów, którzy regularnie mogli stosować preparat, zaobserwowano zmniejszenie nasilenia bólu w jamie ustnej. W skali VAS (NRS 0–10) wykazano zmniejszenie dolegliwości bólowych średnio o plus minus 2,1 punktu. W ocenie samodzielności chorych nie zaobserwowano poprawy w trakcie leczenia. Wnioski CaphosolR jest skutecznym preparatem do stosowania w zapaleniu jamy ustnej i gardła. Najlepszy efekt uzyskuje się u chorych w 1. i 2. stopniu podziału WHO, najsłabszy zaś w 4. stopniu. Stosowanie omawianego preparatu u pacjentów paliatywnych jest efektywne w przypadku asystowania i pomagania im w prowadzeniu terapii.

Udział bakterii atypowych z gatunku Chlamydophila pneumoniae w zakażeniach dróg oddechowych u dzieci i dorosłych

Zakażenia dróg oddechowych są jedną z najczęstszych przyczyn wizyt u lekarza – zarówno dzieci, jak i dorosłych. Czynnikiem etiologicznym –oprócz typowych zakażeń bakteryjnych – mogą być także bakterie atypowe. Przyczyną infekcji górnych dróg oddechowych są głownie (60–90% przypadków) wirusy oddechowe. Wśród czynników etiologicznych zapaleń dolnych dróg oddechowych znacznie większy udział mają bakterie; te zakażenia najczęściej wymagają zastosowania antybiotykoterapii. Cel pracy Ocena częstości występowania bakterii atypowych u dzieci i dorosłych z objawami zakażenia górnych dróg oddechowych. Materiały i metody Badaniem objęto dwie grupy pacjentów: 259 dzieci w wieku od 2. do 17. roku życia (grupa I) oraz 590 dorosłych w wieku od 18. do 80. roku życia (grupa II). Materiał do badań stanowiły wymazy z tylnej ściany gardła, a zastosowaną metodą diagnostyczną była technika immunofluorescencji pośredniej (IIFT). Wyniki W grupie I antygen Chlamydophila pneumoniae wykryto u 43/259 (16,6%) badanych, w tym u 27/146 (18,5%) dziewczynek i u 16/113 (14,1%) chłopców. W grupie II wyniki dodatnie stwierdzono u 129/590 (22,0%) badanych, w tym u 87/393 (22,1%) kobiet i u 42/197 (21,3%) mężczyzn. Wnioski W badanej grupie dzieci i dorosłych z zakażeniami dróg oddechowych wykrywano antygen Chlamydophila pneumoniae. Częstość występowania antygenu C. pneumoniae była zróżnicowana w zależności od wieku –zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.

Evereth Publishing
Right Menu Icon