Zastosowanie anidulafunginy u pacjenta hospitalizowanego w oddziale intensywnej terapii z powodu niewydolności oddechowej – opis przypadku

Pacjenci hospitalizowani w oddziałach intensywnej terapii są grupą chorych, u których ryzyko zakażeń grzybiczych jest szczególnie duże, głównie wskutek częstego stosowania antybiotyków o szerokim spektrum. W opisywanym przypadku 40-letni pacjent był poddany intensywnej terapii z powodu niewydolności oddechowej w przebiegu nawracających zapaleń płuc. W trakcie badania bronchoskopowego zaobserwowano dużą ilość białej, ropnej wydzieliny zatykającej prawe oskrzele główne. W posiewie płynu z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (ang. bronchoalveolar lavage fluid – BALF) wyhodowano szczep Candida glabrata w znamiennym mianie >105 jtk/ml. W terapii zastosowano anidulafunginę, zgodnie z rekomendacjami IDSA (Infectious Diseases Society of America), ESCMID (European Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases) oraz grup eksperckich. Stan kliniczny pacjenta uległ poprawie. W posiewie kontrolnym BALF nie zaobserwowano wzrostu grzybów, a stężenie białka C-reaktywnego (markera stanu zapalnego) uległo normalizacji.

Zakażenie krwi związane z dostępem naczyniowym o etiologii Candida glabrata – opis przypadku

Pacjenci hospitalizowani w oddziałach intensywnej terapii (OIT) są grupą chorych, u ktorych częściej niż u innych pacjentow w przebiegu hospitalizacji dochodzi do powikłań infekcyjnych. W artykule przedstawiono przypadek fungemii o etiologii Candida glabrata związanej z obecnością cewnika. Po szybkim zidentyfikowaniu czynnika etiologicznego z powodzeniem terapeutycznym zastosowano terapię mykafunginą.

Nawracające zastawkowe zakażenia ośrodkowego układu nerwowego o etiologii Candida u niemowląt – opis dwóch przypadków

Drożdżakowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR) występuje zwykle u noworodków, pacjentów po operacjach neurochirurgicznych, a także obciążonych innymi czynnikami ryzyka (np. w immunosupresji). Grzyby z rodzaju Candida są w stanie tworzyć biofilm na tkankach gospodarza oraz powierzchniach abiotycznych, co może sprzyjać zmniejszonej wrażliwości na leki, przewlekaniu się albo nawrotom zakażenia. W pracy przedstawiono opis dwóch przypadków nawracających zakażeń OUN u niemowląt wywołanych przez C. glabrata i C. albicans. U obojga dzieci występowały takie czynniki ryzyka jak wcześniejsza antybiotykoterapia o szerokim spektrum, młody wiek i żywienie pozajelitowe. Każde z dzieci miało założoną zastawkę komorowo-otrzewnową. U jednego z nich po rozpoznaniu grzybiczego ZOMR usunięto zastawkę (która okazała się również skolonizowana przez grzyby z rodzaju Candida). W drugim przypadku podjęto próbę leczenia bez usunięcia zastawki. W obu przedstawionych przypadkach zakażenia przebiegały ze słabo wyrażonym odczynem zapalnym we krwi oraz PMR. Pomimo skutecznego leczenia dochodziło do nawrotów zakażenia, co wiązano ze zdolnością tych drobnoustrojów do wytwarzania biofilmu.

Leczenie ropowicy szyi i mnogich ropni śródpiersia górnego tylnego o etiologii Candida glabarta – opis przypadku pacjenta leczonego w oddziale intensywnej terapii PCCHP w Rzeszowie

W niniejszej pracy przedstawiono przypadek ciężkiej ropowicy szyi i mnogich ropni śródpiersia o etiologii Candida glabrata u 68-letniego otyłego mężczyzny, chorującego przewlekle na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę typu 2. Pacjent został przekazany do Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej w celu pilnej interwencji chirurgicznej ze Szpitala Powiatowego, gdzie na podstawie stanu klinicznego, wyników badań obrazowych i laboratoryjnych rozpoznano ropowicę szyi i śródpiersia. Chory po zabiegu mediastinotomii nadmostkowej, rewizji i drenażu śródpiersia górnego oraz setonażu okolicy nadobojczykowej prawej został przyjęty bezpośrednio do Oddziału Intensywnej Terapii (OIT) z powodu niewydolności krążeniowo-oddechowej. Z pobranego śródoperacyjnie materiału wyhodowano C. glabrata nieposiadający mechanizmów oporności na azole. Pomimo zastosowania flukonazolu zgodnie z antybiogramem, u pacjenta w 6. dobie leczenia na OIT doszło do pogorszenia stanu klinicznego, fungemii i rozwoju wstrząsu septycznego. Oprócz wdrożenia szerokospektralnej antybiotykoterapii, w porozumieniu z mikrobiologiem zadecydowano o zmianie leczenia przeciwgrzybiczego – włączono flucytozynę. Korekta leczenia spowodowała sukcesywną poprawę stanu klinicznego, normalizację parametrów biochemicznych oraz negatywizację posiewów. W 23. dobie hospitalizacji chorego w stanie zadowalającym przekazano do Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej w celu kontynuacji leczenia.

Evereth Publishing
Right Menu Icon