Transosseous nasal bone stabilisation following quadruple osteotomy: A rhinoplasty technique adapted from hand tendon reinsertion

Abstract: Introduction Rhinoplasty remains a primary facial plastic surgery procedure that combines aesthetic and functional goals. Nevertheless, maintaining the stability of the nasal scaffolding following osteotomy, where the nasal bones join the cartilaginous portion of the nose, poses significant technical challenges. Aim The objective of this study was to present a technique for creating an opening in the nasal bones and stabilising the nose using a percutaneous transosseous suture, inspired by the tendon reinsertion method in hand surgery. Material and methods A retrospective analysis was conducted on a female patient who underwent structural rhinoplasty at the Plastic Surgery Clinic of Dr. Maciej Kulicki. The Patient presented with an aesthetic deformity of the nasal dorsum and a functional impairment of nasal airflow. The transosseous suture technique was applied to stabilize grafts and cartilaginous-osseous structures. The course of the surgery as well as postoperative outcomes where analysed. Description of the technique The described technique consisted of creating a transosseous tunnel through the nasal bones, grafts and the septum using a thin injection needle as a drill, through which a PDS II 4/0 suture is inserted. The method was used during structural rhinoplasty operations performed by Dr. Maciej Kulicki and his team. Results Clinical observations of patients showed improved stability of the nasal dorsum in the midline without any displacement of the graft or bone. The technique has been found to be reproducible, does not significantly increase surgical time and, notably, is inexpensive and minimally invasive. Conclusions The percutaneous transosseous suture technique inspired by the tendon reinsertion method applied in hand surgery provided a simple, effective and economical solution for stabilising nasal structures during rhinoplasty. The minimal invasiveness and simplicity of this method render it a valuable technique in surgical practice, particularly in conditions of limited access to specialised tools.

Key words: keystone area, nasal bone stabilisation, structural graft fixation, structural rhinoplasty, tendon reinsertion transosseous suture

Streszczenie: Wstęp Rhinoplastyka pozostaje podstawowym zabiegiem chirurgii plastycznej twarzy, która łączy cele estetyczne i funkcjonalne. Zapewnienie stabilności rusztowania nosa po przeprowadzeniu osteotomii w miejscu, gdzie kości nosowe łączą się z chrzęstną częścią nosa, stanowi istotne wyzwanie techniczne. Cel Celem niniejszej pracy było przedstawienie techniki wytworzenia otworu w kościach nosowych i stabilizacji nosa z wykorzystaniem przezskórnego szwu transkostnego, inspirowanej metodą reinsercji ścięgien w chirurgi ręki. Materiał i metody Przeprowadzono analizę retrospektywną dotyczącą pacjentki, która przeszła plastykę nosa pod opieką Kliniki Chirurgii Plastycznej dr. Macieja Kulickiego. Pacjentka zgłosiła się z deformacją grzbietu nosa i zaburzeniami funkcjonalnymi przepływu powietrza przez nos. Zastosowano technikę szwu transkostnego w celu stabilizacji przeszczepów i struktur chrzęstno-kostnych. Przeanalizowano przebieg operacji i wyniki pooperacyjne. Opis techniki Opisana technika polegała na wykonaniu tunelu transkostnego przez kości nosowe, grafty i przegrodę przy użyciu cienkiej igły iniekcyjnej jako wiertła, przez który następnie przeprowadzony jest szew PDS II/4/0. Metoda została zastosowana podczas operacji structural rhinoplasty wykonywanych przez dr. Macieja Kulickiego. Wyniki Obserwacje kliniczne pacjentów wykazały poprawę stabilności grzbietu nosa w linii środkowej bez przemieszczeń grafów czy kości. Technika okazała się powtarzalna, nie wydłużyła istotnie czasu operacji, a co najważniejsze była tania i mało inwazyjna. Wnioski Technika przezskórnego szwu transkostnego inspirowana metodą reinsercji ścięgna z chirurgii ręki stanowi proste, skuteczne i ekonomiczne rozwiązanie stabilizujące struktury nosa w trakcie rhinoplastyki. Minimalna inwazyjność oraz prostota tej metody czynią ją cennym narzędziem w praktyce chirurgicznej, zwłaszcza w warunkach ograniczonego dostępu do specjalistycznego sprzętu.

Słowa kluczowe: chirurgia plastyczna nosa, spreader grafty, stabilizacja grzbietu, szew transkostny, technika reinsercji ścięgna