Znaczenie tobramycyny w leczeniu zakażeń, w tym szczególnie z udziałem Pseudomonas aeruginosa

Należąca do aminoglikozydów tobramycyna wykazuje – podobnie jak wszystkie leki z tej grupy – silne właściwości bakteriobójcze oraz efekt poantybiotykowy (ang. postantibiotic effect – PAE). Wyrożnia ją wysoka aktywność wobec Pseudomonas aeruginosa oraz niższa od gentamycyny nefro- i ototoksyczność. Z uwagi na zakres działania oraz farmakokinetykę tobramycyny, jej stosowanie rekomenduje się zwłaszcza w ciężkich zakażeniach szpitalnych oraz w zaostrzeniach przewlekłych zmian w obrębie dolnych drog oddechowych, a także w powikłanych zakażeniach układu moczowego. Skuteczność preparatu jest zależna od osiągnięcia co najmniej dziesięciokrotnie wyższego stężenia maksymalnego (Cmax), utrzymującego się w zakresie stężeń terapeutycznych, w odniesieniu do minimalnego stężenia hamującego (ang. minimal inhibitory concentration – MIC). Dawkowanie w ustalonych odstępach czasu (nie częściej niż raz na dobę) zwiększa efekt terapeutyczny przy jednoczesnym obniżeniu toksyczności. Dostępność gotowych roztworow do infuzji wpływa na redukcję błędow związanych z samodzielnym przygotowaniem preparatow do wlewow, a jednocześnie zwiększa bezpieczeństwo stosowanej terapii aminoglikozydem.

Evereth Publishing
Right Menu Icon