Oporność na bezpośrednio działające leki anty-HCV – podsumowanie bieżącego stanu wiedzy

Warianty lekooporności związane z obniżeniem wrażliwości (ang. resistance- associated substitutions – RAS) na bezpośrednio działające leki (ang. directly acting antivirals – DAA) anty-HCV mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii, co skutkuje koniecznością powtarzania leczenia. Mutacje obniżające wrażliwość na preparaty DAA opisywano dla wszystkich stosowanych klas lekow – zarowno inhibitorow proteazy, jak inhibitorow NS5A i NS5B. Kluczowymi z praktycznego punktu wiedzenia są mutacje lekooporności w regionie NS5A, często zwiększające ponad kilkusetkrotnie stężenia hamujące większość inhibitorow tego białka, a więc efektywnie sprawiające, że większość lekow nie osiągnie klinicznego stężenia terapeutycznego ze względu na utrzymanie wysokiej aktywności replikacyjnej utrzymującej się długotrwale wśrod populacji krążących wirusa. W celu interpretacji lekooporności należy rownież rozważać barierę genetyczną stosowanej terapii przekładającą się na łatwość selekcji wariantow lekoopornych. W ramach niniejszej pracy poglądowej został zaprezentowany aktualny stan wiedzy związany z lekoopornością HCV oraz kluczowymi wyzwaniami związanymi z tą gałęzią wirusologii molekularnej.

Evereth Publishing
Right Menu Icon