Wsparcie żywieniowe w procesie leczenia odleżyn – opis przypadku

Niedożywienie pacjenta stanowi jeden z czynników predysponujących do powstawania ran odleżynowych, a także w istotny sposób zaburza proces gojenia. Obecnie w coraz większej liczbie badań zajmujących się problematyką odleżyn i trudno gojących ran podkreśla się znaczenie leczenia żywieniowego w kompleksowej opiece nad chorym. Zastosowanie odpowiedniej interwencji żywieniowej w celu wyrównania niedoborów pokarmowych w pozytywny sposób wpływa na proces gojenia oraz przyspiesza powrót pacjenta do zdrowia. Celem niniejszej pracy było przedstawienie – na podstawie zaprezentowanego opisu przypadku – korzyści płynących ze stosowania specjalistycznych preparatów doustnych i dojelitowych o wzbogaconym składzie w leczeniu ran odleżynowych.

Leczenie miejscowe ran przewlekłych

W niniejszej pracy przedstawiono rekomendacje miejscowego leczenia ran przewlekłych, omówiono dostępne nowoczesne opatrunki i zasady ich doboru. Dodatkowo zaprezentowano algorytm postępowania z owrzodzeniem przewlekłym/raną niegojącą się zakażoną.

Poprawa wyników leczenia, bezpieczeństwa i komfortu pacjentów poddanych operacjom kardiochirurgicznym z minidostępu

W ostatnich latach opublikowano wyniki badań potwierdzające poprawę leczenia, związaną z działaniem w ramach protokołu kompleksowej opieki okołooperacyjnej (ERAS) w różnych dyscyplinach chirurgicznych. ERAS wymaga zaangażowania i współdziałania osób z różnych specjalności medycznych. Celem niniejszej pracy jest omówienie założeń wielopłaszczyznowego i interdyscyplinarnego programu opieki nad chorymi poddawanymi operacjom kardiochirurgicznym z minitorakotomii w celu: zmniejszenia odsetka powikłań okołooperacyjnych, skrócenia czasu pobytu w szpitalu oraz zniwelowania konieczności ponownej hospitalizacji, co ostatecznie obniża koszty leczenia. Praca ma charakter poglądowy, została opracowana na podstawie analizy wyników badań naukowych opublikowanych w czasopismach recenzowanych w latach 2008–2018 (ostatnie 10 lat) oraz doświadczeń własnych. Znajomość zasad kompleksowej opieki okołooperacyjnej wśród personelu medycznego pozwala na sprawowanie nad pacjentami w pełni profesjonalnej opieki.

Aktualizacja z 2017 roku wytycznych CDC odnośnie stosowania opatrunków z CHG w celu zapobiegania zakażeniom związanym ze stosowaniem cewników naczyniowych oraz Standardy Praktyki Infuzyjnej INS

W 2011 roku Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (ang. Centers for Disease Control and Prevention – CDC) oraz Komisja Doradcza ds. Kontroli Zakażeń w Ochronie Zdrowia (ang. Healthcare Infection Control Practices Advisory Committee – HICPAC) wydały „Wytyczne zapobiegania zakażeniom krwi związanym ze stosowaniem cewników naczyniowych” [1]. W zaleceniach tych zawarto dwie
rekomendacje dotyczące stosowania opatrunków z chlorheksydyną (CHG), a także szereg strategii w obrębie wieloskładnikowych pakietów interwencyjnych, których stosowanie ma na celu zapobieganie zakażeniom związanym z cewnikami naczyniowymi (ang. catheter-related bloodstream infections – CRBSI).

Eradykacja szczepów MRSA u pacjentów hospitalizowanych

Metycylinooporny Staphylococcus aureus (MRSA) jest jednym z głównych czynników etiologicznych zakażeń szpitalnych. Odsetek osób stale lub przejściowo skolonizowanych waha się w granicach od 20–30 do nawet 70%. Nosicielstwo szczepu MRSA zwiększa ryzyko zakażenia wywołanego przez ten patogen, w związku z czym pacjenci w immunosupresji, przed zabiegami inwazyjnymi oraz dializowani podlegają procesom dekolonizacji. Częste współistnienie szeregu mechanizmów oporności na powszechnie stosowane w terapii antybiotyki utrudnia eradykację szczepów S. aureus opornych na metycylinę. W Polsce lekiem z wyboru stosowanym w tym celu jest 2% mupirocyna w postaci maści do nosa. Jednakże wobec narastającej oporności gronkowca złocistego na mupirocynę oraz niskiej dostępności preparatu na rynku, istnieje konieczność poszukiwań nowego środka do dekolonizacji. Obiecującą substancją wydaje się być poliheksanidyna, która ze względu na brak indukowania oporności u bakterii, brak działania drażniącego i cytotoksycznego oraz łatwość stosowania wydaje się być dobrą alternatywą dla mupirocyny.

Chory chirurgiczny na OIT

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Plastyczne zapalenie oskrzeli u ośmioletniej dziewczynki z zespołem niedorozwoju lewego serca po operacji metodą Fontana – opis przypadku

W niniejszej pracy zaprezentowano przypadek plastycznego zapalenia oskrzeli u ośmioletniej dziewczynki z zespołem niedorozwoju lewego serca (HLHS) po operacji metodą Fontana. Plastic bronchitis należy do rzadkich (1–4%), późnych powikłań operacji Fontana u pacjentów z sercem czynnościowo jednokomorowym. HLHS jest złożoną wadą o dużej różnorodności anatomicznej, polegającą na niedorozwoju struktur lewej części serca, wiążącą się z brakiem możliwości odtworzenia prawidłowych warunków anatomicznych. Typowym objawem plastycznego zapalenia oskrzeli jest odkrztuszanie wydzieliny o charakterze odlewów drzewa oskrzelowego. Pozostałymi symptomami są: duszność, przewlekły kaszel, asymetria szmeru oddechowego oraz pogorszenie tolerancji wysiłku. Objawy te mogą imitować przewlekającą się infekcję, astmę oskrzelową czy ciało obce w drogach oddechowych, co utrudnia i opóźnia rozpoznanie.

Czynniki zapalne odrespiratorowego zapalenia płuc u chorych wentylowanych mechanicznie na oddziale anestezjologii i intensywnej terapii

Na oddziałach anestezjologii i intensywnej terapii (OAiIT), na których stosuje się złożone metody leczenia (w tym również wentylację mechaniczną), występuje wyższe ryzyko rozwoju zakażeń szpitalnych (HAI). Najczęstszym zakażeniem związanym z wentylacją mechaniczną jest odrespiratorowe zapalenie płuc (VAP). Celem pracy było zaprezentowanie problematyki związanej z VAP oraz przedstawienie przypadku klinicznego respiratorowego zapalenia płuc. Określono, jaki czynnik mikrobiologiczny wpłynął na rozwój VAP u chorego przyjętego na OAiIT oraz jak w poszczególnych dniach hospitalizacji kształtowały się wartości wykładników zapalenia. Podczas analizy dokumentacji medycznej pacjenta oceniano kształtowanie się poszczególnych czynników, które były odpowiedzialne za rozpoznanie respiratorowego zapalenia płuc. Czynnikiem bakteriologicznym, który spowodował wystąpienie VAP, był Acinetobacter baumannii. Wykładniki zapalenia w poszczególnych dniach hospitalizacji pacjenta były różne i w sposób zmienny oddziaływały na jego stan.

Zgłaszanie i monitorowanie zdarzeń niepożądanych – potrzeba czy konieczność

W nowoczesnym procesie zarządzania podmiotem leczniczym należy uwzględnić szeroko pojętą jakość usług medycznych. Jest to konieczny i zarazem istotny warunek zapewnienia odpowiednich świadczeń zdrowotnych pacjentom oraz jednocześnie podnoszenia prestiżu danej placówki medycznej. W trakcie realizowania wielu procedur dotyczących opieki i leczenia chorych – między innymi: diagnostycznych, terapeutycznych, fizjoterapeutycznych, opieki pielęgniarskiej – mogą wystąpić zdarzenia niepożądane. Celem pracy jest wskazanie jak najlepszego opracowania i monitorowania procesu zgłaszania zdarzeń niepożądanych, ich rozpoznawania oraz analizowania. Dobrze opracowany system monitorowania zdarzeń niepożądanych nie powinien być problematyczny dla personelu. Prawidłowy sposób postępowania skutkuje poprawą bezpieczeństwa pacjenta, a w sytuacji wystąpienia zdarzenia niepożądanego pozwala na podejmowanie działań naprawczych i korygujących. Analizy zdarzeń niepożądanych mają także wymiar ekonomiczny i prawny, przy jednoczesnym zwiększaniu bezpieczeństwa chorych oraz ich poziomu zadowolenia z otrzymywanych świadczeń medycznych. Wyciągnięte z analiz wnioski powinny stanowić kierunek poprawy systemu zarządzania jakością. Przedstawienie właściwego podejścia personelu w zakresie znajomości i rozpoznawania zdarzenia niepożądanego, jego sprecyzowania, sposobu zgłaszania, wykonywania analiz i wprowadzania działań naprawczych oraz korygujących pozwoli na podniesienie poziomu świadczonych usług medycznych, a także na zwiększenie bezpieczeństwa zarówno pacjentów, jak i personelu.

Wpływ warunków pracy na zdrowie pielęgniarek pracujących w oddziale zabiegowym

Wstęp Personel pielęgniarski podczas wykonywania swoich obowiązków jest narażony na szereg zagrożeń zawodowych. Stały kontakt z czynnikami szkodliwymi i niebezpiecznymi oraz obciążenie psychospołeczne mogą być powodem wypadków w pracy, mieć negatywny wpływ na zdrowie oraz obniżać efektywność pracownika. Cel Celem pracy była diagnoza czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy i ich wpływu na stan zdrowia personelu pielęgniarskiego zatrudnionego w oddziale zabiegowym. Materiał i metody W badaniu przeprowadzonym w 2017 roku wzięło udział 200 pielęgniarek, w tym 100 pielęgniarek pracujących w oddziale zabiegowym i 100 w oddziale zachowawczym. Wykorzystano autorski kwestionariusz ankiety, składający się z trzech części. Udział w badaniu był dobrowolny i anonimowy. Wyniki Badane grupy nie różniły się istotnie pod względem wieku oraz doświadczenia zawodowego. Wykształcenie w obu grupach było zróżnicowane. Badane respondentki dokonały samooceny stanu zdrowia w wymiarze globalnym oraz w domenach szczegółowych, odnoszących się do: zdrowia fizycznego, stanu emocjonalnego oraz funkcjonowania społecznego. Analiza porównawcza z wykorzystaniem testu niezależności i testu U Manna-Whitney’a pozwoliła na wnikliwą ocenę. W podziale na kategorie oddziałów wyniki nie różniły się statystycznie. Wnioski Największy wpływ na zdrowie personelu pielęgniarskiego miały czynniki: biologiczne, chemiczne, fizyczne i psychiczne. Pielęgniarki zatrudnione w oddziałach zabiegowych były narażone na czynniki szkodliwe, co mogło mieć bezpośredni wpływ na pogorszenie stanu zdrowia.

Rola argininy w procesie gojenia ran

Suplementacja argininy ma znamienny i pozytywny wpływ na proces gojenia ran. Jednakże mechanizmy leżące u podstaw tych procesów nie są do końca poznane. Sugeruje się, że pewną rolę odgrywa mediator wazodylatacji NO oraz dalsze procesy zachodzące podczas gojenia, tj.: indukcja angiogenezy, nabłonkowanie oraz powstawanie macierzy pozakomórkowej.

Profilaktyka przeciwodleżynowa i pielęgnacja skóry u chorego przebywającego na oddziale intensywnej terapii

Prawidłowa profilaktyka przeciwodleżynowa zmniejsza występowanie odleżyn u pacjentów z zaburzeniami zdrowia. Niewydolność krążenia oraz niewydolność oddechowa towarzyszące chorym na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM) zwiększają znacznie ryzyko powstawania owrzodzeń odleżynowych. Postępowanie pielęgnacyjne, dobór środków do pielęgnacji skóry, odpowiedniego materaca czy sposobu żywienia mogą istotnie zmniejszyć częstotliwość rozwoju odleżyn u pacjentów przebywających na OIOM.

Postępowanie i opieka na miejscu zdarzenia nad pacjentem w przypadkowej hipotermii głębokiej, zakwalifikowanym do leczenia metodą ECMO

Hipotermia głęboka (temperatura głęboka <28°C), kojarzona powszechnie z ekspozycją na ekstremalnie niskie temperatury w warunkach górskich, w rzeczywistości dużo częściej występuje jako tzw. miejska. W Polsce w stan przypadkowej hipotermii głębokiej zapada od 300 do 600 osób rocznie. Pacjentów w takim stanie można skutecznie leczyć, czego dowodem są coraz częściej powstające wyspecjalizowane ośrodki leczenia hipotermii. Chory w hipotermii wymaga specjalistycznego postępowania zarówno na miejscu zdarzenia, jak i w oddziale intensywnej terapii (OIT). Ciężki stan pacjenta utrudnia ocenę funkcji życiowych i może prowadzić do mylnego rozpoznania zgonu przez członków zespołu ratownictwa medycznego. Praktyka kliniczna wskazuje, że hipotermia jest jedną z odwracalnych przyczyn zatrzymania krążenia, dlatego w postępowaniu przedszpitalnym należy wydłużyć ocenę parametrów życiowych i jak najszybciej zabezpieczyć podstawowe funkcje życiowe poszkodowanego. W celu osiągnięcia skuteczności resuscytacji konieczne jest aktywne ogrzewanie pacjenta, z docelowym zastosowaniem terapii pozaustrojowej w OIT. Wdrożenie ECMO (pozaustrojowe utlenowanie krwi) jest często jedyną skuteczną metodą zarówno ratowania życia, jak i leczenia chorych w hipotermii głębokiej. Aparatura spełnia funkcję grzewczą, zapewnia krążenie krwi i jej prawidłową oksygenację. W przypadku pacjenta w hipotermii głębokiej personel pielęgniarski OIT ma pod opieką chorego znajdującego się w stanie zagrożenia życia. Przyczynami tego stanu są: niewydolność krążeniowo-oddechowa, zaburzenia rytmu serca, hiperkaliemia oraz kwasica metaboliczna na skutek spadku temperatury centralnej <28°C. Od ścisłej współpracy personelu medycznego na wszystkich poziomach udzielanych świadczeń, sprawnego łańcucha wzajemnego powiadamiania oraz umiejętności podejmowania szybkich i niejednokrotnie trudnych decyzji zależy życie i zdrowie chorego.

Ocena obciążenia pracą anestezjologicznego personelu pielęgniarskiego bloku operacyjnego o specjalności kardiochirurgicznej

Wstęp Praca anestezjologicznego personelu pielęgniarskiego, realizującego świadczenia w pooperacyjnym oddziale kardiochirurgii oraz na kardiochirurgicznych salach operacyjnych, wiąże się z wieloma czynnikami wpływającymi negatywnie na zdrowie fizyczne. Pielęgniarki i pielęgniarze z oddziałów intensywnej terapii (OIT) oraz bloków operacyjnych (BO) są narażeni na duże obciążenie pracą. Personel pielęgniarski – w większości składający się z kobiet i pracujący 12 godzin w ciągu doby – znajduje się w grupie ryzyka rozwoju dolegliwości ze strony kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. Praca w wymuszonych pozycjach, przodopochyleniu, przy nienaturalnych wykrzywieniach kręgosłupa, a także podnoszenie zbyt dużych ciężarów, nadmierne przeciążanie podczas czynności pielęgnacyjnych i terapeutycznych wpływają na pogłębianie się problemu. Cel Celem badania była ocena stopnia obciążenia pracą poprzez analizę występowania niesprawności kręgosłupa w zakresie odcinka lędźwiowo-krzyżowego i szyjnego u pielęgniarek oraz pielęgniarzy anestezjologicznych pracujących na oddziale kardiochirurgii. Materiał i metody Grupa 102 pielęgniarek i pielęgniarzy z OIT i BO o specjalności kardiochirurgicznej
została poproszona o wypełnienie kwestionariusza Oswestry Disability Index (ODI) i Neck Disability Index (NDI). Wyniki Wyniki wskazują, że 69,61% personelu pielęgniarskiego w momencie przeprowadzania badań odczuwało dolegliwości ze strony kręgosłupa. Umiarkowana niesprawność w obrębie odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa dotyczyła odpowiednio 18,6% i 19,6% badanych osób. U 53% ankietowanych występowała łagodna niesprawność szyjnego odcinka kręgosłupa, zaś u 80% – minimalna niesprawność odcinka lędźwiowego. Analizie porównawczej poddano grupy personelu pielęgniarskiego pracującego na kardiochirurgicznym odcinku pooperacyjnym Oddziału Klinicznego Anestezjologii i Intensywnej Terapii oraz Dziale Anestezji (Blok Operacyjny Kardiochirurgii). W wynikach otrzymanych w obu grupach nie stwierdzono różnic istotnych statystycznie. Wnioski 1. Anestezjologiczny personel pielęgniarski bloku operacyjnego o specjalności kardiochirurgicznej doświadcza dolegliwości bólowych w obrębie kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, wynikających z obciążenia pracą fizyczną. 2. Fizyczne obciążenie zawodowe pielęgniarek/pielęgniarzy – związane m.in. z dźwiganiem pacjentów i wymuszoną pozycją stojącą – wpływa na nasilanie się dolegliwości ze strony kręgosłupa. 3. Nie wykazano istotnych statystycznie różnic w zakresie dolegliwości ze strony kręgosłupa między personelem pielęgniarskim pracującym na BO i na OIT.

ECMO jako metoda nowoczesnej intensywnej terapii – opis przypadku

ECMO to nowoczesna metoda wykorzystywana w intensywnej terapii. Mimo wielu zalet, jest obarczona powikłaniami i niebezpieczeństwami, jakie niesie ze sobą przebywanie na OIT. Zastosowanie techniki pozaustrojowego wspomagania krwi w wielu przypadkach stanowi ostateczność. Oprócz pracy lekarzy i perfuzjonistów, bardzo dużą rolę odgrywa opieka pielęgniarska. W niniejszym artykule przedstawiono studium przypadku pacjentki w ciężkim stanie ogólnym, która została poddana terapii ECMO. Materiał zebrano podczas codziennej pracy pielęgniarskiej na oddziale, na którym przebywała chora. Korzystano także z wyników badań laboratoryjnych i diagnostycznych.

Żywienie enteralne w oddziałach intensywnej terapii dziecięcej

Terapia żywieniowa ma podstawowe znaczenie w leczeniu wielu chorób przewlekłych związanych z ryzykiem wtórnego niedożywienia. Szczególną grupę pacjentów narażonych na niedożywienie stanowią chorzy przebywający w oddziałach intensywnej terapii dziecięcej (OITD). Żywienie enteralne w OITD jest u większości osób skuteczną metodą dostarczania energii oraz substancji odżywczych. W niniejszej pracy przedstawiono wybrane zagadnienia dotyczące żywienia enteralnego u dzieci w OITD: wybór drogi i sposobu żywienia, wskazania i przeciwwskazania dotyczące poszczególnych metod żywienia, rodzaj używanego sprzętu oraz metody opieki.

Wybrane miejscowe problemy gojenia się rany odleżynowej – opis przypadków

Odleżyny stanowią ważny problem medyczny, społeczny i ekonomiczny, dotyczący chorych leczonych w szpitalu, objętych opieką długoterminową, hospicyjną i przebywających w domach pomocy społecznej. Częstość występowania odleżyn jest zróżnicowana, zależy od typu leczonych osób oraz od ich wieku. Dane z ośrodków zagranicznych wskazują, że odleżyny obserwuje się u 4–25% pacjentów, natomiast w Polsce u 3–17% chorych leczonych w szpitalu i 17–28% osób objętych opieką domową. Interpretacja danych jest trudna, ponieważ obserwacje są prowadzone w odrębnych warunkach i stosowane są różne metody badawcze. Nowoczesne leczenie odleżyn obejmuje kompleksowe podejście uwzględniające zastosowanie wilgotnego środowiska w terapii miejscowej. Celem pracy było przedstawienie wybranych miejscowych problemów gojenia się rany odleżynowej na podstawie opisu przypadków klinicznych.

Rozpoznanie niedożywienia

Niedożywienie jest chorobą ogólnoustrojową, oddziałującą negatywnie na proces leczniczy. Przyczynia się do przedłużenia pobytu pacjenta w szpitalu, zwiększenia ryzyka powikłań zakaźnych oraz oddechowych. W związku z tym warto diagnozować tę jednostkę chorobową i skutecznie ją leczyć. Jednakże bardzo często pacjenci przebywający w szpitalach nie są diagnozowani w kierunku niedożywienia oraz nie wdraża się u nich adekwatnej terapii. Największym problemem jest brak odpowiednich narzędzi, które można zastosować w celu postawienia jednoznacznego rozpoznania. Skale NRS 2002 lub SGA, które są w powszechnym użyciu w szpitalach, to narzędzia przesiewowe, służące do wyodrębnienia grupy pacjentów, u których występuje zwiększone ryzyko niedożywienia. Autor przedstawił w niniejszej pracy sposób diagnostyki niedożywienia w oparciu o nową skalę szczegółowej oceny stanu odżywienia, skalę Matras. Ta prosta w wykonaniu, niedroga i powtarzalna skala pozwala nie tylko w sposób pewny rozpoznać niedożywienie, lecz także je sklasyfikować. Klasyfikacja jest podstawą do zaproponowania prostego, ale jednocześnie bardzo efektywnego schematu postępowania z pacjentem niedożywionym.

Niezamierzona hipotermia w oddziale intensywnej terapii – przyczyny, skutki i postępowanie

Niezamierzona hipotermia występująca u pacjentów przebywających na oddziałach intensywnej terapii (OIT) może być konsekwencją ekspozycji na zimno w warunkach przedszpitalnych lub ciężkich obrażeń ciała. Tę jednostkę chorobową można również zaobserwować u chorych na innych oddziałach szpitalnych oraz na salach operacyjnych. W wielu przypadkach hipotermia ma charakter jatrogenny i wynika z zaburzeń termoregulacji wywołanych działaniem leków bądź jest skutkiem zabiegów medycznych. Wywiera złożony wpływ na organizm i powoduje stopniową, zależną od temperatury centralnej, depresję praktycznie wszystkich narządów oraz układów. Z tego powodu może być niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu u chorych hospitalizowanych. Leczenie zaawansowanych postaci hipotermii powinno być prowadzone na oddziałach intensywnej terapii, których wyposażenie i możliwości pozwalają na rozpoznanie oraz opanowanie wszystkich zaburzeń narządowych. Bardzo istotne jest zapobieganie utracie ciepła u osób operowanych, a także stałe monitorowanie temperatury centralnej u pacjentów, u których występują czynniki ryzyka wychłodzenia. Kluczowa jest jednak rzetelna wiedza na temat hipotermii, dająca możliwość prawidłowej oceny stanu chorego, odpowiedniej interpretacji badań, przewidywania potencjalnych powikłań oraz zastosowania odpowiedniej formy terapii.

Zastosowanie soli srebrowej sulfatiazolu w leczeniu odleżyn – opis przypadku

Odleżyny, ze względu na wielopłaszczyznowość patogenezy i trudności
związane z leczeniem, wciąż stanowią wyzwanie dla zespołu terapeutycznego. Terapia obejmuje
zarówno stosowanie preparatów miejscowych, jak i prowadzenie działań ogólnoustrojowych.
Naukowo dowiedziono skuteczności srebra w leczeniu ran odleżynowych. Celem pracy
było przedstawienie zastosowania sulfatiazolu srebrowego w leczeniu miejscowym odleżyn
u dwóch pacjentek hospitalizowanych w 2014 roku na Oddziale Chorób Wewnętrznych
i Alergologii oraz na Oddziale Intensywnej Opieki Kardiologicznej Oddziału Kardiologii Szpitala
Specjalistycznego im. J. Dietla w Krakowie. W postępowaniu leczniczym wykorzystano: klasyfikację
odleżyn według Thorrance’a, tzw. kolorowy system klasyfikacji ran przewlekłych, skalę
ADL oraz wskaźnik BMI. W wyniku zastosowania preparatu srebra (krem Argosulfan®) uzyskano
ziarninowanie łożyska ran odleżynowych. Wykorzystanie preparatu ze srebrem oraz wdrożenie
działań zgodnych z koncepcją TIME wpływa na zwiększenie szansy wyleczenia odleżyn.

Zewnątrzkanałowe i wewnątrzkanałowe zakażenia krwi związane ze stosowaniem cewników naczyniowych – wybrane elementy zapobiegania

Etiologia zakażeń krwi związanych ze stosowaniem cewników naczyniowych
(CRBSI) jest tematem wielu badań. Droga zewnątrzkanałowa jest podstawową drogą nabywania
infekcji w początkowym okresie utrzymywania wkłuć centralnych, natomiast droga zewnątrzkanałowa
dominuje w przypadku dłuższego utrzymywania cewników. Źródła zakażeń są różne
w przypadku obu tych dróg, ich prewencja wymaga wykorzystywania odmiennych rozwiązań,
ale powinny być one stosowane zawsze razem – tak, aby zminimalizować ryzyko CRBSI.
Wytyczne INS zapewniają kompleksowe rozwiązania wpływające na zmniejszenie częstości
występowania infekcji związanych z cewnikiem naczyniowym.

Uszkodzenia skóry związane z wilgocią

Uszkodzenie skóry związane z wilgocią” (MAD) to termin, który został wprowadzony
w celu określenia szeregu zmian skórnych, powstałych na skutek długotrwałej ekspozycji
naskórka na wilgoć. Tego rodzaju zmiany na skórze – których przyczyną jest długotrwały
kontakt z moczem, kałem, potem lub wysiękiem z rany – często występują u pacjentów hospitalizowanych.
Problem ten jest rzadko poruszany w polskich publikacjach medycznych. Bardzo
często uszkodzenia skóry związane z wilgocią są mylone przez lekarzy i pielęgniarki z odleżynami.
Dlatego ważne jest, aby w przypadku MAD umieć prawidłowo ocenić i zdiagnozować
problem oraz dokonać odpowiedniego wyboru sposobu pielęgnowania i leczenia.

Aspekty intensywnej terapii noworodka z wrodzonym zarośnięciem przełyku

Wentylacja mechaniczna noworodka po zabiegu korekcji wrodzonego zarośnięcia
przełyku (EA) jest skomplikowaną i wymagającą procedurą, a jej skuteczność ma istotne
znaczenie w procesie zdrowienia dziecka. W opiece pielęgniarskiej nad pacjentem z EA konieczne
jest zachowanie uwagi i czujności oraz prowadzenie starannych działań pielęgnacyjnych,
zgodnie z zasadą (ang.) minimal handling. Celem pracy jest omówienie najważniejszych
aspektów intensywnej terapii noworodka z wrodzonym zarośnięciem przełyku.

Opieka nad noworodkiem z kontrolowaną hipotermią głowy

Głównym celem stosowania hipotermii terapeutycznej u noworodków donoszonych
jest zapobieganie wtórnym uszkodzeniom tkanki nerwowej, spowodowanym niedotlenieniem
przebytym w okresie okołoporodowym. W celu ograniczenia rozmiaru uszkodzeń poischemicznych
w mózgu dziecka wykorzystuje się neuroprotekcję farmakologiczną oraz metody
terapeutycznej hipotermii umiarkowanej. Charakterystyka i dynamika zmian, do których dochodzi
po urazie niedotlenieniowo-niedokrwiennym, umożliwia wdrożenie terapii u pacjenta
nawet do kilku godzin od urazu. W badaniach wykazano, że zmiany prowadzące do martwicy
komórek nerwowych w okresie poniedotlenieniowym są zależne od temperatury. Leczenie
z zastosowaniem hipotermii może znamiennie wpłynąć na zmniejszenie śmierci neuronów.
Hipotermia jest proponowaną metodą protekcji mózgu, zastosowana wkrótce po resuscytacji
i zadziałaniu niedotlenienia – jako oziębienie mózgu – zmniejsza obrzęk cytotoksyczny
mózgu. Jest to technika nieinwazyjna i całkowicie bezpieczna. Hipotermia normalizuje zapis
elektroencefalograficzny i zmniejsza liczbę zmienionych martwiczo neuronów. W celu wdrożenia
u noworodka selektywnej hipotermii głowy, musi on przejść trzy etapy kwalifikacji. W każdym
z nich personel pielęgniarski odgrywa dużą rolę: począwszy od resuscytacji okołoporodowej
noworodka z asfiksją i transportu na oddział intensywnej terapii noworodka, poprzez monitorowanie
i przygotowanie do wdrożenia leczenia poresuscytacyjnego oraz transport karetką „N”
do ośrodka wyższego stopnia opieki perinatalnej posiadającego sprzęt umożliwiający wykonanie
procedury selektywnego chłodzenia mózgu, a skończywszy na przygotowaniu dziecka i sprzętu
do przeprowadzenia zabiegu. Pielęgniarka/pielęgniarz asystuje lekarzowi podczas kwalifikacji
pacjenta (obserwacja kliniczna, monitorowanie, przygotowanie dziecka do zapisu aEEG/EEG).
Do zadań personelu pielęgniarskiego podczas samego zabiegu schładzania należy: przygotowanie
stanowiska, sprzętu oraz noworodka, monitorowanie temperatury głębokiej powierzchownej
chorego, przygotowanie skóry głowy i obserwacja podczas zabiegu, asystowanie lekarzowi
w trakcie prowadzenie procedury ogrzewania po 72 godzinach zabiegu.

Skuteczność leczenia przeciwbólowego po złamaniach urazowych kończyn w opinii pacjentów leczonych w oddziale ortopedii i traumatologii narządu ruchu – badanie wstępne

Wstęp W Polsce urazy występują najczęściej u osób po 65. roku życia oraz u dzieci. Łagodzenie dolegliwości bólowych ma znaczenie priorytetowe, a obecnie stosowana farmakoterapia przeciwbólowa powinna likwidować odczuwanie bólu u osób po urazach i zabiegach operacyjnych. Cel Celem badania była ocena skuteczności leczenia przeciwbólowego w opinii pacjentów po złamaniach urazowych kończyn. Materiał i metody Badanie przeprowadzono w grupie 150 osób przyjętych do Oddziału Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, a jako narzędzie badawcze zastosowano kwestionariusz ankiety autorstwa własnego. Wyniki Wykazano, że leczenie przeciwbólowe stosowane po złamaniach kończyn jest skuteczne. Większość pacjentów biorących udział w badaniu była usatysfakcjonowana szybkim obniżeniem natężenia bólu. Personel medyczny nie lekceważył objawów bólowych u chorych i starał się wypełniać swoje obowiązki w sposób profesjonalny i fachowy, z zachowaniem godności i indywidualności każdego
człowieka, a w konsekwencji z dużą skutecznością. Wykazano także, iż uzyskana w wyniku leczenia poprawa, przejawiająca się zmniejszeniem poziomu natężenia odczuwanego bólu średnio o 1⁄3, była istotna statystycznie (p=0,0000). Wnioski Wiedza pacjentów na temat zwalczania bólu po złamaniach urazowych jest niewystarczająca, co wynika z braku edukacji. Każdy chory podczas hospitalizacji powinien otrzymać taką dawkę leku, jakiej wymaga jego stan kliniczny, ponieważ skuteczne uśmierzanie dolegliwości bólowych zwiększa jego komfort i poprawia wyniki leczenia.

1 z 41234
Evereth Publishing
Right Menu Icon