Historia aseptypki i antyseptyki

Pierwszego lipca 2018 roku mija 200. rocznica narodzin wybitnego prekursora antyseptyki, nazywanego ,,wybawicielem matek” – Ignaza Semmelweisa. Wydarzenie to jest okazją do przypomnienia kluczowych odkryć, które ukształtowały wizerunek dzisiejszej medycyny i znacząco ograniczyły liczbę zakażeń szpitalnych. Naukowe podstawy aseptyki i antyseptyki kształtowały się w XIX wieku, a ich korzeni należy szukać w chirurgii. Na kartach historii zapisały się trzy wybitne postacie: Ignaz Semmelweis (1818–1865), Joseph Lister (1827–1912) oraz Louis Pasteur (1822–1895). Ich odkrycia stanowiły kamienie milowe w walce z zakażeniami szpitalnymi, z których istnienia ówcześni lekarze nawet nie zdawali sobie sprawy. Stanowiły one podwalinę relatywnie młodej dziedziny, jaką jest epidemiologia, i stały się podstawą pracy każdego pracownika medycznego. W piśmiennictwie dotyczącym tej tematyki przedstawiono także innych uczonych, których działalność zmieniła oblicze współczesnej chirurgii. Okoliczności, jakie towarzyszyły pionierskim dokonaniom naukowców, są niezwykle intrygujące, a czasem tragiczne. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie historii odkryć kluczowych dla aseptyki i antyseptyki oraz przybliżenie uczonych, którzy w istotny sposób przysłużyli się do ograniczenia problemu zakażeń szpitalnych i w konsekwencji do obniżenia śmiertelności chorych.

Evereth Publishing
Right Menu Icon