Rola ryfaksyminy w leczeniu chorób zależnych od zespołu rozrostu bakteryjnego

Zespół rozrostu bakteryjnego (SIBO) jest przewlekłą chorobą o szerokim spektrum objawów i heterogennych przyczynach. Jego istotę stanowi namnażanie bakterii w nieprawidłowym miejscu (jelito cienkie). W ostatnich latach zmienia się podejście do zaburzeń mikrobioty jelitowej jako przyczyny wielu schorzeń – obecnie to w dysbiozie upatruje się czynnika etiopatogenetycznego chorób przewodu pokarmowego, metabolicznych, autoimmunologicznych, a nawet nowotworowych. Dlatego też kluczowe znaczenie ma prawidłowe rozpoznanie i adekwatne leczenie, mające na celu przywrócenie eubiozy, czyli fizjologicznej równowagi dotyczącej ilości, różnorodności i składu mikroorganizmów zasiedlających przewód pokarmowy. Podstawowym lekiem stosowanym w terapii SIBO jest ryfaksymina – szerokospektralny niewchłaniający się z przewodu pokarmowego antybiotyk, który może być stosowany przewlekle w dużych dawkach. Jest on także wykorzystywany w leczeniu chorób współistniejących lub zależnych od zespołu rozrostu bakteryjnego: zespole jelita drażliwego, chorobie uchyłkowej, a nawet dyspepsji czy trądziku różowatym.

Miejsce fidaksomycyny w leczeniu zakażeń Clostridium difficile

Clostridium difficile jest najczęstszą przyczyną zakaźną biegunki szpitalnej. W ostatnich latach rośnie częstość występowania infekcji związanych z C. difficile (CDI) oraz ich ciężkość, w tym CDI niezwiązanych z opieką zdrowotną, u osób bez dodatkowych czynników ryzyka. Zakażenie może przybierać rożne formy kliniczne: od bezobjawowej, poprzez chorobę biegunkową (forma najczęstsza), aż do zagrażającego życiu zapalenia okrężnicy, manifestującego się biegunką i objawami ogólnymi. Szczególnie narażone na rozwój zapalenia okrężnicy są m.in. osoby starsze lub w trakcie leczenia onkologicznego. W diagnostyce zakażenia C. difficile do niedawna najczęściej wykonywano oznaczenie toksyn A i B w kale; okazało się jednak, że testy te mają zbyt małą czułość w odniesieniu do pojedynczego wykorzystania. W związku z tym obowiązującym obecnie standardem diagnostycznym jest test amplifikacji kwasów nukleinowych lub oznaczanie dehydrogenazy glutaminianowej, a następnie toksyn A i B w stolcu. Leczenie zależy od postaci choroby. W przypadku samoograniczających się form wystarczającym postępowaniem jest odstawienie antybiotyku powodującego infekcję. Gdy choroba ma łagodny lub umiarkowany przebieg, leczeniem z wyboru są metronidazol, wankomycyna lub fidaksomycyna. Dwa ostatnie leki zaleca się w przypadku ciężkiego zakażenia bądź nawrotów. Jeśli choroba ma ciężki przebieg, konieczna jest hospitalizacja, wdrożenie leczenia doustnego i parenteralnego oraz rozważenie wskazań do kolektomii. Na ograniczenie rozprzestrzeniania się zakażeń wpływają: przestrzeganie zasad higieny w ośrodkach opieki medycznej, szybka diagnostyka i izolacja chorych, a przede wszystkim racjonalna antybiotykoterapia. Brak jest uzasadnienia dla profilaktycznej diagnostyki u osób bez objawów oraz dla profilaktycznej farmakoterapii.

Zastosowanie doustnych płynów nawadniających i probiotyków w leczeniu ostrej biegunki infekcyjnej u dzieci

Zgodnie z aktualnymi wytycznymi w ostrej biegunce o przebiegu lekkim i umiarkowanym zaleca się stosowanie doustnych płynow nawadniających (DNP), jako uznanej metody zapobiegania i leczenia odwodnienia. Coraz lepiej udokumentowane są rownież skuteczność i bezpieczeństwo wybranych szczepow probiotycznych w terapii uzupełniającej ostrej biegunki. Udowodniono, że podawanie wybranych probiotykow skraca czas choroby oraz wpływa na zmniejszenie objętości oddawanego stolca.

Zamknięty system do kontrolowanej zbiórki stolca jako alternatywna metoda pielęgnacji pacjenta z biegunką w oddziale intensywnej terapii

Biegunka (ang. diarrhea) jest często występującym działaniem niepożądanym, komplikującym leczenie pacjentów przebywających w oddziałach intensywnej terapii (OIT). Pojawia się w wyniku podawania dużych ilości leków (w tym antybiotyków) oraz zaburzeń przewodu pokarmowego związanych z zakażeniem. Choroba ta (infekcyjna i nieinfekcyjna) przyczynia się do pogorszenia ostatecznego wyniku leczenia. Pielęgnacja chorego z biegunką jest bardzo czasochłonna i kosztowna, wiąże się ze zużyciem dużej ilości materiałów medycznych, tj.: pieluchomajtek, podkładów jednorazowych, odzieży ochronnej (fartuchy, rękawiczki, maseczki), bielizny pościelowej oraz środków myjących i pielęgnujących skórę pacjenta.

Zasadność stosowania probiotyków w określonych schorzeniach i prewencji tych schorzeń, z uwzględnieniem czynników warunkujących efektywność poszczególnych szczepów

Niniejsze opracowanie dotyczy charakterystyki i mechanizmu działania probiotyków oraz ich wpływu na układ immunologiczny i aktywność enzymów feralnych, jak również obejmuje ocenę skuteczności i zasadności ich stosowania w przypadku określonych schorzeń przewodu pokarmowego (biegunki o różnej etiologii, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), nowotworów czy też w przypadku chorych poddawanych radioterapii.

Evereth Publishing
Right Menu Icon