X Jubileuszowe Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe z cyklu: „Biofilm tworzony przez drobnoustroje w patogenezie zakażeń”

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Chory chirurgiczny na OIT

Oddział intensywnej terapii (OIT) jest szczególnym miejscem w szpitalu, tak jak intensywna terapia jest szczególną dziedziną medycyny. Leczenie w tego rodzaju oddziałach powinno mieć zawsze charakter interdyscyplinarny. Ważnym elementem terapii jest również pielęgnacja chorego, która w wielu przypadkach ma kluczowe znaczenie dla poprawy jego stanu ogólnego. Pacjenci chirurgiczni stanowią około połowę pacjentów leczonych na OIT. Już sam pobyt na oddziale intensywnej terapii jest dodatkowym czynnikiem ryzyka powikłań, niezależnie od komplikacji, które mogą wystąpić w czasie leczenia choroby podstawowej. Dlatego terapia tej grupy chorych stanowi duże wyzwanie dla personelu, który musi posiadać najwyższe kwalifikacje. Niezależnie od wytycznych i danych zawartych w literaturze należy pamiętać, że każdy pacjent wymaga indywidualnej diagnostyki i terapii.

Etiologia i patogeneza zakażeń pochwy u kobiet – srebro w cząsteczce TIAB jako alternatywna metoda leczenia infekcji. Okiem mikrobiologa

Zapalenia pochwy u kobiet są jednym z najczęstszych schorzeń ginekologicznych, stanowiących często wyzwanie terapeutyczne dla lekarzy. Dzieje się tak z uwagi na możliwość występowania w pochwie bardzo różnorodnej flory bakteryjnej oraz ze względu na fakt, że do większości tych infekcji dochodzi w wyniku zaburzenia równowagi w prawidłowym ekosystemie pochwy. Stosowanie długotrwałej antybiotykoterapii zawsze wywiera niekorzystny wpływ na naturalną florę nabłonka pochwy. W każdym przypadku należy przeanalizować, czy konieczne jest leczenie antybiotykiem, czy też wystarczającym postępowaniem będzie zastosowanie odpowiedniego probiotyku, antyseptyku lub środka utrzymującego kwaśne środowisko pochwy. Kluczowym elementem jest postawienie właściwej diagnozy, w czym pomocna jest ocena biocenozy pochwy w preparatach bezpośrednich. Obecnie pojawiają się alternatywne rozwiązania terapeutyczne w postaci antyseptyków o udokumentowanej skuteczności w terapii waginalnej, takich jak: oktenidyna, chlorheksydyna, powidon jodu czy chlorek dekwaliniowy. Dobrą aktywnością w stosunku do bakterii wywołujących zapalenia pochwy cechują się też preparaty srebra, zwłaszcza opatentowane niedawno srebro nanocząsteczkowe w kompleksie TIAB, w ktorym jony srebra połączone nanokryształami dwutlenku tytanu za pomocą wiązania kowalencyjnego nie mają możliwości przejścia do nieaktywnej mikrobiologicznie formy metalicznej (Ag0).

Trudności w leczeniu wstrząsu septycznego u pacjentki w stanie padaczkowym – opis przypadku

Wstrząs septyczny jest jednym z najtrudniejszych wyzwań medycznych u chorych leczonych w oddziałach intensywnej terapii (OIT). Wielolekowa terapia może doprowadzić do wystąpienia interakcji między lekami. Interakcje z kolei mogą zachwiać osiągnięty już wcześniej stan równowagi w chorobie podstawowej. W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku 32-letniej ciężarnej pacjentki, u której włączono wielolekową terapię stanu padaczkowego z użyciem kwasu walproinowego. Na skutek leczenia doszło do niewydolności wielonarządowej. Przyczyniło się to do ryzyka zakażenia szczepami wielolekoopornymi wrażliwymi tylko na karbapenemy. Włączenie do terapii meropenemu spowodowało obniżenie stężenia leku przeciwpadaczkowego, co z kolei skutkowało nawrotem drgawek. Zwiększenie dawki antybiotyku i skrócenie czasu antybiotykoterapii przyczyniło się do powolnego wzrostu stężenia leku przeciwpadaczkowego. Zabieg operacyjny w połączeniu ze skuteczną antybiotykoterapią zadecydował o sukcesie terapeutycznym – wyleczeniu ze wstrząsu septycznego. Pacjentka po leczeniu w OIT została przekazana do Kliniki Neurorehabilitacji.

OCENA CZYNNIKÓW RYZYKA ZWIĄZANYCH Z ZAKAŻENIEM CLOSTRIDIUM DIFFICILE – BADANIE PILOTAŻOWE

W pracy omówiono najczęstsze czynniki ryzyka rozwoju zakażeń Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection – CDI). Do powstania CDI w sposób szczególny predysponuje przyjmowanie antybiotyków, szczególnie cefalosporyn II i III generacji. Swój udział w rozwoju zakażenia mają również inhibitory pompy protonowej (IPP), leki immunosupresyjne oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Kluczowe znaczenie ma także wiek pacjentów. Szczególnie narażone na wystąpienie CDI są osoby >65. roku życia. Duży wpływ ma również sama hospitalizacja. Od kilku lat wzrasta wskaźnik zapadalności na zakażenia związane z C. difficile: od 0,1/100 i 1,03/1000 hospitalizowanych pacjentów w 2012 roku do 0,28/100 i 2,89/1000 hospitalizowanych pacjentów w 2014 roku i 0,7/100 i 7,03/1000 w I kwartale 2015 roku.

Antybiotykoterapia u chorych leczonych w oddziale intensywnej terapii

Podczas każdego procesu zapalnego dochodzi do zmian w ważnych dla życia narządach. Rozległość stanu zapalnego warunkuje występowanie objawów – od miejscowych do uogólnionych. Sepsa, ciężka sepsa lub wstrząs septyczny świadczą o uogólnieniu procesu i niewydolności narządowej. Zmiany te mają daleko idące konsekwencje w odniesieniu do skuteczności stosowania antybiotyków. Efektywność leczenia zależy od osiągnięcia w miejscu zakażenia wysokiego stężenia antybiotyku przez odpowiedni czas, niezbędny do zabicia drobnoustrojów. Do wyliczenia możliwie najskuteczniejszej dawki preparatu konieczne jest oznaczenie wrażliwości oparte o minimalne stężenie hamujące (ang. minimal inhibitory concentration – MIC). Wyliczenia matematyczne oraz badania kliniczne są trudne do interpretacji. Skuteczność antybiotykoterapii jest więc wypadkową wielu czynników – bezsprzecznie największy wpływ na nią mają: MIC drobnoustroju, faza choroby oraz pojawienie się niewydolności wielonarządowej.

Miejsce antybiotyków w zakażeniach skóry i tkanek miękkich

Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes należą do najczęstszych czynników etiologicznych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ang. skin and soft tissue infections – SSTI). W zmianach przewlekłych pojawiają się też Gram-ujemne pałeczki i bakterie beztlenowe. Stosowanie antybiotyków w wielu niepowikłanych zakażeniach, takich jak liszajec czy zapalenie mieszków włosowych, a także w ograniczonych infekcjach miejscowych, nie jest zalecane. Leczenie zakażeń powikłanych jest trudne. Wybór antybiotyku powinien być poprzedzony analizą czynników ryzyka zakażenia, stanu klinicznego i historii pacjenta, czasu trwania rany oraz prawdopodobnie występujących patogenów. Decyzje terapeutyczne należy weryfikować wynikami badań mikrobiologicznych. Wśród rekomendowanych antybiotyków wymienia się: fluorochinolony, tygecyklinę, glikopeptydy, linezolid i beta-laktamy. Dostępny jest także nowy antybiotyk z grupy cefalosporyn – ceftarolina – który jest aktywny nie tylko wobec wrażliwych Gram-dodatnich ziarniaków, lecz także wobec szczepów MRSA i pałeczek jelitowych.

Evereth Publishing
Right Menu Icon