BOCEPREWIR W PRZEWLEKŁYCH ZAKAŻENIACH GENOTYPEM 1 HCV U CHORYCH PO NIEPOWODZENIU LECZENIA PEGYLOWANYM INTERFERONEM ALFA I RYBAWIRYNĄ

W ostatnich latach nastąpił znaczący postęp w terapii przewlekłych zakażeń HCV (ang. hepatitis C virus, wirus zapalenia wątroby typu C – wzw C). Pierwszymi lekami o udowodnionym bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym (ang. direct antiviral agents – DAAs) były inhibitory proteazy I generacji (ang. protease inhibitor – PI) – boceprewir (BOC) i telaprewir (TVR). Ich skuteczność u osób, u których nie uzyskano eliminacji HCV, pozwoliła na eradykację wirusa i uniknięcie niekorzystnych następstw zakażenia u dziesiątek tysięcy pacjentów. W pracy omówiono problemy związane ze skutecznością i bezpieczeństwem terapii z boceprewirem w tej grupie chorych, zarówno w badaniach rejestracyjnych, jak i w obserwacjach z codziennej praktyki klinicznej.

Koinfekcja HCV/HIV – współczesne opcje terapeutyczne leczenia HCV

Wydłużenie i poprawa jakości życia pacjentów poddanych skutecznej terapii antyretrowirusowej (ang. antiretroviral – ARV, ang. combined antiretroviral therapy – cART) zwiększa liczbę osób współzakażonych HCV (ang. hepatitis C virus, wirusowe zapalenie wątroby typu C – wzw C), u których możliwe oraz celowe jest równoległe prowadzenie terapii anty- HCV . Jest to jednak skomplikowany problem kliniczny. W pracy omówiono wpływ koinfekcji HIV/HCV na wątrobę, w tym: progresję włóknienia, możliwości terapeutyczne terapii zakażenia HCV i cART oraz interakcje lekowe.

Evereth Publishing
Right Menu Icon