Znaczenie jednotabletkowego leku złożonego Eviplera® w terapii zakażeń HIV

Skojarzone leczenie antyretrowirusowe (ang. combined antyretroviral therapy – cART) zmieniło rokowanie większości pacjentów dzięki zmniejszeniu zapadalności i śmiertelności na choroby wskaźnikowe. Udowodniono, że najwyższy poziom adherencji osiąga się w przypadku stosowania jednotabletkowej terapii raz dziennie. Redukcja dobowej liczby przyjmowanych tabletek skutkuje znaczącym zmniejszeniem błędów w przyjmowaniu kolejnych dawek, co ogranicza rozwój lekooporności HIV. Aktualnie leki skojarzone rekomenduje się jako leki pierwszego rzutu u większości pacjentów rozpoczynających cART.

Zakażenia Clostridium difficile w lecznictwie otwartym – opis przypadków

Nadmierne stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania w lecznictwie otwartym przyczyniło się do znacznego wzrostu częstości biegunek poantybiotykowych u pacjentów ambulatoryjnych. W pracy opisano przypadki długiej drogi diagnostycznej: od wystąpienia pierwszych objawów biegunki do postawienia trafnej diagnozy i wyleczenia. Największym problemem wydaje się być uświadomienie lekarzy pierwszego kontaktu, że biegunka wywołana przez Clostridium difficile zdarza się nie tylko u pacjentów hospitalizowanych. Należy ustalić nowe wskazania i wytyczne dotyczące diagnostyki biegunek u pacjentów ambulatoryjnych, włączając diagnostykę w kierunku C. difficile.

Współczesna diagnostyka legionelozy

Legioneloza jest chorobą wywoływaną przez bakterie z rodzaju Legionella, które powszechnie występują w środowisku wodnym. Mikroorganizmy te mogą powodować ciężkie zapalenia płuc u ludzi, a także łagodną samoograniczającą się infekcję grypopodobną, zwaną gorączką Pontiac. Obraz kliniczny, podobnie jak badanie radiologiczne, nie są charakterystyczne dla zakażenia Legionella spp. Badania laboratoryjne mogą sugerować etiologię, ale podstawę rozpoznania stanowią badania mikrobiologiczne. Ostatnio coraz większe znaczenie zyskują metody oparte na biologii molekularnej. W Polsce liczba zgłaszanych przypadków legionelozy wciąż wydaje się być niewspółmierna z liczbą zachorowań. Konieczne jest zwiększenie świadomości zagrożenia, jakie niesie zakażenie Legionella spp., udoskonalenie metod diagnostycznych oraz poprawa raportowania rozpoznanej legionelozy.

Powikłania ospy wietrznej – omówienie wybranych przypadków

Ospa wietrzna jest powszechnie uważana za łagodną chorobę wieku dziecięcego, stanowiącą zagrożenie wyłącznie dla osób z niedoborami odporności. Ale u części dotychczas zdrowych dzieci wirus może być przyczyną hospitalizacji z powodu ciężkiego przebiegu lub powikłań, a w konsekwencji może również prowadzić do zgonu. W pracy przedstawiono przypadki powikłań bakteryjnych i neurologicznych w przebiegu ospy wietrznej u dotychczas zdrowych dzieci.

Kryptokokowe zapalenie opon mózgowych i mózgu

W pracy dokonano charakterystyki choroby kryptokokowej u osób zakażonych wirusem HIV. Najczęstszą manifestacją kliniczną rozsianej choroby kryptokokowej jest zapalenie opon mózgowych i mózgu. Przedstawiono poglądy na temat leczenia tego schorzenia z uwzględnieniem najnowszych randomizowanych badań porównawczych.

Nawrotowe grzybice i bakteryjne zapalenia pochwy – charakterystyka przyczyn oraz możliwości terapeutycznych i profilaktycznych

Nawracające zapalenie pochwy o etiologii bakteryjnej lub grzybiczej jest jedną z najczęstszych przyczyn wizyt u lekarza ginekologa. Wdrożone leczenie eliminuje stan zapalny przeważnie na pewien czas, po którym infekcja powraca. Nawracające infekcje są często związane z zaburzeniami ekosystemu pochwy, wynikającymi z redukcji liczebności pałeczek kwasu mlekowego z rodzaju Lactobacillus. Przywrócenie równowagi mikrobiologicznej wydaje się być niezbędnym elementem profilaktyki i leczenia nawrotowych zapaleń pochwy. Z tego względu rosnącym uznaniem cieszą się probiotyki ginekologiczne, uzupełniające pulę niezbędnych bakterii w pochwie. W pracy przedstawiono również znaczenie preparatów z kwasem hialuronowym w profilaktyce i leczeniu nawracających infekcji kobiecych dróg rodnych.

Diagnostyka molekularna bakteryjnych zakażeń krwi

Posiewy krwi są podstawową metodą stosowaną w wykrywaniu bakterii odpowiedzialnych za zakażenia krwi, jednak duże znaczenie w diagnostyce odgrywają również techniki oparte na amplifikacji i hybrydyzacji kwasów nukleinowych. Cechuje je krótszy czas identyfikacji patogenu oraz wyższa czułość. Szybka diagnostyka pozwala uniknąć niepotrzebnej antybiotykoterapii lub przyspieszyć włączenie racjonalnego leczenia przeciwbakteryjnego. Metody molekularne mają duże znaczenie w przypadku patogenów wolno rosnących lub niehodowlanych, trudnych do wykrycia metodami konwencjonalnymi. Ich szerokie zastosowanie ogranicza jednak wysoka cena oraz występowanie inhibitorów reakcji PCR (ang. Polymerase Chain Reaction) we krwi lub w podłożach stosowanych w automatycznym systemie do posiewu krwi.

Biofilmowy mikrobiom skóry w zdrowiu i chorobie. Aspekty badawcze z zakresu inżynierii tkankowej

Naturalna mikroflora skóry spełnia wielorakie funkcje, w tym ważne role ochronne i immunomodulacyjne. Przypadkowe przerwanie jej ciągłości lub stosowanie inwazyjnych procedur medycznych może skutkować rozwojem zakażeń, wywodzących się często z mikrobiomu powłok skórnych. Są to przeważnie zakażenia o podłożu biofilmowym. Standardowa terapia tego typu infekcji obejmuje kontrolę ubytków skóry/ran przewlekłych (w tym zakażonych) pod względem intensywności kolonizacji oraz – jeśli jest to konieczne – chirurgiczne opracowanie rany, a także regularną zmianę opatrunków dostosowanych do jej charakteru. Niekiedy wymagana jest jednak poważniejsza interwencja chirurgiczna, w której wykorzystuje się zaawansowane technologicznie opatrunki aktywne. Mogą to być bezkomórkowe substytuty skóry lub substytuty zaliczane do tzw. terapii komórkowej, naśladujące naskórek, a nawet skórę właściwą, wykorzystujące osiągnięcia inżynierii tkankowej. Mimo to problem skutecznego leczenia ran przewlekle zakażonych wciąż pozostaje nierozwiązany. Dlatego uzasadnione jest ciągłe prowadzenie badań nad mechanizmami patogenezy takich zakażeń z uwzględnieniem najlepszych modeli badawczych. Zarówno bezkomórkowe substytuty skóry, jak i substytuty naśladujące naskórek/skórę nadają się do prowadzenia in vitro badań podstawowych z zakresu patofizjologii procesów leżących u podstaw zakażeń ran, tj. tworzenia biofilmu i jego eradykacji.

Mukowiscydoza. Udział biofilmów w zakażeniach płucnych

Mukowiscydoza to wieloukładowa choroba o podłożu genetycznym, charakteryzująca się szerokim spektrum zmian patomorfologicznych, zwłaszcza w obrębie układu oddechowego i pokarmowego. Główną przyczyną pogarszania się stanu zdrowia chorych jest postępująca niewydolność oddechowa, będąca konsekwencją rozwoju przewlekłych, nawracających zakażeń oskrzelowo-płucnych. Najważniejszym problemem wydaje się być zjawisko koinfekcji jednego pacjenta przez różne gatunki bakterii lub bakterii, grzybów i wirusów, tworzących zwykle wielogatunkowe agregaty lub biofilmy. Pozostawanie drobnoustrojów w bezpośredniej bliskości warunkuje między nimi liczne oddziaływania synergistyczne lub (rzadziej) antagonistyczne, które w istotny sposób kształtują obraz patogenezy. Zrozumienie tych zależności stanowi klucz do prawidłowej diagnostyki i terapii infekcji dróg oddechowych w przebiegu mukowiscydozy.

Analiza cech warunkujących selekcję i przeżywalność w środowisku szpitalnym u szczepów Klebsiella izolowanych z ognisk epidemicznych

W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby zakażeń szpitalnych, wywoływanych przez wielolekooporne i wysoko wirulentne szczepy Klebsiella spp., które wyróżniają się ciężkim przebiegiem i wysokim odsetkiem śmiertelności, szczególnie w Oddziałach Neonatologii i Intensywnej Terapii. Także w Polsce pojawiły się nowe epidemiczne klony, zdolne do przetrwania i propagacji w środowisku szpitalnym oraz wywoływania ognisk epidemicznych, produkujące różnego rodzaju szerokozakresowe β-laktamazy, w tym najbardziej niebezpieczne – karbapenemazy typu KPC, NDM-1, MBL. Zdolności adhezyjne i wytwarzanie biofilmu na biomateriałach są także przyczyną groźnych dla życia zakażeń związanych ze sztuczną wentylacją oraz zakażeń krwi związanych z dostępem naczyniowym. Celem pracy było zbadanie: wrażliwości na antybiotyki i antyseptyki, wytwarzania szerokozakresowych enzymów oraz produkcji biofilmu u szczepów Klebsiella izolowanych z potwierdzonych lub podejrzewanych ognisk epidemicznych na oddziałach szpitalnych we Wrocławiu, Bydgoszczy, Krakowie i Opolu. Dokonano oceny wrażliwości szczepów na antybiotyki i antyseptyki oraz oznaczenia obecności enzymów ESBL, KPC, MBL i OXA-48. U 42 szczepów, których podobieństwo profili oporności sugerowało możliwość przynależności do epidemicznego klonu, wykonano ocenę pokrewieństwa z wykorzystaniem metody ERIC-PCR. Przeprowadzono badanie zdolności tworzenia biofilmu na powierzchni cewników. Metodą PCR w plazmidowym DNA oznaczono przynależność β-laktamaz ESBL do rodzin CTX-M, TEM i SHV. Badane szczepy wykazywały wysoką oporność na większość szerokozakresowych antybiotyków: cefalosporyny III i IV generacji, aztreonam, piperacylinę, aminoglikozydy, a w niektórych ośrodkach na fluorochinolony i karbapenemy. Wszystkie szczepy Klebsiella charakteryzowały się zdolnością do tworzenia biofilmu, a niektóre produkowały tę strukturę bardzo intensywnie. Większość badanych antyseptyków, w szczególności powidon jodu, odznaczało się stosunkowo niską skutecznością wobec utworzonego biofilmu Klebsiella. Wśród wykrytych enzymów ESBL dominowały β-laktamazy CTX-M. Ocena pokrewieństwa sugeruje istnienie epidemicznych klonów (w ośrodkach we Wrocławiu i w Bydgoszczy). W Opolu i Krakowie wśród szpitalnych szczepów Klebsiella nie stwierdzono obecności dominującego klonu, który dowodziłby istnienia ogniska epidemicznego.

Kleszczowe zapalenie mózgu – epidemiologia, patogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka, profilaktyka i leczenie

Kleszczowe zapalenie mózgu (KZM) jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, przenoszoną przez kleszcze Ixodes ricinus. W ciągu dwóch ostatnich dekad w wielu krajach europejskich obserwuje się wzrost zachorowań na KZM. Przyczyn tego zjawiska upatruje się w zmianach klimatycznych oraz socjoekonomicznych. W Polsce od 1993 roku odnotowuje się od 200 do 300 przypadków zachorowań rocznie. Można wyróżnić dwie fazy choroby. Pierwsza faza związana jest z obecnością wirusów we krwi, a druga – z ich przenikaniem do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). W drugiej fazie choroba może przybrać następujące postaci: meningitis, encephalomeningitis, meningoencephalomyelitis. Zajęcie ważnych ośrodków (oddechowego, naczyniowo- ruchowego) może prowadzić do zgonu. W ustaleniu rozpoznania istotne są 3 elementy: wywiad uwzględniający możliwość ukłucia przez kleszcze, objawy kliniczne oraz wyniki badań płynu mózgowo-rdzeniowego i badań serologicznych (przeciwciała przeciwko wirusowi kzmIgM). Leczenie kleszczowego zapalenia mózgu jest wyłącznie objawowe. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania zakażeniu są szczepienia przeciwko KZM.

Przygotowanie pacjenta do zabiegu operacyjnego jako profilaktyka zakażeń miejsca operowanego

Zgodnie z obowiązującą w Polsce ustawą o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych, podmioty lecznicze oferujące świadczenia szpitalne są zobowiązane do wdrożenia systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych oraz zapewnienia jego odpowiedniego funkcjonowania. Tematyka dotycząca prewencji zakażenia miejsca operowanego (ZMO) jest obszarem nieustannie ewoluującym. W Polsce brakuje jednolitych rekomendacji ogólnokrajowych dotyczących tej kwestii. W literaturze naukowej jest wiele publikacji, w których autorzy wskazują kryteria istotne w zapobieganiu ZMO. Każdy podmiot leczniczy powinien posiadać własny program prewencji zakażeń okołooperacyjnych, uwzględniający rodzaj wykonywanych procedur medycznych, mapę mikrobiologiczną placówki oraz narzędzia jakimi dysponuje. W pracy podjęto próbę przeglądu wybranej literatury krajowej i zagranicznej, wskazując na elementy istotne w prewencji ZMO.

Nowoczesne metody wykrywania i identyfikacji bakterii

Szybkie wykrycie i identyfikacja drobnoustroju odpowiedzialnego za zakażenie stanowi główny cel i jednocześnie wyzwanie dla klinicznych laboratoriów mikrobiologicznych. W ostatnich latach klasyczne metody mikrobiologiczne, takie jak hodowla i identyfikacja z zastosowaniem fenotypowych testów biochemicznych, uzupełniane są o nowoczesne metody analityczne i molekularne. W niniejszej pracy zostały omówione następujące metody: identyfikacja z zastosowaniem systemów automatycznych, spektrometria masowa MALDI-TOF, metody hybrydyzacji oraz metody PCR i RT-PCR.

Serotyp 1 Streptococcus pneumoniae – co wiemy o bakterii i wywoływanych przez nią zakażeniach

Pneumokoki wywołują rocznie około 15 milionów zachorowań na całym świecie. Dotąd opisano 94 serotypy pneumokoków. Jednym z najwcześniej opisanych jest serotyp 1 (SP1), który wyróżnia się spośród innych niezwykłymi właściwościami mikrobiologicznymi i epidemiologicznymi. SP1 jest jedną z najczęstszych przyczyn inwazyjnej choroby pneumokokowej (IChP) na świecie. Choć nosicielstwo serotypu 1 jest rzadko stwierdzane, to szczep ten potrafi wywoływać epidemie IChP, a także bakteriemię, ropniaki opłucnej oraz pierwotne zapalenie otrzewnej. W krajach afrykańskich serotyp ten przyczynia się do epidemii zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych. W pracy przedstawiono przegląd informacji dotyczących serotypu 1 dwoinki zapalenia płuc: jego epidemiologię, cechy charakterystyczne, odrębności w porównaniu z innymi serotypami pneumokoków oraz możliwości zapobiegania IChP wywołanej przez SP1.

Mechanizmy oporności pałeczek Gram-ujemnych z rodziny Enterobacteriaceae na karbapenemy

Karbapenemy są antybiotykami ostatniej szansy w leczeniu ciężkich zakażeń. Niestety w ostatnich latach wzrasta oporność na te leki, co jest związane z produkcją karbapenemaz. Obecnie do najważniejszych z nich – w grupie pałeczek rodziny Enterobacteriaceae – należą enzymy typu KPC, MBL oraz OXA-48. Z klinicznego oraz epidemiologicznego punktu widzenia istotne jest ich szybkie rozprzestrzenianie się, a współwystępowanie dodatkowych mechanizmów oporności na inne antybiotyki powoduje pojawianie się izolatów wieloopornych, niewrażliwych na wszystkie obecnie dostępne leki przeciwdrobnoustrojowe.

Wirus cytomegalii – epidemiologia, diagnostyka, leczenie i zapobieganie

Ludzki cytomegalowirus (ang. Human Cytomegalovirus – HCMV) – należący do rodziny Herpesviridae, podrodziny Betaherpesvirinae – jest szeroko rozpowszechniony. HCMV cechuje się wysoką zapadalnością i śmiertelnością wśród pacjentów o obniżonej odporności, jak np. biorcy przeszczepów narządów litych i szpiku oraz zakażeni wirusem HIV. Ponadto jest częstą przyczyną zakażeń wrodzonych. Obecnie w profilaktyce i leczeniu wirusa cytomegalii stosowane są gancyklowir, foskarnet i cidofowir, w stosunku do których dochodzi do selekcji szczepów opornych. Z tego względu prowadzone są badania nad innymi lekami, np. CMX001, AIC246, leflunomidem lub imitinibem, a także badania nad zastosowaniem związków pochodzenia roślinnego (np. flawonoidy). Jak dotąd brak jest skutecznej szczepionki profilaktycznej przeciwko cytomegalowirusowi. Na różnych etapach badań znajdują się szczepionki podjednostkowe, szczepionki DNA, peptydy oraz szczepionki z wykorzystaniem wektorów.

Współczesne zasady indywidualizacji terapii przeciwwirusowej u przewlekle zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B

Zgodnie z danymi ponad 350 milionów osób na świecie jest przewlekle zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B (ang. hepatitis B virus – HBV), a 700 tysięcy umiera rocznie z powodu następstw zakażenia. Ponadto około 2 miliardy osób przebyło zakażenie, które – w warunkach głębokiej immunosupresji – może ulec reaktywacji. Choć aktualnie uważa się, że całkowita eradykacja HBV nie jest możliwa, to jednak pojawienie się nowych leków i ich odpowiednie zastosowanie, indywidualne dla każdego pacjenta, istotnie zwiększa szansę na zahamowanie postępu choroby. U chorych z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B, u których dotychczas nie podjęto leczenia, możliwy jest wybór między monoterapią interferonem (IFN/pegIFNalfa2a) a jednym z analogów nukleozydowych lub nukleotydowych (AN); wybór między tymi dwiema opcjami jest indywidualny. W ostatnich latach dużą uwagę poświęca się monitorowaniu markerów odpowiedzi na leczenie. Wykazano, że służy to nie tylko ocenie skuteczności leczenia, lecz także przewidywaniu prawdopodobieństwa jego skuteczności i tym samym określaniu optymalnego czasu trwania terapii. Obecnie monitorowanie skuteczności leczenia opiera się przede wszystkim na: ocenie aktywności aminotransferaz, obrazu histopatologicznego wątroby, obecności antygenów HBs i HBe, określeniu wiremii HBV DNA oraz ilościowego stężenia antygenu HBs z uwzględnieniem jego kinetyki. Wydaje się, że w przewlekłym zapaleniu wątroby typu B ocena wiremii HBV DNA oraz kinetyki stężenia HBsAg są najbardziej użytecznymi markerami oceny skuteczności leczenia (także wczesnej).

Powikłania choroby rotawirusowej u dzieci – obserwacje własne, opisy przypadków

W pracy przedstawiono własne, wieloletnie obserwacje kliniczne powikłań zakażeń rotawirusowych u dzieci. Dokonano porównania wyników z doniesieniami innych autorów, korzystając z piśmiennictwa medycznego dostępnego w internetowej bazie MEDLINE. Powikłania choroby rotawirusowej występujące najczęściej u dzieci to: ostry zespół zaburzeń trawienia i wchłaniania (35%), zakażenia dróg oddechowych – zapalenie płuc (5%) lub zapalenie oskrzeli (10%), zapalenie wątroby i przemijająca hypertransaminazemia (9–18%). Mniej częste, ale równie groźne są powikłania neurologiczne (drgawki ogniskowe, toniczno-kloniczne lub zapalenie mózgu (3%)), zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia śródinfekcyjna (3,9%) oraz przewlekła biegunka (2%). Najrzadszymi, ale jednocześnie najgroźniejszymi powikłaniami zakażeń rotawirusowych są wgłobienie jelitowe, zadzierzgnięcie jelita lub niedrożność porażenna jelit (0,08%). Wszystkie opisane powikłania są groźne dla małych pacjentów i w sposób istotny wydłużają czas hospitalizacji oraz zwiększają koszty leczenia.

Antyseptyk – produkt leczniczy gotowy i recepturowy. Odpowiedzialność cywilna za zdarzenia medyczne

Antyseptyk to produkt leczniczy (substancja lub ich mieszanina) wykazujący działanie bójcze wobec drobnoustrojów, stosowany miejscowo na skórę, błony śluzowe lub uszkodzone tkanki (rany), uwalniany do miejsca docelowego działania przez bezpośrednią aplikację. Z jego działaniem nie wiążą się zjawiska absorpcji i przemian metabolicznych, a eliminacja następuje na drodze fizycznej. Wybór antyseptyku oraz postaci leku (gotowego i recepturowego) jest zarówno prawem, jak i obowiązkiem lekarza oraz pielęgniarki. Wybór ten pociąga za sobą konsekwencje dla lekarza lub podmiotu odpowiedzialnego w postaci odpowiedzialności cywilnej i karnej za szkodę będącą następstwem działań niepożądanych leku. Antyseptyki są ważnym elementem procesu leczenia

Leczenie zakażonych ran oparzeniowych kończyn dolnych w ciężkich oparzeniach u dzieci w aspekcie profilaktyki przykurczów stawów kolanowych – doświadczenia własne

Statyczne szynowanie kończyn stosowane w zapobieganiu przykurczom we wczesnej fazie gojenia jest powszechnie akceptowane, ale jednocześnie budzi kontrowersje. Efektywne leczenie głębokich ran oparzeniowych zapewnia szybka interwencja chirurgiczna: wycięcie martwicy do powięzi i pokrycie ran przeszczepami skóry własnej. W przypadkach oparzeń przekraczających 40% całkowitej powierzchni ciała (CPC), ilość skóry dawczej jest ograniczona. Brak możliwości szybkiego pokrycia ran siatkowanymi przeszczepami skóry pośredniej grubości wydłuża czas ich gojenia. Zakażenie rany jest jednym z częstszych powikłań pooparzeniowych. Zakażenie miejscowe grozi zakażeniem uogólnionym, konwersją głębokości rany oparzeniowej oraz brakiem wgojenia przeszczepów skóry lub keratynocytów z hodowli autologicznej. Ciężkie oparzenie kończyn dolnych u dzieci i przedłużone gojenie ran wiąże się z ryzykiem powstania wczesnych przykurczów. Oparzenia te wymagają zastosowania profilaktyki przykurczów w formie rehabilitacji czynnej i biernej, która w szczególnie ciężkich przypadkach wspomagana jest szynowaniem statycznym. Stosowanie tradycyjnego szynowania (gipsowej łuski) nie ułatwia gojenia ran zakażonych z powodu kształtu szyny i jej okrężnego mocowania. Zastosowana przez Autorów modyfikacja kształtu szyny pozwala na pozostawienie ran kończyny dolnej w otwarciu (bez przykrycia opatrunkiem lub szyną). Zapobieganie rozwojowi przykurczów stawów przy użyciu zmodyfikowanej szyny może ułatwić – w porównaniu z metodą tradycyjną – leczenie ran zakażonych.

Odzież, obłożenia pola zabiegu i rękawice jako potencjalne czynniki ryzyka występowania zakażeń miejsca operowanego

W pracy przedstawiono wyniki ankiety, mającej na celu poznanie opinii personelu bloku operacyjnego na temat potencjalnych czynników zwiększających niebezpieczeństwo wystąpienia zakażenia miejsca operowanego (ZMO). Anonimową ankietę przeprowadzono wśród 129 lekarzy i pielęgniarek, pracujących w blokach operacyjnych szpitali województw: świętokrzyskiego, mazowieckiego i podkarpackiego. Zdaniem większości badanych – w placówkach, w których pracują – występują zakażenia szpitalne, jednak tylko nieliczni zdawali sobie sprawę ze skali tego zjawiska. Ankietowani dobrze rozumieli rolę materiałów oraz środków ochrony personelu i pacjenta (w tym: fartuchów, obłożeń pola operacyjnego i rękawic), postrzegając je jako potencjalne czynniki ryzyka ZMO. Badanie wykazało deficyt wiedzy personelu medycznego w zakresie epidemiologii zakażeń szpitalnych oraz potwierdziło konieczność używania bawełnianych środków ochrony personelu (fartuchy) i pacjenta (obłożenia pola operacyjnego) przy zabiegach operacyjnych. W opinii badanych ilość materiałów barierowych (fartuchy, obłożenia, rękawice) spełniających normy oraz dostępność do nich w szpitalach jest zbyt mała, co powoduje konieczność korzystania z materiałów, które często ulegają uszkodzeniu, rozerwaniu, zamoczeniu i w rezultacie muszą podlegać wymianie w trakcie zabiegu. Warto także zauważyć, że kierowanie się ceną – z pominięciem innych cech i walorów produktu (wytrzymałość, dopasowanie, chłonność, łatwość mocowania itp.) – przy wyborze środków niesie ze sobą ryzyko zarówno dla pacjentów, jak i dla placówek szpitalnych.

Oparzenie IV stopnia ręki ze zmiażdżeniem – prezentacja przypadku

Głębokie oparzenie ręki jest specyficznym urazem wymagającym szczególnego postępowania. Chirurgiczne wycięcie martwicy musi być przeprowadzone delikatnie, z zaoszczędzeniem wszystkich żywych tkanek. Skomplikowana anatomia ręki jest przyczyną trudności w technicznym usuwaniu martwicy i może powodować wtórne komplikacje. Niniejsza praca prezentuje sposób leczenia oparzenia IV stopnia dłoniowej powierzchni ręki z towarzyszącym zmiażdżeniem tkanek. Wieloetapowe usuwanie martwicy było wspomagane zastosowaniem terapii podciśnieniowej (NPWT), dodatkowo z użyciem żelu enzymatycznego Fibrolan® w celu przyspieszenia procesu gojenia. Wszystkie ścięgna zginacze, jak i pęczki naczyniowo-nerwowe palców II–V uległy rozpuszczeniu w wyniku martwicy. Nie stwierdzono zakażenia rany pomimo 40-dniowej hospitalizacji. Wynik leczenia był satysfakcjonujący. Pacjent utracił jedynie paliczek dalszy palca IV i połowę palca V. Odczuwanie dotyku i temperatury było w słabym stopniu obecne i nie wymagało rekonstrukcji nerwów. Przedstawiony sposób leczenia ciężkich urazów wydaje się być obiecujący.

Zastosowanie kwasu hialuronowego w lokalnej terapii pochwy u kobiet po leczeniu onkologicznym

Leczenie nowotworów złośliwych narządu rodnego w zależności od zastosowanego schematu powoduje zamierzone i niepożądane uszkodzenia nabłonka pochwy. Powstałe zaburzenia struktury tkanek pochwy uruchamiają procesy naprawcze. Współistniejące zaburzenia odporności i nasilenie stanu zapalnego w przebiegu choroby nowotworowej negatywnie wpływają na przebieg procesu gojenia. Uszkodzenia struktury pochwy po leczeniu onkologicznym stwierdzane są u ponad 60% kobiet, a zaburzenia gojenia w konsekwencji ograniczają lub uniemożliwiają przywrócenie funkcji pochwy i powodują groźne dla zdrowia i życia następstwa. Zastosowanie leczenia miejscowego kwasem hialuronowym wspomaga odbudowę struktury pochwy, stymuluje proces gojenia ran i uszkodzeń po wcześniejszej terapii przeciwnowotworowej, a dodatkowo dzięki właściwościom biofizycznym wpływa na poprawę warunków środowiska pochwy, ograniczenie bólu i dyskomfortu i utrzymanie funkcji pochwy. Wysoka efektywność, ograniczone przeciwwskazania, dobra tolerancja i akceptacja leczenia przez pacjenta są dodatkowymi wyróżnikami i zaletami miejscowej aplikacji kwasu hialuronowego.

Preparaty oparte na kwasie nadoctowym w dezynfekcji wysokiego poziomu

Prawidłowa dekontaminacja wyrobów medycznych wielorazowego użytku wymaga opracowania skutecznej metody ich mycia i dezynfekcji. Powtórne zastosowanie sprzętu medycznego ma spełniać podstawowe warunki bezpieczeństwa epidemicznego, aby chronić pacjentów i personel przed zakażeniami. Dezynfekcja wysokiego poziomu zapewnia poziom czystości mikrobiologicznej sprzętu, który jest akceptowalny i najbardziej zbliżony do efektów sterylizacji, ale ostatecznie nie może jej zastąpić. Wśród preparatów dedykowanych do dezynfekcji wysokiego poziomu znalazły się te oparte na kwasie nadoctowym (PAA). Kwas nadoctowy charakteryzuje się doskonałymi właściwościami biobójczymi ze zdolnością usuwania biofilmu. Niska toksyczność PAA oraz bardzo dobre właściwości użytkowe sprawiły, iż zdobywa on coraz szersze uznanie w środowisku medycznym.

Kontrola jakości mikrobiologicznej mieszanin do żywienia pozajelitowego sporządzanych w aptekach szpitalnych

Od czasu kiedy mieszaniny do żywienia pozajelitowego są sporządzane w aptece szpitalnej, potencjalne ryzyko mikrobiologiczne związane z ich wytworzeniem, przygotowaniem i podawaniem znacznie się zmniejszyło. Chociaż częstość infekcji spowodowanych zakażonymi mieszaninami istotnie spadła, te nieliczne przypadki zakażeń mogą być poważne i często prowadzić do zgonu. Sporządzanie mieszanin do żywienia pozajelitowego musi przebiegać w warunkach aseptycznych. Zapewnienie i kontrola jakości mikrobiologicznej tego procesu to niezbędne elementy prawidłowej procedury. W pracy omówiono metody oceny jałowości preparatów do żywienia pozajelitowego oraz monitoringu mikrobiologicznego podczas sporządzania jałowych produktów leczniczych.

Czy i jak zwalczać przetrwalniki w szpitalu?

Hospitalizacja chorych zainfekowanych Clostridium difficile jest obecnie częstym przypadkiem. Drobnoustrój ten łatwo przenosi się poprzez kontakt z zakażonym pacjentem, a także ze sprzętem, pościelą i powierzchniami. Dekontaminacja pomieszczeń i wyposażenia skażonego sporami wymaga zastosowania preparatów i metod dezynfekcji skutecznych wobec przetrwalników.

Terapia jednotabletkowa u pacjentów zakażonych HIV

Jednym z najważniejszych czynników wpływających na adherencję pacjenta jest akceptacja schematu leczenia. Wprowadzenie w 2006 roku schematu jednotabletkowego wpłynęło w istotny sposób na poprawę adherencji, jakości życia i skuteczności terapii antyretrowirusowej. Terapia jednotabletkowa w innych dziedzinach medycyny ma zastosowanie w leczeniu gruźlicy lub nadciśnienia tętniczego. W pracy przedstawiono korzyści i możliwości wynikające ze stosowania terapii schematem jednotabletkowym w leczeniu pacjentów zakażonych HIV.

Nadzór nad zakażeniami miejsca operowanego

Nadzór jest nowym elementem miar kontroli infekcji. Oznacza systematyczne zbieranie, porządkowanie, analizowanie i upowszechnianie danych o występowaniu zakażeń szpitalnych. Nadzór nad Zakażeniami Miejsca Operowanego (ZMO) jest elementem działań strategicznych w celu zmniejszania ryzyka ZMO. W celu podniesienia skuteczności program nadzoru powinien obejmować: wprowadzenie jednolitych, zrozumiałych i akceptowanych definicji ZMO, metody nadzoru, analizę i porównania epidemiologiczne, badania mikrobiologiczne ZMO, regularny zwrot informacji dotyczący sytuacji epidemiologicznej ZMO. Dobrze opracowany i rzetelnie wprowadzony program nadzoru wpływa na redukcję liczby zakażeń, przez co pozwala skrócić czas pobytu pacjenta w szpitalu, a tym samym obniżyć koszty jego leczenia.

Zastosowanie probiotyków w profilaktyce chorób infekcyjnych

Zastosowanie probiotyków w profilaktyce infekcji bakteryjnych i wirusowych może być pomocne w przeciwdziałaniu zachorowaniom związanym z obecnością patogenów w organizmie. Dobór probiotyków powinien być uzależniony od rodzaju wnikającej do organizmu mikroflory chorobotwórczej, miejsca lokalizacji i mechanizmów oddziaływania na infekowany organizm. Dawki stosowanych probiotyków muszą wynikać z rodzaju schorzenia i stanu zdrowia pacjenta. Badania wskazują na wyższą skuteczność profilaktyczną mieszanych kultur bakterii w porównaniu z pojedynczymi szczepami. Skuteczność antagonistycznego oddziaływania probiotyków można mierzyć za pomocą specjalnych współczynników. Istnieją kontrowersje na temat antagonistycznej aktywności tych szczepów w zależności od źródła ich pochodzenia. Z uwagi na niepożądane działania dotychczas powszechnie stosowanych probiotyków trwają prace nad znalezieniem nowych szczepów i modyfikacją istniejących z wykorzystaniem inżynierii genetycznej.

Evereth Publishing
Right Menu Icon