Efektywność wysokochłonnych opatrunków lipidokoloidowych zawierających włókna poliakrylanu i jony srebra w fazie zapalnej gojenia ran przewlekłych

Rany przewlekłe, niezależnie od różnorodnej etiopatogenezy, charakteryzują się zawsze spowolnieniem lub zatrzymaniem procesu gojenia. Najczęściej ma to miejsce we wstępnej fazie – oczyszczania – nazywanej także zapalną. Przyczynia się do tego niekorzystna charakterystyka rany: wysoki stopień zanieczyszczenia zdewitalizowanymi tkankami oraz nasilona kolonizacja bakterii zdolnych do tworzenia biofilmu. Niezależnymi czynnikami są współistniejące stany chorobowe osłabiające proces gojenia. W niniejszej pracy przedstawiono problematykę obniżonej efektywności fazy zapalnej ran przewlekłych, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji miejscowego wspomagania gojenia na tym etapie. Zaprezentowano aktualny stan wiedzy, dotyczący nowoczesnych opatrunków przeznaczonych do miejscowego leczenia ran, w przypadku których proces gojenia zatrzymał się w fazie zapalnej. Omówiono także obiecujące wyniki badań jednego z nowatorskich opatrunków z tej grupy, opartego na zaawansowanej technologii koherentnych włókien poliakrylanu, połączonych z matrycą lipidokoloidową, zawierającą aktywne jony srebra.

Rola tlenu w procesie gojenia ran

Tlen jest pierwiastkiem niezbędnym do prawidłowego gojenia ran. Aktywuje
on w miejscu zranienia procesy związane z naprawą uszkodzonej tkanki poprzez wpływ na
produkcję kolagenu oraz szereg czynników, takich jak między innymi: interleukiny, VEGF, PDGF,
endotelina-1 oraz TGF-β. W ostatnich latach opracowano wiele metod terapeutycznych, opartych
na podawaniu tlenu i ozonu na rany przewlekłe. Bardzo obiecujące jest wykorzystanie komór
hiperbarycznych, mieszanek tlenowo-ozonowych oraz miejscowej tlenoterapii.

Złamanie otwarte kości przedramienia, szczególny rodzaj przewlekłej ranu urazowej – opis przypadku

U większości pacjentów leczenie złamania otwartego z towarzyszącymi mnogimi
uszkodzeniami tkanek miękkich otaczających kość jest utrudnione i jednocześnie długotrwałe.
Poza podstawowym postępowaniem – polegającym na repozycji oraz stabilizacji
odłamów kostnych – konieczna jest również czasochłonna terapia urazowej rany przewlekłej.
W większości przypadków niezbędne jest leczenie operacyjne oraz zastosowanie antybiotykoterapii
o szerokim spektrum. W celu przyspieszonego oraz ostatecznego pokrycia ubytków
tkankowych – oprócz podstawowego postępowania z raną – niezbędne okazują się dodatkowe
procedury. W niniejszej pracy zaprezentowano korzyści płynące z wczesnego zastosowania
miejscowej terapii podciśnieniowej (NPWT). Leczenie podciśnieniem – oprócz przyspieszenia
procesu gojenia – na wielu płaszczyznach regeneracji tkankowej może skutecznie ograniczać
ryzyko zakażenia powierzchownego (obejmującego tkanki miękkie) oraz głębokiego (penetrującego
do kości i szpiku), które nierozerwalnie wiąże się z przebiegiem powikłanego złamania
otwartego.

Rola argininy w procesie gojenia ran

Suplementacja argininy ma znamienny i pozytywny wpływ na proces gojenia
ran. Jednakże mechanizmy leżące u podstaw tych procesów nie są do końca poznane. Sugeruje
się, że pewną rolę odgrywa mediator wazodylatacji NO oraz dalsze procesy zachodzące podczas
gojenia, tj.: indukcja angiogenezy, nabłonkowanie oraz powstawanie macierzy pozakomórkowej.

Efektywność wysokochłonnych opatrunków lipidokoloidowych zawierających włókna poliakrylanu i jony srebra w fazie zapalnej gojenia ran przewlekłych

Rany przewlekłe, niezależnie od różnorodnej etiopatogenezy, charakteryzują się zawsze spowolnieniem lub zatrzymaniem procesu gojenia. Najczęściej ma to miejsce we wstępnej fazie – oczyszczania – nazywanej także zapalną. Przyczynia się do tego niekorzystna charakterystyka rany: wysoki stopień zanieczyszczenia zdewitalizowanymi tkankami oraz nasilona kolonizacja bakterii zdolnych do tworzenia biofilmu. Niezależnymi czynnikami są współistniejące stany chorobowe osłabiające proces gojenia. W niniejszej pracy przedstawiono problematykę obniżonej efektywności fazy zapalnej ran przewlekłych, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji miejscowego wspomagania gojenia na tym etapie. Zaprezentowano aktualny stan wiedzy, dotyczący nowoczesnych opatrunków przeznaczonych do miejscowego leczenia ran, w przypadku których proces gojenia zatrzymał się w fazie zapalnej. Omówiono także obiecujące wyniki badań jednego z nowatorskich opatrunków z tej grupy, opartego na zaawansowanej technologii koherentnych włókien poliakrylanu, połączonych z matrycą lipidokoloidową, zawierającą aktywne jony srebra.

Procedura fizykoterapeutycznej aplikacji ozonu w przebiegu ekstrakcji zębów ósmych – doniesienie wstępne

W praktyce stomatologicznej poszukuje się coraz skuteczniejszych metod
walki ze stresem, strachem i dolegliwościami bólowymi u pacjentów. Stałym dążeniem jest
również maksymala eliminacja powikłań, które mogą wystąpić na każdym etapie leczenia.
W celu ich zniwelowania lekarz stomatolog ma do dyspozycji szereg zabiegów fizykoterapeutycznych.
Jednym z nich jest aplikacja ozonu, którą można wykorzystać w postaci gazowej
lub bezpośredniego kontaktu z sondą. W badaniach zastosowano aparat OzonyTron™ (My-
Med). Dodatkowo posiłkowano się generatorem ozonu OzoTop™ (TTT), wykorzystującym podaż
gazową. Za bardzo dobry efekt leczenia uznano brak jakichkolwiek powikłań pozabiegowych,
likwidację bólu, minimalizację krwawienia po ekstrakcji oraz brak obrzęku i szczękościsku
po zabiegu.

Evereth Publishing
Right Menu Icon