Zastosowanie bionanocelulozy do celów medycznych

Bionanoceluloza (BNC) jest wytwarzanym przez bakterie z gatunku Komagataeibacter xylinus polimerem charakteryzującym się unikalnymi właściwościami mechanicznymi, fizycznymi oraz biologicznymi, które umożliwiają wykorzystanie jej między innymi w implantologii oraz w leczeniu ran. Wysoka biozgodność, brak cytotoksyczności, stymulacja wzrostu komórek oraz niepobudzanie systemu immunologicznego stanowią o przewadze celulozy bakteryjnej nad innymi materiałami stosowanymi w implantacji oraz w tworzeniu opatrunków. Dodatkowymi zaletami biocelulozy są: niezwykle wysokie uwodnienie, zdolność szczelnego przylegania do powierzchni, nanofibrylarna struktura oraz łatwość modyfikacji właściwości fizycznych poprzez zastosowanie rożnych warunków hodowli K. xylinus. Produkty z celulozy bakteryjnej są obecnie wdrażane w rożnych dziedzinach medycyny, szczególnie w leczeniu ran. Opatrunki z BNC skracają czas leczenia, przyspieszają proces gojenia i zmniejszają ryzyko wystąpienia powikłań infekcyjnych.

Biomedyczne zastosowanie bakteryjnej celulozy

Celuloza syntetyzowana przez bakterie (CB) znalazła szereg zastosowań m.in. w medycynie oraz przemyśle kosmetycznym. Pomimo wielu zalet oraz możliwości zastosowania CB, wysokie koszty, nieefektywny proces produkcji oraz stosunkowo trudny proces modyfikacji w celu uzyskania pożądanych właściwości są największymi przeszkodami w szerokim jej zastosowaniu. Celem badań była analiza możliwości zastosowania wirującego pola magnetycznego (WPM) w celu zwiększenia efektywności procesu produkcji oraz modyfikacji wybranych właściwości fizyko-chemicznych CB syntetyzowanej przez bakterie Gluconacetobacter xylinus pod kątem zastosowań biomedycznych. Analizie poddano m.in.: ilość produkowanej celulozy, stopień jej uwodnienia, zdolność do pochłaniania i utrzymywania wody, morfologię mikrofibryli, stopień polimeryzacji oraz krystaliczności. Ponadto przeanalizowano właściwości magnetycznie modyfikowanej CB jako nośnika do immobilizacji i impregnacji substancji bioaktywnych oraz mikroorganizmów. Wykazano, że ekspozycja hodowli G. xylinus na WPM wpływała przede wszystkim na zmiany w mikrostrukturze syntetyzowanej celulozy. Obserwowane zmiany w morfologii celulozy wpływały na jej właściwości wodne, przede wszystkim na zdolność do pochłaniania i utrzymania wody. Podsumowując, ekspozycja hodowli G. xylinus na WPM zwiększa wydajność procesu produkcji oraz pozwala na modyfikowanie wybranych właściwości CB szczególnie istotnych dla zastosowań biomedycznych. Uzyskane wyniki mogą znaleźć zastosowanie przy opracowaniu wysokochłonnych opatrunków, dedykowanych leczeniu ran charakteryzujących się szczególnie dużym wysiękiem.

„Oldies but goldies” – sieć większa jako opatrunek antybakteryjny. Część I

Biofilm bakteryjny jest w stanie utworzyć się na różnego rodzaju metalowych i silikonowych implantach stosowanych do rekonstrukcji ubytków w przewlekłych zapaleniach kości oraz różnego rodzaju urazach. Niemożność fizycznego usunięcia tych pokrytych biofilmem łączników powoduje często przewlekłe, oporne na leczenie antybiotykami zakażenia, w których jedynym rozwiązaniem są metody alternatywne. Należy do nich pokrywanie rany różnego typu płatami tkankowymi unaczynionymi, uszypułowanymi i wolnymi. Jednym z najbardziej obiecujących i uniwersalnych materiałów na płat, o nieocenionym potencjale angiogenetycznym i bakteriobójczym, jest sieć większa (omentum majus).

Evereth Publishing
Right Menu Icon