Problemy terapeutyczne w leczeniu zapalenia płuc wywołanego przez oporny na kolistynę szczep Acinetobacter baumannii – opis przypadku pacjenta leczonego w oddziale intensywnej terapii

W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku rozwoju ciężkiego szpitalnego zapalenia płuc o etologii Acinetobacter baumannii u 44-letniego mężczyzny z urazem wielonarządowym, do którego doszło w wyniku wypadku komunikacyjnego. Chory bezpośrednio po zabiegu stabilizacji odcinka szyjnego kręgosłupa został przyjęty do Oddziału Intensywnej Terapii (OIT) z powodu ostrej niewydolności oddechowej. Zapalenie płuc związane z prowadzeniem wentylacji mechanicznej (VAP) zdiagnozowano w 11. dobie leczenia na OIT. Z drzewa oskrzelowego i krwi pacjenta wielokrotnie wyhodowano szczep Acinetobacter baumannii. Zakażenie przyczyniło się do wystąpienia sepsy, a następnie wstrząsu septycznego i rozwoju niewydolności wielonarządowej. Trudności terapeutyczne wynikały z wielolekooporności szczepu, w tym także wobec kolistyny. U pacjenta kilkukrotnie dochodziło do pogorszenia parametrów wymiany gazowej (z koniecznością wentylacji mechanicznej 100% tlenem), wzrostu parametrów zapalnych oraz pogorszenia funkcji nerek. Wczesna i rozszerzona diagnostyka mikrobiologiczna, wdrożenie skutecznej antybiotykoterapii celowanej (cefoperazon z sulbaktamem, a następnie duże dawki ampicyliny z sulbaktamem), leczenie wstrząsu septycznego według ustalonych standardów oraz zastosowanie metody pozaustrojowej eliminacji endotoksyn z użyciem filtru oXiris™ doprowadziły do wyleczenia chorego i wypisania z OIT w 50. dobie hospitalizacji.

Monitorowanie majaczenia stanu ciężkiego we wczesnej diagnostyce infekcji – skuteczne zastosowanie dalbawancyny w leczeniu ciężkiej infekcji skóry i tkanki podskórnej. Opis przypadku

U pacjentów z ciężką uogólnioną infekcją często dochodzi do zaburzeń funkcji mózgu, które występują bez oczywistego wyjaśnienia i bez uchwytnej jednoznacznej przyczyny. Po wykluczeniu wielu możliwych rozpoznań jedynym rozpoznaniem jest majaczenie stanu ciężkiego (ICU delirium), które może być pierwszym objawem ciężkiej infekcji ogólnoustrojowej i jest obciążające rokowniczo. Screening w kierunku ICU delirium za pomocą zwalidowanych narzędzi – takich jak CAM-ICU czy ICDSC – powinien stanowić jeden z rutynowych elementów oceny chorych leczonych w oddziale anestezjologii i intensywnej terapii (OAiIT). W przypadku rzutu septycznego należy natychmiast poszukiwać źródła infekcji, z uwzględnieniem skóry i tkanki podskórnej, przy czym kluczowe jest chirurgiczne opracowanie źródła zakażenia oraz pobranie materiału do badania mikrobiologicznego, a także szybkie rozpoczęcie antybiotykoterapii empirycznej. W niniejszej pracy zaprezentowano ostrą powikłaną infekcję skóry i tkanki podskórnej u 47-letniego pacjenta z wieloma obciążeniami (cukrzyca, immunosupresja, niewydolność nerek). Mężczyzna był leczony m.in. z powodu zakażenia wielomiejscowego o etiologii MRSA, Pseudomonas aeruginosa i Escherichia coli ESBL+ z zastosowaniem celowanej antybiotykoterapii, jednak prezentował cechy majaczenia stanu ciężkiego jako pierwszego objawu kolejnej infekcji – ostrego bakteryjnego zakażenia skóry i tkanki podskórnej (ABSSSI). Po niepowodzeniu klasycznej antybiotykoterapii u chorego wdrożono, z powodzeniem, dalbawancynę, co skutkowało w pierwszej kolejności ustąpieniem ICU delirium, a w dalszym przebiegu spadkiem parametrów zapalnych oraz zmniejszeniem zmian zapalnych. Wystąpienie ABSSSI może mieć ciężki, zakończony zgonem przebieg, zwłaszcza u pacjentów w zaawansowanej grupie wiekowej, z chorobami układu sercowo-naczyniowego, z cukrzycą, immunosupresją, nowotworami i niewydolnością nerek. W podjęciu decyzji o antybiotykoterapii kluczowe znaczenie ma zarówno rozległość nacieku zapalnego, jak i objawy ogólnoustrojowe. W większości przypadków terapia ABSSSI opiera się na antybiotykoterapii empirycznej, przy czym obok klasycznych leków pojawiają się nowe, takie jak dalbawancyna, która jest nowym antybiotykiem lipoglikopeptydowym z zarejestrowanym wskazaniem do leczenia ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanki podskórnej. Wykazuje ona aktywność przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, w szczególności MRSA, zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. W opisanym przypadku dalbawancynę zastosowano ze względu na: korzystne spektrum mikrobiologiczne, dobry profil farmakokinetyczny, ograniczone działania niepożądane i łatwość dawkowania.

Szczegółowe zasady postępowania z odpadami medycznymi po nowelizacji ustawy o odpadach i rozporządzeniu wykonawczych do ustawy na wybranych przykładach

24 listopada 2017 roku weszło w życie kolejne rozporządzenie o odpadach medycznych. Ponieważ aktualnie obowiązujące przepisy powodują pewne wątpliwości w zakresie ich interpretacji, dlatego w niniejszej pracy podjęto próbę odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania: czy można autoklawować medyczne odpady zakaźne, czy w szpitalach występują odpady zaliczane do grupy wysoce zakaźnych odpadów medycznych oraz jak oznakować pojemnik na odpady medyczne.

Zapobieganie zakażeniom poprzez stosowanie procedur higienicznych

Opracowanie, wdrożenie i stosowanie procedur higienicznych mających na celu zapobieganie szerzeniu się zakażeń wpływa na bezpieczny pobyt pacjenta w szpitalu oraz gwarantuje bezpieczeństwo osobom mającym z nim kontakt. Należy pamiętać, że każda osoba hospitalizowana jest potencjalnym źródłem zakażenia, a wdrożenie prawidłowego postępowania może uratować zdrowie, a nawet życie zarówno innych chorych, jak i personelu medycznego. Procedury higieniczne – takie jak: izolacja pacjentów, higiena rąk, stosowanie środków ochrony indywidualnej, postępowanie z materiałem zakaźnym, bielizną, odpadami, dekontaminacja sprzętu i powierzchni – powinny stanowić standard opieki nad osobami hospitalizowanymi i być szeroko dostępne oraz dobrze znane każdemu członkowi personelu szpitalnego.

Ryzyko zakażeń wynikające z nieprawidłowego przygotowania i zastosowania instrumentarium chirurgicznego

Zakażenie HIV dotyczy zarówno osób w młodym wieku (jeszcze przed osiągnięciem szczytowej masy kostnej), jak i w wieku późniejszym, gdy dochodzi już do fizjologicznego spadku gęstości mineralnej kości. Wirus HIV oraz stosowane przez wiele lat leki antyretrowirusowe mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy i złamań kości, a w efekcie obniżać jakość życia pacjentów, których średnia długość życia niemal zrównała się z długością życia populacji niezakażonej HIV. W niniejszej pracy omówiono wpływ wieku, leków antyretrowirusowych i samego zakażenia HIV na gęstość mineralną kości i ryzyko złamań. Przedstawiono również dostępne dla tej grupy metody profilaktyki. Zaburzenia hormonalne w przebiegu zakażeń oportunistycznych narządów wydzielania wewnętrznego i wtórne zaburzenia gospodarki mineralnej nie zostały omówione w niniejszej pracy z uwagi na rzadkość występowania.

Wpływ wieku, zakażenia HIV i stosowanych leków antyretrowirusowych na ryzyko wystąpienia zaburzeń kostnych u pacjentów żyjących z HIV

Zakażenie HIV dotyczy zarówno osób w młodym wieku (jeszcze przed osiągnięciem szczytowej masy kostnej), jak i w wieku późniejszym, gdy dochodzi już do fizjologicznego spadku gęstości mineralnej kości. Wirus HIV oraz stosowane przez wiele lat leki antyretrowirusowe mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy i złamań kości, a w efekcie obniżać jakość życia pacjentów, których średnia długość życia niemal zrównała się z długością życia populacji niezakażonej HIV. W niniejszej pracy omówiono wpływ wieku, leków antyretrowirusowych i samego zakażenia HIV na gęstość mineralną kości i ryzyko złamań. Przedstawiono również dostępne dla tej grupy metody profilaktyki. Zaburzenia hormonalne w przebiegu zakażeń oportunistycznych narządów wydzielania wewnętrznego i wtórne zaburzenia gospodarki mineralnej nie zostały omówione w niniejszej pracy z uwagi na rzadkość występowania.

Leczenie przeciwwirusowe grypy

Pacjenci z potwierdzonym lub prawdopodobnym zakażeniem wirusem grypy i jej ciężkim przebiegiem lub powikłaniami, osoby wymagające hospitalizacji oraz chorzy z czynnikami ryzyka ciężkiego przebiegu grypy powinni otrzymywać leki przeciwwirusowe niezależnie od wykonanych szczepień przeciwko grypie, gdyż wczesne leczenie przeciwwirusowe może zmniejszyć ryzyko powikłań i zgonu z powodu omawianego wirusa. Ze względu na lekooporność krążących w ostatnich latach wirusów grypy typu A, nie należy stosować blokerów kanałów protonowych M2 – amantadyny i rymantadyny. W Polsce lekiem z wyboru pozostaje oseltamiwir, jedyny dostępny inhibitor neuraminidazy. Preparat ten można również stosować w chemioprofilaktyce grypy.

Zaburzenia mikroflory jelitowej – schorzenia u ludzi

Mikroflora jelitowa odgrywa istotną rolę w zdrowiu człowieka – jest złożonym ekosystemem pełniącym wiele różnorodnych i istotnych funkcji w celu prawidłowego funkcjonowania organizmu. Ze względu na kluczowe funkcje mikrobiomu, wczesne zmiany w składzie mikrobioty jelitowej mają następstwa zdrowotne. W niniejszej pracy zaprezentowano najważniejsze funkcje mikroflory jelitowej: tworzenie bariery immunologicznej, udział w procesach trawiennych oraz wpływ na choroby cywilizacyjne i funkcję immunologiczną w organizmie. Przedstawiono obraz chorób wynikających z zaburzenia mikrobioty, takich jak: zespół jelita nadwrażliwego, zespół rozrostu bakteryjnego, rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz nieswoiste zapalne choroby jelit. Zwrócono uwagę na etiopatogenezę, patomechanizm i objawy kliniczne. Podkreślono znaczenie prawidłowego stylu życia i dbania o mikrobiom jako czynnika przyczyniającego się do utrzymania prawidłowej mikroflory – np. poprzez stosowanie zróżnicowanej diety (probiotyki, produkty fermentacji mlekowej) i probiotyków – co ma zasadniczy wpływ na kształtowanie nie tylko lokalnej, lecz także systemowej odpowiedzi immunologicznej, a tym samym może być traktowane jako profilaktyka chorób spowodowanych zaburzeniami mikrobiomu.

Stosowanie rekomendacji EUCAST do interpretacji wyników oznaczania lekowrażliwości – aktualny stan wiedzy

Interpretacja wyniku oznaczania lekowrażliwości dokonywana jest w Polsce w oparciu o zalecenia EUCAST (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing). W oznaczeniach lekowrażliwości – oprócz tabel interpretacji wartości granicznych minimalnych stężeń hamujących (MIC) oraz wielkości stref zahamowania wzrostu EUCAST – stosowane są również inne dokumenty EUCAST, zalecenia polskiego zespołu roboczego ds. oznaczania lekowrażliwości zgodnie z zaleceniami EUCAST oraz opracowania publikowane przez KORLD (Krajowy Ośrodek Referencyjny ds. Lekowrażliwości Drobnoustrojów). W niniejszej pracy omówiono zasady wykorzystywania tych dokumentów w rutynowej pracy laboratorium mikrobiologicznego oraz ich przydatność dla lekarzy.

Procedury przerywające drogi transmisji bakterii opornych na antybiotyki. Część 1. Izolacja pacjenta, badania przesiewowe, higiena rąk

Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się szczepów wielolekoopornych (MDRO) w środowisku szpitalnym wymaga działań specjalistów różnych dziedzin medycznych, tj.: lekarzy, personelu pielęgniarskiego, epidemiologów, mikrobiologów, a nawet pacjentów. Tylko ścisłe przestrzeganie strategii przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się MDRO może skutkować sukcesem w postaci redukcji zakażeń wywołanych przez szczepy wielolekooporne. Celem niniejszej pracy było zaprezentowanie obowiązujących w Polsce strategii ograniczających transmisję MDRO.

Liczba limfocytów jako czynnik prognostyczny nasilenia objawów w mononukleozie zakaźnej

Wirus Epsteina-Barr (EBV), należący do rodziny Herpesviridae, jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie. Ostre zakażenie tym wirusem może przebiegać w postaci mononukleozy zakaźnej (MZ). Celem pracy była analiza przebiegu MZ w grupie 64 chorych hospitalizowanych w Oddziale Klinicznym Chorób Zakaźnych Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie w latach 2011–2016. W badanej grupie pacjentów z mononukleozą zakaźną u 60 osób (94%) występowały zmiany zapalne w gardle, u 61 (95,3%) stwierdzono powiększenie obwodowych węzłów chłonnych, u 21 (33%) – powiększenie wątroby, a u 41 (64%) – powiększenie śledziony. Wzrost temperatury ciała wystąpił u 61 chorych (95,3%), stan podgorączkowy u 15 z nich (24,5%), a gorączka u 46 (75,4%). U 13 pacjentów (20%) obserwowano wysypkę, natomiast u 8 (12%) – duszność. W ocenianej grupie u 31 chorych (48%) stwierdzono wzrost liczby leukocytów, który był związany ze wzrostem liczby limfocytów i monocytów. W grupie badanych, u których stwierdzono największą liczbę leukocytów i największą bezwzględną liczbę limfocytów, występowały najwyższe wartości ALAT, ALP, GGTP i INR. Powiększenie wątroby obserwowano częściej u osób z większą liczbą leukocytów i monocytów, a powiększenie śledziony – u pacjentów z większą liczbą monocytów. Dłuższy czas hospitalizacji stwierdzono w grupie mężczyzn; okres ten zależał od stwierdzanej najwyższej liczby leukocytów i ALAT. Na podstawie tych obserwacji można przyjąć, że liczba leukocytów oraz odsetek limfocytów są parametrami prognostycznymi przebiegu MZ.

Evereth Publishing
Right Menu Icon