Bezigłowe zawory dostępu naczyniowego – niepozorna siła w walce z zakażeniami

Zapewnienie dostępu naczyniowego daje szerokie możliwości terapeutyczne, jednak wiąże się z ryzykiem rozwoju infekcji. Z tego względu istotna jest profilaktyka i stosowanie systemów zamkniętych. Poważne zagrożenie niesie za sobą zjawisko okluzji, dlatego standardem hospitalizacji staje się stosowanie bezigłowych zaworów dostępu naczyniowego, które – przy jednoczesnym przestrzeganiu procedur pielęgnacyjnych – dają najwyższą efektywność pod względem bezpieczeństwa. W celu ograniczania transferu bakterii do minimum ważne jest używanie zaworów o neutralnym ciśnieniu, działających w technologii podzielnej membrany i wewnętrznej, tępej kaniuli. Równoległe stosowanie gotowych strzykawek z solą fizjologiczną pozwala na kompleksową opiekę i zachowanie najwyższej skuteczności w walce z zakażeniami.

XI Zjazd Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek Anestezjologicznych i Intensywnej Opieki

Według ekspertów światowych od 60 do 100% ran niegojących się stanowią rany zakażone. Sama obecność drobnoustrojów nie zaburza gojenia ran. Najczęstszymi patogenami kolonizującymi rany są: Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus oraz bakterie z grupy Enterococcus. Biofilm bakteryjny obecny w ranie, który stanowi silnie zorganizowaną strukturę drobnoustrojów, przyczynia się do: zahamowania procesu gojenia, podwyższenia poziomu pH, hipoksji tkanek, uszkodzenia białek i rozpadu tkanek przez podwyższenie poziomu proteaz oraz wolnych rodników. Prawidłowy dobór postępowania zapewnia skuteczną eradykację biofilmu z rany. W przypadku nieprawidłowego usunięcia biofilmu z rany niegojącej się, uzupełnia on swoje struktury w ciągu 24 godzin, a po doszczętnym opracowaniu chirurgicznym odnawia się w ciągu trzech dni.

Zakażenie ran i owrzodzeń – postępowanie w praktyce pielęgniarskiej

Według ekspertów światowych od 60 do 100% ran niegojących się stanowią rany zakażone. Sama obecność drobnoustrojów nie zaburza gojenia ran. Najczęstszymi patogenami kolonizującymi rany są: Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus oraz bakterie z grupy Enterococcus. Biofilm bakteryjny obecny w ranie, który stanowi silnie zorganizowaną strukturę drobnoustrojów, przyczynia się do: zahamowania procesu gojenia, podwyższenia poziomu pH, hipoksji tkanek, uszkodzenia białek i rozpadu tkanek przez podwyższenie poziomu proteaz oraz wolnych rodników. Prawidłowy dobór postępowania zapewnia skuteczną eradykację biofilmu z rany. W przypadku nieprawidłowego usunięcia biofilmu z rany niegojącej się, uzupełnia on swoje struktury w ciągu 24 godzin, a po doszczętnym opracowaniu chirurgicznym odnawia się w ciągu trzech dni.

Dlaczego boli pacjentów leczonych w intensywnej terapii?

Ból – pomimo iż dotyczy wielu pacjentów leczonych w oddziale intensywnej terapii (OIT) – bardzo często jest leczony nieprawidłowo. Nieadekwatna kontrola dolegliwości bólowych może mieć negatywny wpływ na przebieg leczenia. Źródłem bólu może być choroba podstawowa, uraz (w tym planowy zabieg chirurgiczny), unieruchomienie, procedury medyczne, pielęgnacyjne itd. Ból, traktowany jako jeden z parametrów życiowych, powinien być odpowiednio monitorowany. Do oceny natężenia bólu pacjentów OIT często nie można wykorzystać metod klasycznych, dlatego stosuje się skale behawioralne CPOT lub BPS. Multimodalne podejście jest najskuteczniejsze dla prawidłowego leczenia bólu chorych w intensywnej terapii..

Zwyczaje, postawy i doświadczenia pielęgniarek anestezjologicznych i intensywnej terapii na temat na temat obecności rodzin obecności rodzin w OIT – projekt badawczy Grupy Roboczej ds. praktyki polskiego towarzystwa pielęgniarek anestezjologicznych i intensywnej opieki

Obecność rodzin pacjentów leczonych w oddziale intensywnej terapii (OIT) podczas zabiegów terapeutycznych i pielęgnacyjnych jest często źródłem stresu – zarówno dla bliskich, jak i dla personelu oddziału. Przez wiele lat stosowano praktyki opierające się na minimalizowaniu czasu obecności bliskich pacjenta podczas hospitalizacji. Nowoczesne podejście do pielęgnowania, oparte na holistycznym postępowaniu, obejmuje zarówno chorego, jak i jego bliskich. Celem staje się połączenie dwóch światów – medycyny i środowiska pacjenta – w jedną całość, aby zminimalizować stres będący udziałem rodziny podczas pobytu osoby bliskiej w oddziale intensywnej terapii. Grupa Robocza ds. Praktyki PTPAiIO rozpoczęła projekt badawczy „Zwyczaje, postawy i doświadczenia pielęgniarek anestezjologicznych i intensywnej terapii na temat obecności rodzin pacjentów w OIT”. W ramach projektu opracowano ankietę, której zadaniem było rozpoznanie samego zjawiska, a celem analiza postaw i doświadczeń personelu medycznego odnośnie obecności bliskich pacjenta w OIT oraz próba wskazania sposobów zapobiegania syndromowi zaburzeń po intensywnej terapii u rodzin pacjentów, tj. PICS-F.

Postępowanie u małych dzieci zatrutych związkami fosforoorganicznymi – scenariusz działań ratowniczych

Zatrucia związkami fosforoorganicznymi stanowią drugą w kolejności przyczynę zatruć u dzieci, na pierwszym miejscu znajdują się zatrucia lekami. Związki fosforoorganiczne to grupa związków powstała w wyniku połączenia pomiędzy fosforem a grupą organiczną. Związki te bardzo łatwo wchłaniają się z dróg oddechowych, z przewodu pokarmowego, a także przez skórę i błony śluzowe. Są bardzo toksyczne, przez co powodują zatrucia ostre i podostre. Z uwagi na naturalny odruch u małych dzieci, jakim jest wkładanie przedmiotów do ust, oraz brak świadomości zagrożenia, do większości zatruć dochodzi za pośrednictwem przewodu pokarmowego. Objawy kliniczne pojawiają się w bardzo krótkim czasie po ekspozycji na substancję, więc rozpoznanie zatrucia u małego dziecka nie powinno być trudne. Zwrócenie uwagi na istotność problemu, szybka reakcja i odpowiednia edukacja stanowią klucz do ograniczenia szkodliwych skutków, które mogą powodować związki fosforoorganiczne w organizmie małego pacjenta.

Rola i zadania pielęgniarki w opiece nad pacjentem po przeszczepie nerki

Wstęp Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) to nagły stan chorobowy, w którym dochodzi do zatrzymania czynności mechanicznej serca, powodującego ustanie krążenia krwi. Właściwym postępowaniem po rozpoznaniu NZK jest jak najszybsze rozpoczęcie resuscytacji. Personel medyczny musi znać algorytmy postępowania zarówno podstawowych, jak i zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych. Celem pracy była ocena wiedzy z zakresu podstawowych zabiegów w resuscytacji krążeniowo-oddechowej wśród pielęgniarek/pielęgniarzy oddziałów klinicznych. Materiał i metody Jako narzędzie badawcze wykorzystano kwestionariusz ankiety. Ze względu na charakter badania zastosowano: analizę częstości, nieparametryczny test Chi2, nieparametryczny odpowiednik testu t-Studenta, czyli U Manna-Whitney’a oraz nieparametryczny odpowiednik analizy wariancji (ANOVA) – test H Krukalla-Wallisa. Wyniki W badaniach dowiedziono, że ankietowani posiadają wystarczającą wiedzę z zakresu algorytmów postępowania, zaś niewystarczającą na temat używania automatycznych defibrylatorów zewnętrznych. Stwierdzono istotną statystycznie zależność pomiędzy wiedzą a czasem, jaki upłynął od ukończenia kursu specjalistycznego z zakresu resuscytacji krążeniowo-oddechowej (test Kruskala-Wallisa: χ2=9,41; p=0,024).

Majaczenie w przebiegu sepsy

Majaczenie w przebiegu sepsy (SAD) definiowane jest jako rozlane uszkodzenie mózgowia wywołane przez ogólnoustrojową odpowiedź zapalną pojawiającą się w wyniku infekcji, jednak bez oznak infekcji ośrodkowego układu nerwowego. Pojęcie to zastąpiło dotychczas stosowane określenie „encefalopatia septyczna” (SAE). Wystąpienie majaczenia stanu ciężkiego u krytycznie chorych pacjentów leczonych z powodu uogólnionej infekcji związane jest z wydłużeniem czasu wentylacji mechanicznej, czasu hospitalizacji oraz długotrwałą niepełnosprawnością funkcjonalną i upośledzeniem funkcji poznawczych. Liczne dane kliniczne i badania z zakresu nauk podstawowych wskazują, że zapalenie tkanki nerwowej, nieprawidłowa perfuzja mózgowa oraz zaburzenia równowagi neuroprzekaźników są głównymi mechanizmami leżącymi u podstaw rozwoju SAD. Nie istnieją testy diagnostyczne, badania elektrofizjologiczne czy obrazowe lub terapie specyficzne dla majaczenia w przebiegu sepsy, jednak zespół ten zwykle ustępuje po skutecznym leczeniu sepsy. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta, zapewnieniu wsparcia układu oddechowego, krążenia i innych narządów oraz wdrożeniu skutecznego leczenia infekcji, pacjenci z ciężką sepsą lub wstrząsem septycznym powinni być poddani rehabilitacji ruchowej i poznawczej tak szybko, jak to możliwe, ponieważ wczesne uruchomienie może skrócić czas trwania delirium. Po ustaleniu wiarygodnych i spójnych definicji SAD niezbędne jest przeprowadzenie dalszych badań, tłumaczących patofizjologię tego stanu, oraz opracowanie dedykowanych metod leczenia.

Poziom wiedzy personelu pielęgniarskiego na temat podstawowych zabiegów resuscytacyjnych

Wstęp Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) to nagły stan chorobowy, w którym dochodzi do zatrzymania czynności mechanicznej serca, powodującego ustanie krążenia krwi. Właściwym postępowaniem po rozpoznaniu NZK jest jak najszybsze rozpoczęcie resuscytacji. Personel medyczny musi znać algorytmy postępowania zarówno podstawowych, jak i zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych. Celem pracy była ocena wiedzy z zakresu podstawowych zabiegów w resuscytacji krążeniowo-oddechowej wśród pielęgniarek/pielęgniarzy oddziałów klinicznych. Materiał i metody Jako narzędzie badawcze wykorzystano kwestionariusz ankiety. Ze względu na charakter badania zastosowano: analizę częstości, nieparametryczny test Chi2, nieparametryczny odpowiednik testu t-Studenta, czyli U Manna-Whitney’a oraz nieparametryczny odpowiednik analizy wariancji (ANOVA) – test H Krukalla-Wallisa. Wyniki W badaniach dowiedziono, że ankietowani posiadają wystarczającą wiedzę z zakresu algorytmów postępowania, zaś niewystarczającą na temat używania automatycznych defibrylatorów zewnętrznych. Stwierdzono istotną statystycznie zależność pomiędzy wiedzą a czasem, jaki upłynął od ukończenia kursu specjalistycznego z zakresu resuscytacji krążeniowo-oddechowej (test Kruskala-Wallisa: χ2=9,41; p=0,024).

Postępowanie u małych dzieci zatrutych związkami fosforoorganicznymi – scenariusz działań ratowniczych

Zatrucia związkami fosforoorganicznymi stanowią drugą w kolejności przyczynę zatruć u dzieci, na pierwszym miejscu znajdują się zatrucia lekami. Związki fosforoorganiczne to grupa związków powstała w wyniku połączenia pomiędzy fosforem a grupą organiczną. Związki te bardzo łatwo wchłaniają się z dróg oddechowych, z przewodu pokarmowego, a także przez skórę i błony śluzowe. Są bardzo toksyczne, przez co powodują zatrucia ostre i podostre. Z uwagi na naturalny odruch u małych dzieci, jakim jest wkładanie przedmiotów do ust, oraz brak świadomości zagrożenia, do większości zatruć dochodzi za pośrednictwem przewodu pokarmowego. Objawy kliniczne pojawiają się w bardzo krótkim czasie po ekspozycji na substancję, więc rozpoznanie zatrucia u małego dziecka nie powinno być trudne. Zwrócenie uwagi na istotność problemu, szybka reakcja i odpowiednia edukacja stanowią klucz do ograniczenia szkodliwych skutków, które mogą powodować związki fosforoorganiczne w organizmie małego pacjenta.

Antybiotykoterapia u chorych leczonych w oddziale intensywnej terapii

Podczas każdego procesu zapalnego dochodzi do zmian w ważnych dla życia narządach. Rozległość stanu zapalnego warunkuje występowanie objawów – od miejscowych do uogólnionych. Sepsa, ciężka sepsa lub wstrząs septyczny świadczą o uogólnieniu procesu i niewydolności narządowej. Zmiany te mają daleko idące konsekwencje w odniesieniu do skuteczności stosowania antybiotyków. Efektywność leczenia zależy od osiągnięcia w miejscu zakażenia wysokiego stężenia antybiotyku przez odpowiedni czas, niezbędny do zabicia drobnoustrojów. Do wyliczenia możliwie najskuteczniejszej dawki preparatu konieczne jest oznaczenie wrażliwości oparte o minimalne stężenie hamujące (ang. minimal inhibitory concentration – MIC). Wyliczenia matematyczne oraz badania kliniczne są trudne do interpretacji. Skuteczność antybiotykoterapii jest więc wypadkową wielu czynników – bezsprzecznie największy wpływ na nią mają: MIC drobnoustroju, faza choroby oraz pojawienie się niewydolności wielonarządowej.

Ocena przydatności prognostycznej IL -6 w reakcji zapalnej

Zabiegi operacyjne, zależnie od rozległości oraz operowanej okolicy ciała, aktywują ściśle powiązane ze sobą reakcje składające się na charakterystyczną dla żywego organizmu odpowiedź na uraz. Procesy zachodzące w organizmie pod wpływem urazu obejmują reakcje: neuroendokrynologiczne, cytokinalno-immunologiczne, wodno-elektrolitowe i metaboliczne. Pomimo ogromnego postępu w medycynie, nadal nie udaje się w skuteczny sposob przewidywać i zapobiegać powikłaniom pourazowym i pooperacyjnym. Wtorne powikłania pourazowe – niezależnie od przyczyny – stanowią poważny, nieprzewidywalny problem wspołczesnej medycyny i są głownym powodem zgonow w tej grupie chorych. Dotychczasowe obserwacje kliniczne dowiodły, iż poziom cytokin w surowicy krwi u pacjentow z obrażeniami wielomiejscowymi wzrasta w zależności od miejsca urazu. Większość badań dotyczących odpowiedzi organizmu na uraz dowodzi jednoznacznie, iż reakcja zapalna odgrywa kluczową rolę zarowno w prawidłowym przebiegu pourazowym, jak i w poźniejszych powikłaniach. Interleukina 6 (IL-6) jest uznawana za najważniejszy czynnik inicjujący i regulujący rozmiar reakcji zapalnej, ale pomimo prowadzenia licznych badań dotyczących powyższych reakcji, wiele aspektow tego zagadnienia nadal pozostaje niewyjaśnionych.

Pielęgniarka anestezjologiczna – kierownik bloku operacyjnego

W przypadku rozpatrywania tematyki kierowania blokiem operacyjnym obecnie pod uwagę bierze się następujące osoby: chirurga, anestezjologa oraz ewentualnie pielęgniarkę operacyjną. Pielęgniarka anestezjologiczna jako osoba pełniąca tę funkcję jest tematem nieobecnym w literaturze fachowej. Celem pracy jest próba odpowiedzi na pytanie, czy rola kierownika bloku operacyjnego może być sprawowana również przez pielęgniarkę anestezjologiczną. Zarządzanie blokiem operacyjnym obejmuje następujące działy: zarządzanie ludźmi, zarządzanie wykorzystaniem elementów bloku operacyjnego (plan operacyjny), zarządzanie sprzętem i narzędziami bloku operacyjnego oraz zarządzanie finansowe. Kierownik bloku operacyjnego powinien być liderem, osobą obdarzoną zaufaniem, posiadającą wysokie kwalifikacje zawodowe, pracującą stale w bloku operacyjnym, wykazującą większą od przeciętnej empatię, samodyscyplinę oraz odporność na stres. Ponadto powinien posiadać znajomość procedur operacyjnych i umiejętność organizowania pracy zespołów operacyjnych. Bardzo często w literaturze można spotkać się ze stwierdzeniem, że osoba nie będąca lekarzem nie powinna być na stanowisku kierownika bloku operacyjnego. Ale tak naprawdę istotne w tym względzie jest posiadanie odpowiedniego wykształcenia, doświadczenia i cech osobowościowych, świadczących o predyspozycjach do pełnienia tej funkcji. Nadal fakt zatrudniania pielęgniarek na stanowiskach kierowniczych budzi wiele kontrowersji i nie jest w pełni akceptowany przez środowisko. Przyczyną takiego podejścia jest tradycja stawiająca pielęgniarki przez dziesiątki lat w roli asystentek. W przypadku pielęgniarek anestezjologicznych to odpowiednie kwalifikacje oraz cechy predysponujących do pełnienia obowiązków kierownika bloku operacyjnego powinny decydować o sprawowanej przez nią funkcji, a nie tradycja i stereotypy.

Zatrucie tlenkiem węgla – opis przypadku

Zatrucie tlenkiem węgla (CO ) w skali światowej wciąż pozostaje jedną z głównych przyczyn zgonów z powodu zatruć. Z ostatnich badań wynika, że wskaźnik śmiertelności spowodowany zatruciami CO szacuje się na około 2,6–5%. Tlenek węgla jest gazem bezbarwnym, bezwonnym, niedrażniącym dla układu oddechowego. Powstaje na skutek spalania w atmosferze ubogiej w tlen. Do zatrucia dochodzi podczas pożaru, przebywania w zadymionych pomieszczeniach, z powodu nieszczelności przewodów wentylacyjnych lub niesprawnej instalacji i urządzeń gazowych, a także podczas ekspozycji na spaliny pojazdów mechanicznych w zamkniętych pomieszczeniach. Bardzo często w czasie pożaru, podczas inhalacji dymu, dochodzi do równoczesnego zatrucia innymi związkami chemicznymi (np. cyjankami) powstałymi na skutek spalania materiałów łatwopalnych, tworzyw sztucznych i innych. Tlenek węgla jest wchłaniany do organizmu i wydalany z niego tylko przez drogi oddechowe. Celem pracy było wykazanie możliwości wykorzystania terapii hiperbarycznej (ang. hyperbaric oxygen therapy – HBO) w leczeniu zatruć tlenkiem węgla. W tym celu zaprezentowano opis przypadku i dokonano analizy dokumentacji medycznej pacjentki dotąd nieleczonej z powodu chorób przewlekłych, u której w przebiegu ciężkiego zatrucia CO w warunkach domowych doszło do utraty przytomności. Zabiegi tlenoterapii hiperbarycznej, którym poddano chorą, przyniosły znaczącą poprawę jej stanu, wynikającą ze spadku stężenia karboksyhemoglobiny we krwi. Już po pierwszym zabiegu jej poziom zmniejszył się 20-krotnie. Terapię hiperbaryczną należy rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu zatrucia tlenkiem węgla. Wdrożenie leczenia hiperbarycznego skutkuje: zmniejszeniem nasilenia odległych zaburzeń neurologicznych, zmniejszeniem ryzyka wystąpienia zaburzeń rytmu serca i nagłego zatrzymania krążenia, ograniczeniem nawrotu objawów zatrucia oraz skróceniem czasu leczenia. Terapia hiperbaryczna jest skuteczna również w terapii kobiet ciężarnych zatrutych CO.

Sprawozdanie z XII Kongresu Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego „Pielęgniarstwo na rzecz milenijnych celów rozwoju”

Leczenie pacjentów w oddziale intensywnej terapii (OIT) wymaga zaangażowania w proces terapeutyczny nie tylko personelu lekarskiego, lecz także pielęgniarskiego. Świadomość zagrożeń występujących w danej dobie hospitalizacji niewątpliwie wpływa na proces leczenia i pielęgnacji oraz wzmaga czujność podczas rutynowej obserwacji. Monitorowanie pacjenta – niezależnie od rozpoznania, stanu klinicznego i podjętej terapii – jest prowadzone u osób przebywających w OIT w sposób ciągły, 24 godziny na dobę. Analiza monitorowanych parametrów ma na celu szybką diagnozę, wdrożenie skutecznej terapii i właściwą reakcję na stany zagrożenia życia. Jest jednym z elementów podstawowych czynności wykonywanych przez personel pielęgniarski. Ważnym elementem zachowania bezpieczeństwa oraz prawidłowej terapii pacjentów jest ustawiczne szkolenie personelu. Podnoszenie kwalifikacji pielęgniarskich poprzez uczestniczenie w kursach, szkoleniach oddziałowych oraz konferencjach naukowych, a także poprzez zdobywanie specjalizacji i nowych umiejętności pozwala wyeliminować błędy. Ponadto stwarza także możliwości opracowania procedur zapobiegających różnym zdarzeniom krytycznym.

Rola pielęgniarki w procesie terapeutycznym pacjentów leczonych w oddziale intensywnej terapii

Leczenie pacjentów w oddziale intensywnej terapii (OIT) wymaga zaangażowania w proces terapeutyczny nie tylko personelu lekarskiego, lecz także pielęgniarskiego. Świadomość zagrożeń występujących w danej dobie hospitalizacji niewątpliwie wpływa na proces leczenia i pielęgnacji oraz wzmaga czujność podczas rutynowej obserwacji. Monitorowanie pacjenta – niezależnie od rozpoznania, stanu klinicznego i podjętej terapii – jest prowadzone u osób przebywających w OIT w sposób ciągły, 24 godziny na dobę. Analiza monitorowanych parametrów ma na celu szybką diagnozę, wdrożenie skutecznej terapii i właściwą reakcję na stany zagrożenia życia. Jest jednym z elementów podstawowych czynności wykonywanych przez personel pielęgniarski. Ważnym elementem zachowania bezpieczeństwa oraz prawidłowej terapii pacjentów jest ustawiczne szkolenie personelu. Podnoszenie kwalifikacji pielęgniarskich poprzez uczestniczenie w kursach, szkoleniach oddziałowych oraz konferencjach naukowych, a także poprzez zdobywanie specjalizacji i nowych umiejętności pozwala wyeliminować błędy. Ponadto stwarza także możliwości opracowania procedur zapobiegających różnym zdarzeniom krytycznym.

Zasady dobrej praktyki: strategia pielęgnowania pacjenta dorosłego z założonym krótkoterminowym centralnym cewnikiem naczyniowym. Zalecenia postępowania

Pielęgnowanie centralnych cewników naczyniowych (CVC) pozostawia nadal wiele wątpliwości w kwestii doboru odpowiedniej strategii oraz zasad prawidłowego postępowania. Cewniki centralne są coraz szerzej używane i przestały być zarezerwowane tylko dla oddziałów intensywnej terapii. Dlatego ważnym aspektem jest ujednolicenie kluczowych elementów prawidłowego postępowania podczas pielęgnacji cewników. Obecnie brak jest wytycznych dotyczących profilaktyki zakażeń związanych z cewnikiem, zwłaszcza w obszarze pielęgnowania. Istotne kryteria zawarte są w obowiązujących rekomendacjach Centers for Disease Control and Prevention (CDC) oraz w „Strategii Zapobiegania Lekooporności w Oddziałach Intensywnej Terapii”, dokumencie opublikowanym przez Narodowy Program Ochrony Antybiotyków (2011–2015). Niniejsze opracowanie zawiera zalecenia mające na celu uporządkowanie dotychczasowych danych oraz wskazanie zasad dobrej praktyki w działaniach pielęgniarskich ukierunkowanych na zapobieganie zakażeniom związanych z cewnikiem.

Wczesny okres okołoznieczuleniowy – profesjonalny nadzór pielęgniarki anestezjologicznej nad pacjentem po zabiegu nefrektomii

Nefrektomia jest zabiegiem polegającym na usunięciu chorobowo zmienionej nerki. Podobnie jak inne interwencje chirurgiczne, jest on obarczony ryzykiem i powikłaniami nie tylko pooperacyjnymi, lecz także poznieczuleniowymi. Pacjent we wczesnym okresie pooperacyjnym wymaga nadzoru w różnych obszarach, odpowiadających za prawidłowy powrót do zdrowia. Właściwe przygotowanie chorego do wykonywanych procedur gwarantuje pozytywny wpływ na jego psychikę i powrót do zdrowia. W celu sprawowania profesjonalnej opieki nad pacjentem pielęgniarka powinna wykazać się znajomością i zrozumieniem zjawisk, do których dochodzi podczas zabiegu operacyjnego oraz znieczulenia. Celem pracy było zwrócenie uwagi na główne problemy pojawiające się podczas przygotowania do zabiegu i znieczulenia oraz we wczesnym okresie pooperacyjnym. Podjęcie profesjonalnych działań przez personel pielęgniarski ma istotne znaczenie w budowaniu zaufania i przyczynia się do zmniejszenia lęku towarzyszącemu choremu w trakcie całej hospitalizacji. Opieka nad pacjentem w oddziale poznieczuleniowym prowadzona przez wykwalifikowany personel pielęgniarski, potrafiący rozpoznać wczesne powikłania pooperacyjne, wpływa na bezpieczeństwo chorego. Pacjent spełniający kryteria wypisu z sali wybudzeń może być przekazany pod opiekę personelu pielęgniarskiego w oddziale zabiegowym.

Jeszcze raz o sanacji jamy ustnej

Ogniskiem zakażenia określa się przewlekły, wolno rozwijający się proces zapalny, który może stanowić przyczynę upośledzenia funkcji innych odległych narządów i prowadzić do choroby ogólnoustrojowej. Teorie dotyczące zębopochodnych chorób odogniskowych wydają się wciąż nierozstrzygniętym problemem medycznym. Jednocześnie w piśmiennictwie coraz częściej pojawiają się doniesienia opisujące związki pomiędzy procesami zapalnymi w obrębie jamy ustnej a rozwojem miażdżycy, częstością przedwczesnych porodów czy występowaniem chorób autoimmunologicznych. Celem pracy było przedstawienie informacji dotyczących ognisk infekcji zębopochodnych oraz określenie postępowania stomatologicznego w przypadku transplantacji szpiku i narządów, operacji kardiochirurgicznych, naczyniowych oraz ortopedycznych.

Zadania i rola pielęgniarki w opiece nad pacjentem z hiperamonemią

Intensywna terapia w XXI wieku dysponuje dużymi możliwościami szczegółowej i zaawansowanej diagnostyki klinicznej. Obejmuje najbardziej zaawansowane i specjalistyczne możliwości terapeutyczne. Ograniczeniem intensywnej terapii jest fakt, że nie w każdym przypadku i nie u każdego chorego można odwrócić niewydolność narządów. Intensywna terapia może nie tylko prowadzić do odwrócenia niewydolności, lecz także skutkować przedłużeniem procesu umierania oraz narażać chorego na cierpienie.

1 z 41234
Evereth Publishing
Right Menu Icon