Zakażenie grzybicze jamy ustnej u biorcy autologicznego przeszczepu komórek krwiotwórczych – opis przypadku

Infekcje grzybicze jamy ustnej mają zwykle charakter endogenny, rzadziej egzogenny. Czynnikami etiologicznymi są drożdżaki z rodzaju Candida – najczęściej Candida albicans, lecz także inne gatunki (np.: Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei i Candida parapsilosis). Rozwój kandydozy wiąże się nie tylko z czynnikami wirulencji danego szczepu grzyba, lecz także z funkcją układu immunologicznego gospodarza (niedobory odpornościowe pierwotne lub wtórne). Intensywne namnażanie się komórek Candida spp., ich duża zdolność do adhezji, zmienność antygenowa oraz zwiększona aktywność enzymów hydrolitycznych przyczyniają się do przejścia zakażenia jamy ustnej z postaci bezobjawowej do objawowej. Warunkiem efektywnego leczenia jest właściwe rozpoznanie zakażenia grzybiczego (biorąc pod uwagę czynniki ryzyka tych infekcji), szybka diagnostyka mykologiczna oraz wdrożenie odpowiedniej terapii. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 56-letniej kobiety po autologicznym przeszczepieniu komórek krwiotwórczych (autoHSCT), u której wystąpiły powikłania w okresie okołowszczepowym: sepsa, ciężkie uszkodzenie śluzówek, grzybica płuc i ropień zatoki szczękowej prawej. Procedura autoHSCT, neutropenia i chemioterapia były czynnikami ryzyka wystąpienia nasilonych zmian grzybiczych śluzówki jamy ustnej i przełyku. W posiewie materiału pobranego ze zmian chorobowych wyhodowano szczep Candida krusei. Od doby 10. po autoHSCT w leczeniu zastosowano mykafunginę, uzyskując poprawę stanu klinicznego pacjentki.

Zastosowanie pasty srebrowej w leczeniu zgorzeli Fourniera – opis przypadku

Zgorzel Fourniera to rzadkie martwicze zapalenie powięzi krocza o szybkim przebiegu, obarczone nadal wysoką śmiertelnością. Szybka interwencja chirurgiczna połączona z antybiotykoterapią pozostają kanonem w leczeniu ostrej fazy choroby. Istnieje natomiast wiele metod zaopatrzenia ubytku tkanek miękkich po resekcji martwicy. Celem pracy jest przedstawienie nietypowego przypadku zgorzeli Fourniera u pacjenta z paraplegią. Nowoczesne metody leczenia chorego okazały się nieskuteczne. W związku z tym zastosowano: opatrunki z pastą srebrową, wspomagające leczenie w komorze hiperbarycznej i etapowe chirurgiczne zamykanie rany. Mimo problemów wynikających z objęcia procesem chorobowym okolicy odbytniczej i odsłonięcia jąder u chorego po uszkodzeniu rdzenia kręgowego, ostatecznie rana wygoiła się bez ubytku funkcji.

Centralna sterylizatornia – w szpitalu czy poza szpitalem?

Za organizacją centralnej sterylizatorni (CS) w strukturach szpitala przemawia fakt, iż wszystkie oddziały zabiegowe – w tym blok operacyjny – wykorzystują dużą ilość sterylnego sprzętu. Odpowiednie zlokalizowanie sterylizatorni skraca czas transportu narzędzi, a dzięki połączeniu działów za pomocą wind proces ten może odbywać się bezobsługowo.

Bezpieczeństwo epidemiologiczne pracowników bloku operacyjnego

Bezpieczeństwo epidemiologiczne bloku operacyjnego jest rozpatrywane nie tylko w kontekście profilaktyki zakażeń u pacjentów poddawanych zabiegom operacyjnym, lecz także bezpiecznych pod względem epidemiologicznym warunków pracy jego personelu. Obowiązek dostosowania pomieszczeń bloku operacyjnego do wymagań działalności leczniczej jest regulowany przez punkt IX załącznika numer 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 roku w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia szpitala. Nowoczesny, dobrze zaprojektowany blok operacyjny jest miejscem przyjaznym i bezpiecznym zarówno dla pacjentów, jak i dla pracowników. Blok operacyjny to szpitalna komórka organizacyjna o bardzo złożonej strukturze. Pracuje na nim kilka grup zawodowych: personel pielęgniarski operacyjny i anestezjologiczny, lekarze anestezjolodzy i lekarze zabiegowi różnych specjalności oraz pracownicy odpowiedzialni za utrzymanie czystości. Celem ich pracy jest bezpieczne przeprowadzenie chorego przez zabieg operacyjny w higienicznych warunkach, stanowiących filar profilaktyki zakażeń. Z bezpieczeństwem nierozerwalnie związane jest przestrzeganie ustalonych reguł postępowania. Warunki pracy personelu medycznego są określone m.in. przez: przepisy zawarte w Kodeksie pracy, ściśle sprecyzowane zasady ujęte w postaci zarządzeń wewnętrznych, instrukcji, procedur i standardów przygotowanych w oparciu o najnowszą wiedzę medyczną (popartą dowodami naukowymi), wytyczne i rekomendacje środowisk medycznych, dostępne akty prawne i normy PN-EN. Tylko świadomy pracownik bloku operacyjnego może wykonywać swój zawód właściwie, jednocześnie zapewniając sobie komfortowe warunki pracy, a pacjentowi świadczenie usług na najwyższym poziomie.

Czynniki ryzyka osteoporozy, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowego rozwoju i metabolizmu tkanki kostnej

Zdrowe kości stanowią fundament organizmu i wpływają na stan zdrowia człowieka. Styl życia odpowiada za około 20–40% szczytowej masy kostnej u dorosłych, dlatego też działania zmierzające do usunięcia czynników ryzyka wpływają korzystnie na szczytową masę i wytrzymałość tkanki kostnej oraz zmniejszają ryzyko wystąpienia osteoporozy w wieku dorosłym. Jest to tym bardziej istotne, gdyż nieodpowiedni styl życia oddziałuje negatywnie na możliwość osiągnięcia zaprogramowanej genetycznie optymalnej masy kostnej. W niniejszej pracy omówiono wpływ zdrowego odżywiania, czynników hormonalnych oraz aktywności fizycznej na masę kostną w wieku młodzieńczym. Modyfikacja tych czynników istotnie zmniejsza ryzyko i częstość występowania osteoporozy. Przedstawiono także metody stosowane w diagnostyce niskiej masy kości (DXA) oraz w ocenie ryzyka złamań (FRAX).

Znaczenie profilu farmakokinetyczno-farmakodynamicznego w leczeniu zakażeń. Miejsce dalbawancyny w praktyce klinicznej

Leczenie przeciwbakteryjne musi opierać się zarówno na prawidłowym wyborze antybiotyku z punktu widzenia mikrobiologicznego, jak i na jego optymalnej penetracji do miejsca zakażenia oraz właściwym dawkowaniu. Zakażenia skóry i tkanki podskórnej są rodzajem infekcji, w przypadku których parametry farmakokinetyczne antybiotyku mają bardzo ważne znaczenie. W ich leczeniu szczególne miejsce zajmuje dalbawancyna, która – z uwagi na trójkompartmentową farmakokinetykę – wykazuje dużą skuteczność kliniczną w farmakoterapii zakażeń skóry i tkanki podskórnej.

Helicobacter pylori jako fakultatywny patogen wewnątrzkomórkowy

Helicobacter pylori był do niedawna uznawany za obligatoryjny patogen zewnątrzkomórkowy. Obecnie natomiast sugeruje się, że wewnątrzkomórkowa nisza stanowi dogodne środowisko do rozwoju tej bakterii. Inwazyjność H. pylori wykazano zarówno względem komórek zdolnych do fagocytozy (makrofagów, neutrofilów), jak i niefagocytarnych komórek nabłonkowych przewodu pokarmowego. Zinternalizowane bakterie nie ulegają degradacji, co warunkowane jest zdolnością do zaburzenia prawidłowej ścieżki autofagii i przekształceniem autofagosomów w duże kompartmenty błonowe, tzw. megasomy. Ich obecność sprzyja natężeniu wewnątrzgatunkowych interakcji drobnoustrojów, które związane są z utworzeniem zorganizowanych struktur o morfologii zbliżonej z biofilmem oraz transformacją części bakterii w formy kokoidalne. Model wewnątrzkomórkowej infekcji H. pylori przedstawiony w niniejszej pracy może pomóc w zrozumieniu przyczyn ograniczonej skuteczności stosowanych terapii eradykacyjnych oraz wpływu takiej lokalizacji na możliwość przetrwałego infekowania śluzówki żołądka przez te drobnoustroje.

Bordetella pertussis – stary i jednocześnie nowy patogen zakażeń dróg oddechowych

Pomimo stosowania szczepień ochronnych, w ostatnich latach obserwuje się znaczący wzrost zakażeń wywoływanych przez Bordetella pertussis. Infekcje te mogą dotyczyć osób w każdym wieku, ale grupą najbardziej narażoną na ciężkie, zagrażające życiu zakażenia są dzieci poniżej 3. miesiąca życia. Wzrost liczby infekcji wywoływanych przez B. pertussis, szczególnie u osób dorosłych, skłonił Autorów do podjęcia tego tematu. W pracy dokonano szczegółowej charakterystyki mikroorganizmu oraz przedstawiono sytuację epidemiologiczną krztuśca zarówno w Polsce, jak i na świecie. Omówiono diagnostykę, a także metody prewencji zakażeń wywołanych przez pałeczkę krztuśca.

Zakażenia bakteryjne mające wpływ na przebieg ciąży

Zakażenia bakteryjne w ciąży stanowią istotne obciążenie dla zdrowia i życia kobiety oraz jej dziecka. Ich znaczna większość przebiega bezobjawowo, nie budząc niepokoju matki, a to z kolei opóźnia rozpoznanie. W wielu przypadkach brak szybkiej interwencji i leczenia wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Poronienie, poród przedwczesny, obumarcie płodu, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, gorączka połogowa – to tylko niektóre z potencjalnie groźnych powikłań, będących wynikiem zakażeń bakteryjnych u ciężarnych. Dodatkowo wiedza kobiet w wieku rozrodczym na temat zakażeń wikłających przebieg ciąży wydaje się być niewystarczająca. W czasach narastającej migracji, wczesnej inicjacji seksualnej i częstych zmian partnerów, profilaktyka infekcji bakteryjnych wśród aktywnych seksualnie kobiet i ich partnerów może odwrócić niekorzystny przebieg ciąży. W niniejszej pracy omówiono pięć najczęstszych i najgroźniejszych – z punktu widzenia medycznego – zakażeń bakteryjnych. Szczególną uwagę poświęcono epidemiologii, symptomatologii, diagnostyce oraz leczeniu infekcji bakteryjnych u kobiet w ciąży i ich dzieci. Dane opracowano na podstawie prac badawczych oraz aktualnych wytycznych i rekomendacji.

Wrażliwość na nitroksolinę bakterii izolowanych z zakażeń dróg moczowych

Nitroksolina jest chemioterapeutykiem stosowanym w ostrych zakażeniach układu moczowego (ZUM) oraz zaostrzeniach nawracających zakażeń dolnych dróg moczowych, wywoływanych przez Escherichia coli. Celem badań była ocena wrażliwości na ten lek bakterii izolowanych z moczu oraz porównanie wyników z wrażliwością na kotrimoksazol i nitrofurantoinę. Badaniami objęto 300 szczepów. Pałeczki Gram-ujemne stanowiły 93%, w tym: E. coli – 83,5%, ziarenkowce Gram-dodatnie – 7,0%. Szczepy E. coli wykazywały bardzo wysoki odsetek wrażliwości na nitroksolinę (wyższy niż na kotrimoksazol i nitrofurantoinę), inne gatunki pałeczek Gram-ujemnych – zróżnicowany, a ziarenkowce Gram-dodatnie – niski. Zróżnicowane wyniki wrażliwości na nitroksolinę wśród innych pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae wymagają dalszych badań w celu ewentualnego rozszerzenia wskazań do stosowania tego chemioterapeutyku w ZUM.

Wrażliwość klinicznych szczepów Enterococcus faecalis wywołujących zakażenia miejscowe w formie biofilmowej i planktonicznej na antyseptyki

Enterococcus faecalis to względnie beztlenowa bakteria Gram-dodatnia, posiadająca zdolność do proliferacji w niekorzystnych warunkach. Budowanie biofilmu chroni drobnoustroje przed negatywnym działaniem czynników środowiskowych, układem immunologicznym gospodarza i antybiotykami oraz antyseptykami. Celem pracy było zbadanie wrażliwości klinicznych szczepów Enterococcus faecalis na stosowane w Polsce antyseptyki. W badaniach wykazano najwyższą skuteczność dichlorowodorku oktenidyny wobec formy planktonicznej oraz biofilmu E. faecalis.

Evereth Publishing