Afiliacje

Polskie Towarzystwo Pielęgniarek Anestezjologicznych i Intensywnej Opieki

Polskie Towarzystwo Pielęgniarek Anestezjologicznych i Intensywnej Opieki (PTPAiIO) zostało zarejestrowane jako stowarzyszenie w Krajowym Rejestrze Sądowym w 1997 roku. Pierwsze działania w celu powołania stowarzyszenia rozpoczęły się w 1993 roku w wyniku działań grupy pielęgniarek pracujących w jednostkach anestezjologii i intensywnej terapii na terenie Poznania i województwa wielkopolskiego. 7 listopada 1993 roku z inicjatywy 22 pielęgniarek powołano Komitet Założycielski, którego celem było utworzenie samodzielnego towarzystwa naukowego skupiającego pielęgniarki anestezjologiczne i intensywnej opieki. Do tego czasu w Polskim Towarzystwie Anestezjologii i Intensywnej Terapii istniała jedynie Sekcja Pielęgniarstwa, której grupą docelową były pielęgniarki tej specjalności. Celami Towarzystwa są: prowadzenie i popieranie działalności oświatowej oraz naukowej w dziedzinie pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki, współdziałanie w podnoszeniu kwalifikacji zawodowych członków towarzystwa, dbanie o etykę zawodową, propagowanie i podejmowanie działań zmierzających do rozpowszechnienia i umocnienia działalności prozdrowotnej, ochrona i promocja zdrowia oraz zachowanie standardów, poziomu i nowoczesności w zakresie świadczonych usług.

Polskie Towarzystwo Pielęgniarek i Położnych Neonatologicznych

Polskie Towarzystwo Pielęgniarek i Położnych Neonatologicznych powstało w dniu 24 maja 2013 roku z siedzibą w Łodzi (przy Instytucie Centrum Zdrowia Matki – Polki). Stowarzyszenie skupia pielęgniarki/pielęgniarzy i położne/położnych opiekujących się noworodkami w pełnym zakresie opieki neonatologicznej (noworodki zdrowe, donoszone, przedwcześnie urodzone, przebywające w oddziałach patologii noworodka, intensywnej terapii, noworodki przebywające w środowisku zamieszkania, itd.), na obszarze całej Polski. Przynależność do Stowarzyszenia jest dobrowolna, po wypełnieniu deklaracji przystąpienia do PTPiPN i opłaceniu składki członkowskiej.  Naszym celem jest propagowanie i rozwój pielęgniarstwa neonatologicznego na jak najwyższym poziomie. Organizowanie różnych form szkolenia podyplomowego, działalność naukowa i wydawnicza, kreowanie wizerunku pielęgniarki i położnej neonatologicznej, a także troska o nasze stanowiska pracy.

Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Epidemiologicznych

W czerwcu 1998 roku w Mierkach odbyło się Zebranie Założycielskie Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Epidemiologicznych. Walne Zgromadzenie Członków jest najwyższą władzą Stowarzyszenia. Walne Zgromadzenia zwyczajne – sprawozdawcze odbywają się jeden raz w roku, a sprawozdawczo – wyborcze co 4 lata. Celami Stowarzyszenia są m.in: podejmowanie działań na rzecz rozwoju pielęgniarstwa epidemiologicznego, określenie standardów kształcenia podyplomowego w zakresie pielęgniarstwa epidemiologicznego, integracja środowiska pielęgniarek epidemiologicznych, podejmowanie inicjatyw i promocja skutecznych rozwiązań w zakresie profilaktyki i zwalczania zakażeń szpitalnych oraz reprezentacja interesów grupy pielęgniarek epidemiologicznych.

Polskie Towarzystwo Badania Bólu

Zasadniczymi celami Polskiego Towarzystwa Badania Bólu są: inicjowanie i popieranie badań naukowych dotyczących mechanizmów, symptomatologii i metod leczenia, integrowanie pracowników nauki, lekarzy różnych specjalności oraz innych osób w dziedzinie badań naukowych i praktycznego postępowania przeciwbólowego, a także propagowanie najnowszych osiągnięć w zakresie diagnozowania i leczenia bólu.

Polskie Towarzystwo Pielęgniarstwa Ratunkowego

Pielęgniarstwo jest wpisane w walkę o pacjenta w stanie zagrożenia życia. Jest ono samodzielnym, autonomicznym zawodem – jednak ściśle współpracującym ze wszystkim podmiotami i ogniwami systemu. Na naszych oczach, jak w filmie oglądanym w przyspieszonym tempie zachodzą zmiany nie obserwowane nigdy wcześniej. Pielęgniarki studiują, piszą prace i uzyskują tytuły naukowe, kończą kolejne specjalizacje. Dostępność wiedzy, współpraca z bliźniaczymi towarzystwami zagranicznymi, wreszcie własne doświadczenia z pracy w innych krajach to czynniki tworzące nową grupę opartą na samoświadomości, wiedzy i doświadczeniu. Te nowe zjawiska wymagają wyraźnej odpowiedzi. Bardzo dużo elementów uległo zmianie, są wśród nich sprawy pozytywne jak i negatywne; znamy je wszyscy, ale najważniejsze jest to, że dużo jeszcze przed nami do zrealizowania. Pielęgniarki i pielęgniarze pracujący w ratownictwie medycznym muszą podjąć wysiłek badań naukowych, opracowywania wytycznych, współtworzenia i organizacji od lokalnych jednostek i podmiotów ratowniczych; przez edukację w różnych formach i poziomach, po tworzenie prawa sprzyjającego pracy i rozwojowi zawodu. Należy powiedzieć wprost – nie ma ratownictwa medycznego bez nowoczesnego pielęgniarstwa ratunkowego.

Evereth Publishing